.
Π-
Literature Λογοτεχνία
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
.χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(Ένα Παραμύθι)
Η φωνή μέσα από το πηγάδι
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα χωριό βαθιά μέσα στο δάσος ζούσε ένα κορίτσι,χωρίς μάνα και πατέρα,με τη γιαγιά της.
Το σπίτι τους ήταν στην άκρη άκρη τού χωριού.
Το μέρος εκείνο το απέφευγαν οι άνθρωποι γιατί ακούγονταν,έλεγαν,φωνεςουτε ανθρώπινες ούτε και ζώων και πουλιών.
Ένα χειμωνιάτικο βράδυ με παγωνιά πολύ και αέρα που φυσούσε δυνατα η γιαγιά κάλεσε το κορίτσι στο κρεβάτι της.
-Ελα εδώ,παιδί μου,τής είπε,είμαι άρρωστη βαριά και θα πεθάνω,μην κλαίς κι άκουσε με,μέσα στο δάσος πολύ βαθειά είναι ένα πηγάδι,αν κάποιος πέσει μέσα ποτέ δεν ξαναβγαίνει.
Το κορίτσι έσφιξε το χέρι τής γιαγιάς.
-Γιαγια μου θα γίνεις καλά,τής είπε με δάκρυα στα μάτια.
-Αν ποτέ,κορουλα μου,τής είπε η γιαγιά μ'αδυνατη φωνή,ακούσεις να σε φωνάζει με τ'ονομα σου μην απαντήσεις και πλησιάσεις,μην κοιτάξεις μέσα στο πηγάδι.
Ξημερώνοντας η γιαγιά πέθανε κι έμεινε το κορίτσι μονο κι έρημο.
Πέρασαν μέρες κι ένα απόγευμα βρέθηκε στο δάσος να μαζεύει ξύλα.
Τότε άκουσε το όνομα της,να τη φωνάζουν.
-Ελα εδώ,
Και ξανά η φωνή να λέει.
-Ελα εδώ.
Το κορίτσι θυμήθηκε τα λόγια τής γιαγιάς.
Η φωνή ήταν γλυκειά,απαλή,όπως κάποιου που τη γνώριζε και την αγαπούσε.
-Ποιος είναι; φώναξε
-Ελα εδώ να δεις,άκουσε τη φωνή.
Χωρίς να το καταλάβει πήγε προς τα κει,τα δέντρα και οι θάμνοι άνοιγαν δρόμο να περάσει και έφτασε μπροστά σ' ένα πετρινο πηγάδι παλιό σκεπασμένο με αγριόχορτα.
-Ελα εδώ και κοίταξε,άκουσε τη φωνή από μέσα.
Το κορίτσι πήγε κι έσκυψε,στην αρχή σκοτάδι τίποτα δεν ειδε,ύστερα αρχίσε το νερό να καθαρίζει και μέσα είδε το πρόσωπο τής γιαγιάς της,γελαστό και όπως ήταν κάποτε νέα.
-Παιδί μου, τής είπε,ελα εδω κοντά μου.
Το κορίτσι έσκυψε περισσότερο,όλο και περισσότερο.
Και είδε ένα χέρι να απλώνεται μέσα απ'το νερο προς τα πάνω στο μέρος της και το χέρι εκείνο την έπιασε και την τράβηξε μέσα στο πηγαδι.
Λένε πως από τότε τις νύχτες ακούγεται η φωνή ενός κοριτσιού να καλεί απ'το πηγάδι.
-Ελα εδώ να δεις.
.
.
(A Fairy Tale)
The Voice from the Well
Once upon a time, in a village deep within the forest, there lived a girl with no mother or father, only her grandmother.
Their house stood at the very edge of the village.
People avoided that place because, they said, voices could be heard there—neither human nor animal nor bird.
One winter night, with bitter cold and strong winds blowing, the grandmother called the girl to her bed.
“Come here, my child,” she said. “I am gravely ill and I will die. Do not cry, but listen to me. Deep in the forest there is a well. If anyone falls into it, they never come out again.”
The girl held her grandmother’s hand tightly.
“Grandmother, you will get better,” she said with tears in her eyes.
“If ever, my little girl,” the grandmother whispered weakly, “you hear your name being called, do not answer and do not go near. Do not look into the well.”
At dawn, the grandmother died, and the girl was left alone.
Days passed, and one afternoon she went into the forest to gather wood.
Then she heard her name being called.
“Come here,” said the voice.
Again: “Come here.”
The girl remembered her grandmother’s words.
The voice was sweet and gentle, like someone who knew and loved her.
“Who is it?” she called.
“Come here and see,” the voice replied.
Without realizing it, she walked toward it. The trees and bushes opened a path for her, and she arrived before an old stone well covered with wild grass.
“Come and look,” the voice said from inside.
The girl leaned over. At first, she saw nothing but darkness. Then the water cleared, and she saw her grandmother’s face, smiling as she once was when she was young.
“My child,” she said, “come closer to me.”
The girl leaned further and further.
Then she saw a hand reaching up from the water toward her. The hand seized her and pulled her into the well.
They say that ever since, at night, the voice of a girl can be heard calling from the well:
“Come here and see.”
.
.
(Un Conte)
La voix venue du puits
Il était une fois, dans un village profondément enfoui dans la forêt, une jeune fille qui vivait sans père ni mère, avec sa grand-mère.
Leur maison se trouvait tout au bord du village.
Les habitants évitaient cet endroit car, disaient-ils, on y entendait des voix — ni humaines, ni animales, ni d’oiseaux.
Un soir d’hiver, glacial, où le vent soufflait avec violence, la grand-mère appela la jeune fille près de son lit.
— Viens ici, mon enfant, lui dit-elle, je suis gravement malade et je vais mourir. Ne pleure pas, mais écoute-moi. Au plus profond de la forêt, il y a un puits. Si quelqu’un y tombe, il n’en ressort jamais.
La jeune fille serra la main de sa grand-mère.
— Grand-mère, tu vas guérir, dit-elle les larmes aux yeux.
— Si jamais, ma petite, dit la grand-mère d’une voix faible, tu entends quelqu’un t’appeler par ton nom, ne réponds pas et ne t’approche pas. Ne regarde pas dans le puits.
À l’aube, la grand-mère mourut, et la jeune fille resta seule et abandonnée.
Les jours passèrent, et un après-midi, elle se retrouva dans la forêt à ramasser du bois.
Alors, elle entendit son nom.
— Viens ici, disait la voix.
Et encore :
— Viens ici.
La jeune fille se souvint des paroles de sa grand-mère.
La voix était douce, tendre, comme celle de quelqu’un qui la connaissait et l’aimait.
— Qui est là ? cria-t-elle.
— Viens ici et tu verras, répondit la voix.
Sans s’en rendre compte, elle s’approcha. Les arbres et les buissons semblaient s’écarter pour lui ouvrir le passage, et elle arriva devant un vieux puits de pierre couvert d’herbes sauvages.
— Viens voir, dit la voix venant de l’intérieur.
La jeune fille se pencha. Au début, elle ne vit rien, seulement l’obscurité. Puis l’eau devint claire, et elle aperçut le visage de sa grand-mère, souriant comme autrefois, jeune.
— Mon enfant, lui dit-elle, viens plus près de moi.
La jeune fille se pencha encore, de plus en plus.
Alors, elle vit une main s’étendre depuis l’eau vers elle. Cette main l’attrapa et la tira dans le puits.
On raconte que depuis lors, la nuit, on entend la voix d’une jeune fille appeler depuis le puits :
— Viens ici,viens voir.
.
.
(Ein Märchen)
Die Stimme aus dem Brunnen
Es war einmal, in einem Dorf tief im Wald, ein Mädchen, das ohne Vater und Mutter lebte, nur mit seiner Großmutter.
Ihr Haus stand ganz am Rand des Dorfes.
Die Menschen mieden diesen Ort, denn man sagte, dort seien Stimmen zu hören — weder menschliche noch tierische oder von Vögeln.
An einem kalten Winterabend, als der Wind heftig wehte, rief die Großmutter das Mädchen an ihr Bett.
— Komm her, mein Kind, sagte sie, ich bin schwer krank und werde sterben. Weine nicht, sondern hör mir zu. Tief im Wald gibt es einen Brunnen. Wenn jemand hineinfällt, kommt er niemals wieder heraus.
Das Mädchen drückte die Hand seiner Großmutter fest.
— Großmutter, du wirst wieder gesund, sagte sie mit Tränen in den Augen.
— Wenn du jemals, mein Kind, sagte die Großmutter mit schwacher Stimme, deinen Namen hören solltest, antworte nicht und geh nicht näher. Schau nicht in den Brunnen.
Im Morgengrauen starb die Großmutter, und das Mädchen blieb allein und verlassen zurück.
Die Tage vergingen, und eines Nachmittags ging sie in den Wald, um Holz zu sammeln.
Da hörte sie ihren Namen.
— Komm her, sagte die Stimme.
Und wieder:
— Komm her.
Das Mädchen erinnerte sich an die Worte seiner Großmutter.
Die Stimme war sanft und lieblich, wie die eines Menschen, der sie kannte und liebte.
— Wer ist da? rief sie.
— Komm her und sieh selbst, antwortete die Stimme.
Ohne es zu merken, ging sie in diese Richtung. Die Bäume und Büsche schienen sich zu öffnen und ihr den Weg freizugeben, bis sie vor einem alten, mit wildem Gras überwucherten Steinbrunnen stand.
— Komm her und sieh hinein, sagte die Stimme aus dem Inneren.
Das Mädchen beugte sich vor. Zuerst sah sie nichts als Dunkelheit. Dann wurde das Wasser klar, und sie sah das Gesicht ihrer Großmutter, lächelnd, so wie sie einst in ihrer Jugend gewesen war.
— Mein Kind, sagte sie, komm näher zu mir.
Das Mädchen beugte sich immer weiter vor.
Dann sah sie eine Hand, die sich aus dem Wasser nach ihr ausstreckte. Diese Hand packte sie und zog sie in den Brunnen.
Man sagt, dass man seitdem in den Nächten die Stimme eines Mädchens aus dem Brunnen hören kann:
— Komm her,sieh nur.
.
.
(Una Fiaba)
La voce dal pozzo
C’era una volta, in un villaggio profondo nel cuore della foresta, una ragazza che viveva senza padre né madre, insieme alla sua nonna.
La loro casa si trovava all’estremo limite del villaggio.
La gente evitava quel luogo perché, dicevano, si udivano voci — né umane, né di animali o uccelli.
Una notte d’inverno, molto fredda, con un vento che soffiava forte, la nonna chiamò la ragazza accanto al suo letto.
— Vieni qui, bambina mia, le disse, sono gravemente malata e morirò. Non piangere e ascoltami. Nel profondo della foresta c’è un pozzo. Se qualcuno vi cade dentro, non ne esce più.
La ragazza strinse la mano della nonna.
— Nonna, guarirai, disse con le lacrime agli occhi.
— Se mai, bambina mia, disse la nonna con voce debole, sentirai qualcuno chiamarti per nome, non rispondere e non avvicinarti. Non guardare dentro il pozzo.
All’alba la nonna morì, e la ragazza rimase sola e abbandonata.
Passarono i giorni, e un pomeriggio si trovò nella foresta a raccogliere legna.
All’improvviso sentì chiamare il suo nome.
— Vieni qui, disse una voce.
E ancora:
— Vieni qui.
La ragazza ricordò le parole della nonna.
La voce era dolce, gentile, come quella di qualcuno che la conosceva e la amava.
— Chi è? gridò.
— Vieni qui e vedrai, rispose la voce.
Senza accorgersene, si incamminò verso quella direzione. Gli alberi e i cespugli sembravano aprirle un passaggio, finché arrivò davanti a un antico pozzo di pietra coperto di erba selvatica.
— Vieni a guardare, disse la voce dall’interno.
La ragazza si chinò. All’inizio non vide nulla, solo oscurità. Poi l’acqua si fece limpida, e vide il volto della nonna, sorridente, come quando era giovane.
— Bambina mia, disse, avvicinati a me.
La ragazza si chinò sempre di più.
E vide una mano emergere dall’acqua verso di lei. Quella mano la afferrò e la trascinò dentro il pozzo.
Si racconta che da allora, nelle notti, si possa udire la voce di una ragazza chiamare dal pozzo:
— Vieni qui,vieni a vedere.
.
.
(Un Cuento)
La voz del pozo
Érase una vez, en un pueblo profundo dentro del bosque, una niña que vivía sin padre ni madre, solo con su abuela.
Su casa estaba en el extremo del pueblo.
La gente evitaba ese lugar porque, decían, se oían voces — ni humanas ni de animales ni de aves.
Una noche de invierno, muy fría y con un viento fuerte, la abuela llamó a la niña junto a su cama.
— Ven aquí, hija mía, le dijo, estoy gravemente enferma y voy a morir. No llores y escúchame. En lo profundo del bosque hay un pozo. Si alguien cae dentro, nunca vuelve a salir.
La niña tomó la mano de su abuela.
— Abuela, te pondrás bien, dijo con lágrimas en los ojos.
— Si alguna vez, hijita mía, dijo la abuela con voz débil, escuchas que te llaman por tu nombre, no respondas ni te acerques. No mires dentro del pozo.
Al amanecer, la abuela murió, y la niña quedó sola y abandonada.
Pasaron los días, y una tarde se encontró en el bosque recogiendo leña.
Entonces escuchó que llamaban su nombre.
— Ven aquí, dijo una voz.
Y otra vez:
— Ven aquí.
La niña recordó las palabras de su abuela.
La voz era dulce y suave, como de alguien que la conocía y la quería.
— ¿Quién es? gritó.
— Ven aquí y lo verás, respondió la voz.
Sin darse cuenta, caminó hacia allí. Los árboles y los arbustos parecían abrirle paso, hasta que llegó frente a un viejo pozo de piedra cubierto de hierba silvestre.
— Ven y mira, dijo la voz desde dentro.
La niña se inclinó. Al principio no vio nada, solo oscuridad. Luego el agua se volvió clara y vio el rostro de su abuela, sonriente como cuando era joven.
— Hija mía, dijo, acércate a mí.
La niña se inclinó cada vez más.
Y vio una mano que salía del agua hacia ella. Esa mano la agarró y la arrastró dentro del pozo.
Se dice que desde entonces, por las noches, se oye la voz de una niña llamando desde el pozo:
— Ven aquí,ven a ver.
.
.
(Um Conto)
A voz do poço
Era uma vez, numa aldeia no fundo da floresta, uma menina que vivia sem pai nem mãe, apenas com a sua avó.
A casa deles ficava na extremidade da aldeia.
As pessoas evitavam aquele lugar porque, diziam, ouviam-se vozes — nem humanas, nem de animais ou pássaros.
Numa noite de inverno, muito fria e com vento forte, a avó chamou a menina para junto da sua cama.
— Vem aqui, minha criança, disse ela, estou gravemente doente e vou morrer. Não chores e escuta-me. No fundo da floresta há um poço. Se alguém cair lá dentro, nunca mais sai.
A menina segurou a mão da avó.
— Avó, vais ficar boa, disse com lágrimas nos olhos.
— Se alguma vez, minha menina, disse a avó com voz fraca, ouvires alguém chamar pelo teu nome, não respondas nem te aproximes. Não olhes para dentro do poço.
Ao amanhecer, a avó morreu, e a menina ficou sozinha e abandonada.
Os dias passaram, e uma tarde ela foi para a floresta apanhar lenha.
Então ouviu o seu nome.
— Vem aqui, disse uma voz.
E novamente:
— Vem aqui.
A menina lembrou-se das palavras da avó.
A voz era doce e suave, como de alguém que a conhecia e a amava.
— Quem é? gritou.
— Vem aqui e verás, respondeu a voz.
Sem perceber, caminhou naquela direção. As árvores e os arbustos pareciam abrir caminho, até que chegou diante de um antigo poço de pedra coberto de ervas selvagens.
— Vem olhar, disse a voz de dentro.
A menina inclinou-se. No início não viu nada, apenas escuridão. Depois a água tornou-se clara e viu o rosto da avó, sorridente como quando era jovem.
— Minha criança, disse ela, aproxima-te de mim.
A menina inclinou-se cada vez mais.
E viu uma mão a sair da água em sua direção. Essa mão agarrou-a e puxou-a para dentro do poço.
Dizem que, desde então, à noite, ouve-se a voz de uma menina a chamar do poço:
— Vem aqui,vem ver.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
(Ιδιοτροποι Έρωτες)
Η Norma Casta Diva
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Η ηχογράφηση από τη Maria Callas ήταν η αιτία για την λατρεία στη Casta Diva,από την όπερα Norma τού Vincenzo Bellini.
Στο θέατρο η αυλαία σηκώθηκε και είδε τη σοπράνο.
Τα χέρια τής Norma σηκώθηκαν,η φωνή της απαλη,μια προσευχή στην θεα Σεληνη.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Αγνή θεά που ασημωνεις
αυτά τα ιερά αρχαία δέντρα
σε μας στρέψε την όμορφη όψη σου
χωρις σύννεφο και πεπλο
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel.
ηρέμησε θεά
ηρεμησε τις φλογερες καρδιες
ηρεμησε τον παραλογο ζήλο
άπλωσε στη γη αυτή την ειρήνη
που κανεις στον ουρανό να βασιλευει
Μετά την παράσταση την περίμενε.
Εμφανιστηκε χωρίς μακιγιάζ.
-Συγγνώμη,τής είπε,δεν ήσασταν απλώς εξαιρετική,ησασταν εκείνη.
Εκείνη τον κοίταξε και χαμογέλασε.
-Ποια; ρωτησε.
-Η Norma,είπε εκείνος.
Η σοπράνο έφυγε,χάθηκε μέσα στη νύχτα τής πόλης.
Τις επόμενες βραδυες πήγαινε σε κάθε εμφάνιση της,σε καθε ρεσιτάλ.
Την είχε μεταμορφώσει στη Norma.
Σε μια έξοδο της από το θέατρο την ακολούθησε.
-Δεν είμαι η Norma,τού είπε,και φώναξε ένα διερχομενο ταξι και μπαινοντας μέσα εξαφανίστηκε.
Εκείνο το βράδυ γύριζοντας σπίτι έβαλε στο πικ-απ την άρια.
Έκλεισε τα μάτια.
Η Norma δεν ήταν πια εκείνη.
.
.
(Idiosyncratic Loves)
Norma – Casta Diva
The recording by Maria Callas was the reason for his devotion to Casta Diva, from the opera Norma by Vincenzo Bellini.
At the theatre, the curtain rose and he saw the soprano.
Norma’s hands were lifted, her voice gentle, a prayer to the goddess Moon.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Pure goddess who silvers
these sacred ancient trees,
turn your beautiful face toward us
without cloud and without veil.
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel.
Calm, O goddess,
calm the burning hearts,
temper the reckless zeal,
spread upon the earth that peace
which you make reign in heaven.
After the performance, he waited for her.
She appeared without makeup.
— Forgive me, he said, you were not merely exceptional—you were her.
She looked at him and smiled.
— Who? she asked.
— Norma, he said.
The soprano left, vanished into the city’s night.
On the following evenings, he went to every appearance, every recital.
He had transformed her into Norma.
One night, as she left the theatre, he followed her.
— I am not Norma, she told him, and called a passing taxi; getting in, she disappeared.
That night, returning home, he put the aria on the record player.
He closed his eyes.
Norma was no longer her.
.
.
(Amours idiosyncratiques)
Norma – Casta Diva
L’enregistrement de Maria Callas fut la cause de son adoration pour Casta Diva, de l’opéra Norma de Vincenzo Bellini.
Au théâtre, le rideau se leva et il vit la soprano.
Les mains de Norma s’élevèrent, sa voix douce, une prière à la déesse Lune.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Pure déesse qui argentent
ces arbres sacrés et anciens,
tourne vers nous ton beau visage
sans nuage et sans voile.
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel
Apaise, ô déesse,
apaise les cœurs ardents,
tempère le zèle audacieux,
répands sur la terre cette paix
que tu fais régner au ciel.
Après la représentation, il l’attendit.
Elle apparut sans maquillage.
— Pardonnez-moi, dit-il, vous n’étiez pas simplement exceptionnelle, vous étiez elle.
Elle le regarda et sourit.
— Qui ? demanda-t-elle.
— Norma, répondit-il.
La soprano partit, se perdit dans la nuit de la ville.
Les soirs suivants, il allait à chacune de ses apparitions, à chaque récital.
Il l’avait transformée en Norma.
Un soir, à la sortie du théâtre, il la suivit.
— Je ne suis pas Norma, lui dit-elle, puis elle appela un taxi et disparut.
Cette nuit-là, rentrant chez lui, il mit l’aria sur le tourne-disque.
Il ferma les yeux.
Norma n’était plus elle.
.
.
(Eigenwillige Lieben)
Norma – Casta Diva
Die Aufnahme von Maria Callas war der Grund für seine Verehrung der Casta Diva aus der Oper Norma von Vincenzo Bellini.
Im Theater hob sich der Vorhang, und er sah die Sopranistin.
Normas Hände erhoben sich, ihre Stimme sanft, ein Gebet an die Mondgöttin.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Reine Göttin, die du
diese heiligen alten Bäume versilberst,
wende uns dein schönes Antlitz zu
ohne Wolke und ohne Schleier.
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel
Mäßige, o Göttin,
mäßige die brennenden Herzen,
zügle den kühnen Eifer,
verbreite auf Erden jenen Frieden,
den du im Himmel herrschen lässt.
Nach der Vorstellung wartete er auf sie.
Sie erschien ungeschminkt.
— Verzeihen Sie, sagte er, Sie waren nicht nur außergewöhnlich, Sie waren sie.
Sie sah ihn an und lächelte.
— Wer? fragte sie.
— Norma, sagte er.
Die Sopranistin ging fort, verschwand in der Nacht der Stadt.
In den folgenden Abenden besuchte er jede ihrer Aufführungen, jedes Rezital.
Er hatte sie in Norma verwandelt.
Eines Abends folgte er ihr nach dem Theater.
— Ich bin nicht Norma, sagte sie und hielt ein Taxi an, in das sie einstieg und verschwand.
In jener Nacht legte er zu Hause die Arie auf.
Er schloss die Augen.
Norma war nicht mehr sie.
.
.
(Amori idiosincratici)
Norma – Casta Diva
La registrazione di Maria Callas fu la causa della sua devozione per Casta Diva, dall’opera Norma di Vincenzo Bellini.
A teatro il sipario si alzò e vide il soprano.
Le mani di Norma si sollevarono, la sua voce dolce, una preghiera alla dea Luna.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel
Dopo lo spettacolo la aspettò.
Apparve senza trucco.
— Mi scusi, disse, non era soltanto straordinaria, era lei.
Lei lo guardò e sorrise.
— Chi? chiese.
— Norma, disse lui.
Il soprano se ne andò, scomparve nella notte della città.
Nelle sere successive andava a ogni sua esibizione, a ogni recital.
L’aveva trasformata in Norma.
Una sera, all’uscita del teatro, la seguì.
— Non sono Norma, gli disse, poi chiamò un taxi e sparì.
Quella notte, tornando a casa, mise l’aria sul giradischi.
Chiuse gli occhi.
Norma non era più lei.
.
.
(Amores idiosincráticos)
Norma – Casta Diva
La grabación de Maria Callas fue la causa de su devoción por Casta Diva, de la ópera Norma de Vincenzo Bellini.
En el teatro se alzó el telón y vio a la soprano.
Las manos de Norma se elevaron, su voz suave, una oración a la diosa Luna.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Pura diosa que plateas
estos árboles sagrados y antiguos,
vuelve hacia nosotros tu bello rostro
sin nube y sin velo.
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel
Calma, oh diosa,
calma los corazones ardientes,
templa el celo audaz,
esparce sobre la tierra esa paz
que haces reinar en el cielo.
Después de la función la esperó.
Apareció sin maquillaje.
— Perdón, le dijo, no fue simplemente excepcional, fue ella.
Ella lo miró y sonrió.
— ¿Quién? preguntó.
— Norma, dijo él.
La soprano se fue, se perdió en la noche de la ciudad.
Las noches siguientes iba a cada actuación, a cada recital.
La había transformado en Norma.
Una noche, al salir del teatro, la siguió.
— No soy Norma, le dijo, llamó a un taxi y desapareció.
Esa noche, al volver a casa, puso el aria en el tocadiscos.
Cerró los ojos.
Norma ya no era ella.
.
.
(Amores idiossincráticos)
Norma – Casta Diva
A gravação de Maria Callas foi a causa da sua devoção por Casta Diva, da ópera Norma de Vincenzo Bellini.
No teatro, a cortina se ergueu e ele viu a soprano.
As mãos de Norma se levantaram, sua voz suave, uma prece à deusa Lua.
Casta Diva che inargenti
Queste sacre antiche piante,
A noi volgi il bel sembiante
Senza nube e senza vel.
Pura deusa que prateias
estas árvores sagradas e antigas,
volta para nós o teu belo rosto
sem nuvem e sem véu.
Tempra o Diva,
Tempra tu de' cori ardenti,
Tempra ancor lo zelo audace,
Spargi in terra quella pace
Che regnar tu fai nel ciel
Acalma, ó deusa,
acalma os corações ardentes,
modera o zelo audaz,
espalha sobre a terra aquela paz
que fazes reinar no céu.
Após o espetáculo, ele a esperou.
Ela apareceu sem maquiagem.
— Desculpe, disse ele, não foi apenas excepcional, foi ela.
Ela o olhou e sorriu.
— Quem? perguntou.
— Norma, disse ele.
A soprano partiu, desapareceu na noite da cidade.
Nas noites seguintes, ele ia a cada apresentação, a cada recital.
Ele a tinha transformado em Norma.
Uma noite, ao sair do teatro, ele a seguiu.
— Não sou Norma, disse ela, chamou um táxi e desapareceu.
Naquela noite, ao voltar para casa, colocou a ária no toca-discos.
Fechou os olhos.
Norma já não era ela.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου