.
.
-Η Ελένη στον Λευκό Θάλαμο
My own empire of Paintings-Heteronyma-
χνκουβελης cncouvelis
χνκουβελης cncouvelis
Η Ελένη στον Λευκό Θάλαμο
Δεν υπήρχε καθρέφτης στο δωμάτιο,
τον είχαν αφαιρέσει ύστερα από επιμονή της ίδιας.
Κάθε φορά που έβλεπε το πρόσωπό της ένιωθε τρομο.
Οι νοσοκόμες τής έκαναν ηρεμιστική ένεση.
-Ειμαι η Ελένη,ελεγε κάθε πρωί στον ψυχίατρο.
Ο γιατρός σημείωνε.
Επίμονη μυθομανία.Να ταυτιζεται με μυθολογικό πρόσωπο.
Στο προαύλιο της κλινικής υπήρχε μια παλια ελιά. Καθονταν από κάτω κάθε μεσημερι.
Εκεί συναντούσε έναν ασθενή που κρατούσε μια σκακιέρα χωρίς πιόνια.
-Γυρισες;τη ρωτουσε.
-Δεν έφυγα ποτέ,απαντούσε.
-Τότε γιατί πολεμήσαμε;ελεγε ο άλλος.
Τις νύχτες άκουγε στους διαδρόμους της κλινικής βήματα.
Πίστευε πως ήταν οι νεκροί της Τροιας που περιφέρονταν άυπνοι.
Βγήκε και είδε.
Τον Έκτορα να περνα αμίλητος.
Τον γέρο Πριαμο να στεκεται λυπημένος.
Τον Αχιλλεα αξύριστο με άγριο βλέμμα.
Την Ανδρομάχη να βυζενει τον Αστυανακτα.
Μόνο η Κασσάνδρα στάθηκε και της είπε:
-Τι ανοησία,οι άνθρωποι να πιστεύουν πως ένας πόλεμος αρχίζει με την αρπαγή μιας γυναίκας.
Και σηκώνοντας τα φουστάνια τηςτης έδειξε στα πόδια της τα αίματα του βιασμού της.
Κανέναν δεν κατηγόρησε.
Ούτε αυτή.
Γύρισε στο θάλαμο,ξάπλωσε στο κρεβάτι,και σκέφτηκε πως είναι σε έναν κόσμο που ποτέ δεν γράφτηκε η Ιλιάδα.
Κοιμήθηκε.
Κι ονειρεύτηκε πως στα χέρια της φύτρωσε και άνθισε ένα πανεμορφο λευκό κρίνο.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου