My own Empire of Hyperrealistic Paintings and Photos -Enigma -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 .

.

 

My own Empire of Hyperrealistic Paintings and Photos

Enigma

-χνκουβελης cncouvelis

.

.

R.MUTT 1917 Enigma-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

.

.

..

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(Ιστορίες τού κ.Κ.) Μικρές ιστορίες -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(Ιστορίες τού κ.Κ.)

Μικρές ιστορίες

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Ιστορίες τού κ.Κ.)

Μικρές ιστορίες.

Ο κ.Κ.εγραψε μικρές ιστορίες.

1.

Καποιος υπερηφανεύονταν για την φιλανθρωπία και φιλεύσπλαχνος του.

Κάθε εβδομάδα μοίραζε τρόφιμα στους φτωχούς,αν και ήταν αμφιβολης ποιότητας.

-Το έργο μου είναι αξιοθαύμαστο!,επαίρονταν.

Όταν από τα τρόφιμα εκείνα αρρώστησαν οι άνθρωποι που τα εφαγαν,εκείνος

ένιωσε μονο.μια μικρή αμηχανία.

Το σημαντικό για εκείνον ήταν ότι κανείς δεν αμφισβήτησε την καλοσύνη του,

κι αυτό τον γέμιζε υπερηφάνεια.

2.

Ένας άνθρωπος είχε μεγάλη ιδέα για την ικανότητα να μιλά με τέχνη.

Παρότι όταν μιλούσε οι άλλοι δεν τον άκουγαν η' γελούσαν φανερά εις 

βάρος του,εκείνος συνέχιζε το λόγο του με μεγαλύτερη έπαρση.

-Η συμπεριφορά τους,έλεγε,δεν είναι υποτίμηση,είναι αναγνώριση τής 

ανωτερότητας μου.

3.

Τον συνάντησε μετά από χρόνια.Εκεινος μιλούσε αδιακοπα για επιτυχίες,

καριέρα,ταξίδια,κοινωνική άνοδο.

Τότε κατάλαβε πως για εκείνη ήταν ένας ξένος.

Η νοσταλγία ήταν μόνο δική της.

4.

Καποιος βρήκε ένα χαρτονομισμα στο δρόμο.

Ένιωσε υπέροχα.

-Η τύχη επιτέλους μού χαμογέλασε,σκεφτηκε.

Την ίδια μέρα,το αυτοκίνητο του χάλασε,στη δουλειά είχε νεύρα,η γυναίκα που τον ενδιέφερε ακύρωσε το ραντεβού.

 -Η τύχη, είπε,τελικά έχει χιούμορ.

Και πέταξε πάλι στο δρόμο το χαρτονόμισμα που βρήκε.

5.

Δεν γελούσε ποτέ δημόσια.Όλοι την θαύμαζαν για την αξιοπρέπειά της,για

την σοβαρότητα της.

Ομως το σπίτι της κάθονταν μπροστά στο καθρέφτη,χαμογελούσε και το 

είδωλο της τής ανταπέδωνε το χαμόγελο.

Εδώ,σκέφτονταν,κανείς δεν θα την θεωρούσε γελοία,ανόητη.

6.

Ντυνονταν με την τελευταία λέξη τής μόδας.Οι πάντες  ήταν γοητευμένοι

μαζί της.

Εκείνη όμως ήξερε ότι η μόδα είναι απλώς ο πιο έξυπνος τρόπος να 

επιβιώνεις κοινωνικά χωρίς να χρειάζεται ιδιαίτερη ευφυία.

7.

Τα δείπνα που διοργάνωνε ήταν επιτυχημενα,εκτακτα,γεμάτα χαμογελα και φιλοφρονησεις.

Εκείνη απολάμβανε το υπέροχο θεατρικό έργο που σκηνοθετούσε.

Γιατί η υποκρισία,σκέφτονταν,είναι το πιο διασκεδαστικό θέαμα.που.μπορεις

να δεις.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Η εκκρεμότητα (Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Η εκκρεμότητα 

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η εκκρεμότητα 

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Τον ειδοποίησαν με ένα σημείωμα κάτω από την πόρτα ότι έπρεπε να παρουσιαστεί στο Γραφείο Επιβεβαιωσεων για υπόθεση του που εκκρεμεί.

.Δεν τού ανέφεραν καμιά αιτία, ούτε κατηγορία.Υπήρχε μόνο μια ώρα και μια διεύθυνση.

Από περιέργεια πηγε.Ανεβηκε μέ τις σκάλες στον οροφο.Βρεθηκε σε έναν 

μακρύ στενό διάδρομο.Προχωρησε.

Μια πόρτα άνοιξε πίσω του.

-Εδω είμαστε,κύριε,άκουσε μια γυναικεία φωνη.

Γύρισε και είδε τη γυναίκα στη πορτα.

-Αργησαμε,τού είπε η γυναικα,και τον οδήγησε σε μια αλλη πόρτα τού 

διαδρόμου,Άνοιξε και μπήκαν σε μια αίθουσα.Με εκτυφλωτικο φωτισμό.

Εκεί ξεχώρισε τρία γραφεία και τρεις άντρες σκυμμένους στα χαρτιά τους.

-Ηρθε,είπε η γυναίκα.

Ο μεσαίος άντρας σήκωσε το κεφάλι του και τον κοίταξε. 

Έπειτα πήρε ένα φάκελο,τον άνοιξε και σημείωσε κάτι.

-Η υπόθεση σας,κύριε,έχει ξεκινήσει εδώ και αρκετό καιρο.

-Μπορείτε να αιτιολογήσετε την άγνοιά σας;,ρώτησε και έκλεισε το φάκελο.

Δεν πρόλαβε να αντιδράσει κι άλλος συνέχισε.

-Δεν σας θέλουμε τίποτα άλλο.Θα ειδοποιηθειτε για την επόμενη φορά.

Την άλλη μέρα τού έστειλαν ειδοποίηση ότι είχε καθυστερήσει.Το έγγραφο ανέφερε ότι η συνεδρίαση είχε πραγματοποιηθεί ερήμην του και ότι είχαν διαπιστωθεί νέες αντιφάσεις εις βάρος του.

Η κατηγορία ήταν:

Εμμονή άγνοιας.

Πήγε στο κτίριο.Παλι η ίδια γυναίκα στο διάδρομο.

-Ελατε μέσα,κύριε, τού είπε.Ειμαι η γραμματέας. 

Ζήτησε να μάθει τι συμβαινει.

-Η ερμηνεία των κατηγοριών είναι έργο τού κατηγορούμενου,τού απάντησε

εκείνη.

Και πήγε στο διπλανό δωμάτιο.

Μετά από λίγο γύρισε με έναν διογκωμένο φακελο.

Κάθισε στο γραφείο της.

-Ο φάκελος σας,είπε,και τον άνοιξε.

Τον κοίταξε.

-Είναι σε εκκρεμότητα,τού είπε.

-Και ποτέ τελειώνει; τη ρώτησε 

-Δεν τελειώνει,συνεχίζεται,απάντησε η γυναίκα και έκλεισε το φάκελο.

.

.

The Pending Case

He was notified with a note under the door that he had to appear at the Confirmation Office for a pending matter.

They did not mention any reason or charge. There was only a time and an address.

Out of curiosity, he went. He climbed the stairs to the floor. He found himself in a long, narrow corridor. He walked forward.

A door opened behind him.

“Here we are, sir,” he heard a female voice.

He turned and saw a woman at the door.

“We’re late,” she said, and led him to another door along the corridor. She opened it, and they entered a room with blinding lighting.

There he noticed three desks and three men bent over their papers.

“He’s here,” said the woman.

The man in the middle raised his head and looked at him. Then he took a folder, opened it, and wrote something down.

“Your case, sir, has been ongoing for quite some time.”

“Can you justify your ignorance?” he asked, closing the folder.

Before he could react, another continued:

“We don’t want anything else from you. You will be notified for the next time.”

The next day, they sent him a notice that he had been delayed. The document stated that the session had taken place in his absence and that new contradictions had been found against him.

The charge was:

Obsession with ignorance.

He went to the building. Again, the same woman in the corridor.

“Come in, sir,” she said. “I am the secretary.”

He asked to know what was happening.

“Interpreting the charges is the work of the accused,” she answered.

Then she went to the next room.

After a while, she returned with a bulging folder.

She sat at her desk.

“Your folder,” she said, and opened it.

He looked at it.

“It is pending,” she said.

“And when does it end?” he asked.

“It does not end, it continues,” the woman replied, closing the folder.

.

.

L’Affaire en suspens

On lui avait laissé un mot sous la porte l’informant qu’il devait se présenter au Bureau des Confirmations pour une affaire en suspens.

Aucune raison ni accusation n’étaient mentionnées. Il n’y avait qu’une heure et une adresse.

Par curiosité, il s’y rendit. Il monta les escaliers jusqu’à l’étage. Il se retrouva dans un long couloir étroit. Il avança.

Une porte s’ouvrit derrière lui.

“Nous y sommes, monsieur,” entendit-il une voix féminine.

Il se retourna et vit une femme à la porte.

“Nous avons du retard,” lui dit-elle, et l’emmena vers une autre porte du couloir. Elle l’ouvrit et ils entrèrent dans une salle à l’éclairage aveuglant.

Là, il distingua trois bureaux et trois hommes penchés sur leurs papiers.

“Il est arrivé,” dit la femme.

L’homme du milieu leva la tête et le regarda. Puis il prit un dossier, l’ouvrit et nota quelque chose.

“Votre affaire, monsieur, est en cours depuis un certain temps.”

“Pouvez-vous justifier votre ignorance ?” demanda-t-il en refermant le dossier.

Avant qu’il ne puisse réagir, un autre poursuivit :

“Nous ne voulons plus rien de vous. Vous serez informé pour la prochaine fois.”

Le lendemain, on lui envoya un avis qu’il avait été en retard. Le document indiquait que la séance avait eu lieu en son absence et que de nouvelles contradictions avaient été relevées contre lui.

L’accusation était :

Obsession de l’ignorance.

Il se rendit au bâtiment. Encore la même femme dans le couloir.

“Entrez, monsieur,” lui dit-elle. “Je suis la secrétaire.”

Il demanda ce qui se passait.

“L’interprétation des accusations est le travail de l’accusé,” répondit-elle.

Puis elle alla dans la pièce voisine.

Après un moment, elle revint avec un dossier volumineux.

Elle s’assit à son bureau.

“Votre dossier,” dit-elle, et l’ouvrit.

Elle le regarda.

“Il est en suspens,” lui dit-elle.

“Et quand cela se termine-t-il ?” demanda-t-il.

“Cela ne se termine pas, cela continue,” répondit la femme en refermant le dossier.

.

.

Die Ausstehende Angelegenheit

Er wurde mit einer Notiz unter der Tür benachrichtigt, dass er im Bestätigungsbüro für eine ausstehende Angelegenheit erscheinen müsse.

Es wurde kein Grund oder Vorwurf angegeben. Es gab nur eine Uhrzeit und eine Adresse.

Aus Neugier ging er hin. Er stieg die Treppe hinauf. Er befand sich in einem langen, schmalen Flur. Er ging weiter.

Hinter ihm öffnete sich eine Tür.

„Hier sind wir, mein Herr“, hörte er eine weibliche Stimme.

Er drehte sich um und sah eine Frau an der Tür.

„Wir haben uns verspätet“, sagte sie und führte ihn zu einer anderen Tür im Flur. Sie öffnete sie, und sie betraten einen Raum mit grellem Licht.

Dort bemerkte er drei Schreibtische und drei Männer, die über ihre Papiere gebeugt waren.

„Er ist da“, sagte die Frau.

Der mittlere Mann hob den Kopf und sah ihn an. Dann nahm er einen Ordner, öffnete ihn und notierte etwas.

„Ihr Fall, mein Herr, läuft schon seit einiger Zeit.“

„Können Sie Ihre Unwissenheit begründen?“, fragte er und schloss den Ordner.

Bevor er reagieren konnte, fuhr ein anderer fort:

„Wir wollen nichts weiter von Ihnen. Sie werden für das nächste Mal benachrichtigt.“

Am nächsten Tag erhielten sie eine Mitteilung, dass er verspätet war. Das Dokument besagte, dass die Sitzung in seiner Abwesenheit stattgefunden hatte und dass neue Widersprüche zu seinen Lasten festgestellt worden seien.

Der Vorwurf lautete:

Besessenheit der Unwissenheit.

Er ging ins Gebäude. Wieder die gleiche Frau im Flur.

„Kommen Sie herein, mein Herr“, sagte sie. „Ich bin die Sekretärin.“

Er wollte wissen, was vor sich ging.

„Die Auslegung der Vorwürfe ist Aufgabe des Angeklagten“, antwortete sie.

Dann ging sie in den Nebenraum.

Nach einer Weile kam sie mit einem dicken Ordner zurück.

Sie setzte sich an ihren Schreibtisch.

„Ihr Ordner“, sagte sie, und öffnete ihn.

Sie sah ihn an.

„Er ist ausstehend“, sagte sie.

„Und wann endet es?“ fragte er.

„Es endet nicht, es geht weiter“, antwortete die Frau und schloss den Ordner.

.

.

La Questione Pendente

Gli fu notificato con un biglietto sotto la porta che doveva presentarsi all’Ufficio delle Conferme per una questione in sospeso.

Non gli venne indicata alcuna ragione né accusa. C’era solo un orario e un indirizzo.

Per curiosità vi andò. Salì le scale fino al piano. Si trovò in un lungo corridoio stretto. Avanzò.

Una porta si aprì dietro di lui.

“Eccoci, signore,” sentì una voce femminile.

Si girò e vide una donna alla porta.

“Siamo in ritardo,” gli disse, e lo condusse a un’altra porta lungo il corridoio. La aprì ed entrarono in una stanza con luce accecante.

Lì notò tre scrivanie e tre uomini chini sui loro fogli.

“È arrivato,” disse la donna.

L’uomo al centro alzò la testa e lo guardò. Poi prese una cartella, la aprì e annotò qualcosa.

“Il suo caso, signore, è iniziato da tempo.”

“Può giustificare la sua ignoranza?” chiese, chiudendo la cartella.

Prima che potesse reagire, un altro continuò:

“Non vogliamo nient’altro da lei. Sarete avvisato per la prossima volta.”

Il giorno successivo gli inviarono un avviso che era in ritardo. Il documento dichiarava che la seduta si era tenuta in sua assenza e che erano state riscontrate nuove contraddizioni a suo carico.

L’accusa era:

Ossessione dell’ignoranza.

Andò all’edificio. Di nuovo la stessa donna nel corridoio.

“Entrate, signore,” gli disse. “Sono la segretaria.”

Chiese cosa stesse succedendo.

“L’interpretazione delle accuse è compito dell’imputato,” rispose lei.

Poi andò nella stanza accanto.

Dopo poco tornò con una cartella gonfia.

Si sedette alla sua scrivania.

“La sua cartella,” disse, e la aprì.

La guardò.

“È in sospeso,” gli disse.

“E quando finirà?” le chiese.

“Non finisce, continua,” rispose la donna, chiudendo la cartella.

.

.

El Caso Pendiente

Le notificaron con una nota debajo de la puerta que debía presentarse en la Oficina de Confirmaciones por un asunto pendiente.

No se mencionó ninguna razón ni cargo. Solo había una hora y una dirección.

Por curiosidad, fue. Subió las escaleras al piso. Se encontró en un largo y estrecho pasillo. Avanzó.

Una puerta se abrió detrás de él.

“Aquí estamos, señor,” escuchó una voz femenina.

Se volvió y vio a una mujer en la puerta.

“Llegamos tarde,” le dijo, y lo condujo a otra puerta del pasillo. La abrió y entraron en una sala con luz cegadora.

Allí distinguió tres escritorios y tres hombres inclinados sobre sus papeles.

“Ha llegado,” dijo la mujer.

El hombre del medio levantó la cabeza y lo miró. Luego tomó una carpeta, la abrió y anotó algo.

“Su caso, señor, ha comenzado hace bastante tiempo.”

“¿Puede justificar su ignorancia?” preguntó, cerrando la carpeta.

Antes de que pudiera reaccionar, otro continuó:

“No queremos nada más de usted. Será notificado para la próxima vez.”

Al día siguiente, le enviaron un aviso de que se había retrasado. El documento indicaba que la sesión se había realizado en su ausencia y que se habían encontrado nuevas contradicciones en su contra.

El cargo era:

Obsesión por la ignorancia.

Fue al edificio. Otra vez la misma mujer en el pasillo.

“Entre, señor,” le dijo. “Soy la secretaria.”

Pidió saber qué estaba pasando.

“La interpretación de los cargos es tarea del acusado,” respondió ella.

Luego fue a la habitación contigua.

Después de un rato, regresó con una carpeta abultada.

Se sentó en su escritorio.

“Su carpeta,” dijo, y la abrió.

La miró.

“Está pendiente,” le dijo.

“¿Y cuándo termina?” le preguntó.

“No termina, continúa,” respondió la mujer, cerrando la carpeta.

.

.

O Assunto Pendente

Ele foi notificado com um bilhete embaixo da porta de que devia se apresentar no Escritório de Confirmações por um assunto pendente.

Não foi mencionado nenhum motivo ou acusação. Havia apenas uma hora e um endereço.

Por curiosidade, ele foi. Subiu as escadas até o andar. Encontrou-se em um longo corredor estreito. Avançou.

Uma porta se abriu atrás dele.

“Aqui estamos, senhor,” ouviu uma voz feminina.

Ele se virou e viu uma mulher na porta.

“Estamos atrasados,” disse ela, e o conduziu a outra porta no corredor. Ela abriu e entraram em uma sala com iluminação ofuscante.

Ali ele percebeu três mesas e três homens curvados sobre seus papéis.

“Ele chegou,” disse a mulher.

O homem do meio levantou a cabeça e olhou para ele. Então pegou uma pasta, abriu-a e anotou algo.

“O seu caso, senhor, começou há bastante tempo.”

“Pode justificar a sua ignorância?” perguntou, fechando a pasta.

Antes que pudesse reagir, outro continuou:

“Não queremos mais nada de você. Será notificado para a próxima vez.”

No dia seguinte, enviaram-lhe um aviso de que ele havia se atrasado. O documento indicava que a sessão havia ocorrido à sua revelia e que novas contradições haviam sido constatadas contra ele.

A acusação era:

Obsessão pela ignorância.

Ele foi ao prédio. Novamente a mesma mulher no corredor.

“Entre, senhor,” disse ela. “Sou a secretária.”

Ele perguntou o que estava acontecendo.

“A interpretação das acusações é trabalho do acusado,” respondeu ela.

Então foi para a sala ao lado.

Após algum tempo, voltou com uma pasta volumosa.

Sentou-se à sua mesa.

“Sua pasta,” disse, e abriu-a.

Ele a olhou.

“Está pendente,” disse ela.

“E quando termina?” perguntou ele.

“Não termina, continua,” respondeu a mulher, fechando a pasta.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(μια ταινία) STOP -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(μια ταινία)

STOP

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μια ταινία)

STOP

(Χρώμα ταινιας:ασπρομαυρη)

Σκηνη 1

Εσωτερικο,κουζίνας,πρωί,

μονοπλάνο 4 λεπτά 

Η κάμερα ψηλά ακίνητη. 

Τραπέζι.Νεροχύτης.Φως από το παράθυρο.

Η γυναικα στέκεται όρθια. 

Ακινητη.

Ακούγεται ο ήχος τού ψυγείου.

Η γυναίκα ανοίγει το ντουλάπι.

Παίρνει ένα φλιτζάνι.

Το ακουμπά στο τραπέζι.

Γεμίζει με νερό το μπρίκι.

Το τοποθετεί στο μάτι τής ηλεκτρικής κουζίνας.

Ανάβει το μάτι.

Η γυναίκα βγαίνει από το κάδρο δεξιά.

Η άδεια κουζίνα.

Ακουγεται το νερό που ζεσταίνεται.

Cut,flou white

Σκηνη 2

Εσωτερικό δωματιου,πρωί,

μονοπλάνο 4 λεπτά.

Η κάμερα ακινητη.

Ένα κρεβάτι άστρωτο.

Μια καρέκλα με ρούχα.

Η γυναικα μπαίνει στο κάδρο.

Στέκεται.

Κοιτά το κρεβάτι.

Αρχίζει να το στρώνει αργά.

Ισιώνει το σεντόνι.

Σταματά.

Ξαναϊσιώνει.

Ο ήχος τού δρόμου μπαίνει από το παράθυρο.

Cut,flou white

Σκηνη 3

Εσωτερικό,διάδρομος,

μεσημέρι,μονοπλανο 4 λεπτά.

Η κάμερα ακίνητη.

Η γυναίκα σκουπίζει τον διάδρομο.

Ακούγεται το τρίξιμο τής σκούπας.

Σκηνη 4

Εσωτερικό,σαλόνι,

απόγευμα,μονοπλάνο 4 λεπτά.

Η κάμερα ψηλά ακίνητη. 

Η γυναίκα κάθεται στο πάτωμα.

Μπροστά της ένα κασετόφωνο.

Πατά το PLAY.

Η μαγνητοφωνημένη φωνή άντρα:

-πότε έφυγες;γιατί δεν γύρισες;.

Η γυναίκα παρά STOP.

Ακούγεται η αναπνοή της.

Η γυναίκα παρά REWIND.

Πατα το PLAY.

Η μαγνητοφωνημένη φωνή άντρα:

-πότε έφυγες;γιατί δεν γύρισες;.

Η γυναίκα σηκώνεται και βγαίνει από το πλανο αριστερα.

Ακούγεται ο ήχος τής κασέτας που συνεχίζει να γυρίζει.

Cut,flou white 

Σκηνη 5

Εξωτερικο,μπαλκονι,έχει βραδιάσει,μονοπλάνο 4 λεπτά.

Η κάμερα ακίνητη.

Η πόλη στο βάθος.

Η γυναίκα μπαίνει από δεξιά στο πλάνο,πηγαίνει στα κάγκελα.Στεκεται ακίνητη.

Κοιτα κάτω.

Η κάμερα κινείται και δείχνει τον δρόμο κάτω.

Ένας άντρας διασχίζει το δρόμο.

Η κάμερα επιστρέφει αργά στην αρχική της θέση.

Η γυναίκα βγαίνει από το πλανο αριστερα.

Ακούγεται ένα δυνατό  φραναρισμα κι αμέσως ένα σκυλί που αγγίζει.

Cut,flou noir 

Σκηνη 6

Εσωτερικό κουζίνας,βράδυ,

μονοπλάνο 4 λεπτά.

Η κάμερα ψηλά ακίνητη. 

Η γυναίκα κάθεται στο τραπέζι και τρώει μακαρονια.

Ακούγεται ο ήχος τού πιρουνιού στο πιάτο.

Cut,flou white 

Σκηνη 7

Εσωτερικο,μπανιο,

μονοπλάνο 4 λεπτά.

Η κάμερα ψηλά ακίνητη 

Η γυναίκα μπαίνει στη μπανιερα με ένα μαύρο κομπινεζον.

Παίρνει το ντουζ,ανοίγει το νερό,το σηκώνει πάνω από το κεφάλι της.

Το νερό τρέχει στο σώμα της.

Ακούγεται ο ήχος τού νερού.

Cut,floy white 

Σκηνη 8

Εσωτερικό,σαλόνι,νύχτα,

μονοπλάνο 4 λεπτά.

Η κάμερα ακίνητη.

Η καθεται στο πάτωμα.

Μπροστά της το κασετόφωνο.

Πατα το PLAY.

Η μαγνητοφωνημένη φωνή άντρα:

-Που είσαι;γιατί δεν απαντάς;

Πατα το STOP.

Βγάζει τη κασέτα,τράβα την ταινια όλη εξω,και πετα την κασέτα έξω από το πλάνο δεξιά.

Ακούγεται ο ήχος τής πτώσης της.

Η γυναίκα ξαπλώνει στο πατωμα.

Cut,flou noir

Σκηνη 9 

Εσωτερικό κουζίνας,πρωί,μονοπλάνο 

Η κάμερα ψηλά ακίνητη.

Η γυναίκα στέκεται όρθια.

Ακίνητη.

Ακούγεται ο ήχος τού ψυγείου.

Cut,flou white

Τέλος.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(μια ταινία) Οι σταγόνες τού νερού -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

. 

 .

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(μια ταινία)

 Οι σταγόνες τού νερού

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μια ταινία)

Οι σταγόνες τού νερού 

(Χρώμα ταινιας:ασπρομαυρη)

Σκηνη 1

Εσωτερικο τού δωματίου τού αντρα,ξημέρωμα,μονοπλανο 7 λεπτα.

Η κάμερα ακίνητη.

Ο άντρας κοιμάται στο πάτωμα πάνω σε στρώμα.

Ακούγονται  στάγονες νερού.

Ο άντρας ξυπνά. Δεν σηκώνεται αμέσως.

Κοιτά το ταβάνι.

Η κάμερα κινείται αργά και κάνει ζουμ στο προσωπο του,στις σταγονες τού  

νερου που πέφτουν εκεί πανω.

Η κάμερα κινείται,δείχνει στο ταβάνι τη σχισμή απ'τήν οποία πέφτουν

οι σταγόνες,έπειτα επανέρχεται αργά στην αρχική της θέση.

Ο άντρας σηκώνεται και τοποθετεί μια λεκανη κάτω από τη διαρροή

και βγαίνει από το πλάνο αριστερά.

Ακούγεται ο ήχος του νερού καθώς πέφτει στη λεκανη.

Cut flou white

Σκηνή 2

διάδρομος πολυκατοικίας,μέρα,μονοπλανο 5 λεπτά.

Η κάμερα ακίνητη.

Η πόρτα ανοίγει και βγαίνει ο άντρας.

Από τη διπλανή πόρτα βγαίνει η γυναίκα.

Ο.αντρας προχωρά αργα προς τη κάμερα.

Η γυναίκα στέκεται και κοίτα στο πάτωμα τις σταγόνες νερού.

Ο.αντρας με το σώμα του καλύπτει τη κάμερα.

Cut,flou noir 

Σκηνη 3

πισίνα,απόγευμα,μονοπλανο 9 λεπτά.

Η κάμερα ακίνητη.

Ο άντρας κολυμπά αργά.

Ακούγεται ο  ήχος τού νερού καθώς κολυμπά.

Η γυναίκα εμφανίζεται στο βάθος.Μπαίνει στο νερό με τα ρούχα.

Κολυμπούν παράλληλα,χωρίς να πλησιάζουν.

Ο άντρας σταματάει στην άκρη της πισίνας.

Ακουγεται η αναπνοή του.

Η γυναίκα συνεχίζει να κολυμπά αργα.

Cut,flou white 

Σκηνη 4

Εσωτερικο τού δωματίου τής γυναίκας,νύχτα,μονοπλανο 8 λεπτά.

Η καμερα σταθερή.

Η γυναίκα κάθεται στο πάτωμα,γύρω της είναι πλημμυρισμενα νερά.

Το δωμάτιο άδειο.Μόνο μια καρέκλα.

Ακούγεται ήχος νερού που πέφτει.

Από το ταβάνι στάζει νερό.

Η γυναίκα σηκωνεται και βάζει πολλές λεκάνες.

Έπειτα κάθεται στη καρέκλα.

Η κάμερα κινείται αργά και κάνει ζουμ στο πρόσωπο τής.

Ακούγονται οι σταγόνες τού νερού που πέφτουν στις λεκάνες.

Cut,flou white

Σκηνη 5

διάδρομος πολυκατοικίας,μέρα,μονοπλανο 6 λεπτά

Η κάμερα ακίνητη.

Η γυναίκα στέκεται έξω από την πόρτα της.

Τα μαλλιά της βρεγμένα.

Η πόρτα δίπλα της ανοίγει και βγαίνει ο άντρας.

Η κάμερα τούς πλησιάζει αργά.

Σιωπή.

Ο άντρας μπαίνει στο διαμέρισμα του και μετά απο λιγο βγαίνει με μια 

πετσέτα και τής τη δίνει.

Η γυναίκα την παίρνει.

Η καμερα κάνει ζουμ στη γυναίκα που σκουπίζεται με την πετσέτα.

Η κάμερα επανέρχεται αργά στην αρχική της θέση.

Η γυναίκα μπαίνει με τον άντρα στο διαμέρισμα του.

Η πόρτα κλείνει.

Cut,flou noir 

Σκηνη 6

Εσωτερικο τού δωματίου τού αντρα,νύχτα,μονοπλανο 12 λεπτά.

Η κάμερα ψηλά πάνω ακίνητη.

Ο άντρας και η γυναίκα κάθονται στο πατωμα.

Ανάμεσά τους μια λεκανη γεμάτη με το νερό που στάζει.

Η γυναίκα σκουπίζει με μιά πετσέτα τα μαλλιά της αργά.

Ο άντρας την παρατηρεί.

Η γυναίκα ξαπλώνει στο πάτωμα.

Ο άντρας ξαπλώνει  παράλληλα δίπλα της,χωρίς να αγγίζονται.

Τα μάτια τους ανοιχτά.

Η κάμερα κατεβαίνει αργα και κανει ζουμ στη λεκάνη,στις σταγονες

που πέφτουν μέσα.

Ακούγεται ο ήχος τού νερού καθώς πέφτει στη λεκανη.

Cut flou white

Σκηνη 7

Εσωτερικο κινηματογραφικής αίθουσας,μονοπλανο 10.λεπτα

Η κάμερα σταθερή.

Χαμηλός φωτισμός.

Η μεγάλη αίθουσα αδεια,η οθόνη λευκή.

Ο άντρας και η γυναικα κάθονται σε διαφορετικές σειρές καθισμάτων.

Η γυναίκα σηκώνεται ,πηγαίνει στην οθόνη και στέκεται ακίνητη στο 

πλαίσιο της,στη μέση.

Η κάμερα κινείται αργά προς τον άντρα και κάνει ζουμ στο πρόσωπο του

που την κοιτάζει.

Έπειτα κινείται αργα προς την γυναίκα και κάνει ζουμ στο πρόσωπο της 

που τον κοιτάζει.

Στο πρόσωπο της πέφτουν σταγόνες νερού.

Ακούγεται ο ήχος μπομπίνας ταινιας που γυρίζει σε προβολή.

Cut,flou noir 

Τελική Σκηνή

Τελική 

Εξωτερική λήψη σε δρόμο,βροχή,,νύχτα,μονοπλανο 8 λεπτά.

Η κάμερα σταθερή 

Δυνατή βροχή

Ο αντρας και η γυναίκα στέκονται απέναντι ο ένας από τον άλλον στο κέντρο 

του πλάνου κρατωντας ανοιχτές δύο μαύρες ομπρελες.

Ακούγεται ο ήχος τής βροχής καθώς πέφτει στις ομπρελες.

Η κάμερα κινείται αργά και κάνει ζουμ στις ομπρελες.

Έπειτα επιστρέφει αργά στην αρχική της θέση.

Η βροχή έχει δυναμώσει,η ομίχλη πυκνώνει.

Η γυναίκα απομακρύνεται αργά στο βάθος τού πλάνου.

Ο άντρας στέκεται ακίνητος.

Η μορφή τής γυναίκας χάνεται μέσα στην ομιχλη.

Cut, flou white 

Τέλος

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(μια ταινία) Θυμάμαι τι δεν υπήρχε πριν -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(μια ταινία)

Θυμάμαι τι δεν υπήρχε πριν

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(μια ταινία)

Θυμάμαι τι δεν υπήρχε πριν

(Χρώμα ταινιας:ασπρομαυρη)

Σκηνη 1

Εξωτερική λήψη,δρόμος,ξημέρωμα,

μονοπλάνο 6 λεπτά.

Η κάμερα κινείται αργά πλάγια, παράλληλα με ένα δρόμο.

Ο άνεμος λυγίζει τα ξερά χόρτα. 

Ο αντρας περπατά μόνος

Η κάμερα δεν τον προσπερνά.Τον συνοδεύει.

Ακούγεται ο ήχος των βημάτων να συγχέεται με τον άνεμο.

Ο αντρας σταματά.

Η κάμερα κινείται σταματώντας πίσω του.

Cut,flou noir

Σκηνή 2

5 λεπτα

Σύννεφο που καλύπτει σταδιακά τον ήλιο.

Σκοτάδι

Cut,flou noir

Σκηνή 3

Εσωτερικό δωματίου,

μονοπλάνο 7 λεπτα

Η κάμερα μπαίνει αργά από την πόρτα μέσα στο δωμάτιο και σταματά.

Η γυναικα κάθεται στο τραπέζι.

Ξεφλουδίζει πατάτες.

Ο ήχος τού μαχαιριού.

Η καμερα κινείται γύρω από τη γυναίκα και σταματά πίσω από την πλάτη της.

Ο αντρας μπαίνει.

Η κάμερα κινείται πλάγια και κάνει αργό ζουμ στο πρόσωπο τής γυναίκας.

Σιωπή.

Μετά απο 1 λεπτο.

Γυναικα:

-Ο άνεμος,πάλι φυσάει.

Η κάμερα κατεβαίνει και δείχνει τα χέρια τής γυναίκας που ξεφλουδίζουν τις πατάτες 

Cut flou noir

Σκηνή 4

Εξωτερική λήψη,μεσημέρι,

μονοπλάνο 5 λεπτα.

Η γυναίκα όρθια με ένα λάστιχο ρίχνει νερό πάνω της.

Ο αντρας στέκεται πίσω της.

Η γυναίκα μιλά.

-Ποση ώρα είσαι εδώ;

Ο αντρας δεν απαντα.

Η γυναίκα συνεχίζει να ρίχνει νερό πάνω της.

Η κάμερα απομακρύνεται αργα.

Ακούγεται ο άνεμος που δυναμώνει.

Cut,flou noir

Σκηνή 5

Εσωτερικό δωματίου,νύχτα,

μονοπλάνο 8 λεπτά.

Η κάμερα ακίνητη.

Ο αντρας και η γυναίκα κάθονται απέναντι στο τραπέζι.

Ο αντρας έχει τα χέρια του πάνω στο τραπέζι.

Η γυναίκα τρώει αργά.

Ακούγεται ο ήχος τού κουταλιού που χτυπά στο πιατο.

Μετά από ώρα ο άντρας μιλά.

-Τι συμβαίνει.

Η γυναίκα απαντά.

-Τιποτα.

Και σταματά να τρώει.

Σιωπή.

Η γυναίκα συνεχίζει να τρώει.

Το φως τρεμοσβήνει για 1 λεπτο και σβήνει 

Σκοτάδι.

Cut,flou noir

Σκηνη 6

Εξωτερική λήψη,βράδυ,

μονοπλάνο 6 λεπτά 

Ο αντρας και η γυναίκα δίπλα του περπατούν,αντίθετα στον άνεμο,

Η κάμερα τούς ακολουθεί από πίσω,

φύλλα παρασέρνονται από τον άνεμο προς τα πίσω τους

και συνέχεια πληθαίνουν.

Η φωνή τού άντρα:

-Θυμάμαι τι δεν υπήρχε πριν.

Η κάμερα τούς πλησιάζει και κάνει αργή κυκλική κινηση γύρω τους αρχίζοντας από τη γυναίκα.

Όταν ολοκληρώνεται ο κύκλος η γυναίκα δεν είναι εκεί.

Cut,flou noir

Σκηνή 7

Εσωτερικό δωματίου,

μονοπλάνο 7 λεπτα.

Η κάμερα δείχνει το παράθυρο,ξημερώνει,και από εκεί γυρίζει προς το κρεβάτι και πλησιάζοντας 

στη γυναίκα που κοιμάται σταματά.

Ακούγονται πίσω από την κάμερα βήματα.

Η κάμερα γυρίζει γρήγορα,σταματά,και μέσα στο πλάνο της ο άντρας βγαίνει από τη πόρτα και την κλείνει.

Ο άνεμος ακούγεται δυνατά.

Σταδιακά γίνεται σκοτάδι

για 1 λεπτο.

Ο άνεμος συνεχίζει να ακούγεται.

Τελος

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -φωτο-ιχνη τής γυναικας (Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-φωτο-ιχνη τής γυναικας

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

φωτογραφιση-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

φωτο-ιχνη τής γυναικας

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Η γυναίκα κοιτάζει ελαφρώς έξω από το κάδρο.

Εκεί αρχίζει η ιστορία της.

Οι πληροφορίες είναι λιγοστές.Δεν υπάρχει το όνομα της καταγεγραμμένο πίσω από τη φωτογραφία. Κανένα έτος.

Η γυναίκα φαίνεται γύρω στα σαράντα.

Μαρτυρίες από εραστές της.

Δεν άντεχε την ιδέα να εξαρτηθεί.Έφευγε πριν πληγωθεί.

Πάντα μόνη.Πάντα αυστηρά ευγενική. 

Ήταν ένας τρόπος επιβίωσης που τής ταίριαζε.

Στη φωτογραφία,το σώμα της επιδεικνύεται, προκαλεί.Δειχνει πως  ελέγχει το συναίσθημα.

Δεν εκτίθεται.

Η φωτογραφία τραβήχτηκε, σύμφωνα με την ανάλυση του φωτός, αργά το απόγευμα.

Η γυναίκα φορά ένα εφαρμοστό καρό φόρεμα, αυστηρά γεωμετρικά.Φαινεται να είναι μια γυναίκα που έχει μάθει να συγκρατείται,να οργανώνει,να ελέγχει.

Τα ψηλοτάκουνα είναι επίδειξη.Το σώμα της προσφέρεται στο βλέμμα.Το χέρι ακουμπά ελαφρά στο μηρό. Μια χειρονομία ερωτισμού. 

Το πρόσωπό της γυρισμένο προς τα πάνω, κρυμμένο πίσω από μεγάλα γυαλιά ηλίου. Δεν κοιτά τον φακό.Κοιτά κάτι που δεν βλέπουμε.

Το περιβάλλον είναι ένας κήπος. 

Μετά τη φωτογραφία,τα ίχνη της χάνονται. Κανείς δεν την είδε ξανά.Ίσως άλλαξε πόλη.Ίσως απλώς έπαψε να επιτρέπει σε αλλους να την θυμούνται.

Η φωτογραφία της όμως έμεινε.

Και μέσα της έμεινε μια γυναίκα.

.

.

Photo-Traces of the Woman

The woman looks slightly outside the frame.

That is where her story begins.

The information is scarce. Her name is not written on the back of the photograph. No date.

She appears to be around forty.

Testimonies from her lovers.

She could not bear the idea of dependence. She left before being hurt.

Always alone. Always strictly polite.

It was a way of survival that suited her.

In the photograph, her body is displayed, provocative. It shows that she controls emotion.

She does not expose herself.

According to the analysis of the light, the photograph was taken late in the afternoon.

She wears a fitted checkered dress, strictly geometric. She seems like a woman who has learned to restrain herself, to organize, to control.

The high heels are a display. Her body offers itself to the gaze. Her hand rests lightly on her thigh. A gesture of eroticism.

Her face turned upward, hidden behind large sunglasses. She does not look at the camera. She looks at something we cannot see.

The setting is a garden.

After the photograph, her traces vanish. No one saw her again. Perhaps she changed cities. Perhaps she simply stopped allowing others to remember her.

But her photograph remained.

And within it, a woman remained.

.

.

Traces photographiques de la femme

La femme regarde légèrement hors du cadre.

C’est là que commence son histoire.

Les informations sont rares. Son nom n’est pas inscrit au dos de la photographie. Aucune date.

Elle semble avoir une quarantaine d’années.

Témoignages de ses amants.

Elle ne supportait pas l’idée de dépendre. Elle partait avant d’être blessée.

Toujours seule. Toujours strictement polie.

C’était une manière de survivre qui lui convenait.

Sur la photographie, son corps s’exhibe, provoque. Il montre qu’elle maîtrise l’émotion.

Elle ne s’expose pas.

Selon l’analyse de la lumière, la photographie a été prise en fin d’après-midi.

Elle porte une robe à carreaux ajustée, strictement géométrique. Elle semble être une femme qui a appris à se contenir, à organiser, à contrôler.

Les talons hauts sont une démonstration. Son corps s’offre au regard. Sa main repose légèrement sur sa cuisse. Un geste d’érotisme.

Son visage tourné vers le haut, dissimulé derrière de grandes lunettes de soleil. Elle ne regarde pas l’objectif. Elle regarde quelque chose que nous ne voyons pas.

Le décor est un jardin.

Après la photographie, ses traces se perdent. Personne ne la revit. Peut-être a-t-elle changé de ville. Peut-être a-t-elle simplement cessé de permettre aux autres de se souvenir d’elle.

Mais sa photographie est restée.

Et en elle, une femme est restée.

.

.

Foto-Spuren der Frau

Die Frau blickt leicht aus dem Bildrahmen hinaus.

Dort beginnt ihre Geschichte.

Die Informationen sind spärlich. Ihr Name ist nicht auf der Rückseite des Fotos vermerkt. Kein Datum.

Sie scheint etwa vierzig zu sein.

Aussagen von Liebhabern.

Sie ertrug den Gedanken an Abhängigkeit nicht. Sie ging, bevor sie verletzt wurde.

Immer allein. Immer streng höflich.

Es war eine Form des Überlebens, die zu ihr passte.

Auf dem Foto wird ihr Körper gezeigt, provokativ. Er zeigt, dass sie das Gefühl kontrolliert.

Sie gibt sich nicht preis.

Nach der Lichtanalyse wurde das Foto am späten Nachmittag aufgenommen.

Sie trägt ein eng anliegendes kariertes Kleid, streng geometrisch. Sie wirkt wie eine Frau, die gelernt hat, sich zu zügeln, zu organisieren, zu kontrollieren.

Die hohen Absätze sind eine Zurschaustellung. Ihr Körper bietet sich dem Blick an. Ihre Hand liegt leicht auf ihrem Oberschenkel. Eine Geste des Erotischen.

Ihr Gesicht nach oben gewandt, verborgen hinter großen Sonnenbrillen. Sie blickt nicht in die Kamera. Sie blickt auf etwas, das wir nicht sehen.

Die Umgebung ist ein Garten.

Nach dem Foto verlieren sich ihre Spuren. Niemand sah sie wieder. Vielleicht wechselte sie die Stadt. Vielleicht hörte sie einfach auf, anderen zu erlauben, sich an sie zu erinnern.

Doch ihr Foto blieb.

Und in ihm blieb eine Frau.

.

.

Tracce fotografiche della donna

La donna guarda leggermente fuori dall’inquadratura.

È lì che inizia la sua storia.

Le informazioni sono scarse. Il suo nome non è annotato sul retro della fotografia. Nessuna data.

Sembra avere circa quarant’anni.

Testimonianze dei suoi amanti.

Non sopportava l’idea di dipendere. Se ne andava prima di essere ferita.

Sempre sola. Sempre rigorosamente educata.

Era un modo di sopravvivere che le si addiceva.

Nella fotografia il suo corpo si esibisce, provoca. Mostra che controlla l’emozione.

Non si espone.

Secondo l’analisi della luce, la fotografia è stata scattata nel tardo pomeriggio.

Indossa un abito a quadri aderente, rigorosamente geometrico. Sembra una donna che ha imparato a trattenersi, a organizzare, a controllare.

I tacchi alti sono un’esibizione. Il suo corpo si offre allo sguardo. La mano poggia leggermente sulla coscia. Un gesto di erotismo.

Il volto rivolto verso l’alto, nascosto dietro grandi occhiali da sole. Non guarda l’obiettivo. Guarda qualcosa che non vediamo.

L’ambiente è un giardino.

Dopo la fotografia, le sue tracce scompaiono. Nessuno la vide più. Forse cambiò città. Forse semplicemente smise di permettere agli altri di ricordarla.

Ma la sua fotografia rimase.

E dentro di essa rimase una donna.

.

.

Rastros fotográficos de la mujer

La mujer mira ligeramente fuera del encuadre.

Ahí comienza su historia.

La información es escasa. Su nombre no está escrito en el reverso de la fotografía. Ninguna fecha.

Parece tener unos cuarenta años.

Testimonios de sus amantes.

No soportaba la idea de depender. Se marchaba antes de ser herida.

Siempre sola. Siempre estrictamente educada.

Era una forma de supervivencia que le convenía.

En la fotografía, su cuerpo se exhibe, provoca. Muestra que controla la emoción.

No se expone.

Según el análisis de la luz, la fotografía fue tomada a última hora de la tarde.

Lleva un vestido de cuadros ajustado, estrictamente geométrico. Parece una mujer que ha aprendido a contenerse, a organizarse, a controlar.

Los tacones altos son una exhibición. Su cuerpo se ofrece a la mirada. La mano descansa suavemente sobre el muslo. Un gesto de erotismo.

El rostro inclinado hacia arriba, oculto tras grandes gafas de sol. No mira a la cámara. Mira algo que no vemos.

El entorno es un jardín.

Después de la fotografía, sus rastros se pierden. Nadie la volvió a ver. Tal vez cambió de ciudad. Tal vez simplemente dejó de permitir que otros la recordaran.

Pero su fotografía permaneció.

Y dentro de ella permaneció una mujer.

.

.

Vestígios fotográficos da mulher

A mulher olha ligeiramente para fora do enquadramento.

É aí que começa a sua história.

As informações são escassas. O seu nome não está registado no verso da fotografia. Nenhuma data.

Ela parece ter cerca de quarenta anos.

Testemunhos de seus amantes.

Não suportava a ideia de depender. Partia antes de se magoar.

Sempre sozinha. Sempre estritamente educada.

Era uma forma de sobrevivência que lhe convinha.

Na fotografia, o seu corpo se exibe, provoca. Mostra que controla a emoção.

Ela não se expõe.

Segundo a análise da luz, a fotografia foi tirada no final da tarde.

Ela veste um vestido xadrez justo, estritamente geométrico. Parece uma mulher que aprendeu a conter-se, a organizar, a controlar.

Os saltos altos são uma exibição. O seu corpo oferece-se ao olhar. A mão repousa levemente sobre a coxa. Um gesto de erotismo.

O rosto voltado para cima, escondido atrás de grandes óculos de sol. Ela não olha para a câmara. Olha para algo que não vemos.

O ambiente é um jardim.

Depois da fotografia, os seus vestígios desaparecem. Ninguém a viu novamente. Talvez tenha mudado de cidade. Talvez simplesmente tenha deixado de permitir que os outros se lembrassem dela.

Mas a sua fotografia permaneceu.

E dentro dela permaneceu uma mulher.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Η Μεταφυσική τού Κόσμου (αφιέρωμα στον κυρ Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Η Μεταφυσική τού Κόσμου

(αφιέρωμα στον κυρ Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Μεταφυσική τού Κόσμου

(αφιέρωμα στον κυρ Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη)

1.

Νύχτα,η θάλασσα έξω ήτο ακίνητη,το φεγγαρι στον ουρανό  χλωμό,

ένα πουλί ξαφνικά πέταξε.

Ξάπλωσε στο κρεβάτι του.-Η ψυχή ζητεί αναυπασιν,ψιθύρισε,

έκλεισε τα μάτια και σταυρωσε τα χέρια του.

Και εγένετο σιωπή,η αιώνια ησυχία.

2.

Όταν νύχτωσε είδε τη σκια ανθρώπου στην αυλη του.

Δεν φοβήθηκε.

Στεκονταν ακίνητη,ουτε τού μίλησε.

Τού φάνηκε πως ήρθε να ζητήσει συγχώρεση.

Μετά από λίγο χάθηκε.

3.

Ενας χρόνος πέρασε από τότε που την έχασε,ποτέ στον υπνο του δεν την είδε,

ένιωθε μεγάλη θλίψη.

Κι εκείνη τη νύχτα τον ξύπνησε ελαφρά ανάσα δίπλα στο μαξιλάρι του.

Αμέσως την γνώρισε.Ηταν εκεινη.Ειχε γυρίσει από την αιωνιοτητα.

Ξαπλωμένη την είχε πια κοντά του.

4.

Κάθε βράδυ άναβε ένα κερί και το άφηνε στο δρομο.

-Δεν ξέρεις ποτέ, έλεγε,ποιος θα χρειασθει φως.

5.

Πάντα στο δείπνο του άφηνε ψωμί και κρασί.

Κάποιος έλεγε θα πεινάσει.

Και το πρωί ξυπνώντας εύρισκε το ψωμί να έχει φαγωθεί και το κρασί

πιωμενο.

Πάντα υπάρχουν στον κόσμο πεινωντες και διψωντες οδοιπόροι

και την χρειαν μας εχουν.

6.

Εκείνο το ξημέρωμα δεν ακούσθηκαν πουλιά.Ο αέρας ήτο ακίνητος.

Οι άνθρωποι ανησύχησαν σφόδρα.

-Ποιος τώρα,είπαν,θα ψάλλει στους ουρανούς.

Και ξαφνικά πάλι άκουσαν τα λαληματα τών πουλιών.

Και εννοησαν πως κάτι Θαυμαστόν ενεμφανισθη Αόρατον Άρρητον και 

εσιωπησαν δια την Μεγαλοσύνην του.

Και όταν πλεον παρήλθεν ηρχισαν πάλι οι ήχοι των.

7.

Το μεγάλο ρολόι απέναντι από το κρεβάτι του.

Δεν μετρα,είπε,τις ώρες μου,αλλά τις μνήμες μου.

8.Τη νύχτα άφηνε τη πόρτα τού σπιτιού του ανοιχτή.

Τόσοι ανεστιοι να να φιλοξενηθούν.

Τόσες ψυχές έχουν ανάγκη.

9.

Άφηνε όλη τη νύχτα ανοιχτό το φως,να φαίνεται κάτω από τη πόρτα του.

Από αυτό καταλάβαιναν την ύπαρξη του.

Όταν δεν το ξαναείδαν,καταλαβαν το τέλος του.

.

.

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Η Σιωπή τής Χουλντρα (Ελληνικα, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

 LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Η Σιωπή τής Χουλντρα

(Ελληνικα, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Σιωπή τής Χουλντρα

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Είχε έρθει στη Στοκχόλμη  για ένα Συνέδριο Ψυχανάλυσης.Ηταν χειμώνας.Το φως άχρωμο.Ενας τρόπος ύπαρξης.

Την γνώρισε σε ένα μπαρ κοντά στο Södermalm. Εκείνη καθόταν μόνη,με ένα ποτήρι ουισκι.

Τον πλησίασε αμεσως.

Τον αγγιζε,ένιωθε τη μυρωδιά τής γυναίκας. Τον ρώτησε αν ήταν ξένος.

Εκείνος απάντησε:ναι. 

-Κι εγώ είμαι,είπε,ακόμη κι εδώ. 

Δεν ρώτησε πού.

Το όνομα της ήταν: Χουλντρα.

Μια εκπληκτικά όμορφη γυναίκα με καστανοκόκκινα μαλλιά.

Τον κοίταξε.Χαμογελασε 

-Έτσι με βλέπεις από μπροστα,τού ειπε,

αλλά αν με δεις από πίσω είμαι κούφια σαν τον κορμό γέρικου δέντρου.  

Του είπε πως δούλευε ως ακριβη escort girl.

Στο ξενοδοχείο που κατέληξαν τού μίλησε επίσης για τη διπολική διαταραχή της,για τις συχνες νοσηλείες σε ψυχιατρικές κλινικες,για το κενό,που ειιωθε.

Την άκουγε σαν αναλυτης και,ταυτόχρονα,σαν άντρα τον γοητευε.

Συναντήθηκαν πάλι σε ένα καφε και τον κάλεσε σπίτι της.

Εκεί η Χουλντρα τού είπε πως είχε εμμονή με την ταινία:'Η Σιωπη' τού Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.

Την έβλεπε ξανά και ξανά.

-Θελεις τώρα να την δούμε;τού είπε.

Πρόβαλε την ταινία.

Τελείωσε η προβολή.

-Η Εστερ ζει μέσα σε ένα σώμα που δεν καταλαβαίνει,τού είπε.

Σε άλλη συναντηση τους τού είπε:

-Πολλές φορές πηγαίνω στο θέατρο με κάποιον άγνωστο άντρα και κάνω έρωτα μαζί του στα πίσω καθίσματα.

Η Στογχολμη είναι γεμάτοι με νάνους.

Ζηλεύω,μισώ την αδελφή μου,κυρίως τον εαυτό μου.

Μέσα στο τρένο φοβόμουν το θάνατο.

Εκείνος στο δωμάτιο τού ξενοδοχείο που έμενε κατέγραφε την περίπτωση της.

Αισθάνονταν θεατής της.

Περπατούσαν συχνά δίπλα στα κανάλια. 

Η Στοκχόλμη μέσα στις αντανακλάσεις.

Τα φώτα της έσπαγαν στο νερό,δημιουργώντας κύκλους που άνοιγαν και έκλειναν αθόρυβα. 

Εκείνη μιλούσε για την παιδική της ηλικία,για μια μητέρα που εμφανίζονταν και εξαφανιζονταν,για έναν πατέρα απόντα.

-Οπως ο θεός,τού ειπε.

Η σιωπή του δεν είναι κενό.

Μετά από τρεις μέρες εκείνη η νύχτα ήταν πυκνη,ακινητη. Περπατούσαν δίπλα στο κανάλι χωρίς να αγγίζονται.

Η  Χουλντρα σταμάτησε, κοίταξε το νερό. 

-Στην ταινία,είπε,κανείς δεν σώζεται.Απλώς συνεχίζουν έναν φαύλο κυκλο.

Προχωρησαν αμιλητοι.

Ξαφνικά εκεί η Χουλντρα έπεσε μέσα στο κανάλι.

Δεν υπήρξε κραυγή.Μόνο κύκλοι που άνοιξαν στην επιφάνεια,ο ένας μέσα στον άλλον,μέχρι που το νερό ξαναβρήκε την ησυχία του.Την σιωπή του.

Εκείνος εμεινε ακίνητος.  Στις σημειώσεις του έγραψε:

Η Σιωπή έκλεισε με Σιωπή.

Και τις πέταξε στο κανάλι στο σημειο ακριβώς που έπεσε η Χουλντρα 

Σε δύο μέρες έφυγε από την Στογχολμη.

.

.

The Silence of Huldra

He had come to Stockholm for a Psychoanalysis Conference. It was winter. The light was colorless. A way of being.

He met her in a bar near Södermalm. She was sitting alone, with a glass of whiskey.

She approached him immediately.

She touched him, he felt the scent of the woman. She asked him if he was a foreigner.

He answered: yes.

"So am I," she said, "even here."

She didn’t ask where.

Her name was Huldra.

An astonishingly beautiful woman with auburn hair.

She looked at him. She smiled.

"This is how you see me from the front," she said,

"but if you see me from behind, I am hollow like the trunk of an old tree."

She told him she worked as a high-class escort.

At the hotel they ended up in, she also spoke about her bipolar disorder, about frequent hospitalizations in psychiatric clinics, about the emptiness she felt.

He listened like an analyst

and, at the same time, as a man, he was captivated.

They met again in a café, and she invited him to her home.

There, Huldra told him she was obsessed with the film The Silence by Ingmar Bergman.

She watched it again and again.

"Do you want to watch it now?" she asked.

They played the film.

The screening ended.

"Esther lives inside a body she doesn’t understand," she said.

In another meeting, she told him:

"Many times I go to the theater with a stranger and make love with him in the back seats.

Stockholm is full of dwarfs.

I am jealous, I hate my sister, mostly myself.

On the train, I feared death."

He recorded her case in the hotel room where he stayed.

He felt like a spectator of her.

They often walked along the canals.

Stockholm reflected in the waters.

Its lights broke on the water, creating circles that silently opened and closed.

She spoke about her childhood, about a mother who appeared and disappeared, about an absent father.

"Like God," she said.

Its silence is not emptiness.

After three days, that night was dense, still. They walked by the canal without touching.

Huldra stopped, looked at the water.

"In the film," she said, "no one is saved. They just continue a vicious cycle."

They walked on, silent.

Suddenly, Huldra fell into the canal.

There was no scream. Only circles spreading on the surface, one within another, until the water found its peace again. Its silence.

He stayed motionless. In his notes he wrote:

Silence ended with Silence.

And he threw them into the canal, exactly where Huldra had fallen.

Two days later, he left Stockholm.

.

.

Le Silence de Huldra

Il était venu à Stockholm pour un congrès de psychanalyse. C’était l’hiver. La lumière était incolore. Une manière d’exister.

Il l’a rencontrée dans un bar près de Södermalm. Elle était assise seule, avec un verre de whisky.

Elle l’a approché immédiatement.

Elle le touchait, il sentait le parfum de la femme. Elle lui demanda s’il était étranger.

Il répondit : oui.

« Moi aussi, » dit-elle, « même ici. »

Elle ne demanda pas où.

Elle s’appelait Huldra.

Une femme incroyablement belle aux cheveux châtain-roux.

Elle le regarda. Elle sourit.

« C’est comme ça que tu me vois de face, » dit-elle,

« mais si tu me vois de dos, je suis creuse comme le tronc d’un vieil arbre. »

Elle lui dit qu’elle travaillait comme escort girl de luxe.

À l’hôtel où ils se retrouvèrent, elle parla aussi de son trouble bipolaire, de ses hospitalisations fréquentes dans des cliniques psychiatriques, du vide qu’elle ressentait.

Il l’écoutait comme un analyste

et, en même temps, comme homme, il était fasciné.

Ils se rencontrèrent à nouveau dans un café et elle l’invita chez elle.

Là, Huldra lui dit qu’elle était obsédée par le film Le Silence d’Ingmar Bergman.

Elle le regardait encore et encore.

« Veux-tu le regarder maintenant ? » demanda-t-elle.

Ils lancèrent le film.

La projection se termina.

« Esther vit dans un corps qu’elle ne comprend pas, » dit-elle.

Lors d’une autre rencontre, elle lui confia :

« Souvent, je vais au théâtre avec un inconnu et je fais l’amour avec lui dans les derniers rangs.

Stockholm est pleine de nains.

Je suis jalouse, je déteste ma sœur, surtout moi-même.

Dans le train, je craignais la mort. »

Il enregistrait son cas dans la chambre d’hôtel où il logeait.

Il se sentait spectateur d’elle.

Ils marchaient souvent le long des canaux.

Stockholm se reflétait dans l’eau.

Ses lumières se brisaient sur l’eau, créant des cercles qui s’ouvraient et se refermaient silencieusement.

Elle parlait de son enfance, d’une mère qui apparaissait et disparaissait, d’un père absent.

« Comme Dieu, » dit-elle.

Son silence n’est pas un vide.

Après trois jours, cette nuit-là était dense, immobile. Ils marchaient près du canal sans se toucher.

Huldra s’arrêta, regarda l’eau.

« Dans le film, » dit-elle, « personne n’est sauvé. Ils continuent juste un cycle vicieux. »

Ils avancèrent, silencieux.

Soudain, Huldra tomba dans le canal.

Il n’y eut pas de cri. Juste des cercles qui s’ouvraient à la surface, l’un dans l’autre, jusqu’à ce que l’eau retrouve son calme. Son silence.

Il resta immobile. Dans ses notes, il écrivit :

Le Silence se termina par le Silence.

Et il les jeta dans le canal, exactement à l’endroit où Huldra était tombée.

Deux jours plus tard, il quitta Stockholm.

.

.

Die Stille der Huldra

Er war nach Stockholm zu einer Psychoanalyse-Konferenz gekommen. Es war Winter. Das Licht war farblos. Eine Art zu existieren.

Er traf sie in einer Bar in der Nähe von Södermalm. Sie saß allein mit einem Glas Whisky.

Sie kam sofort auf ihn zu.

Sie berührte ihn, er roch den Duft der Frau. Sie fragte, ob er Ausländer sei.

Er antwortete: ja.

„Ich auch“, sagte sie, „selbst hier.“

Sie fragte nicht, woher.

Ihr Name war Huldra.

Eine erstaunlich schöne Frau mit kastanienrotem Haar.

Sie sah ihn an. Sie lächelte.

„So siehst du mich von vorne,“ sagte sie,

„aber von hinten gesehen bin ich hohl wie der Stamm eines alten Baumes.“

Sie erzählte ihm, dass sie als hochklassige Escort-Dame arbeitete.

Im Hotel, in das sie gingen, sprach sie auch über ihre bipolare Störung, über häufige Aufenthalte in psychiatrischen Kliniken, über die Leere, die sie fühlte.

Er hörte ihr wie ein Analytiker zu

und gleichzeitig war er als Mann fasziniert.

Sie trafen sich wieder in einem Café, und sie lud ihn zu sich nach Hause ein.

Dort erzählte Huldra ihm, dass sie besessen von dem Film Das Schweigen von Ingmar Bergman sei.

Sie sah ihn immer wieder.

„Willst du ihn jetzt sehen?“ fragte sie.

Sie spielten den Film ab.

Die Vorführung endete.

„Esther lebt in einem Körper, den sie nicht versteht,“ sagte sie.

Bei einem anderen Treffen erzählte sie ihm:

„Oft gehe ich mit einem Fremden ins Theater und mache im hinteren Rang Liebe mit ihm.

Stockholm ist voller Zwerge.

Ich bin eifersüchtig, ich hasse meine Schwester, vor allem mich selbst.

Im Zug fürchtete ich den Tod.“

Er dokumentierte ihren Fall in dem Hotelzimmer, in dem er wohnte.

Er fühlte sich als Zuschauer ihres Lebens.

Sie gingen oft entlang der Kanäle spazieren.

Stockholm spiegelte sich im Wasser.

Das Licht brach sich auf der Wasseroberfläche und bildete Kreise, die sich lautlos öffneten und schlossen.

Sie sprach über ihre Kindheit, über eine Mutter, die auftauchte und verschwand, über einen abwesenden Vater.

„Wie Gott,“ sagte sie.

Sein Schweigen ist keine Leere.

Nach drei Tagen war jene Nacht dicht, still. Sie gingen am Kanal entlang, ohne sich zu berühren.

Huldra blieb stehen, blickte ins Wasser.

„Im Film,“ sagte sie, „wird niemand gerettet. Sie setzen nur einen Teufelskreis fort.“

Sie gingen schweigend weiter.

Plötzlich fiel Huldra in den Kanal.

Es gab keinen Schrei. Nur Kreise, die sich auf der Oberfläche öffneten, einer im anderen, bis das Wasser seine Ruhe wiederfand. Seine Stille.

Er blieb regungslos. In seinen Notizen schrieb er:

Stille endete mit Stille.

Und er warf sie in den Kanal, genau an der Stelle, wo Huldra gefallen war.

Zwei Tage später verließ er Stockholm.

.

.

Il Silenzio di Huldra

Era venuto a Stoccolma per un Convegno di Psicoanalisi. Era inverno. La luce era incolore. Un modo di esistere.

L’ha incontrata in un bar vicino a Södermalm. Era seduta da sola, con un bicchiere di whisky.

Si avvicinò subito a lui.

Lo toccava, sentiva il profumo della donna. Gli chiese se fosse straniero.

Lui rispose: sì.

"Anch’io," disse, "anche qui."

Non chiese dove.

Si chiamava Huldra.

Una donna straordinariamente bella, con capelli castano-rossi.

Lo guardò. Sorrise.

"Così mi vedi da davanti," disse,

"ma se mi vedi da dietro, sono vuota come il tronco di un albero vecchio."

Le raccontò che lavorava come escort di lusso.

All’hotel in cui andarono, parlò anche del suo disturbo bipolare, dei frequenti ricoveri in cliniche psichiatriche, del vuoto che sentiva.

Lui la ascoltava come un analista

e, allo stesso tempo, come uomo, ne era affascinato.

Si incontrarono di nuovo in un caffè e lei lo invitò a casa sua.

Lì, Huldra gli disse di essere ossessionata dal film Il Silenzio di Ingmar Bergman.

Lo guardava più e più volte.

"Vuoi vederlo adesso?" chiese.

Fecero partire il film.

La proiezione finì.

"Esther vive in un corpo che non comprende," disse.

In un altro incontro, gli disse:

"Spesso vado a teatro con uno sconosciuto e faccio l’amore con lui nei posti dietro.

Stoccolma è piena di nani.

Sono gelosa, odio mia sorella, soprattutto me stessa.

Sul treno temevo la morte."

Lui registrava il suo caso nella stanza d’hotel dove alloggiava.

Si sentiva spettatore di lei.

Spesso camminavano lungo i canali.

Stoccolma riflessa nell’acqua.

Le luci si rompevano sull’acqua, creando cerchi che si aprivano e si chiudevano silenziosamente.

Parlava della sua infanzia, di una madre che appariva e spariva, di un padre assente.

"Come Dio," disse.

Il suo silenzio non è vuoto.

Dopo tre giorni, quella notte era densa, immobile. Camminavano lungo il canale senza toccarsi.

Huldra si fermò, guardò l’acqua.

"Nel film," disse, "nessuno è salvato. Continuano solo un ciclo vizioso."

Procedettero in silenzio.

Improvvisamente, Huldra cadde nel canale.

Non ci fu alcun grido. Solo cerchi che si aprivano sulla superficie, uno dentro l’altro, finché l’acqua ritrovò la sua pace. Il suo silenzio.

Lui rimase immobile. Nei suoi appunti scrisse:

Il Silenzio finì con il Silenzio.

E li gettò nel canale, esattamente dove Huldra era caduta.

Due giorni dopo, lasciò Stoccolma.

.

.

El Silencio de Huldra

Había llegado a Estocolmo para un Congreso de Psicoanálisis. Era invierno. La luz era incolora. Una forma de existir.

La conoció en un bar cerca de Södermalm. Ella estaba sentada sola, con un vaso de whisky.

Se acercó a él de inmediato.

Lo tocaba, él percibía el olor de la mujer. Le preguntó si era extranjero.

Él respondió: sí.

"Yo también," dijo, "incluso aquí."

No preguntó dónde.

Su nombre era Huldra.

Una mujer increíblemente hermosa, con cabello castaño rojizo.

Lo miró. Sonrió.

"Así me ves de frente," dijo,

"pero si me ves por detrás, estoy hueca como el tronco de un árbol viejo."

Le contó que trabajaba como escort de lujo.

En el hotel donde terminaron, también habló sobre su trastorno bipolar, sobre frecuentes hospitalizaciones en clínicas psiquiátricas, sobre el vacío que sentía.

Él la escuchaba como un analista

y, al mismo tiempo, como hombre, se sentía fascinado.

Se encontraron nuevamente en un café y ella lo invitó a su casa.

Allí, Huldra le dijo que estaba obsesionada con la película El Silencio de Ingmar Bergman.

La veía una y otra vez.

"¿Quieres verla ahora?" le dijo.

Reprodujeron la película.

La proyección terminó.

"Esther vive en un cuerpo que no entiende," dijo.

En otro encuentro le dijo:

"Muchas veces voy al teatro con un desconocido y hago el amor con él en los asientos de atrás.

Estocolmo está llena de enanos.

Tengo celos, odio a mi hermana, sobre todo a mí misma.

En el tren temía a la muerte."

Él registraba su caso en la habitación del hotel donde se alojaba.

Se sentía espectador de ella.

A menudo caminaban junto a los canales.

Estocolmo reflejada en el agua.

Sus luces se rompían sobre el agua, creando círculos que se abrían y cerraban silenciosamente.

Ella hablaba de su infancia, de una madre que aparecía y desaparecía, de un padre ausente.

"Como Dios," dijo.

Su silencio no es vacío.

Después de tres días, aquella noche era densa, inmóvil. Caminaban junto al canal sin tocarse.

Huldra se detuvo, miró el agua.

"En la película," dijo, "nadie se salva. Solo continúan un ciclo vicioso."

Avanzaron en silencio.

De repente, Huldra cayó al canal.

No hubo grito. Solo círculos que se abrieron en la superficie, uno dentro de otro, hasta que el agua recuperó su paz. Su silencio.

Él se quedó inmóvil. En sus notas escribió:

El Silencio terminó con Silencio.

Y los arrojó al canal, exactamente donde Huldra había caído.

Dos días después se fue de Estocolmo.

.

.

O Silêncio de Huldra

Ele tinha vindo a Estocolmo para um Congresso de Psicanálise. Era inverno. A luz era sem cor. Um modo de existir.

Ele a conheceu em um bar perto de Södermalm. Ela estava sentada sozinha, com um copo de uísque.

Ela se aproximou imediatamente.

Ela o tocava, ele sentia o perfume da mulher. Perguntou se ele era estrangeiro.

Ele respondeu: sim.

"Eu também," disse ela, "até aqui."

Não perguntou onde.

O nome dela era Huldra.

Uma mulher incrivelmente bonita, com cabelos castanho-avermelhados.

Ela olhou para ele. Sorriu.

"É assim que você me vê de frente," disse,

"mas se me vir por trás, estou oca como o tronco de uma árvore velha."

Ela disse que trabalhava como escort girl de luxo.

No hotel onde terminaram, ela também falou sobre seu transtorno bipolar, sobre internações frequentes em clínicas psiquiátricas, sobre o vazio que sentia.

Ele a ouviu como um analista

e, ao mesmo tempo, como homem, estava encantado.

Eles se encontraram novamente em um café, e ela o convidou para sua casa.

Lá, Huldra lhe disse que tinha obsessão pelo filme O Silêncio de Ingmar Bergman.

Ela o assistia repetidamente.

"Quer assistir agora?" disse ela.

Eles passaram o filme.

A exibição terminou.

"Esther vive em um corpo que não entende," disse ela.

Em outro encontro, disse-lhe:

"Muitas vezes vou ao teatro com um estranho e faço amor com ele nos ass

entos de trás.

Estocolmo está cheia de anões.

Tenho ciúmes, odeio minha irmã, principalmente a mim mesma.

No trem, eu temia a morte.

Ele registrava o caso dela no quarto do hotel onde estava hospedado.

Sentia-se espectador da vida dela.

Eles frequentemente caminhavam ao longo dos canais.

Estocolmo refletida na água.

As luzes quebravam na água, formando círculos que se abriam e fechavam silenciosamente.

Ela falava sobre sua infância, sobre uma mãe que aparecia e desaparecia, sobre um pai ausente.

"Como Deus," disse ela.

O silêncio dele não é vazio.

Após três dias, aquela noite estava densa, imóvel. Eles caminhavam ao longo do canal sem se tocar.

Huldra parou, olhou para a água.

"No filme," disse ela, "ninguém se salva. Apenas continuam um ciclo vicioso."

Eles continuaram em silêncio.

De repente, Huldra caiu no canal.

Não houve grito. Apenas círculos que se espalharam na superfície, um dentro do outro, até que a água reencontrou sua paz. Seu silêncio.

Ele permaneceu imóvel. Em suas anotações escreveu:

O Silêncio terminou com Silêncio.

E as jogou no canal, exatamente no ponto onde Huldra havia caído.

Dois dias depois, ele deixou Estocolmo.

.

.

.