.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-σημειώσεις ενός ανθρώπου
(1),(2)
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
σημειώσεις ενός ανθρώπου
(1)
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
.μόνο όταν κοιμάμαι είμαι αισιοδοξος
.όταν ξυπνάω χρειάζομαι δέκα λεπτά για να αποφασίσω αν θέλω καφέ η' τσάι.
Στο τέλος πίνω νερο
.ο χρόνος είναι περίεργος μαζί μου.
Όταν είμαι μόνος,περνάει αργά,είμαι αμιλητος.
Όταν είμαι με άλλους,περνάει γρήγορα,και δεν προλαβαινω να μιλησω. Αν υπήρχε μουσείο χαμένων διαλόγων, θα ήμουν μόνιμος εκθέτης.
.όλοι θέλουν να γίνεις 'κατι σταθερο'.Αλλα δεν λένε τι;
Βράχος;Τραπεζικός λογαριασμός;Φανάρι σε διασταύρωση;
Έκανα ότι μπορούσα να το καταφέρω.
Έγινα άνθρωπος με σταθερές ανησυχίες
.Ο έρωτας είναι μια μορφή προσωρινής τύφλωσης.
Μετά, όταν τελειώνει, ανακτας την όρασή σου και σκέφτεσαι:
'Μα πώς δεν το είδα;'
.σε μια διάλεξη ο ομιλητής μιλούσε δυο ώρες για το νόημα τής ζωής χωρίς να πει τίποτα.
Είναι ένα ταλέντο που πολλοι θα ζήλευαν να το έχουν.
.ωριμότητα είναι όταν σταματάς να λες: 'θα δουμε'
κι αρχίζεις να σκέφτεσαι:
'δεν εχει νοημα'.
Όχι με απογοητευση,αλλά με ανακούφιση
.οι άνθρωποι φαίνονται τόσο σίγουροι. Έχουν άποψη για τα πάντα: πολιτική, διατροφή, σχέσεις, ποιο ψωμί 'φουσκώνει σωστά'.
Εγώ δυσκολεύομαι να έχω άποψη για τον εαυτό μου πριν τις έντεκα το πρωί.
.διαβάζουμε βιβλία για πείσουμε τον εαυτο μας
ότι η δυστυχία μπορεί να έχει καλή αφηγηματική πλοκη
.νιώθω ότι για τις ενοχές μου θα με κρίνει Ενας Μεγάλος Κριτής Ο Θεός.
Δεν έχει σημασία που αμφισβητείται η ύπαρξη του
.ενώ όλα γύρω μου είναι όμορφα:
η θάλασσα ήρεμη,ο ήλιος ζεστάνει,τα κορίτσια γελάνε,
ξαφνικά σκέφτομαι ένα λάθος μου πριν 10 χρόνια.
Αυτό,τουλάχιστον,δειχνει συνέπεια χαρακτήρα
.απεχθανομαι την αυτογνωσία:'ξερω ποιος ειμαι'.
Εγώ ξέρω που άφησα τα κλειδιά μου,όμως αγνοω εντελώς ποια πόρτα ανοιγουν
.όταν κάτι πάει καλά υποψιάζομαι απάτη.
Δεν είναι καχυποψία.Ειναι επιβίωση
.κρατώ ισορροπίες
Είναι πολύ δύσκολο να είσαι αισιόδοξος.
Πάντα μια εσωτερική φωνή λέει:
'μην χαίρεσαι τόσο,κάτι θα συμβεί στο τελος'
.οι κοινωνικές συναναστροφές με κουράζουν.
Όχι γιατί δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι.
Μου αρέσουν,αλλά σε μικρές δόσεις,όπως τα φάρμακα.
.παρά την επικίνδυνη ιστορία της η ανθρωπότητα δεν ξεφεύγει από την βαρβαρότητα.
Αντιστεκεται σθεναρά σε κάθε προσπάθεια ανθρωπισμου
.στις αναμνήσεις μου,ξαφνικά θυμάμαι κάτι ασήμαντο:ένα βλέμμα,μια φράση,ένα άγγιγμα.
Τα μικρά επιστρέφουν και λένε:
'Ναι,ημασταν ασήμαντοι,αλλά υπάρχουμε ακόμα'
.ολοι λένε 'να είσαι ειλικρινής',αλλά εννοούν 'να είσαι ειλικρινής μέχρι το σημείο που δεν με ενοχλει'.
.η σχέση με το.παρελθον δεν μου δημιουργεί άγχος.
Είναι κάτι που τελείωσε,δεν αλλαζει.
Και μπορώ να το κρίνω όπως θέλω.
Με το μέλλον υπάρχει το πρόβλημα.
Είναι γεμάτο απαιτησεις.
Και φυσικά άγχος
.ο έρωτας σε κάνει πιο επινοητικο στα ψέματα που λες,για να καλύψεις τα προηγουμενα
.αν δεν σκεφτείς οι αποφάσεις σου θα είναι κακές.
Δηλαδή θα είσαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος
.η στιγμή είναι τρομερά φευγαλέα.
Μέχρι να πεις:
'α,αυτό είναι ωραιο'
έχει γίνει αναμνηση
.
.
Notes of a Man(1)
Only when I sleep am I optimistic.
When I wake up, I need ten minutes to decide whether I want coffee or tea. In the end, I drink water.
Time is strange with me. When I am alone, it passes slowly; I am silent. When I am with others, it passes quickly, and I cannot speak in time. If there were a museum of lost dialogues, I would be a permanent exhibitor.
Everyone wants you to become “something stable.” But they don’t say what. Rock? Bank account? Traffic light at an intersection? I did my best to achieve it. I became a person with stable worries.
Love is a form of temporary blindness. Afterwards, when it ends, you regain your sight and think: “How did I not see it?”
In a lecture, the speaker talked for two hours about the meaning of life without saying anything. It’s a talent many would envy.
Maturity is when you stop saying “we’ll see” and start thinking: “It doesn’t make sense.” Not with disappointment, but with relief.
People seem so certain. They have an opinion on everything: politics, diet, relationships, which bread “rises properly.” I struggle to have an opinion about myself before eleven in the morning.
We read books to convince ourselves that unhappiness can have a good narrative plot.
I feel that for my guilt, I will be judged by a Great Judge — God. It doesn’t matter that His existence is questioned.
While everything around me is beautiful: the sea calm, the sun warm, the girls laughing, I suddenly remember a mistake I made ten years ago. At least this shows consistency of character.
I detest self-knowledge: “I know who I am.” I know where I left my keys, but I have no idea which doors they open.
When something goes well, I suspect fraud. It’s not suspicion; it’s survival.
I keep balances. It is very difficult to be optimistic. There is always an inner voice saying: “Don’t rejoice too much, something will happen in the end.”
Social interactions tire me. Not because I dislike people. I like them, but in small doses, like medicine.
Despite humanity’s dangerous history, it does not escape barbarity. It resists every attempt at humanism.
In my memories, I suddenly recall something insignificant: a look, a phrase, a touch. The small things return and say: “Yes, we were insignificant, but we still exist.”
Everyone says “be honest,” but they mean “be honest only to the point that it doesn’t bother me.”
My relationship with the past does not create anxiety. It’s something finished, it doesn’t change. And I can judge it as I wish. With the future, there is a problem. It is full of demands. And of course, anxiety.
Love makes you more inventive in the lies you tell, to cover the previous ones.
If you don’t think, your decisions will be bad. In other words, you will be a normal person.
The moment is extremely fleeting. By the time you say: “Ah, this is beautiful,” it has already become a memory.
.
.
Notes d’un homme(1)
Ce n’est que lorsque je dors que je suis optimiste.
Quand je me réveille, j’ai besoin de dix minutes pour décider si je veux du café ou du thé. Finalement, je bois de l’eau.
Le temps est étrange avec moi. Quand je suis seul, il passe lentement ; je suis silencieux. Quand je suis avec d’autres, il passe vite et je n’ai pas le temps de parler. S’il existait un musée des dialogues perdus, je serais un exposant permanent.
Tout le monde veut que tu deviennes “quelque chose de stable”. Mais ils ne disent pas quoi. Un rocher ? Un compte bancaire ? Un feu de circulation à une intersection ? J’ai fait de mon mieux pour y parvenir. Je suis devenu un homme aux inquiétudes stables.
L’amour est une forme de cécité temporaire. Ensuite, quand cela se termine, on retrouve la vue et on pense : “Comment ai-je pu ne pas le voir ?”
Lors d’une conférence, le conférencier a parlé deux heures du sens de la vie sans rien dire. C’est un talent que beaucoup envieraient.
La maturité, c’est quand on cesse de dire : “On verra” et qu’on commence à penser : “Ça n’a pas de sens.” Pas avec déception, mais avec soulagement.
Les gens semblent si sûrs d’eux. Ils ont un avis sur tout : politique, alimentation, relations, quel pain “lève correctement”. J’ai du mal à avoir un avis sur moi-même avant onze heures du matin.
Nous lisons des livres pour nous convaincre que le malheur peut avoir une bonne intrigue narrative.
Je sens que pour mes culpabilités, je serai jugé par un Grand Juge — Dieu. Peu importe que Son existence soit mise en doute.
Alors que tout autour de moi est beau : la mer calme, le soleil chaud, les filles qui rient, je pense soudain à une erreur que j’ai faite il y a dix ans. Cela montre, au moins, la cohérence du caractère.
Je déteste la connaissance de soi : “Je sais qui je suis.” Je sais où j’ai laissé mes clés, mais j’ignore complètement quelles portes elles ouvrent.
Quand quelque chose se passe bien, je soupçonne une fraude. Ce n’est pas de la méfiance, c’est la survie.
Je garde des équilibres. Il est très difficile d’être optimiste. Il y a toujours une voix intérieure qui dit : “Ne te réjouis pas trop, quelque chose se passera à la fin.”
Les interactions sociales m’épuisent. Pas parce que je n’aime pas les gens. Je les aime, mais par petites doses, comme des médicaments.
Malgré l’histoire dangereuse de l’humanité, elle n’échappe pas à la barbarie. Elle résiste farouchement à toute tentative d’humanisme.
Dans mes souvenirs, je me rappelle soudain quelque chose d’insignifiant : un regard, une phrase, un toucher. Les petites choses reviennent et disent : “Oui, nous étions insignifiants, mais nous existons encore.”
Tout le monde dit “sois honnête”, mais cela signifie “sois honnête seulement jusqu’au point où cela ne me dérange pas.”
Ma relation avec le passé ne me crée pas d’anxiété. C’est quelque chose de terminé, cela ne change pas. Et je peux le juger comme je veux. Avec le futur, il y a un problème. Il est plein d’exigences. Et bien sûr, d’anxiété.
L’amour te rend plus inventif dans les mensonges que tu racontes, pour couvrir les précédents.
Si tu ne réfléchis pas, tes décisions seront mauvaises. Autrement dit, tu seras une personne normale.
L’instant est extrêmement fugace. Avant même que tu dises : “Ah, c’est beau,” il est déjà devenu un souvenir.
.
.
Notizen eines Menschen(1)
Nur wenn ich schlafe, bin ich optimistisch.
Wenn ich aufwache, brauche ich zehn Minuten, um zu entscheiden, ob ich Kaffee oder Tee möchte.
Am Ende trinke ich Wasser.
Die Zeit ist seltsam mit mir. Wenn ich allein bin, vergeht sie langsam; ich bin schweigsam. Wenn ich mit anderen bin, vergeht sie schnell, und ich komme nicht zum Reden. Gäbe es ein Museum der verlorenen Dialoge, wäre ich ein ständiger Aussteller.
Alle wollen, dass du „etwas Stabiles“ wirst. Aber sie sagen nicht was. Felsen? Bankkonto? Ampel an einer Kreuzung? Ich habe mein Bestes gegeben, es zu schaffen. Ich wurde ein Mensch mit stabilen Sorgen.
Liebe ist eine Form vorübergehender Blindheit. Danach, wenn sie endet, erlangst du dein Sehvermögen zurück und denkst: „Wie habe ich das nicht gesehen?“
In einem Vortrag sprach der Redner zwei Stunden über den Sinn des Lebens, ohne etwas zu sagen. Es ist ein Talent, das viele beneiden würden.
Reife ist, wenn du aufhörst zu sagen: „Wir werden sehen“ und anfängst zu denken: „Es hat keinen Sinn.“ Nicht mit Enttäuschung, sondern mit Erleichterung.
Die Menschen wirken so sicher. Sie haben zu allem eine Meinung: Politik, Ernährung, Beziehungen, welches Brot „richtig aufgeht“. Ich habe Schwierigkeiten, vor elf Uhr morgens eine Meinung über mich selbst zu haben.
Wir lesen Bücher, um uns selbst zu überzeugen, dass Unglück eine gute erzählerische Handlung haben kann.
Ich habe das Gefühl, dass für meine Schuld ein Großer Richter — Gott — über mich urteilen wird. Es spielt keine Rolle, dass seine Existenz infrage gestellt wird.
Während alles um mich herum schön ist: das Meer ruhig, die Sonne warm, die Mädchen lachen, denke ich plötzlich an einen Fehler vor zehn Jahren. Das zeigt zumindest Charakterbeständigkeit.
Ich verabscheue Selbstkenntnis: „Ich weiß, wer ich bin.“ Ich weiß, wo ich meine Schlüssel gelassen habe, aber ich habe keine Ahnung, welche Türen sie öffnen.
Wenn etwas gut läuft, vermute ich Betrug. Es ist kein Misstrauen; es ist Überleben.
Ich halte Gleichgewichte.
Es ist sehr schwer, optimistisch zu sein. Immer sagt eine innere Stimme: „Freu dich nicht zu sehr, am Ende wird etwas passieren.“
Soziale Interaktionen ermüden mich. Nicht, weil ich Menschen nicht mag. Ich mag sie, aber in kleinen Dosen, wie Medizin.
Trotz der gefährlichen Geschichte der Menschheit entkommt sie der Barbarei nicht. Sie widersteht jedem Versuch des Humanismus.
In meinen Erinnerungen erinnere ich mich plötzlich an etwas Unbedeutendes: einen Blick, einen Satz, eine Berührung. Die Kleinen kehren zurück und sagen: „Ja, wir waren unbedeutend, aber wir existieren noch.“
Alle sagen „sei ehrlich“, aber sie meinen: „sei ehrlich nur so weit, dass es mich nicht stört.“
Meine Beziehung zur Vergangenheit erzeugt keine Angst. Es ist etwas, das vorbei ist, es ändert sich nicht. Und ich kann es nach Belieben beurteilen. Mit der Zukunft gibt es ein Problem. Sie ist voller Anforderungen. Und natürlich Angst.
Liebe macht dich erfinderischer in den Lügen, die du erzählst, um die vorherigen zu decken.
Wenn du nicht nachdenkst, werden deine Entscheidungen schlecht sein. Mit anderen Worten, du wirst ein normaler Mensch sein.
Der Moment ist unglaublich flüchtig. Bis du sagst: „Ah, das ist schön“, ist er schon Erinnerung geworden.
.
.
Note di un uomo(1)
Solo quando dormo sono ottimista.
Quando mi sveglio, ho bisogno di dieci minuti per decidere se voglio caffè o tè. Alla fine bevo acqua.
Il tempo è strano con me. Quando sono solo, passa lentamente; sono silenzioso. Quando sono con gli altri, passa rapidamente e non riesco a parlare. Se ci fosse un museo dei dialoghi perduti, sarei un espositore permanente.
Tutti vogliono che tu diventi “qualcosa di stabile”. Ma non dicono cosa. Una roccia? Un conto in banca? Un semaforo a un incrocio? Ho fatto del mio meglio per riuscirci. Sono diventato una persona con preoccupazioni stabili.
L’amore è una forma di cecità temporanea. Poi, quando finisce, recuperi la vista e pensi: “Come non l’ho visto?”
In una conferenza, il relatore ha parlato per due ore del senso della vita senza dire nulla. È un talento che molti invidierebbero.
La maturità è quando smetti di dire “vedremo” e inizi a pensare: “Non ha senso.” Non con delusione, ma con sollievo.
Le persone sembrano così sicure di sé. Hanno un’opinione su tutto: politica, alimentazione, relazioni, quale pane “lievita correttamente”.
Fatico ad avere un’opinione su me stesso prima delle undici del mattino.
Leggiamo libri per convincerci che l’infelicità può avere una buona trama narrativa.
Sento che per le mie colpe sarò giudicato da un Grande Giudice — Dio. Non importa che la sua esistenza sia messa in discussione.
Mentre tutto intorno a me è bello: il mare calmo, il sole caldo, le ragazze che ridono, improvvisamente ricordo un mio errore di dieci anni fa. Questo, almeno, dimostra coerenza di carattere.
Detesto l’autoconsapevolezza: “So chi sono.” So dove ho lasciato le chiavi, ma ignoro completamente quali porte aprano.
Quando qualcosa va bene, sospetto una frode. Non è diffidenza, è sopravvivenza.
Mantengo gli equilibri. È molto difficile essere ottimisti. C’è sempre una voce interiore che dice: “Non gioire troppo, alla fine succederà qualcosa.”
Le interazioni sociali mi stancano. Non perché non mi piacciano le persone. Mi piacciono, ma a piccole dosi, come le medicine.
Nonostante la pericolosa storia dell’umanità, essa non sfugge alla barbarie. Resiste strenuamente a ogni tentativo di umanesimo.
Nei miei ricordi, improvvisamente ricordo qualcosa di insignificante: uno sguardo, una frase, un tocco. Le piccole cose tornano e dicono: “Sì, eravamo insignificanti, ma esistiamo ancora.”
Tutti dicono “sii onesto”, ma intendono “sii onesto solo fino al punto in cui non mi disturba.”
Il mio rapporto con il passato non mi crea ansia. È qualcosa di finito, non cambia. E posso giudicarlo come voglio. Con il futuro c’è un problema. È pieno di richieste. E naturalmente ansia.
L’amore ti rende più inventivo nelle bugie che racconti, per coprire quelle precedenti.
Se non rifletti, le tue decisioni saranno sbagliate. In altre parole, sarai una persona normale.
Il momento è estremamente fugace. Fino a quando non dici: “Ah, questo è bello,” è già diventato un ricordo.
.
.
Notas de un hombre(1)
Solo cuando duermo soy optimista.
Al despertar, necesito diez minutos para decidir si quiero café o té. Al final, bebo agua.
El tiempo es extraño conmigo. Cuando estoy solo, pasa lentamente; estoy callado. Cuando estoy con otros, pasa rápido y no alcanzo a hablar. Si existiera un museo de diálogos perdidos, sería un expositor permanente.
Todos quieren que te conviertas en “algo estable”. Pero no dicen qué. ¿Roca? ¿Cuenta bancaria? ¿Semáforo en un cruce? Hice lo posible para lograrlo. Me convertí en una persona con preocupaciones estables.
El amor es una forma de ceguera temporal. Luego, cuando termina, recuperas la vista y piensas: “¿Cómo no lo vi?”
En una conferencia, el orador habló durante dos horas sobre el sentido de la vida sin decir nada. Es un talento que muchos envidiarían.
La madurez es cuando dejas de decir: “ya veremos” y comienzas a pensar: “no tiene sentido.” No con decepción, sino con alivio.
La gente parece tan segura. Tienen opinión sobre todo: política, alimentación, relaciones, qué pan “sube correctamente.” Yo tengo dificultad para tener una opinión sobre mí antes de las once de la mañana.
Leemos libros para convencernos de que la infelicidad puede tener una buena trama narrativa.
Siento que por mis culpas seré juzgado por un Gran Juez — Dios. No importa que se cuestione su existencia.
Mientras todo a mi alrededor es hermoso: el mar tranquilo, el sol cálido, las chicas riendo, de repente recuerdo un error mío de hace diez años. Al menos eso muestra consistencia de carácter.
Detesto el autoconocimiento: “Sé quién soy.” Sé dónde dejé mis llaves, pero ignoro completamente qué puertas abren.
Cuando algo va bien, sospecho fraude. No es desconfianza; es supervivencia.
Mantengo equilibrios. Es muy difícil ser optimista. Siempre hay una voz interior que dice: “No te alegres demasiado, al final pasará algo.”
Las interacciones sociales me cansan. No porque no me gusten las personas. Me gustan, pero en pequeñas dosis, como la medicina.
A pesar de la peligrosa historia de la humanidad, no escapa a la barbarie. Resiste firmemente todo intento de humanismo.
En mis recuerdos, de repente recuerdo algo insignificante: una mirada, una frase, un toque. Las pequeñas cosas regresan y dicen: “Sí, éramos insignificantes, pero todavía existimos.”
Todos dicen “sé honesto,” pero quieren decir “sé honesto solo hasta el punto que no me moleste.”
Mi relación con el pasado no me genera ansiedad. Es algo terminado, no cambia. Y puedo juzgarlo como quiera. Con el futuro hay un problema. Está lleno de demandas. Y, por supuesto, ansiedad.
El amor te hace más ingenioso en las mentiras que dices, para cubrir las anteriores.
Si no piensas, tus decisiones serán malas. En otras palabras, serás una persona normal.
El momento es extremadamente fugaz.
Hasta que dices: “Ah, esto es hermoso,” ya se ha convertido en un recuerdo.
.
.
Notas de um homem(1)
Só quando durmo sou otimista.
Quando acordo, preciso de dez minutos para decidir se quero café ou chá. No fim, bebo água.
O tempo é estranho comigo. Quando estou sozinho, passa devagar;
Quando estou com outros, passa rápido e não consigo falar a tempo. Se existisse um museu de diálogos perdidos, eu seria um expositor permanente.
Todos querem que você se torne “algo estável”. Mas não dizem o quê. Uma rocha? Conta bancária? Semáforo em um cruzamento? Fiz o meu melhor para conseguir. Tornei-me uma pessoa com preocupações estáveis.
O amor é uma forma de cegueira temporária. Depois, quando acaba, você recupera a visão e pensa: “Como não percebi antes?”
Em uma palestra, o orador falou por duas horas sobre o sentido da vida sem dizer nada. É um talento que muitos invejariam.
Maturidade é quando você para de dizer: “vamos ver” e começa a pensar: “não faz sentido.” Não com decepção, mas com alívio.
As pessoas parecem tão certas de si. Têm opinião sobre tudo: política, alimentação, relacionamentos, qual pão “cresce corretamente”. Eu tenho dificuldade em ter opinião sobre mim antes das onze da manhã.
Lemos livros para nos convencer de que a infelicidade pode ter uma boa trama narrativa.
Sinto que, pelas minhas culpas, serei julgado por um Grande Juiz — Deus. Não importa que sua existência seja questionada.
Enquanto tudo ao meu redor é bonito: o mar calmo, o sol quente, as garotas rindo, de repente lembro de um erro meu há dez anos. Isso, pelo menos, mostra consistência de caráter.
Detesto o autoconhecimento: “sei quem sou.” Sei onde deixei minhas chaves, mas ignoro completamente quais portas elas abrem.
Quando algo dá certo, suspeito de fraude. Não é desconfiança; é sobrevivência.
Eu mantenho equilíbrios. É muito difícil ser otimista. Sempre há uma voz interior dizendo: “não se alegre demais, algo vai acontecer no final.”
Interações sociais me cansam. Não porque eu não goste de pessoas. Eu gosto, mas em pequenas doses, como remédios.
Apesar da história perigosa da humanidade, ela não escapa à barbárie. Resiste firmemente a qualquer tentativa de humanismo.
Nas minhas memórias, de repente lembro de algo insignificante: um olhar, uma frase, um toque. As pequenas coisas retornam e dizem: “Sim, éramos insignificantes, mas ainda existimos.”
Todos dizem “seja honesto”, mas querem dizer “seja honesto apenas até o ponto em que não me incomode.”
Meu relacionamento com o passado não me gera ansiedade. É algo terminado, não muda. E posso julgá-lo como quiser. Com o futuro, há um problema. Está cheio de exigências. E, claro, ansiedade.
O amor torna você mais inventivo nas mentiras que conta, para cobrir as anteriores.
Se você não pensar, suas decisões serão ruins. Em outras palavras, você será uma pessoa normal.
O momento é extremamente fugaz. Até que você diga: “Ah, isso é bonito”, já se tornou uma lembrança.
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Σημειώσεις ενός ανθρώπου
(2)
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
.Κάποιες φορές φαντάζομαι ότι μια μέρα θα ξυπνήσω ήρεμος. Όχι ευτυχισμένος
.η αυτοπεποίθηση προϋποθέτει μια μεγαλη δόση άγνοιας.
Αν δεν μου συμβεί κάτι νιώθω έκπληξη.
Αν όμως μου συμβεί νιώθω δικαιωση
.Οι άνθρωποι μιλάνε για εξέλιξη, αυτοβελτίωση, προσωπικά ταξίδια. Εγώ νιώθω ότι κάνω κύκλους γύρω από τον εαυτό μου
.στη φαντασία μου εχω μεγαλύτερο θάρρος από ότι στη πραγματική ζωή μου
.σκέφτομαι πως αν είχα γεννηθεί σε άλλη εποχή, θα ήμουν πιο ήρεμος. Ομως γνωρίζω ότι σε κάθε εποχή υπήρχαν άνθρωποι σαν εμένα ανήσυχοι.
Από την ανθρώπινη φύση τους
.η ευτυχια,σήμερα,είναι κάτι σαν οδηγίες χρήσης,πως να αποφεύγεις τα λάθη.
Όλοι τη θέλουν με μανία.
Εγώ απλά δεν την χρειαζομαι
.οταν όλα πάνε καλά ειμαι σε συναγερμο:
-Πρόσεχε, λέω,κάτι δεν πάει καλά.Δεν γίνεται αυτό χωρίς τίμημα
.στον έρωτα είμαι πολύ ειλικρινής για να πω ψέματα, αλλά και πολύ δειλός για να πω την αλήθεια
.κάποτε σκέφτηκα να γράψω μια λίστα με τα προτερήματα μου.
Δεν το έκανα,γιατί δεν βρήκα να έχω κανένα
.όσο δεν είμαι σίγουρος για τίποτα,και μένω στην αμφιβολία,παραμένω ζωντανός
.προτιμώ τις ερωτήσεις,
αποφεύγω τις απαντήσεις
.φαντάζομαι έναν άνθρωπο που μιλάει ασταμάτητα για το νόημα τής ζωής και σκοντάφτει στο πεζοδρομιο
.προφανώς η αθωότητα μου έχει μεγάλη αντοχή στο χρόνο γι'αυτο δεν μαθαίνω τιποτα
.η καθημερινότητα είναι εξαντλητικη. Ξυπνάς, ντύνεσαι, μιλάς, απαντάς σε ερωτήσεις,παίρνεις αποφάσεις. Είναι σαν να συμμετέχεις σε ένα παιχνίδι ρόλων
.όλα είναι θέμα ερμηνείας .
Ενα βλέμμα δεν είναι απλώς βλέμμα,κάτι δηλώνει.
Μια καθυστέρηση δεν είναι καθυστέρηση,είναι μήνυμα.
Αν κάποιος πει:
-θα μιλήσουμε,
σημαίνει:ποτέ.
.ο έρωτας όταν εμφανιζεται δεν πρέπει να σε βρίσκει απροετοίμαστο
Σίγουρα κάτι δεν θα πάει καλά
.φυσικά και η ζωή είναι αυτοκαταστροφικη.
Απόδειξη ο.θανατος
.το να συνειδοτοποιεις πόσα γελοία είναι όλα,
είναι φιλοσοφία ζωής
.κάθε φορά πού λες:
-έτσι είμαι εγω
στην πραγματικότητα εννοείς:
-έτσι προστατεύομαι
.νιώθω ενοχές για πράγματα που δεν έκανα.
Επειδή δεν τόλμησα να τα κάνω,ενώ μπορουσα
.πόσο ανιαρό είναι να είσαι ο ίδιος άνθρωπος από την αρχή μέχρι το τέλος τής μέρας.
Και να μην αλλάζεις ανά είκοσι λεπτά
.τον χρόνο τον αντιμετωπίζω με ειρωνεία.
Ό,τι θεωρούσα επείγον πριν δέκα χρόνια τώρα μου φαίνεται αστείο,ενώ ό,τι με αγχώνει σήμερα είμαι βέβαιος ότι στο μέλλον δεν θα το θυμάμαι
.θα αρχίσω να ανησυχώ όταν όλα θα τα παίρνω σοβαρά,και θα πάψω να γελω
.
.
Notes of a Man (2)
• Sometimes I imagine that one day I will wake up calm. Not happy.
• Self-confidence presupposes a large dose of ignorance.
If nothing happens to me, I feel surprised.
If something does happen, I feel vindicated.
• People talk about evolution, self-improvement, personal journeys. I feel as if I am moving in circles around myself.
• In my imagination I have more courage than in my real life.
• I think that if I had been born in another era, I would be calmer. Yet I know that in every era there were people like me—restless by nature.
• Happiness today is something like an instruction manual on how to avoid mistakes.
Everyone wants it obsessively.
I simply don’t need it.
• When everything goes well, I am on alert:
“Be careful,” I say, “something is wrong. This cannot happen without a price.”
• In love I am too honest to lie, but also too cowardly to tell the truth.
• Once I thought of writing a list of my virtues.
I didn’t, because I couldn’t find that I had any.
• As long as I am certain of nothing and remain in doubt, I stay alive.
• I prefer questions,
I avoid answers.
• I imagine a man who speaks endlessly about the meaning of life and trips on the sidewalk.
• Obviously, my innocence has great endurance over time; that’s why I never learn anything.
• Everyday life is exhausting. You wake up, get dressed, talk, answer questions, make decisions. It’s like taking part in a role-playing game.
• Everything is a matter of interpretation.
A look is not just a look; it signifies something.
A delay is not a delay; it’s a message.
If someone says:
– we’ll talk,
it means: never.
• When love appears, it should not find you unprepared.
Something will definitely go wrong.
• Of course life is self-destructive.
Proof: death.
• Realizing how ridiculous everything is
is a philosophy of life.
• Every time you say:
– that’s how I am,
what you really mean is:
– that’s how I protect myself.
• I feel guilty about things I didn’t do.
Because I didn’t dare to do them, even though I could have.
• How boring it is to be the same person from the beginning to the end of the day.
And not change every twenty minutes.
• I treat time with irony.
What I considered urgent ten years ago now seems ridiculous,
while what stresses me today I’m certain I won’t even remember in the future.
• I’ll start worrying when I take everything seriously
and stop laughing.
.
.
Notes d’un homme (2)
• Parfois j’imagine qu’un jour je me réveillerai calme. Pas heureux.
• La confiance en soi suppose une grande dose d’ignorance.
S’il ne m’arrive rien, je ressens de la surprise.
S’il m’arrive quelque chose, je ressens une justification.
• Les gens parlent d’évolution, de développement personnel, de voyages intérieurs. Moi, j’ai l’impression de tourner en rond autour de moi-même.
• Dans mon imagination, j’ai plus de courage que dans ma vie réelle.
• Je pense que si j’étais né à une autre époque, je serais plus calme. Mais je sais qu’à chaque époque il y avait des gens comme moi, inquiets par nature.
• Le bonheur, aujourd’hui, ressemble à un mode d’emploi pour éviter les erreurs.
Tout le monde le veut avec frénésie.
Moi, je n’en ai simplement pas besoin.
• Quand tout va bien, je suis en état d’alerte :
« Attention », me dis-je, « quelque chose ne va pas. Cela ne peut pas arriver sans prix à payer. »
• En amour, je suis trop honnête pour mentir, mais aussi trop lâche pour dire la vérité.
• Un jour, j’ai pensé écrire une liste de mes qualités.
Je ne l’ai pas fait, parce que je n’en ai trouvé aucune.
• Tant que je ne suis sûr de rien et que je reste dans le doute, je reste vivant.
• Je préfère les questions,
j’évite les réponses.
• J’imagine un homme qui parle sans cesse du sens de la vie et trébuche sur le trottoir.
• Manifestement, mon innocence a une grande résistance au temps ; c’est pour cela que je n’apprends jamais rien.
• Le quotidien est épuisant. On se réveille, on s’habille, on parle, on répond aux questions, on prend des décisions. C’est comme participer à un jeu de rôles.
• Tout est une question d’interprétation.
Un regard n’est pas simplement un regard, il signifie quelque chose.
Un retard n’est pas un retard, c’est un message.
Si quelqu’un dit :
– on se parlera,
cela signifie : jamais.
• Quand l’amour apparaît, il ne doit pas te trouver mal préparé.
Quelque chose ira forcément mal.
• Bien sûr que la vie est autodestructrice.
La preuve : la mort.
• Se rendre compte à quel point tout est ridicule
est une philosophie de vie.
• Chaque fois que tu dis :
– je suis comme ça,
en réalité tu veux dire :
– c’est ainsi que je me protège.
• Je ressens de la culpabilité pour des choses que je n’ai pas faites.
Parce que je n’ai pas osé les faire, alors que je le pouvais.
• Qu’il est ennuyeux d’être la même personne du début à la fin de la journée.
Et de ne pas changer toutes les vingt minutes.
• J’aborde le temps avec ironie.
Ce que je considérais comme urgent il y a dix ans me semble aujourd’hui risible,
tandis que ce qui m’angoisse aujourd’hui, je suis certain de ne même plus m’en souvenir plus tard.
• Je commencerai à m’inquiéter le jour où je prendrai tout au sérieux
et où je cesserai de rire.
.
.
Notizen eines Menschen (2)
• Manchmal stelle ich mir vor, dass ich eines Tages ruhig aufwache. Nicht glücklich.
• Selbstvertrauen setzt eine große Portion Unwissenheit voraus.
Wenn mir nichts passiert, bin ich überrascht.
Wenn mir etwas passiert, fühle ich mich bestätigt.
• Die Menschen sprechen von Entwicklung, Selbstverbesserung, persönlichen Reisen. Ich habe das Gefühl, Kreise um mich selbst zu ziehen.
• In meiner Vorstellung habe ich mehr Mut als in meinem wirklichen Leben.
• Ich denke, wenn ich in einer anderen Epoche geboren wäre, wäre ich ruhiger. Doch ich weiß, dass es in jeder Epoche Menschen wie mich gab – von Natur aus unruhig.
• Glück ist heute so etwas wie eine Gebrauchsanweisung, wie man Fehler vermeidet.
Alle wollen es fanatisch.
Ich brauche es einfach nicht.
• Wenn alles gut läuft, bin ich in Alarmbereitschaft:
„Vorsicht“, sage ich, „etwas stimmt nicht. Das kann nicht ohne einen Preis geschehen.“
• In der Liebe bin ich zu ehrlich, um zu lügen, aber auch zu feige, um die Wahrheit zu sagen.
• Einmal dachte ich daran, eine Liste meiner Vorzüge zu schreiben.
Ich tat es nicht, weil ich keine finden konnte.
• Solange ich mir bei nichts sicher bin und im Zweifel bleibe, bleibe ich lebendig.
• Ich bevorzuge Fragen,
ich meide Antworten.
• Ich stelle mir einen Menschen vor, der unaufhörlich über den Sinn des Lebens spricht und über den Bürgersteig stolpert.
• Offensichtlich besitzt meine Unschuld eine große Beständigkeit über die Zeit; deshalb lerne ich nichts dazu.
• Der Alltag ist erschöpfend. Man wacht auf, zieht sich an, spricht, beantwortet Fragen, trifft Entscheidungen. Es ist, als würde man an einem Rollenspiel teilnehmen.
• Alles ist eine Frage der Interpretation.
Ein Blick ist nicht einfach nur ein Blick, er bedeutet etwas.
Eine Verzögerung ist keine Verzögerung, sie ist eine Botschaft.
Wenn jemand sagt:
– wir reden noch,
bedeutet das: niemals.
• Wenn die Liebe erscheint, sollte sie dich nicht unvorbereitet antreffen.
Sicherlich wird etwas schiefgehen.
• Natürlich ist das Leben selbstzerstörerisch.
Beweis: der Tod.
• Zu erkennen, wie lächerlich alles ist,
ist eine Lebensphilosophie.
• Jedes Mal, wenn du sagst:
– so bin ich eben,
meinst du in Wirklichkeit:
– so schütze ich mich.
• Ich empfinde Schuld für Dinge, die ich nicht getan habe.
Weil ich mich nicht getraut habe, sie zu tun, obwohl ich es hätte können.
• Wie langweilig es ist, vom Anfang bis zum Ende des Tages derselbe Mensch zu sein.
Und sich nicht alle zwanzig Minuten zu verändern.
• Ich begegne der Zeit mit Ironie.
Was ich vor zehn Jahren für dringend hielt, erscheint mir heute lächerlich,
während ich sicher bin, dass ich mich an das, was mich heute stresst, später nicht mehr erinnern werde.
• Ich werde anfangen, mir Sorgen zu machen, wenn ich alles ernst nehme
und aufhöre zu lachen.
.
.
Appunti di un uomo (2)
• A volte immagino che un giorno mi sveglierò calmo. Non felice.
• L’autostima presuppone una grande dose di ignoranza.
Se non mi succede nulla, provo sorpresa.
Se invece mi succede qualcosa, provo una sorta di rivincita.
• Le persone parlano di evoluzione, di miglioramento personale, di viaggi interiori. Io sento di girare in cerchio attorno a me stesso.
• Nella mia immaginazione ho più coraggio che nella mia vita reale.
• Penso che se fossi nato in un’altra epoca sarei più calmo. Ma so che in ogni epoca c’erano persone come me, inquieti per natura.
• La felicità, oggi, è qualcosa come un manuale d’istruzioni su come evitare gli errori.
Tutti la vogliono ossessivamente.
Io semplicemente non ne ho bisogno.
• Quando tutto va bene, sono in allarme:
«Attento», mi dico, «qualcosa non va. Non può accadere senza un prezzo.»
• In amore sono troppo sincero per mentire, ma anche troppo codardo per dire la verità.
• Una volta ho pensato di scrivere una lista dei miei pregi.
Non l’ho fatto, perché non sono riuscito a trovarne nessuno.
• Finché non sono sicuro di nulla e rimango nel dubbio, resto vivo.
• Preferisco le domande,
evito le risposte.
• Immagino un uomo che parla senza sosta del senso della vita e inciampa sul marciapiede.
• Evidentemente la mia innocenza ha una grande resistenza nel tempo; per questo non imparo mai nulla.
• La quotidianità è estenuante. Ti svegli, ti vesti, parli, rispondi alle domande, prendi decisioni. È come partecipare a un gioco di ruolo.
• Tutto è una questione di interpretazione.
Uno sguardo non è solo uno sguardo, significa qualcosa.
Un ritardo non è un ritardo, è un messaggio.
Se qualcuno dice:
– ne parleremo,
significa: mai.
• Quando l’amore appare, non dovrebbe trovarti impreparato.
Qualcosa andrà sicuramente storto.
• Ovviamente la vita è autodistruttiva.
La prova: la morte.
• Renderti conto di quanto tutto sia ridicolo
è una filosofia di vita.
• Ogni volta che dici:
– io sono fatto così,
in realtà intendi:
– è così che mi proteggo.
• Provo sensi di colpa per cose che non ho fatto.
Perché non ho osato farle, anche se avrei potuto.
• Quanto è noioso essere la stessa persona dall’inizio alla fine della giornata.
E non cambiare ogni venti minuti.
• Affronto il tempo con ironia.
Ciò che consideravo urgente dieci anni fa oggi mi sembra ridicolo,
mentre sono certo che ciò che oggi mi stressa in futuro non lo ricorderò nemmeno.
• Comincerò a preoccuparmi quando prenderò tutto sul serio
e smetterò di ridere.
.
.
Notas de un hombre (2)
• A veces imagino que algún día me despertaré tranquilo. No feliz.
• La confianza en uno mismo presupone una gran dosis de ignorancia.
Si no me ocurre nada, siento sorpresa.
Si me ocurre algo, siento justificación.
• La gente habla de evolución, de superación personal, de viajes interiores. Yo siento que doy vueltas alrededor de mí mismo.
• En mi imaginación tengo más valentía que en mi vida real.
• Pienso que si hubiera nacido en otra época, sería más tranquilo. Pero sé que en todas las épocas hubo personas como yo, inquietas por naturaleza.
• La felicidad hoy es algo parecido a un manual de instrucciones sobre cómo evitar errores.
Todos la desean con obsesión.
Yo simplemente no la necesito.
• Cuando todo va bien, estoy en alerta:
«Cuidado», me digo, «algo no está bien. Esto no puede ocurrir sin un precio.»
• En el amor soy demasiado sincero para mentir, pero también demasiado cobarde para decir la verdad.
• Una vez pensé en escribir una lista de mis virtudes.
No lo hice, porque no encontré ninguna.
• Mientras no esté seguro de nada y permanezca en la duda, sigo vivo.
• Prefiero las preguntas,
evito las respuestas.
• Imagino a un hombre que habla sin parar sobre el sentido de la vida y tropieza en la acera.
• Evidentemente, mi inocencia tiene una gran resistencia al paso del tiempo; por eso no aprendo nada.
• La vida cotidiana es agotadora. Te despiertas, te vistes, hablas, respondes preguntas, tomas decisiones. Es como participar en un juego de roles.
• Todo es cuestión de interpretación.
Una mirada no es solo una mirada, significa algo.
Un retraso no es un retraso, es un mensaje.
Si alguien dice:
– hablaremos,
significa: nunca.
• Cuando el amor aparece, no debería encontrarte desprevenido.
Seguro que algo saldrá mal.
• Por supuesto que la vida es autodestructiva.
Prueba de ello: la muerte.
• Darse cuenta de lo ridículo que es todo
es una filosofía de vida.
• Cada vez que dices:
– así soy yo,
en realidad quieres decir:
– así me protejo.
• Siento culpa por cosas que no hice.
Porque no me atreví a hacerlas, aunque podía.
• Qué aburrido es ser la misma persona desde el principio hasta el final del día.
Y no cambiar cada veinte minutos.
• Afronto el tiempo con ironía.
Lo que consideraba urgente hace diez años ahora me parece ridículo,
mientras que estoy seguro de que lo que hoy me angustia en el futuro ni siquiera lo recordaré.
• Empezaré a preocuparme cuando me tome todo en serio
y deje de reír.
.
.
Notas de um homem (2)
• Às vezes imagino que um dia vou acordar calmo. Não feliz.
• A autoconfiança pressupõe uma grande dose de ignorância.
Se nada me acontece, sinto surpresa.
Se algo me acontece, sinto uma espécie de validação.
• As pessoas falam de evolução, de autoaperfeiçoamento, de jornadas pessoais. Eu sinto que faço círculos à volta de mim mesmo.
• Na minha imaginação tenho mais coragem do que na minha vida real.
• Penso que se tivesse nascido noutra época, seria mais calmo. Mas sei que em todas as épocas houve pessoas como eu, inquietas por natureza.
• A felicidade, hoje, é algo como um manual de instruções sobre como evitar erros.
Todos a querem obsessivamente.
Eu simplesmente não preciso dela.
• Quando tudo corre bem, fico em estado de alerta:
«Cuidado», digo a mim mesmo, «algo não está bem. Isto não pode acontecer sem um preço.»
• No amor sou demasiado honesto para mentir, mas também demasiado covarde para dizer a verdade.
• Uma vez pensei em escrever uma lista das minhas qualidades.
Não o fiz, porque não consegui encontrar nenhuma.
• Enquanto não tenho certeza de nada e permaneço na dúvida, permaneço vivo.
• Prefiro as perguntas,
evito as respostas.
• Imagino um homem que fala sem parar sobre o sentido da vida e tropeça no passeio.
• Evidentemente, a minha inocência tem uma grande resistência ao tempo; por isso não aprendo nada.
• O cotidiano é exaustivo. Você acorda, se veste, fala, responde perguntas, toma decisões. É como participar de um jogo de papéis.
• Tudo é uma questão de interpretação.
Um olhar não é apenas um olhar, significa algo.
Um atraso não é um atraso, é uma mensagem.
Se alguém diz:
– vamos conversar,
significa: nunca.
• Quando o amor aparece, não deveria te encontrar despreparado.
Com certeza algo dará errado.
• Claro que a vida é autodestrutiva.
Prova disso: a morte.
• Perceber o quanto tudo é ridículo
é uma filosofia de vida.
• Toda vez que você diz:
– eu sou assim,
na verdade quer dizer:
– é assim que eu me protejo.
• Sinto culpa por coisas que não fiz.
Porque não tive coragem de fazê-las, mesmo podendo.
• Como é entediante ser a mesma pessoa do começo ao fim do dia.
E não mudar a cada vinte minutos.
• Encaro o tempo com ironia.
O que eu considerava urgente há dez anos hoje me parece ridículo,
enquanto tenho certeza de que aquilo que hoje me estressa no futuro nem vou lembrar.
• Vou começar a me preocupar quando levar tudo a sério
e deixar de rir.
.
.
.
