.
.
-Η Αναζήτηση
(μια noir ιστορία)
Και παραθέτοντας τις συναντήσεις με τους τέσσερις ντετέκτιβς:
Auguste Dupin
Sherlock Holmes
Hercules Poirot
Isidro Parodi
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Αναζήτηση
(μια noir ιστορία)
Και παραθέτοντας τις συναντήσεις με τους τέσσερις ντετέκτιβς:
Auguste Dupin
Sherlock Holmes
Hercules Poirot
Isidro Parodi
Εξω εβρεχε,λίγο πριν νυχτώσει,η γυναίκα καθονταν στο βάθος της καφετέριας,πίσω μέσα στον καθρέφτη η αντανακλαση της,την παγιδευε.
Το πρόσωπο της είχε μια μυστήρια συμμετρική ομορφια.
Ήμουνα υπάλληλος σε μια υπηρεσία της οποίας η λειτουργία ήταν ασαφής για μένα,είχε αμέτρητους διαδρόμους,στο γραφείο ήμουνα μόνος,ποτέ δεν είχα δει αλλον,έβρισκα πάνω στο γραφείο φακέλους που δεν περιείχαν καμία υπόθεση,και διαταγές από προϊσταμένους που ποτέ δεν είχα δει.
Καθημερινά συμπλήρωνα έντυπα που ακυρώνονταν από άλλα έντυπα,τα οποία έπρεπε να αντιγραφούν σε καινούρια έντυπα.
Εκείνη η γυναίκα εμφανίστηκε κρατώντας έναν φάκελο.
Το πρόσωπο της είχε μια παράξενη συμμετρική ομορφια.
-Θέλω να βρω κάποιον,είπε.
-Ποιον;
-Αυτόν που με αναζητά.
Αντιλήφθηκα το παράδοξο.
Χαμογέλασα,
Η γυναίκα έφυγε.
Άνοιξα τον φάκελο,δεν περιείχε κανένα έγγραφο.
Έλαβα τρεις διαφορετικές ειδοποιήσεις:
η μία απαιτούσε να γίνει καταγραφή του,η δεύτερη να επιστραφεί στον αποστολέα και η τρίτη να καταχωρηθεί ως απόρρητος επειδή δεν περιείχε τίποτα.
Φεύγοντας στο βάθος του διαδρόμου είδα έναν άντρα.
Πλησίασα.
Κοίταξε τον κενό φάκελο που κρατούσα στα χέρια και είπε.
-Le vide est lui aussi logique.
(Το κενο είναι κι αυτο λογικο.)
Ανοιξε μια πόρτα αριστερά και μπήκε.Πανω στη πόρτα διάβασα:Auguste Dupin.
Κάθε μέρα ενημερωνομουν πως η υπόθεση της γυναίκας πέρασε από επιτροπές, υποεπιτροπές και συμβούλια ελέγχου.Κάθε εβδομάδα συμπλήρωνα νέα έντυπα που επικυρωναν πως η αναζήτηση της δεν είχε εγκριθεί επειδή δεν είχε ολοκληρωθεί.
Στο μετρό ένας άντρας με καπέλο καθισμένος δίπλα μου,με πίπα στο στόμα,μου είπε:
-Περίεργο.Όταν λείπουν όλα τα δεδομένα,αυτό που απομένει είναι η συνήθεια της σκέψης.
Έπειτα μου είπε ότι είναι ο Sherlock Holmes και τώρα ασχολείται με τα σιδηροδρομικα δρομολογια του 1897.
Στον επόμενο σταθμό κατεβηκε.και χάθηκε μέσα στο πλήθος των επιβατών στην αποβάθρα.
Με τη γυναίκα συναντηθηκαμε σε ένα μπαρ,στη μουσική Εlla Fitzerland,Porgy and Bess,
πήγαμε σε ξενοδοχείο.
Ήταν στον καθρέφτη και έβαφε τα χείλη της.
-Ξέρεις γιατί υπάρχουμε;
Κοίταξα το είδωλο της.
-Όχι.
-Επειδή κάποιος χρειάζεται να αφηγηθεί κάτι.
Εκείνη γύρισε το πρόσωπο της προς το μέρος μου.
-Ακόμη πιστεύεις πως
εισαι πραγματικός;με ρωτησε.
Σηκώθηκε,έβγαλε το μαύρο κομπινεζον και με πλησίασε αργά.
Ύστερα όλα επανήλθαν στο σκοτάδι.
Το πρωί στο σαλόνι του ξενοδοχείου ένας κομψός ηλικιωμένος άντρας με τέλειο μουστάκι καθονταν απέναντι μας.
-Συγνώμη,είπε,παρατηρώντας τα γάντια της κυρίας σκέφτηκα πως οι άνθρωποι λένε ψέματα αλλά τα γάντια ποτέ.Μην σας παραξενευει η σχολαστικότητα μου,είναι όργανο της δουλειάς μου,είμαι ο Hercules Poirot.
Εκείνη γέλασε.
Εκείνος έφυγε κρατώντας το μπαστούνι του.
Τότε άρχισα να υποψιάζομαι πως η Ιρμα,αυτό ήταν το όνομα της,δεν έψαχνε κανέναν.
Η' μάλλον αναζητούσε τον εαυτό της μέσα από τις αφηγήσεις των άλλων.
Στο υπόγειο του κτιρίου της υπηρεσίας ανακάλυψα ότι υπήρχε ένα κελί.
Εκεί μέσα ηταν έγκλειστος ένας παράλυτος άντρας,καταδικασμένος για ένα έγκλημα που δεν διεπραξε.
-Απο το κελί λύνω προβλήματα για λογαριασμό αλλων,μου είπε,
το όνομα μου Isidro Parodi, Αργεντινος,συνάδελφος του J.L.Borges και του Adolfo Bioy Casares.
-Η γυναίκα αυτή,είπε χωρίς να με κοιτάξει,δεν ψάχνει αυτόν που τη ζητά.Ψάχνει εκείνον που θα τη θυμηθεί.
-Και ποιος είναι;
-Καποιος που θα διαβάσει την ιστορία σας γι'αυτην.
Έφυγα,εκείνος έμεινε στο κελί κλεισμένος με τους γρίφους του.
Η Ιρμα είχε εξαφανιστει.
Πέρασαν χρόνια.
Η υπηρεσία συνέχισε να λειτουργεί.Οι φάκελοι πολλαπλασιάζονταν.
Φανταζομουν,αφού κανέναν δεν έβλεπα,ότι οι υπάλληλοι της γερνούσαν.
Υποψιάστηκα πως,ίσως,να ημουν ο μοναδικός εργαζόμενος εκεί.
Εξω εβρεχε,λίγο πριν νυχτώσει,η γυναίκα καθονταν στο βάθος της καφετέριας,πίσω μέσα στον καθρέφτη η αντανακλαση της,την παγιδευε.
Το πρόσωπο της είχε μια μυστήρια συμμετρική ομορφια
Ήταν ακριβώς όπως τότε.
Κρατούσε τον ίδιο φάκελο.
Σήκωσε το βλέμμα της.
-Θέλω να βρω κάποιον,είπε.
-Ποιον;
-Αυτόν που με αναζητά.
.
.
Και παραθέτοντας τις συναντήσεις με τους τέσσερις ντετέκτιβς:
Auguste Dupin
Sherlock Holmes
Hercules Poirot
Isidro Parodi
Auguste Dupin
Ο άντρας κάθονταν κοντά στο παράθυρο,είχε παραγγείλει.μαυροκοκκινο κρασί και διάβαζε εφημεριδα.
Η Ίρμα τον είχε προσέξει πρώτη.
-Εκείνος ο κύριος μοιάζει με κάποιο που θα μπορουσε να ανακαλύψει μια σκέψη πριν αυτή γεννηθεί.
Ο άγνωστος σήκωσε το κεφάλι.
-Μον σερι,είπε,οι άνθρωποι πιστεύουν ότι αναζητούν πρόσωπα.Στην πραγματικότητα,αναζητούν συμμετρίες.
-Και τι βρήκατε σε μένα;
-Μια συμμετρία που επιμένει να μεταμφιέζεται σε αίνιγμα.
Καθώς έφευγε ο σερβιτόρος τον φώναξε:
-Κύριε Ντυπέν,ξεχάσατε τα γάντια σας.
Εκεινος χαμογέλασε,
-Αγαπητέ μου,δεν τα ξέχασα. Τα άφησα επίτηδες.Τα ίχνη που αφήνει κανείς είναι πιο ενδιαφέροντα από τα ίχνη που ακολουθεί.
Η Ίρμα τον παρακολούθησε να απομακρύνεται.
Και χάθηκε μέσα στη βροχή
Sherlock Holmes
Την ώρα που η γυναίκα είχε μπει στο γραφείο μου και μου έδινε τον φακελο της πίσω στη πόρτα εμφανίστηκε ένας άντρας ψηλός ξερακιανός με καπέλο και μια πίπα στο στόμα,
-Ψάχνω τον όροφο με τους καταλόγους των σιδηροδρομικών τρένων του 1888,είπε.
Η Ίρμα γύρισε και τον είδε.
-Με παρακολουθείτε;τον ρώτησε.
-Όχι,Σας παρατηρώ.Η παρακολούθηση είναι έργο της αστυνομιας.
Η παρατήρηση είναι προυποθεση τής λογικής.
-Και τι έχετε παρατηρήσει;
-Ότι δεν είστε αυτό που υποδύεστε.
Η Ίρμα γέλασε.
-Και τι υποδύομαι;
-Κάθε φορά κάτι διαφορετικό.
-Και ποια είναι η αλήθεια;τον ρώτησα.
-Αγαπητέ μου κύριε,η αλήθεια είναι υπερτιμημένη.Τα γεγονότα έχουν μεγαλύτερο ενδιαφέρον.
-Ποιος είστε;τον ρώτησε η Ιρμα.
Ο άνδρας χαμογέλασε.
-Ένας ερασιτέχνης βιολιστης,
ο Sherlock Holmes,
και της έδειξε τη θήκη του βιολιου.
Κοίταξε το ρολόι του,
-Ωρα να επιστρέψω στην 221B Baker Street,o Dr.Watson θα περιμένει να ακούσει την ιστορία.Το τρένο του 1897 φτάνει ακριβώς 7μμ.
Είπε και άκουσα τα βήματα του στο διάδρομο καθώς απομακρύνονταν να χάνονται.
Hercule Poirot
Στο σαλόνι του ξενοδοχείου ο ο μικρόσωμος ηλικιωμένος αντρας με το περιποιημενο μουστάκι και τα σχολαστικα γυαλισμένα παπούτσια παρατηρούσε χωρίς να φαίνεται ότι παρατηρεί.
-Η δεσποινίς είναι πολύ όμορφη,είπε ευγενικά,και μάλιστα συμμετρικά όμορφη.
-Το γνωρίζει,απάντησα.
-Ακριβώς.Κι αυτό είναι επικίνδυνο,είπε.
Η Ίρμα γέλασε.
-Κύριε,μελετάτε γυναίκες ή εγκλήματα;
-Α,μαντάμ,είπε χαμογελώντας,και τα δύο συχνά συγχέονται.
-Και τι συμπεράνατε για μένα;
-Ότι είστε δυστυχισμένη.
Η Ίρμα γελασε.
-Παράξενο συμπέρασμα.
-Όχι.Τα γάντια σας είναι πανάκριβα,Το κολιέ σας είναι αληθινό.Το άρωμά σας είναι εξαιρετικό.Αυτά δεν είναι σημάδια ματαιοδοξίας,αλλά σημάδια ενός ανθρώπου που προσπαθεί να ξεφύγει από τη μοναξιά.
-Και ποια είμαι;
-Αυτό, μαντάμ,δεν είναι ερώτημα για έναν ντετέκτιβ. Είναι ερώτημα για έναν ιερέα ή για έναν μυθιστοριογράφο.
Η Ίρμα χαμογέλασε.
Ο αντρας σηκώθηκε αργά και φόρεσε το καπέλο του.
-Ποιο είναι το όνομα σας,ρώτησε η Ιρμα.
-Τα ονόματα,μαντάμ,είπε εκείνος,είναι χρήσιμα μόνο στους τάφους.
Καθώς απομακρυνόταν,ο υπάλληλος του ξενοδοχείου έτρεξε πίσω του.
-Κύριε Πουαρό! Ξεχάσατε την ομπρέλα σας!
-Ενας άνθρωπος μπορεί να ξεχάσει μια ιδέα,όχι όμως μια ομπρέλα,είπε και απομακρυνθηκε περνώντας την ομπρέλα του.
Isidro Parodi.
Το κελί ήταν στο υπόγειο,τον βρήκα ξαπλωμενο στο κρεβάτι του,σηκώθηκε.
-Λοιπόν;είπε.Η γυναικα χάθηκε.
-Πώς το ξέρετε;
-Αν δεν είχε χαθεί,δεν θα είχατε έρθει εδώ.
-Θέλω να τη βρω.
-Από εδώ μέσα,αγαπητέ μου,είπε ο Isidro Parodi,δεν έχω τίποτε άλλο να κάνω παρά να ακούω τους άλλους. Οι άνθρωποι φέρνουν τις ιστορίες τους κι εγω ανακαλύπτω ότι το μυστήριο βρίσκεται στις λέξεις που χρησιμοποιούν.
Έδειξε τον άδειο φάκελο που κρατούσα.
-Για παράδειγμα,γιατί επιμένετε να λέτε ότι η γυναίκα εξαφανίστηκε;
-Επειδή εξαφανίστηκε.
-Ανοησίες.Εξαφανίζονται όσοι δεν αφήνουν ίχνη.Εκείνη σας άφησε ένα σωρό αναμνήσεις.Επομένως δεν εξαφανίστηκε.Απλώς μετακινήθηκε σε άλλο σημείο της ιστορίας.
-Και πού βρίσκεται τώρα;
-Εκεί όπου βρίσκονται όλοι οι άνθρωποι που αγαπήσαμε. Στη μνήμη μας
-Αυτό δεν είναι απάντηση.
-Φυσικά και είναι.Απλώς εσείς θέλετε διεύθυνση και αριθμό.
Χαμογέλασε.
-Ξέρετε τι με διασκεδάζει περισσότερο; Ότι όλοι θεωρούν εμένα φυλακισμένο.
-Δεν είστε;
-Και ποιος δεν είναι;Εσείς είστε φυλακισμένος στις αναμνήσεις σας.Η γυναίκα στην εξαφάνιση της.
Κοιτούσε κάποιον πίσω μου.
-Εσείς εκεί,είπε,μη νομίζετε ότι είστε έξω από την ιστορία.Κανείς δεν είναι έξω από την ιστορία.
Γύρισα να δω σε ποιον μιλούσε.
Δεν υπήρχε κανείς.
-Σε ποιον μιλήσατε;
Ο έγκλειστος Αργεντινος ντετέκτιβ χαμογελασε.
-Στον επόμενο επισκέπτη.Και τώρα πηγαίνετε.Η Ιρμα σάς περιμένει.
-Μα είπατε ότι χάθηκε.
-Είπα ότι μετακινήθηκε σε άλλο σημείο της ιστορίας.
-Και πού είναι αυτό;.
—Στην αρχή, αγαπητέ μου.
Πάντα στην αρχή.
Και όταν χρόνια αργότερα βρέθηκα ξανά στη βροχερή καφετέρια,με την Ίρμα να κάθεται στο βάθο,με τον καθρέφτη πίσω της να έχει παγιδευμένο το είδωλο της,και να κρατά τον ίδιο άδειο φάκελο,
θυμήθηκα τον φυλακισμένο φιλόσοφο ντετεκτιβ Isidro Parodi που είχε δει τον κύκλο της ιστορίας.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου