ITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -The M.C.Escher-Building Crime Case (Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

ITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-The M.C.Escher-Building Crime Case

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

The M.C.Escher-Building Crime Case

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Σαν αρχιτέκτονας πίστευε ότι τα κτίρια δεν ήταν απλώς χώροι,τα θεωρούσε μορφές σκέψης.

-Η αρχιτεκτονική,έλεγε, είναι ο τρόπος με τον οποίο ο νους οργανώνει τον κόσμο-

Στο γραφείο του, ανάμεσα σε σχέδια και προπλάσματα,υπηρχε ένα αντίτυπο τής Κριτικής τού Καθαρού Λόγου τού Immanuel Kant,γεμάτο σημειώσεις και μια σειρά από εκτυπώσεις τών αδύνατων κατασκευών τού M. C. Escher: σκάλες που ανέβαιναν προς όλες τις κατευθύνσεις.

Εκείνο το πρωί,χτύπησε το τηλέφωνο του,η αστυνομία ζητούσε τη βοήθειά του.

-Δεν είναι απλό, τού είπαν, η γυναίκα βρέθηκε νεκρή μέσα σε ένα παραξενο κτίριο.

Ήταν γνωστή συγγραφέας αστυνομικών διηγημάτων,με παραδοξα αινίγματα προς επίλυση.

Το κτίριο βρισκόταν στην άκρη τής πόλης,εξωτερικα φαίνονταν κανονικό,όμως μπαίνοντας μέσα ένιωσε μια περίεργη αίσθηση χώρου.

Σκάλες οδηγούσαν σε διαδρόμους που κατέληγαν σε πόρτες,οι οποίες άνοιγαν σε δωμάτια που βρίσκονταν,φαινομενικά,

στο ίδιο επίπεδο με το σημείο εκκίνησης,αλλά από διαφορετική κατεύθυνση.Παράθυρα έδειχναν το ίδιο τοίχο από διαφορετικές γωνίες. Ήταν το κτιριο εφαρμογη τής οπτικής ψευδαίσθησης τού M. C. Escher στι χώρο.

Μπήκαν σε ένα δωμάτιο,η γυναίκα ήταν πεσμένη στο πάτωμα.

-Δηλητήριο,είπε ο ιατροδικαστής.

Ο αρχιτεκτονας-ντετεκτιβ κοίταξε το δωμάτιο.

-Ο χώρος δεν είναι αυτό που φαίνεται,ειπε.

-Γι’ αυτό σε φωνάξαμε,είπε ο αστυνόμος.

Περιπλανήθηκε ώρα μέσα στο κτιριο.

Σε κάθε διαδρομή κατέληγε αλλού,αλλά και στο ίδιο σημείο.

Το ίδιο βράδυ,κάθισε στο γραφείο του και άνοιξε το βιβλίο τού Immanuel Kant.

-Ο χώρος και ο χρόνος δεν είναι ιδιότητες τών πραγμάτων καθαυτών, διάβασε,είναι μορφές τής αισθητικότητας μας.

-Άρα,σημειωσε στο περιθώριο τής σελίδας,αν κάποιος αλλάξει τις συνθήκες τής αντίληψης, μπορεί να αλλάξει τον ίδιο τον χώρο όπως τον βιώνουμε.

Το επόμενο πρωί επισκέφτηκε το κτίριο.

Μετά από σχολαστική παρατήρηση κατέληξε ότι:

δύο δωμάτια που φαινομενικά ήταν διαφορετικά,στην πραγματικότητα ήταν το ίδιο.Η πρόσβαση σε αυτά γινόταν μέσω διαφορετικών διαδρομών.

-Το δωμάτιο τού θανάτου δεν είναι μοναδικό,συμπερανε.

Είναι διπλό.

Αναζήτησε το δεύτερο,μετά από ώρες το βρήκε

Ηταν πανομοιότυπο,

στο τραπέζι υπήρχε ένα ποτήρι,που περιείχε ίχνη δηλητηρίου.

-Καποιος τής έδωσε το δηλητήριο εδώ,είπε στον αστυνόμο.

-Της το έδωσε σε έναν χώρο που για εκείνη ήταν ενιαίος,αλλά για εμάς διασπασμένος.

Ο κύκλος τών υπόπτων ήταν μικρός.Ενας εκδότης,ένας πρώην φίλος συγγραφέας,

αυτούς τους απέκλεισε, και ένας αρχιτέκτονας,εραστής της.

Αυτός ήταν ο σχεδιαστης τού κτιρίου.

Ο αρχιτεκτονας-ντετεκτιβ τον κοίταξε εξεταστικα.

-Εμπνεύστηκα από τον M. C. Escher,είπε ο αρχιτέκτονας.

Ο ντετέκτιβ τον κοίταξε αυστηρά

-Και ο Immanuel Kant;τον ρωτησε.

-Λεει,οτι η πραγματικότητα είναι θέμα συνθηκών αντίληψης,απαντησε.

-Και αποφάσισες να δολοφονήσεις μια γυναίκα για να το αποδείξεις;

-Εκεινη ήθελε σε αυτό το κτίριο να εκτυλίσσεται το τελευταίο διήγημα της και αυτή να είναι το θύμα,

απάντησε ο δολοφόνος.

Η υπόθεση έκλεισε.

.

.

The M.C. Escher Building Crime Case

As an architect, he believed that buildings were not merely spaces; he considered them forms of thought.

“Architecture,” he used to say, “is the way the mind organizes the world.”

In his office, among drawings and models, there was a copy of the Critique of Pure Reason by Immanuel Kant, filled with notes, and a series of prints of the impossible constructions of M. C. Escher: staircases ascending in every direction.

That morning, his phone rang; the police were asking for his help.

“It’s not simple,” they told him. “The woman was found dead inside a strange building.”

She was a well-known writer of detective stories, full of paradoxical riddles.

The building stood at the edge of the city. From the outside it looked normal, but upon entering, he felt a peculiar sense of space.

Stairs led to corridors ending in doors, which opened into rooms that seemed to be on the same level as the starting point, but from a different direction. Windows showed the same wall from different angles. It was a building that applied M. C. Escher’s optical illusion to space.

They entered a room. The woman lay on the floor.

“Poison,” said the coroner.

The architect-detective looked around.

“Space is not what it seems,” he said.

“That’s why we called you,” replied the inspector.

He wandered through the building for hours.

Every path led elsewhere—and yet back to the same point.

That night, he sat in his office and opened the book of Immanuel Kant.

“Space and time are not properties of things in themselves,” he read, “but forms of our sensibility.”

“Therefore,” he noted in the margin, “if one changes the conditions of perception, one can change space itself as we experience it.”

The next morning, he returned to the building.

After careful observation, he concluded: two rooms that seemed different were, in fact, the same. They were accessed through different paths.

“The room of death is not unique,” he concluded. “It is double.”

He searched for the second one. After hours, he found it.

It was identical. On the table stood a glass containing traces of poison.

“Someone gave her the poison here,” he said to the inspector.

“In a space that for her was unified, but for us fragmented.”

The circle of suspects was small: a publisher, a former writer friend—both excluded—and an architect, her lover.

He was the building’s designer.

The architect-detective looked at him closely.

“I was inspired by M. C. Escher,” he said.

“And Immanuel Kant?” the detective asked.

“He says reality depends on the conditions of perception,” he replied.

“And you decided to murder a woman to prove it?”

“She wanted her final story to take place in this building—and for herself to be the victim,” answered the murderer.

The case was closed.

.

.

L’Affaire Criminelle du Bâtiment M.C. Escher

En tant qu’architecte, il croyait que les bâtiments n’étaient pas de simples espaces ; il les considérait comme des formes de pensée.

« L’architecture », disait-il, « est la manière dont l’esprit organise le monde. »

Dans son bureau, parmi des plans et des maquettes, se trouvait un exemplaire de la Critique de la raison pure de Immanuel Kant, rempli de notes, ainsi qu’une série d’impressions des constructions impossibles de M. C. Escher : des escaliers montant dans toutes les directions.

Ce matin-là, son téléphone sonna ; la police demandait son aide.

« Ce n’est pas simple », lui dirent-ils. « La femme a été retrouvée morte dans un bâtiment étrange. »

C’était une écrivaine célèbre de récits policiers, remplis d’énigmes paradoxales.

Le bâtiment se trouvait à la périphérie de la ville. Extérieurement, il semblait normal, mais en y entrant, il ressentit une étrange perception de l’espace.

Des escaliers menaient à des couloirs qui aboutissaient à des portes, lesquelles s’ouvraient sur des pièces situées, en apparence, au même niveau que le point de départ, mais depuis une direction différente. Les fenêtres montraient le même mur sous différents angles. C’était un bâtiment qui appliquait l’illusion optique de M. C. Escher à l’espace.

Ils entrèrent dans une pièce. La femme était allongée sur le sol.

« Poison », dit le médecin légiste.

L’architecte-détective observa la pièce.

« L’espace n’est pas ce qu’il paraît », dit-il.

« C’est pour cela que nous vous avons appelé », répondit le commissaire.

Il erra pendant des heures dans le bâtiment.

Chaque trajet menait ailleurs, et pourtant au même point.

Le soir même, il s’assit à son bureau et ouvrit le livre de Immanuel Kant.

« L’espace et le temps ne sont pas des propriétés des choses en soi », lut-il, « mais des formes de notre sensibilité. »

« Donc », nota-t-il en marge, « si quelqu’un modifie les conditions de la perception, il peut modifier l’espace lui-même tel que nous le vivons. »

Le lendemain matin, il retourna au bâtiment.

Après une observation minutieuse, il conclut que deux pièces apparemment différentes étaient en réalité une seule et même pièce, accessible par des chemins différents.

« La pièce de la mort n’est pas unique », conclut-il. « Elle est double. »

Il chercha la seconde et, après des heures, la trouva.

Elle était identique. Sur la table, un verre contenait des traces de poison.

« Quelqu’un lui a donné le poison ici », dit-il au commissaire.

« Dans un espace qui, pour elle, était unifié, mais pour nous fragmenté. »

Le cercle des suspects était restreint : un éditeur, un ancien ami écrivain — qu’il exclut — et un architecte, son amant.

C’était le concepteur du bâtiment.

L’architecte-détective le fixa attentivement.

« Je me suis inspiré de M. C. Escher », dit-il.

« Et Immanuel Kant ? » demanda le détective.

« Il dit que la réalité dépend des conditions de perception », répondit-il.

« Et vous avez décidé de tuer une femme pour le prouver ? »

« Elle voulait que sa dernière histoire se déroule dans ce bâtiment et être elle-même la victime », répondit le meurtrier.

L’affaire fut close.

.

.

Der Kriminalfall des M.C.-Escher-Gebäudes

Als Architekt glaubte er, dass Gebäude nicht bloß Räume seien; er betrachtete sie als Formen des Denkens.

„Architektur“, sagte er, „ist die Art und Weise, wie der Geist die Welt organisiert.“

In seinem Büro, zwischen Plänen und Modellen, befand sich ein Exemplar der Kritik der reinen Vernunft von Immanuel Kant, voller Notizen, sowie eine Reihe von Drucken der unmöglichen Konstruktionen von M. C. Escher: Treppen, die in alle Richtungen aufwärts führten.

An diesem Morgen klingelte sein Telefon; die Polizei bat um seine Hilfe.

„Es ist nicht einfach“, sagten sie ihm. „Die Frau wurde tot in einem seltsamen Gebäude gefunden.“

Sie war eine bekannte Autorin von Kriminalerzählungen, voller paradoxer Rätsel.

Das Gebäude befand sich am Rand der Stadt. Von außen wirkte es normal, doch beim Betreten verspürte er ein eigenartiges Raumgefühl.

Treppen führten zu Korridoren, die in Türen endeten, welche sich in Räume öffneten, die scheinbar auf derselben Ebene wie der Ausgangspunkt lagen, jedoch aus einer anderen Richtung. Fenster zeigten dieselbe Wand aus unterschiedlichen Blickwinkeln. Es war ein Gebäude, das die optischen Illusionen von M. C. Escher auf den Raum übertrug.

Sie betraten ein Zimmer. Die Frau lag auf dem Boden.

„Gift“, sagte der Gerichtsmediziner.

Der Architekt-Detektiv sah sich um.

„Der Raum ist nicht das, was er scheint“, sagte er.

„Deshalb haben wir Sie gerufen“, antwortete der Kommissar.

Er durchstreifte stundenlang das Gebäude.

Jeder Weg führte woanders hin – und zugleich zum selben Punkt zurück.

Am selben Abend setzte er sich in sein Büro und öffnete das Buch von Immanuel Kant.

„Raum und Zeit sind keine Eigenschaften der Dinge an sich“, las er, „sondern Formen unserer Anschauung.“

„Also“, notierte er am Rand der Seite, „wenn jemand die Bedingungen der Wahrnehmung verändert, kann er den Raum selbst verändern, so wie wir ihn erleben.“

Am nächsten Morgen kehrte er in das Gebäude zurück.

Nach sorgfältiger Beobachtung kam er zu dem Schluss, dass zwei Räume, die unterschiedlich erschienen, in Wirklichkeit ein und derselbe waren – erreichbar über verschiedene Wege.

„Der Raum des Todes ist nicht einzigartig“, schloss er. „Er ist doppelt.“

Er suchte den zweiten und fand ihn nach Stunden.

Er war identisch. Auf dem Tisch stand ein Glas mit Spuren von Gift.

„Jemand hat ihr hier das Gift gegeben“, sagte er zum Kommissar.

„In einem Raum, der für sie einheitlich war, für uns jedoch fragmentiert.“

Der Kreis der Verdächtigen war klein: ein Verleger, ein ehemaliger befreundeter Schriftsteller – beide schloss er aus – und ein Architekt, ihr Liebhaber.

Er war der Entwerfer des Gebäudes.

Der Architekt-Detektiv sah ihn prüfend an.

„Ich habe mich von M. C. Escher inspirieren lassen“, sagte der Architekt.

„Und von Immanuel Kant?“ fragte der Detektiv.

„Er sagt, dass die Realität von den Bedingungen der Wahrnehmung abhängt“, antwortete er.

„Und Sie haben beschlossen, eine Frau zu töten, um das zu beweisen?“

„Sie wollte, dass sich ihre letzte Geschichte in diesem Gebäude abspielt – und selbst das Opfer sein“, antwortete der Mörder.

Der Fall wurde abgeschlossen.

.

.

Il Caso Criminale dell’Edificio M.C. Escher

Come architetto, credeva che gli edifici non fossero semplici spazi; li considerava forme di pensiero.

«L’architettura», diceva, «è il modo in cui la mente organizza il mondo.»

Nel suo ufficio, tra disegni e modelli, si trovava una copia della Critica della ragion pura di Immanuel Kant, piena di annotazioni, insieme a una serie di stampe delle costruzioni impossibili di M. C. Escher: scale che salivano in tutte le direzioni.

Quella mattina squillò il telefono; la polizia chiedeva il suo aiuto.

«Non è semplice», gli dissero. «La donna è stata trovata morta in un edificio strano.»

Era una nota scrittrice di racconti polizieschi, pieni di enigmi paradossali.

L’edificio si trovava ai margini della città. Dall’esterno sembrava normale, ma entrando provò una strana percezione dello spazio.

Scale conducevano a corridoi che terminavano in porte, le quali si aprivano su stanze che si trovavano, apparentemente, allo stesso livello del punto di partenza, ma da una direzione diversa. Le finestre mostravano la stessa parete da angolazioni differenti. Era un edificio che applicava l’illusione ottica di M. C. Escher allo spazio.

Entrarono in una stanza. La donna giaceva sul pavimento.

«Veleno», disse il medico legale.

L’architetto-detective osservò la stanza.

«Lo spazio non è ciò che sembra», disse.

«Per questo l’abbiamo chiamata», rispose il commissario.

Vagò per ore all’interno dell’edificio.

Ogni percorso portava altrove, eppure allo stesso punto.

Quella sera si sedette nel suo ufficio e aprì il libro di Immanuel Kant.

«Lo spazio e il tempo non sono proprietà delle cose in sé», lesse, «ma forme della nostra sensibilità.»

«Dunque», annotò a margine, «se qualcuno modifica le condizioni della percezione, può modificare lo spazio stesso così come lo viviamo.»

La mattina seguente tornò all’edificio.

Dopo un’osservazione accurata concluse che due stanze, apparentemente diverse, erano in realtà la stessa, accessibile attraverso percorsi differenti.

«La stanza della morte non è unica», concluse. «È doppia.»

Cercò la seconda e, dopo ore, la trovò.

Era identica. Sul tavolo c’era un bicchiere con tracce di veleno.

«Qualcuno le ha dato il veleno qui», disse al commissario.

«In uno spazio che per lei era unitario, ma per noi frammentato.»

Il cerchio dei sospetti era ristretto: un editore, un ex amico scrittore — che escluse — e un architetto, suo amante.

Era il progettista dell’edificio.

L’architetto-detective lo guardò attentamente.

«Mi sono ispirato a M. C. Escher», disse l’architetto.

«E Immanuel Kant?» chiese il detective.

«Dice che la realtà dipende dalle condizioni della percezione», rispose.

«E ha deciso di uccidere una donna per dimostrarlo?»

«Lei voleva che la sua ultima storia si svolgesse in questo edificio — ed essere lei stessa la vittima», rispose l’assassino.

Il caso fu chiuso.

.

.

El Caso Criminal del Edificio M.C. Escher

Como arquitecto, creía que los edificios no eran simples espacios; los consideraba formas de pensamiento.

«La arquitectura», decía, «es la manera en que la mente organiza el mundo.»

En su oficina, entre planos y maquetas, había un ejemplar de la Crítica de la razón pura de Immanuel Kant, lleno de anotaciones, junto con una serie de impresiones de las construcciones imposibles de M. C. Escher: escaleras que ascendían en todas las direcciones.

Aquella mañana sonó el teléfono; la policía solicitaba su ayuda.

«No es sencillo», le dijeron. «La mujer fue encontrada muerta dentro de un edificio extraño.»

Era una conocida escritora de relatos policiales, llenos de enigmas paradójicos.

El edificio se encontraba en las afueras de la ciudad. Desde el exterior parecía normal, pero al entrar sintió una extraña percepción del espacio.

Escaleras conducían a pasillos que terminaban en puertas, las cuales se abrían a habitaciones que parecían estar al mismo nivel que el punto de partida, pero desde una dirección diferente. Las ventanas mostraban la misma pared desde distintos ángulos. Era un edificio que aplicaba la ilusión óptica de M. C. Escher al espacio.

Entraron en una habitación. La mujer yacía en el suelo.

«Veneno», dijo el forense.

El arquitecto-detective observó la habitación.

«El espacio no es lo que parece», dijo.

«Por eso lo llamamos», respondió el comisario.

Deambuló durante horas por el edificio.

Cada recorrido conducía a otro lugar, y sin embargo al mismo punto.

Esa misma noche se sentó en su oficina y abrió el libro de Immanuel Kant.

«El espacio y el tiempo no son propiedades de las cosas en sí», leyó, «sino formas de nuestra sensibilidad.»

«Por lo tanto», anotó al margen, «si alguien cambia las condiciones de la percepción, puede cambiar el espacio mismo tal como lo experimentamos.»

A la mañana siguiente regresó al edificio.

Tras una observación minuciosa concluyó que dos habitaciones que parecían diferentes eran, en realidad, la misma, accesible por caminos distintos.

«La habitación de la muerte no es única», concluyó. «Es doble.»

Buscó la segunda y, después de horas, la encontró.

Era idéntica. Sobre la mesa había un vaso con restos de veneno.

«Alguien le dio el veneno aquí», dijo al comisario.

«En un espacio que para ella era unitario, pero para nosotros fragmentado.»

El círculo de sospechosos era reducido: un editor, un antiguo amigo escritor —a quienes descartó— y un arquitecto, su amante.

Era el diseñador del edificio.

El arquitecto-detective lo miró fijamente.

«Me inspiré en M. C. Escher», dijo el arquitecto.

«¿Y Immanuel Kant?» preguntó el detective.

«Dice que la realidad depende de las condiciones de la percepción», respondió.

«¿Y decidió asesinar a una mujer para demostrarlo?»

«Ella quería que su última historia se desarrollara en este edificio —y ser ella misma la víctima», respondió el asesino.

El caso fue cerrado.

.

.

O Caso Criminal do Edifício M.C. Escher

Como arquiteto, ele acreditava que os edifícios não eram simples espaços; considerava-os formas de pensamento.

«A arquitetura», dizia, «é a maneira como a mente organiza o mundo.»

No seu escritório, entre desenhos e maquetes, havia um exemplar da Crítica da Razão Pura de Immanuel Kant, cheio de anotações, juntamente com uma série de impressões das construções impossíveis de M. C. Escher: escadas que subiam em todas as direções.

Naquela manhã, o telefone tocou; a polícia pedia a sua ajuda.

«Não é simples», disseram-lhe. «A mulher foi encontrada morta dentro de um edifício estranho.»

Ela era uma conhecida escritora de contos policiais, repletos de enigmas paradoxais.

O edifício ficava na periferia da cidade. Por fora parecia normal, mas ao entrar ele sentiu uma estranha percepção do espaço.

Escadas conduziam a corredores que terminavam em portas, as quais se abriam para salas que pareciam estar ao mesmo nível do ponto de partida, mas a partir de uma direção diferente. As janelas mostravam a mesma parede sob ângulos distintos. Era um edifício que aplicava a ilusão ótica de M. C. Escher ao espaço.

Entraram numa sala. A mulher estava caída no chão.

«Veneno», disse o médico legista.

O arquiteto-detetive observou o espaço.

«O espaço não é o que parece», disse.

«Foi por isso que o chamámos», respondeu o comissário.

Ele percorreu o edifício durante horas.

Cada percurso levava a outro lugar — e, ao mesmo tempo, ao mesmo ponto.

Nessa mesma noite, sentou-se no seu escritório e abriu o livro de Immanuel Kant.

«O espaço e o tempo não são propriedades das coisas em si», leu, «mas formas da nossa sensibilidade.»

«Logo», anotou à margem, «se alguém alterar as condições da perceção, pode alterar o próprio espaço tal como o experienciamos.»

Na manhã seguinte, voltou ao edifício.

Após uma observação minuciosa, concluiu que duas salas aparentemente diferentes eram, na verdade, a mesma, acessível por caminhos distintos.

«A sala da morte não é única», concluiu. «É dupla.»

Procurou a segunda e, depois de horas, encontrou-a.

Era idêntica. Sobre a mesa havia um copo com vestígios de veneno.

«Alguém lhe deu o veneno aqui», disse ao comissário.

«Num espaço que, para ela, era uno, mas para nós fragmentado.»

O círculo de suspeitos era reduzido: um editor, um antigo amigo escritor — que ele excluiu — e um arquiteto, seu amante.

Era o projetista do edifício.

O arquiteto-detetive olhou-o atentamente.

«Inspirei-me em M. C. Escher», disse o arquiteto.

«E em Immanuel Kant?» perguntou o detetive.

«Ele diz que a realidade depende das condições da perceção», respondeu.

«E decidiu matar uma mulher para o provar?»

«Ela queria que a sua última história se passasse neste edifício — e ser ela própria a vítima», respondeu o assassino.

O caso foi encerrado.

.

.

.