LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -(Ιστορίες τού κ.Κ) Edgar Allan Poe και ένα poe-ian story -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-(Ιστορίες τού κ.Κ)

Edgar Allan Poe και ένα poe-ian story

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Ιστορίες τού κ.Κ)

Edgar Allan Poe και ένα poe-ian story

Ο κ.Κ καθισμένος στο γραφείο του,με ανοικτό το βιβλίο:The Philosophy of Composition,αναλύει την αφηγηματική τεχνική τού Edgar Allan Poe.

Σημειώνει:

1.Unity of Effect:

Ο Poe δεν αρχίζει από την πλοκή,αλλά από το τελικό συναίσθημα.Στο Κορακι

The Raven,το ζητούμενο δεν είναι το πουλί,αλλά η σταδιακή εγκατάσταση τής απελπισίας.Κάθε λέξη στο ποίημα υπηρετεί αυτόν τον τελικό τόνο.

2.Αξιόπιστη λογική σε παράλογο περιβάλλον:

Οι αφηγητές τού Poe είναι συχνά εμμονικοί, αλλά επιμένουν στη λογική.Στο διήγημα 'Καρδιά που μαρτυρά

The Tell-Tale Heart '

ο αφηγητής διατείνεται ότι είναι απολύτως σώφρων κι όμως,η ίδια η λογική του τον προδίδει.

3.Εσωτερική αφήγηση και ψυχολογικός εγκλεισμός:

Ο κόσμος συρρικνώνεται στο νου τού αφηγητή.Τα εξωτερικά γεγονότα είναι λιγοστά,το δράμα είναι ενδοψυχο.

4.Ρυθμός και μουσικότητα τής γλώσσας:

Επανάληψη,ηχητικά μοτίβα, κλιμάκωση.

Η πρόταση στον Poe είναι σαν παλμός,επιταχύνεται όσο πλησιάζει η αποκάλυψη.

5.

Αναπόφευκτο τέλος:

Από την πρώτη παράγραφο,το τέλος είναι ήδη παρόν.Ο αναγνώστης δεν αιφνιδιάζεται από το γεγονός,αλλά από τη συνειδητοποίηση ότι δεν θα μπορούσε να συμβεί αλλιώς.

Ο κ.Κ κλείνει το βιβλίο.

-Πρώτα επιλέγεις το αποτέλεσμα,σκέφτεται,

και μετά κατασκευάζεις τον λαβύρινθο που οδηγεί εκεί.

Και αρχίζει να γράφει:

Ο Ήχος Πίσω από τον Τοίχο

Δεν είμαι τρελός.

Αν ήμουν τρελός,δεν θα μπορούσα να σας αφηγηθώ με τόση ακρίβεια όσα συνέβησαν.

Όλα άρχισαν από έναν ήχο

οχι δυνατό μάλλον ελαφρύ ξύσιμο,σαν νύχι πάνω στον σοβα.

Οι τοιχοι στο διαμέρισμά μου είναι λεπτοί.Στην αρχή υπέθεσα ότι ήταν ο γείτονας,ενας άνθρωπος ήσυχος μέχρι τότε,δεν τον είχα δει,βέβαια,ποτέ,

Ο ήχος όμως

επαναλαμβανόνταν κάθε βράδυ,ακριβώς στις 3:17.

Την τέταρτη νύχτα, πλησίασα τον τοίχο,κολλησα το αυτί μου πάνω στον ψυχρό σοβά.Ο ήχος σταμάτησε, εμεινα ακίνητος,περίμενα.

Και τότε άκουσα.Μια αναπνοή,συγχρονισμένη με τη δική μου.

Την επόμενη μέρα αγόρασα ένα μικρό σφυρί.

Ήθελα να επιβεβαιώσω την υπόθεση.Η αλήθεια είναι επιστημονική ανάγκη.

Στις 3:16 στεκόμουν έτοιμος.

3:17.

Άκουσα το ξύσιμο.Χτύπησα με το σφυρί,ο σοβάς εσπαζε εύκολα,

σαν να ήταν κούφιος.

Άνοιξα μια τρύπα,δεν υπήρχε διαμέρισμα από πίσω,μόνο πυκνο σκοτάδι.

Κάτι μέσα στο σκοτάδι υπήρχε και ανέπνεε.

Άκουσα μια φωνή μέσα στο κεφάλι μου:

-Τώρα ακούς κι εσύ την αναπνοή σου.

Τότε κατάλαβα.Ήμουν εγώ εκεί μέσα στο σκοταδι

Κάθε βράδυ,στις 3:17,βρισκόμουν από την άλλη πλευρά.

Και ανέπνεα.Ακουγα την αναπνοή μου.

Και σας διαβεβαιώνω

αν ήμουν τρελός,δεν θα μπορούσα να την ακούω τόσο καθαρά.

.

.

.