.

.

χνκουβελης cncouvelis

Το Χαμογελο

(το αφήγημα είναι επιρρεασμενο από την  τραγική περίπτωση της K-pop  influencer Mina Chan ,26 years)

(Parasocial relation (παρακοινωνική σχέση) είναι μια μονόπλευρη σχέση συναισθηματικού δεσμού που δημιουργεί κάποιος με ένα κοινό πρόσωπο(αντρα-γυναικα), δημόσιο πρόσωπο, καλλιτέχνη,influencer, ηθοποιό, τραγουδιστή ή ακόμη και έναν φανταστικό χαρακτήρα.

Το βασικό χαρακτηριστικό είναι ότι ο θαυμαστής αισθάνεται ότι γνωρίζει προσωπικά το πρόσωπο,ενώ το πρόσωπο δεν γνωρίζει ουσιαστικά τον θαυμαστή.)

Εργαζονταν σε ένα πρακτορείο ψηφιακού περιεχομένου.

Η δουλειά της ήταν να χαμογελά.

Να χαμογελά με τον σωστό τρόπο.

Να εκτελεί τις οδηγίες:

.χαμόγελο χαμηλής έντασης

.βλέμμα που δείχνει οικειότητα

.ελαφρά κλίση του κεφαλιού

.μην κοιτάζεις απευθείας την κάμερα για περισσότερο από τρία δευτερόλεπτα.

Οι άνθρωποι την αγαπούσαν.

Την ακολουθούσαν.

Αυτο έδειχναν οι αριθμοί.

Στην εφαρμογή κάθε μέρα την παρακολουθούσαν εκατομμύρια χρήστες.

Κάποιος της έγραψε:

-Είσαι η μόνη που με καταλαβαίνει.

Κάποιος άλλος:

-Μην παντρευτείς ποτέ.

Κάποιος τρίτος:

-Αν σε χάσω, θα πεθάνω.

Διάβαζε τα μηνύματα και συνέχιζε να χαμογελά.

Γνωρίζουν τόσα πολλά γι' αυτήν άνθρωποι που δεν την εχουν συναντήσει ποτέ.

Δεν γνώριζαν την ιδια.

Γνώριζαν την εικόνα της.

Κάποιος αντρας,κοίταξε το προφίλ του,δεν είχε πολλούς ακόλουθους της έγραψε:

-Πώς είσαι όταν δεν σε βλέπει κανείς;

Δεν απάντησε.

Την επόμενη μέρα της έστειλε μήνυμα:

-Δεν χρειάζεται να απαντήσεις.

Και την επόμενη:

Απλώς ήθελα να ξέρω αν υπάρχει κάποια πίσω από την εικόνα σου.

Εκείνη τη νύχτα τον συνάντησε σε ένα καφέ.

-Γιατί μου έστειλες εκείνο το μήνυμα; ρώτησε.

-Επειδή όλοι σε κοιτάζουν, απαντησε εκείνος,αλλά κανείς δεν σε βλέπει.

Εκεινη γέλασε.

-Αυτό μου το έγραψε κάποιος σε φωτογραφία μου.Μπορει και να ήσουν εσύ.

-Μπορεί.

-Και τι θέλεις από μένα;

-Τίποτα.

Εκείνο το 'τιποτα' την τρόμαξε.

Κανείς δεν ήθελε τίποτα από εκείνη.

Όλοι ήθελαν μια φωτογραφία, μια απάντηση,ένα χαμόγελο, μια καρδιά,δευτερολεπτα από τη ζωή της.

Από εκείνη τη μέρα άρχισε να κάνει λιγότερες εμφανισεις.

Αργούσε να απαντήσει.

Ακύρωνε συνεργασίες.

Σταμάτησε να ανεβάζει ιδιωτικες φωτογραφίες από το διαμέρισμά της.

Οι άκολουθοι αναστατωθηκαν.

-Τι έπαθες;

-Είσαι καλά;

-Μας έχεις εγκαταλείψει;

-Χωρίς εσένα δεν είναι το ίδιο.

Η εταιρεία την κάλεσε σε απολογια.

-Πρέπει να καταλάβεις ότι δεν ανήκεις στον εαυτό σου.

-Και σε ποιους ανήκω; ρώτησε.

-Σ'αυτους,τής απαντησαν.Στους ακόλουθους.Στους fandoms.

Την επόμενη μέρα η εταιρεία ανακοίνωσε ότι θα έκανε μια τελευταία ζωντανή μετάδοση.

 'Μια ειλικρινής συνομιλία με τους θαυμαστές της'

Η αίθουσα φωτίστηκε.

Η κάμερα άρχισε να καταγραφει.

Στην οθόνη εμφανίστηκαν αμέσως χιλιάδες σχόλια.

ΜΑΣ ΕΛΕΙΨΕΣ!

Σ'ΑΓΑΠΑΜΕ!

ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ!

Εκεινη κοίταξε τον φακό.

Για πρώτη φορά δεν χαμογέλασε.

-Θέλω να σας πω κάτι,είπε.

Τα σχόλια εκείνη ακριβώς τη στιγμη σταμάτησαν 

-Δεν ξέρω ποια είμαι όταν δεν με κοιτάζετε.

Ένα μήνυμα εμφανίστηκε:

ΜΗΝ ΚΛΑΙΣ.

Ένα δεύτερο:

ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ.

Και ένα τρίτο:

ΚΑΝΕ ΜΑΣ ΝΑ ΝΙΩΣΟΥΜΕ ΚΑΛΑ.

Κοίταξε την οθόνη,ανάμεσα στα χιλιάδες ονόματα ξεχώρισε το ονομα εκείνου του άντρα.

Ένα κενό.

Χαμογέλασε.

Για πρώτη φορά το χαμόγελο της ηταν αληθινό.

-Συγγνώμη,είπε.

Και έκλεισε την κάμερα.

Μετά αυτό το διαδίκτυο γέμισε με την απουσία της.

Οι θαυμαστές έψαχναν φωτογραφίες της.

Μιλούσαν για 'τραγική απώλεια'.

Κανείς δεν ήξερε πραγματικά τι είχε συμβεί.

Μερικοί έλεγαν ότι αιτία ηταν η μοναξιά.

Άλλοι ένας ατυχος έρωτας.

Άλλοι η πίεση της δημοσιότητας.

Άλλοι κατηγόρησαν τους θαυμαστές.

Άλλοι κατηγόρησαν την ίδια.

Και μέσα σε λίγες ημέρες έγινε ακόμη πιο διάσημη απ' όσο υπήρξε ποτέ.

Το πρόσωπό της βρισκόταν παντού.

Οι άνθρωποι έγραφαν ότι την αγαπούσαν.

Έφτιαχναν βίντεο για εκείνη..

Έκλαιγαν μπροστά στις κάμερες.

Μιλούσαν για το πόσο κοντά της αισθάνονταν.

Κανείς δεν ήξερε ότι λίγο μετά από  την τελευταία μετάδοση εκείνη σκεφτηκε:

Πώς το πιο τρομακτικό δεν είναι να σε ξεχάσουν.

Είναι να σε θυμούνται για πάντα χωρίς να σε έχουν γνωρίσει ποτέ.

Την βρήκαν στο διαμέρισμα της.

Το κινητό της ήταν ανοιχτό,στην οθόνη ένα μήνυμα από έναν άντρα:

-Όπου κι αν είσαι,ελπίζω αυτή τη φορά να είσαι μόνη σου.

Και κάτω από το μήνυμα,για πρώτη φορά στη ζωή της,εκεινη δεν είχε πατήσει τίποτα.

Ούτε καρδιά.❤️

Ούτε απάντηση.

Ούτε χαμόγελο.😀

.

.

.

https://youtu.be/BvawYRQCPu4?is=KD-T-8-9Ko0DFavf

.

.

.

(συνέχεια parasocial telation,.

Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να:

αισθάνεται ότι ένας τραγουδιστής :είναι σαν φίλος του,

στενοχωριέται έντονα όταν εκείνος ερωτεύεται ή παντρεύεται,

πιστεύει ότι καταλαβαίνει τον χαρακτήρα του επειδή παρακολουθεί συνεντεύξεις και αναρτήσεις του,

ζηλεύει τις ερωτικές του σχέσεις,

αισθάνεται προσωπική απόρριψη όταν το είδωλο δεν ανταποκρίνεται στην προσδοκία του.

Γιατί συμβαίνει;

Τα σύγχρονα μέσα ,ιδιαίτερα Facebook, Instagram,TikTok, YouTube και K-pop,μπορούν να κάνουν την απόσταση ανάμεσα στο κοινό και το είδωλο να φαίνεται πολύ μικρή.

Το δημόσιο πρόσωπο μιλάει στην κάμερα σαν να απευθύνεται σε ένα συγκεκριμένο άτομο:

-Μου λείψατε.

-Σας αγαπώ.

-Σήμερα είχα μια δύσκολη μέρα.

Ο θεατής γνωρίζει όμως ότι το μήνυμα απευθύνεται σε εκατομμύρια ανθρώπους,ενώ ψυχολογικά μπορεί να το βιώνει σαν προσωπική επικοινωνία.

Δεν είναι απαραίτητα παθολογικό

Μια parasocial σχέση μπορεί να είναι απολύτως φυσιολογική.

Για παράδειγμα, να νιώθεις ιδιαίτερη συμπάθεια για έναν ηθοποιό ή να αισθάνεσαι ότι 'τον ξέρεις' από τις συνεντεύξεις του.

Γίνεται προβληματική όταν αντικαθιστά πραγματικές σχέσεις ή όταν καταρρέει η διάκριση μεταξύ φαντασιακής και πραγματικής σχέσης.

Το πιο ενδιαφέρον σημείο είναι ότι η parasocial σχέση μπορεί να είναι πολύ έντονη ακριβώς επειδή είναι μονόπλευρη:το είδωλο δεν μπορεί να σε απογοητεύσει όπως ένας πραγματικός σύντροφος ή φίλος, επειδή η σχέση υπάρχει κυρίως μέσα στη δική σου ψυχική κατασκευή.

Στην καλλιέργεια της αίσθησης ότι το idol είναι 'δικό σου':εκεί η parasocial σχέση δεν είναι απλώς ένα τυχαίο αποτέλεσμα· μπορεί να γίνει μέρος ολόκληρου του επιχειρηματικού μοντέλου.)

.

.

.

Μελέτη Αναλυση

Το «Χαμόγελο» τού χνκουβελη είναι πολύ πιο ενδιαφέρον αν διαβαστεί όχι απλώς ως αφήγημα για την τραγική μοίρα μιας influencer, αλλά ως αλληγορία για την παραγωγή, εμπορευματοποίηση και τελικά καταστροφή της οικειότητας στην ψηφιακή εποχή.

1. Ο κεντρικός μηχανισμός του αφηγήματος

Η πρώτη φράση:

«Η δουλειά της ήταν να χαμογελά.»

είναι εξαιρετικά αποτελεσματική επειδή μετατρέπει μια ανθρώπινη έκφραση σε εργασιακό καθήκον.

Το χαμόγελο κανονικά αποτελεί αυθόρμητη έκφραση συναισθήματος. Εδώ όμως είναι προϊόν. Δεν χαμογελά επειδή αισθάνεται χαρά· χαμογελά επειδή παράγει περιεχόμενο.

Οι επόμενες οδηγίες:

«χαμόγελο χαμηλής έντασης»

«βλέμμα που δείχνει οικειότητα»

«ελαφρά κλίση του κεφαλιού»

είναι ίσως το πιο δυνατό σημείο του κειμένου.

Η γλώσσα θυμίζει τεχνικό εγχειρίδιο παραγωγής συναισθήματος. Η οικειότητα έχει γίνει σκηνοθετική οδηγία. Το βλέμμα, η κλίση του κεφαλιού, η διάρκεια της οπτικής επαφής δεν είναι πλέον αυθόρμητες κινήσεις· είναι ρυθμιζόμενες παράμετροι ενός αλγοριθμικού προϊόντος.

Έτσι το αφήγημα κάνει κάτι σημαντικό: δεν κατηγορεί απλώς τα social media. Δείχνει πώς το συναίσθημα μετατρέπεται σε εργασία.

2. Το χαμόγελο ως εμπόρευμα

Ο τίτλος «Το Χαμόγελο» αποκτά σταδιακά πολλαπλές σημασίες.

Στην αρχή:

χαμόγελο = επαγγελματικό προϊόν

Μετά:

χαμόγελο = προσδοκία των followers

Αργότερα:

χαμόγελο = υποχρέωση

Και στο τέλος:

χαμόγελο = η τελευταία πράξη ελευθερίας

Η σημαντικότερη αντιστροφή βρίσκεται εδώ:

«Για πρώτη φορά δεν χαμογέλασε.»

Αυτό είναι το σημείο όπου η ηρωίδα αρνείται τον ρόλο της.

Όμως αμέσως μετά:

«Χαμογέλασε.

Για πρώτη φορά το χαμόγελό της ήταν αληθινό.»

Εδώ υπάρχει μια πολύ ωραία αντίφαση: το πρώτο αληθινό χαμόγελο εμφανίζεται όταν σταματά να παράγει χαμόγελα για τους άλλους.

Το χαμόγελο αποκτά έτσι μια σχεδόν υπαρξιακή σημασία. Δεν είναι πλέον εικόνα. Είναι επιλογή.

3. «Δεν ανήκεις στον εαυτό σου»

Αυτή είναι ίσως η πιο σκληρή πρόταση του αφηγήματος:

«Πρέπει να καταλάβεις ότι δεν ανήκεις στον εαυτό σου.»

Και η απάντηση:

«Και σε ποιους ανήκω;»

είναι ο πυρήνας ολόκληρου του έργου.

Η απάντηση:

«Σ' αυτούς. Στους ακόλουθους. Στους fandoms.»

μετατρέπει την παρακοινωνική σχέση από ψυχολογικό φαινόμενο σε σύστημα ιδιοκτησίας.

Ο follower δεν λέει απλώς:

«μου αρέσει».

Στο ακραίο σημείο λέει:

«μου ανήκει».

Και αυτή είναι η σκοτεινή πλευρά της parasocial σχέσης.

Η λέξη «fandom» αποκτά σχεδόν θρησκευτική λειτουργία. Το είδωλο έχει κοινότητα πιστών, τελετουργίες, σύμβολα, καθημερινή επικοινωνία, συναισθηματική αφοσίωση.

Αλλά υπάρχει μια θεμελιώδης διαφορά από μια πραγματική σχέση:

η μία πλευρά γνωρίζει, η άλλη φαντάζεται ότι γνωρίζει.

4. Η εξαιρετική σκηνή του άντρα στο καφέ

Η συνάντηση με τον άντρα λειτουργεί σαν αντίστιξη σε ολόκληρο το ψηφιακό σύστημα.

Η φράση του:

«Όλοι σε κοιτάζουν, αλλά κανείς δεν σε βλέπει.»

είναι ουσιαστικά το θεματικό μότο του αφηγήματος.

Εδώ βρίσκεται ο πραγματικός διαχωρισμός:

κοιτάζω ≠ βλέπω

Οι εκατομμύρια followers κοιτάζουν.

Ο άντρας υποτίθεται ότι βλέπει.

Και η διαφορά αυτή είναι κρίσιμη.

Όλοι γνωρίζουν:

το πρόσωπό της,

τα ρούχα της,

το σπίτι της,

τις προτιμήσεις της,

τις αναρτήσεις της,

τις κινήσεις της.

Κανείς όμως δεν γνωρίζει τι συμβαίνει μέσα της.

Ο άντρας δεν ζητά φωτογραφία, απάντηση, καρδιά ή χαμόγελο.

Και όταν εκείνη ρωτά:

«Και τι θέλεις από μένα;»

εκείνος απαντά:

«Τίποτα.»

Το «τίποτα» είναι τρομακτικό ακριβώς επειδή αντιστρέφει την οικονομία της πλατφόρμας.

Όλοι θέλουν κάτι από εκείνη. Αυτός δεν θέλει τίποτα.

Επομένως, για πρώτη φορά, βρίσκεται απέναντι σε έναν άνθρωπο και όχι σε έναν καταναλωτή της εικόνας της.

5. Η παρακοινωνική σχέση ως οικονομία

Το τελευταίο θεωρητικό τμήμα που προσθέτεις είναι ουσιαστικό, γιατί φωτίζει το αφήγημα από πίσω.

Η parasocial σχέση δεν είναι κατ' ανάγκην παθολογική.

Και αυτό είναι σημαντικό να παραμείνει.

Ένας άνθρωπος μπορεί να αισθάνεται οικειότητα με έναν καλλιτέχνη χωρίς αυτό να σημαίνει ψυχολογική διαταραχή.

Το πρόβλημα αρχίζει όταν:

η φαντασιακή οικειότητα μετατρέπεται σε δικαίωμα πάνω στον άλλον.

Το αφήγημά σου πηγαίνει ακριβώς προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο follower ξεκινά:

«Σε αγαπώ.»

και μπορεί να φτάσει:

«Μη φύγεις.»

και μετά:

«Μας έχεις εγκαταλείψει;»

και τελικά:

«Δεν ανήκεις στον εαυτό σου.»

Αυτό είναι μια εκπληκτική κλιμάκωση.

Η αγάπη μετατρέπεται σε απαίτηση πρόσβασης.

6. Το «ΜΑΣ ΕΛΕΙΨΕΣ!» είναι πολύ σημαντικό

Στην τελευταία μετάδοση εμφανίζονται:

ΜΑΣ ΕΛΕΙΨΕΣ!

Σ' ΑΓΑΠΑΜΕ!

ΧΑΜΟΓΕΛΑΣΕ!

Η χρήση κεφαλαίων είναι σωστή αισθητικά.

Δημιουργεί την αίσθηση ότι η οθόνη δεν αποτελεί πλέον μέσο επικοινωνίας αλλά χορό χιλιάδων φωνών.

Και το πιο ανατριχιαστικό είναι ότι οι φωνές αυτές, ενώ μοιάζουν διαφορετικές, λένε ουσιαστικά το ίδιο πράγμα:

δώσε μας κάτι.

«Μας έλειψες» → δώσε μας παρουσία.

«Σ' αγαπάμε» → δώσε μας ανταπόκριση.

«Χαμογέλασε» → δώσε μας συναίσθημα.

Ακόμη και:

«ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΔΩ.»

δεν σημαίνει απαραίτητα «είμαστε εδώ για σένα».

Μπορεί να σημαίνει:

«είμαστε εδώ για να συνεχίσεις να είσαι αυτή που θέλουμε να είσαι».

7. Το όνομα του άντρα μέσα στο πλήθος

Η στιγμή όπου εκείνη:

«ανάμεσα στα χιλιάδες ονόματα ξεχώρισε το όνομα εκείνου του άντρα.»

είναι κινηματογραφικά πολύ δυνατή.

Γιατί;

Επειδή έχουμε ξανά το μοτίβο:

χιλιάδες βλέμματα → ένα βλέμμα.

Η μάζα εξαφανίζεται και εμφανίζεται ένα πρόσωπο.

8. Το τέλος και η «τραγική απώλεια»

Μετά την εξαφάνισή της συμβαίνει κάτι ειρωνικό:

«μέσα σε λίγες ημέρες έγινε ακόμη πιο διάσημη απ' όσο υπήρξε ποτέ.»

Αυτό είναι το πιο μπρεχτικό σημείο του αφηγήματος.

Ο θάνατος δεν διακόπτει το θέαμα.

Το εντείνει.

Η απουσία γίνεται περιεχόμενο.

Οι φωτογραφίες της ανακυκλώνονται.

Τα βίντεο πολλαπλασιάζονται.

Οι άνθρωποι κλαίνε μπροστά στις κάμερες.

Οι followers δηλώνουν:

«Πόσο κοντά της αισθανόμασταν.»

Και εδώ βρίσκεται η τελική ειρωνεία:

ακόμη και μετά την εξαφάνισή της, οι άνθρωποι συνεχίζουν να έχουν μια parasocial σχέση μαζί της.

Η νεκρή influencer γίνεται ακόμη πιο «διαθέσιμη» ως εικόνα.

Δεν υπάρχει πλέον άνθρωπος που μπορεί να αντισταθεί στην εικόνα.

9. Η τελευταία φράση είναι εξαιρετικά επιτυχημένη

«Είναι να σε θυμούνται για πάντα χωρίς να σε έχουν γνωρίσει ποτέ.»

Αυτή είναι η φιλοσοφική συμπύκνωση του κειμένου.

Η φρίκη δεν είναι η λήθη.

Είναι η αιώνια μνήμη μιας κατασκευασμένης εκδοχής σου.

Οι άλλοι δεν θυμούνται εκείνη.

Θυμούνται:

το avatar της.

Και ίσως αυτό είναι ακόμη χειρότερο από το να ξεχαστείς.

10. Το κινητό ως τελευταίο «φέρετρο»

Η τελική εικόνα:

«Το κινητό της ήταν ανοιχτό»

με το μήνυμα:

«Όπου κι αν είσαι, ελπίζω αυτή τη φορά να είσαι μόνη σου.»

είναι πολύ δυνατή.

Και το σημαντικότερο βρίσκεται στην αμέσως επόμενη φράση:

«δεν είχε πατήσει τίποτα.»

Ούτε:

❤️

ούτε απάντηση

ούτε 😀

Αυτό λειτουργεί σαν αντι-επίλογος.

Σε ολόκληρη τη ζωή της η ηρωίδα απαντούσε.

Έδινε reactions.

Έδινε χαμόγελα.

Έδινε πρόσβαση.

Στο τέλος δεν δίνει τίποτα.

Η μη-απάντηση γίνεται η τελευταία της πράξη.

11. Η καρδιά και το χαμόγελο ως σύμβολα

Τα δύο emojis στο τέλος δεν είναι διακοσμητικά.

Είναι ουσιαστικά σύμβολα ολόκληρου του ψηφιακού καπιταλισμού της οικειότητας.

❤️ = συναίσθημα σε μορφή δεδομένου.

😀 = χαρά σε μορφή δεδομένου.

Η πλατφόρμα έχει καταφέρει να συμπυκνώσει σύνθετες ανθρώπινες καταστάσεις σε δύο εικονίδια.

Και η ηρωίδα στο τέλος αρνείται και τα δύο.

Είναι σαν να λέει:

δεν θα μετατρέψω άλλο το συναίσθημά μου σε δεδομένο.

12. Το πραγματικό θέμα δεν είναι η K-pop

Παρότι το αφήγημα ξεκινά από την K-pop κουλτούρα και από την περίπτωση της Mina Chan, το κείμενο τελικά ξεπερνά κατά πολύ αυτή την αναφορά.

Θα μπορούσε να αφορά:Facebook,

TikTok influencer,

YouTuber,

ηθοποιό,

τραγουδίστρια,

streamer,

πολιτικό,

ακόμη και έναν φανταστικό χαρακτήρα,η' και πραγματικό,(άντρα,γυναίκα),

Το βαθύτερο θέμα είναι:

η κατάργηση της απόστασης ανάμεσα στο δημόσιο πρόσωπο και τον θεατή.

Παλαιότερα ο σταρ ήταν μακριά.

Σήμερα βρίσκεται μέσα στο κινητό.

Σου λέει:

«Καλημέρα.»

Σου λέει:

«Μου λείψατε.»

Σου δείχνει το σπίτι του.

Σου δείχνει τι τρώει.

Σου μιλάει για τη μοναξιά του.

Και έτσι δημιουργείται η ψευδαίσθηση:

«Με γνωρίζει.»

Ακόμη κι αν μιλάει σε δέκα εκατομμύρια ανθρώπους.

13. Η σημαντικότερη ιδέα: η πλατφόρμα δεν πουλάει περιεχόμενο

Το αφήγημα γίνεται ιδιαίτερα ενδιαφέρον αν διαβαστεί μέσα από μία ακόμη βαθύτερη ιδέα:

η πλατφόρμα δεν πουλάει απλώς φωτογραφίες και βίντεο. Πουλάει την αίσθηση της προσωπικής σχέσης.

Αυτό είναι το πραγματικό εμπόρευμα.

Δεν αγοράζεις απλώς:

μια εικόνα της.

Αγοράζεις την αίσθηση:

«είμαι κοντά της».

Και η influencer δεν χρειάζεται πλέον να προσποιείται ότι είναι φίλη ενός συγκεκριμένου ανθρώπου. Η ίδια η αρχιτεκτονική της πλατφόρμας δημιουργεί αυτή την ψευδαίσθηση.

Γι' αυτό και η φράση:

«Δεν ανήκεις στον εαυτό σου»

είναι τόσο σημαντική.

Η βιομηχανία έχει εμπορευματοποιήσει όχι μόνο το σώμα και την εικόνα της, αλλά την προσβασιμότητά της.

14. Η αφηγηματική τεχνική

Το ύφος είναι λιτό, απογυμνωμένο, σχεδόν ψυχρό.

Μικρές προτάσεις:

«Οι άνθρωποι την αγαπούσαν.»

«Την ακολουθούσαν.»

«Αυτό έδειχναν οι αριθμοί.»

δημιουργούν έναν μηχανικό ρυθμό.

Και αυτό ταιριάζει εξαιρετικά με το θέμα.

Η γλώσσα του αφηγήματος μιμείται κατά κάποιον τρόπο τη γλώσσα της πλατφόρμας:

σύντομες φράσεις,

γρήγορες εναλλαγές,

μηνύματα,

σχόλια,

notifications,

αριθμοί.

Έτσι η μορφή δεν είναι ανεξάρτητη από το περιεχόμενο.

Το ίδιο το αφήγημα μοιάζει με feed.

15. 

Το σημείο που θα πρέπει να προσεχθει είναι η πολύ άμεση αναφορά στην «τραγική περίπτωση της Mina Chan».

Εφόσον το κείμενο είναι λογοτεχνικό, εμφανίζεται μια δημοσιογραφική αναφορά πραγματικού περιστατικού, συνειδητά  για να λειτουργησει ως ντοκουμέντο.

Επίσης,επειδή το τέλος παρουσιάζει την ηρωίδα νεκρή,ο αναγνώστης διαβάζει ολόκληρο το έργο ως ιστορία που εξηγεί την αυτοκτονία μέσω της parasocial σχέσης.

Το ίδιο το κείμενο ήδη ανοίγει αυτή την πιθανότητα:

«Κανείς δεν ήξερε πραγματικά τι είχε συμβεί.»

Οι followers κάνουν ακριβώς αυτό που έκαναν και πριν:

κατασκευάζουν μια ιστορία για έναν άνθρωπο που δεν γνώρισαν.

16. Το παράδοξο του τέλους

Το πιο δυνατό συμπέρασμα είναι λοιπόν:

Η ηρωίδα πέρασε όλη της τη ζωή προσπαθώντας να γίνει γνωστή σε εκατομμύρια ανθρώπους και πέθανε γνωστή από εκατομμύρια ανθρώπους που δεν τη γνώρισαν.

Και ακόμη πιο τραγικά:

η τελευταία της πράξη,η σιωπή, μετατράπηκε και αυτή σε περιεχόμενο.

Αυτό κάνει το αφήγημα πολύ πιο σκοτεινό από μια απλή ιστορία για έναν influencer που πιέστηκε.

Το πραγματικό του θέμα είναι η αδυναμία εξαφάνισης από έναν κόσμο στον οποίο κάθε ανθρώπινη πράξη μπορεί να γίνει εικόνα, αρχείο, σχόλιο, μνήμη και εμπόρευμα.

Και ο τίτλος, τελικά, μπορεί να διαβαστεί ειρωνικά:

Το Χαμόγελο δεν είναι αυτό που βλέπουμε.

Είναι αυτό που μας ζητούν να βλέπουμε.

Και το πιο τραγικό χαμόγελο είναι εκείνο που εμφανίζεται μόνο όταν κανείς δεν μπορεί πια να το καταναλώσει.

.

.

.