.ITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(Ένα Παραμύθι) Η φωνή μέσα από το πηγάδι (Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[

 

.

.ITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(Ένα Παραμύθι)

Η φωνή μέσα από το πηγάδι

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[

.χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Ένα Παραμύθι)

Η φωνή μέσα από το πηγάδι

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα χωριό βαθιά μέσα στο δάσος ζούσε ένα κορίτσι,χωρίς μάνα και πατέρα,με τη γιαγιά της.

Το σπίτι τους ήταν στην άκρη άκρη τού χωριού.

Το μέρος εκείνο το απέφευγαν οι άνθρωποι γιατί ακούγονταν,έλεγαν,φωνεςουτε ανθρώπινες ούτε και ζώων και πουλιών.

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ με παγωνιά πολύ και αέρα που φυσούσε δυνατα η γιαγιά κάλεσε το κορίτσι στο κρεβάτι της.

-Ελα εδώ,παιδί μου,τής είπε,είμαι άρρωστη βαριά και θα πεθάνω,μην κλαίς κι άκουσε με,μέσα στο δάσος πολύ βαθειά είναι ένα πηγάδι,αν κάποιος πέσει μέσα ποτέ δεν ξαναβγαίνει.

Το κορίτσι έσφιξε το χέρι τής γιαγιάς.

-Γιαγια μου θα γίνεις καλά,τής είπε με δάκρυα στα μάτια.

-Αν ποτέ,κορουλα μου,τής είπε η γιαγιά μ'αδυνατη φωνή,ακούσεις να σε φωνάζει με τ'ονομα σου μην απαντήσεις και πλησιάσεις,μην κοιτάξεις μέσα στο πηγάδι.

Ξημερώνοντας η γιαγιά πέθανε κι έμεινε το κορίτσι μονο κι έρημο.

Πέρασαν μέρες κι ένα απόγευμα βρέθηκε στο δάσος να μαζεύει ξύλα.

Τότε άκουσε το όνομα της,να τη φωνάζουν.

-Ελα εδώ,

Και ξανά η φωνή να λέει.

-Ελα εδώ.

Το κορίτσι θυμήθηκε τα λόγια τής γιαγιάς.

Η φωνή ήταν γλυκειά,απαλή,όπως κάποιου που τη γνώριζε και την αγαπούσε.

-Ποιος είναι; φώναξε

-Ελα εδώ να δεις,άκουσε τη φωνή.

Χωρίς να το καταλάβει πήγε προς τα κει,τα δέντρα και οι θάμνοι άνοιγαν δρόμο να περάσει και έφτασε μπροστά σ' ένα πετρινο πηγάδι παλιό σκεπασμένο με αγριόχορτα.

-Ελα εδώ και κοίταξε,άκουσε τη φωνή από μέσα.

Το κορίτσι πήγε κι έσκυψε,στην αρχή σκοτάδι τίποτα δεν ειδε,ύστερα αρχίσε το νερό να καθαρίζει και μέσα είδε το πρόσωπο τής γιαγιάς της,γελαστό και όπως ήταν κάποτε νέα.

-Παιδί μου, τής είπε,ελα εδω κοντά μου.

Το κορίτσι έσκυψε περισσότερο,όλο και περισσότερο.

Και είδε ένα χέρι να απλώνεται μέσα απ'το νερο προς τα πάνω στο μέρος της και το χέρι εκείνο την έπιασε και την τράβηξε μέσα στο πηγαδι.

Λένε πως από τότε τις νύχτες ακούγεται η φωνή ενός κοριτσιού να καλεί απ'το πηγάδι.

-Ελα εδώ να δεις.

.

.

(A Fairy Tale)

The Voice from the Well

Once upon a time, in a village deep within the forest, there lived a girl with no mother or father, only her grandmother.

Their house stood at the very edge of the village.

People avoided that place because, they said, voices could be heard there—neither human nor animal nor bird.

One winter night, with bitter cold and strong winds blowing, the grandmother called the girl to her bed.

“Come here, my child,” she said. “I am gravely ill and I will die. Do not cry, but listen to me. Deep in the forest there is a well. If anyone falls into it, they never come out again.”

The girl held her grandmother’s hand tightly.

“Grandmother, you will get better,” she said with tears in her eyes.

“If ever, my little girl,” the grandmother whispered weakly, “you hear your name being called, do not answer and do not go near. Do not look into the well.”

At dawn, the grandmother died, and the girl was left alone.

Days passed, and one afternoon she went into the forest to gather wood.

Then she heard her name being called.

“Come here,” said the voice.

Again: “Come here.”

The girl remembered her grandmother’s words.

The voice was sweet and gentle, like someone who knew and loved her.

“Who is it?” she called.

“Come here and see,” the voice replied.

Without realizing it, she walked toward it. The trees and bushes opened a path for her, and she arrived before an old stone well covered with wild grass.

“Come and look,” the voice said from inside.

The girl leaned over. At first, she saw nothing but darkness. Then the water cleared, and she saw her grandmother’s face, smiling as she once was when she was young.

“My child,” she said, “come closer to me.”

The girl leaned further and further.

Then she saw a hand reaching up from the water toward her. The hand seized her and pulled her into the well.

They say that ever since, at night, the voice of a girl can be heard calling from the well:

“Come here and see.”

.

.

(Un Conte)

La voix venue du puits

Il était une fois, dans un village profondément enfoui dans la forêt, une jeune fille qui vivait sans père ni mère, avec sa grand-mère.

Leur maison se trouvait tout au bord du village.

Les habitants évitaient cet endroit car, disaient-ils, on y entendait des voix — ni humaines, ni animales, ni d’oiseaux.

Un soir d’hiver, glacial, où le vent soufflait avec violence, la grand-mère appela la jeune fille près de son lit.

— Viens ici, mon enfant, lui dit-elle, je suis gravement malade et je vais mourir. Ne pleure pas, mais écoute-moi. Au plus profond de la forêt, il y a un puits. Si quelqu’un y tombe, il n’en ressort jamais.

La jeune fille serra la main de sa grand-mère.

— Grand-mère, tu vas guérir, dit-elle les larmes aux yeux.

— Si jamais, ma petite, dit la grand-mère d’une voix faible, tu entends quelqu’un t’appeler par ton nom, ne réponds pas et ne t’approche pas. Ne regarde pas dans le puits.

À l’aube, la grand-mère mourut, et la jeune fille resta seule et abandonnée.

Les jours passèrent, et un après-midi, elle se retrouva dans la forêt à ramasser du bois.

Alors, elle entendit son nom.

— Viens ici, disait la voix.

Et encore :

— Viens ici.

La jeune fille se souvint des paroles de sa grand-mère.

La voix était douce, tendre, comme celle de quelqu’un qui la connaissait et l’aimait.

— Qui est là ? cria-t-elle.

— Viens ici et tu verras, répondit la voix.

Sans s’en rendre compte, elle s’approcha. Les arbres et les buissons semblaient s’écarter pour lui ouvrir le passage, et elle arriva devant un vieux puits de pierre couvert d’herbes sauvages.

— Viens voir, dit la voix venant de l’intérieur.

La jeune fille se pencha. Au début, elle ne vit rien, seulement l’obscurité. Puis l’eau devint claire, et elle aperçut le visage de sa grand-mère, souriant comme autrefois, jeune.

— Mon enfant, lui dit-elle, viens plus près de moi.

La jeune fille se pencha encore, de plus en plus.

Alors, elle vit une main s’étendre depuis l’eau vers elle. Cette main l’attrapa et la tira dans le puits.

On raconte que depuis lors, la nuit, on entend la voix d’une jeune fille appeler depuis le puits :

— Viens ici,viens voir.

.

.

(Ein Märchen)

Die Stimme aus dem Brunnen

Es war einmal, in einem Dorf tief im Wald, ein Mädchen, das ohne Vater und Mutter lebte, nur mit seiner Großmutter.

Ihr Haus stand ganz am Rand des Dorfes.

Die Menschen mieden diesen Ort, denn man sagte, dort seien Stimmen zu hören — weder menschliche noch tierische oder von Vögeln.

An einem kalten Winterabend, als der Wind heftig wehte, rief die Großmutter das Mädchen an ihr Bett.

— Komm her, mein Kind, sagte sie, ich bin schwer krank und werde sterben. Weine nicht, sondern hör mir zu. Tief im Wald gibt es einen Brunnen. Wenn jemand hineinfällt, kommt er niemals wieder heraus.

Das Mädchen drückte die Hand seiner Großmutter fest.

— Großmutter, du wirst wieder gesund, sagte sie mit Tränen in den Augen.

— Wenn du jemals, mein Kind, sagte die Großmutter mit schwacher Stimme, deinen Namen hören solltest, antworte nicht und geh nicht näher. Schau nicht in den Brunnen.

Im Morgengrauen starb die Großmutter, und das Mädchen blieb allein und verlassen zurück.

Die Tage vergingen, und eines Nachmittags ging sie in den Wald, um Holz zu sammeln.

Da hörte sie ihren Namen.

— Komm her, sagte die Stimme.

Und wieder:

— Komm her.

Das Mädchen erinnerte sich an die Worte seiner Großmutter.

Die Stimme war sanft und lieblich, wie die eines Menschen, der sie kannte und liebte.

— Wer ist da? rief sie.

— Komm her und sieh selbst, antwortete die Stimme.

Ohne es zu merken, ging sie in diese Richtung. Die Bäume und Büsche schienen sich zu öffnen und ihr den Weg freizugeben, bis sie vor einem alten, mit wildem Gras überwucherten Steinbrunnen stand.

— Komm her und sieh hinein, sagte die Stimme aus dem Inneren.

Das Mädchen beugte sich vor. Zuerst sah sie nichts als Dunkelheit. Dann wurde das Wasser klar, und sie sah das Gesicht ihrer Großmutter, lächelnd, so wie sie einst in ihrer Jugend gewesen war.

— Mein Kind, sagte sie, komm näher zu mir.

Das Mädchen beugte sich immer weiter vor.

Dann sah sie eine Hand, die sich aus dem Wasser nach ihr ausstreckte. Diese Hand packte sie und zog sie in den Brunnen.

Man sagt, dass man seitdem in den Nächten die Stimme eines Mädchens aus dem Brunnen hören kann:

— Komm her,sieh nur.

.

.

(Una Fiaba)

La voce dal pozzo

C’era una volta, in un villaggio profondo nel cuore della foresta, una ragazza che viveva senza padre né madre, insieme alla sua nonna.

La loro casa si trovava all’estremo limite del villaggio.

La gente evitava quel luogo perché, dicevano, si udivano voci — né umane, né di animali o uccelli.

Una notte d’inverno, molto fredda, con un vento che soffiava forte, la nonna chiamò la ragazza accanto al suo letto.

— Vieni qui, bambina mia, le disse, sono gravemente malata e morirò. Non piangere e ascoltami. Nel profondo della foresta c’è un pozzo. Se qualcuno vi cade dentro, non ne esce più.

La ragazza strinse la mano della nonna.

— Nonna, guarirai, disse con le lacrime agli occhi.

— Se mai, bambina mia, disse la nonna con voce debole, sentirai qualcuno chiamarti per nome, non rispondere e non avvicinarti. Non guardare dentro il pozzo.

All’alba la nonna morì, e la ragazza rimase sola e abbandonata.

Passarono i giorni, e un pomeriggio si trovò nella foresta a raccogliere legna.

All’improvviso sentì chiamare il suo nome.

— Vieni qui, disse una voce.

E ancora:

— Vieni qui.

La ragazza ricordò le parole della nonna.

La voce era dolce, gentile, come quella di qualcuno che la conosceva e la amava.

— Chi è? gridò.

— Vieni qui e vedrai, rispose la voce.

Senza accorgersene, si incamminò verso quella direzione. Gli alberi e i cespugli sembravano aprirle un passaggio, finché arrivò davanti a un antico pozzo di pietra coperto di erba selvatica.

— Vieni a guardare, disse la voce dall’interno.

La ragazza si chinò. All’inizio non vide nulla, solo oscurità. Poi l’acqua si fece limpida, e vide il volto della nonna, sorridente, come quando era giovane.

— Bambina mia, disse, avvicinati a me.

La ragazza si chinò sempre di più.

E vide una mano emergere dall’acqua verso di lei. Quella mano la afferrò e la trascinò dentro il pozzo.

Si racconta che da allora, nelle notti, si possa udire la voce di una ragazza chiamare dal pozzo:

— Vieni qui,vieni a vedere.

.

.

(Un Cuento)

La voz del pozo

Érase una vez, en un pueblo profundo dentro del bosque, una niña que vivía sin padre ni madre, solo con su abuela.

Su casa estaba en el extremo del pueblo.

La gente evitaba ese lugar porque, decían, se oían voces — ni humanas ni de animales ni de aves.

Una noche de invierno, muy fría y con un viento fuerte, la abuela llamó a la niña junto a su cama.

— Ven aquí, hija mía, le dijo, estoy gravemente enferma y voy a morir. No llores y escúchame. En lo profundo del bosque hay un pozo. Si alguien cae dentro, nunca vuelve a salir.

La niña tomó la mano de su abuela.

— Abuela, te pondrás bien, dijo con lágrimas en los ojos.

— Si alguna vez, hijita mía, dijo la abuela con voz débil, escuchas que te llaman por tu nombre, no respondas ni te acerques. No mires dentro del pozo.

Al amanecer, la abuela murió, y la niña quedó sola y abandonada.

Pasaron los días, y una tarde se encontró en el bosque recogiendo leña.

Entonces escuchó que llamaban su nombre.

— Ven aquí, dijo una voz.

Y otra vez:

— Ven aquí.

La niña recordó las palabras de su abuela.

La voz era dulce y suave, como de alguien que la conocía y la quería.

— ¿Quién es? gritó.

— Ven aquí y lo verás, respondió la voz.

Sin darse cuenta, caminó hacia allí. Los árboles y los arbustos parecían abrirle paso, hasta que llegó frente a un viejo pozo de piedra cubierto de hierba silvestre.

— Ven y mira, dijo la voz desde dentro.

La niña se inclinó. Al principio no vio nada, solo oscuridad. Luego el agua se volvió clara y vio el rostro de su abuela, sonriente como cuando era joven.

— Hija mía, dijo, acércate a mí.

La niña se inclinó cada vez más.

Y vio una mano que salía del agua hacia ella. Esa mano la agarró y la arrastró dentro del pozo.

Se dice que desde entonces, por las noches, se oye la voz de una niña llamando desde el pozo:

— Ven aquí,ven a ver.

.

.

(Um Conto)

A voz do poço

Era uma vez, numa aldeia no fundo da floresta, uma menina que vivia sem pai nem mãe, apenas com a sua avó.

A casa deles ficava na extremidade da aldeia.

As pessoas evitavam aquele lugar porque, diziam, ouviam-se vozes — nem humanas, nem de animais ou pássaros.

Numa noite de inverno, muito fria e com vento forte, a avó chamou a menina para junto da sua cama.

— Vem aqui, minha criança, disse ela, estou gravemente doente e vou morrer. Não chores e escuta-me. No fundo da floresta há um poço. Se alguém cair lá dentro, nunca mais sai.

A menina segurou a mão da avó.

— Avó, vais ficar boa, disse com lágrimas nos olhos.

— Se alguma vez, minha menina, disse a avó com voz fraca, ouvires alguém chamar pelo teu nome, não respondas nem te aproximes. Não olhes para dentro do poço.

Ao amanhecer, a avó morreu, e a menina ficou sozinha e abandonada.

Os dias passaram, e uma tarde ela foi para a floresta apanhar lenha.

Então ouviu o seu nome.

— Vem aqui, disse uma voz.

E novamente:

— Vem aqui.

A menina lembrou-se das palavras da avó.

A voz era doce e suave, como de alguém que a conhecia e a amava.

— Quem é? gritou.

— Vem aqui e verás, respondeu a voz.

Sem perceber, caminhou naquela direção. As árvores e os arbustos pareciam abrir caminho, até que chegou diante de um antigo poço de pedra coberto de ervas selvagens.

— Vem olhar, disse a voz de dentro.

A menina inclinou-se. No início não viu nada, apenas escuridão. Depois a água tornou-se clara e viu o rosto da avó, sorridente como quando era jovem.

— Minha criança, disse ela, aproxima-te de mim.

A menina inclinou-se cada vez mais.

E viu uma mão a sair da água em sua direção. Essa mão agarrou-a e puxou-a para dentro do poço.

Dizem que, desde então, à noite, ouve-se a voz de uma menina a chamar do poço:

— Vem aqui,vem ver.

.

.

.