.
.
-Δύο-τρεις ώρες με τη Ναστάσια Φιλίπποβνα
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Δύο-τρεις ώρες με τη Ναστάσια Φιλίπποβνα
Απόγευμα στην Αγία Πετρούπολης,ενα γκρίζο φως έπεφτε πάνω στις προσόψεις των σπιτιών.
Η Ναστάσια Φιλίπποβνα σε μια παράξενη ακινησία ένιωθε την απουσία του σώματος της.
Η πόρτα απέναντι της ανοικτή.
Περίμενε τον πρίγκιπα Μισκιν.
Περίμενε τον Ραγκοζιν.
Κάθε έναν με διαφορετική πρόθεση.
Η Ναστάσια έφερε το χέρι στο μέτωπο και γέλασε δυνατά.
-Πόσο γελοίοι είναι όλοι τους,ψιθύρισε.
Πέρασε μία ώρα,
εξω άναβαν τα φανάρια,
μέσα στο δωμάτιο οι σκιές μεγάλωναν.
Είδε απέναντι στον μεγάλο ορθογώνιο καθρέφτη το είδωλο της.
-Αυτη λοιπόν,είπε,είναι η Ναστασια Φιλιπποβνα.
Το ρολόι χτύπησε δυο φορες,είχαν περάσει δύο ώρες.
Νύχτωσε.
Άκουσε μια άμαξα να σταματά,πήγε στο παράθυρο,μια γυναίκα στο πεζοδρόμιο,ο Ραγκοζιν την αγκάλιασε,τράβηξε τις κουρτίνες.
Είδε στην πόρτα τον πρίγκιπα Λεβ Νικολάεβιτς Μίσκιν.
Τον έδιωξε φωνάζοντας.
-Φυγε,ηλίθιε.
Έκλεισε τη πόρτα,τη κλείδωσε.
Ξάπλωσε στον καναπέ μέσα στο σκοτεινό δωμάτιο.
Δεν ένιωθε ζηλια
Όλοι αυτοί οι άνθρωποι συνεχιζουν τη ζωή τους.
Έκλεισε τα μάτια.
Είδε τον πρίγκιπα Μισκιν οπως τον θυμόνταν,το καθαρό του βλέμμα,την αδύνατη καλοσύνη του.
Ύστερα επέστρεψε η σκοτεινή δύναμη που πάντοτε την τραβούσε προς την καταστροφή.
Σηκώθηκε.
-Ετσι είναι,είπε,μια στιγμή φως.Υστερα πάλι σκοτάδι
Έξω στη Πετρούπολη είχε νυχτώσει.
Άκουσε δυνατο χτύπο στη πόρτα.
-Ανοιξε,ξέρω είσαι μέσα,
η φωνή του Παρφιον Ραγκοζιν.
Άνοιξε.
Η Ναστασια Φιλιπποβνα είδε τον Ραγκοζιν, κρατούσε μαχαίρι.
Εκεινος μπήκε και έκλεισε τη πόρτα.
-Αποψε θα σκοτώσεις τον Μινσκιν,τής είπε αυστηρά και της έδειξε το μαχαίρι.
Τον κοίταξε.
Τον άντρα αυτόν δεν ήξερε αν τον μισούσε η' τον αγαπούσε.
Την τρομαζε.
-Γιατι με κοιτάζεις έτσι Παρφιον; τον ρώτησε.
-Για να βεβαιωθω,είπε εκεινος.
-Τι; εκείνη ρώτησε.
Ο Ραγκόζιν την κοιτούσε.
-Ξέρεις ότι θα έκανα τα πάντα για σένα,τής είπε.
Η Ναστάσια γέλασε.
-Μερικές φορές σκέφτομαι τον πρίγκιπα,τού είπε.
Εκείνος την κοίταξε άγρια.
-Πάλι αυτός;φώναξε.
-Ναι.Πάλι αυτός.
-Τον αγαπάς;
Η Ναστάσια έμεινε σιωπηλή.
Ύστερα τον κοίταξε.
-Παρφιόν,γιατί δεν φεύγεις;
-Δεν μπορώ.
-Γιατί;
-Γιατί χωρίς εσένα δεν υπάρχει τίποτε.
Η Ναστάσια έκλεισε τα μάτια.
Δεν ήθελε να δει το μαχαίρι.
Όταν με δυσκολία τα άνοιξε είδε πίσω από τον Ραγκοζιν να καθεται σε μια καρέκλα
ο πρίγκιπας Μινσκιν με σκυμμένο το κεφάλι.
-Πως το έκανες αυτός;
Κοίταξε πόσο όμορφη είναι,
τον άκουσε να λέει λιγο πριν η νύχτα γι'αυτη πέσει.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου