.
.
-Fantasiestücke opus 12 του Schumann
Martha Argerich on piano
-cncouvelis
https://www.facebook.com/share/r/1EW42U2zAM/
χνκουβελης cncouvelis
Fantasiestücke opus 12 του Schumann
Στις οκτώ και τέταρτο το βράδυ τα φώτα στη αίθουσα μουσικής χαμήλωσαν.
Μόνο η σκηνή φωτιζονταν.
Το μαύρο πιάνο στεκονταν στο κέντρο.
Πάνω στο αναλόγιο υπήρχαν οι σελίδες του Schumann:
Fantasiestücke opus 12.
Εκείνη κάθισε,για λίγα δευτερόλεπτα έμεινε ακίνητη.
Αρχισε με το Des Abends.
Οι πρώτες φράσεις σαν ψίθυρος,έπαιζε και θυμόνταν.
Στα δεκαεπτά της είχε παίξει για πρώτη φορά Schumann. Τότε πίστευε πως η μουσική ήταν ένας τρόπος να εκφράσει όσα ένιωθε.
Χρόνια αργότερα είχε καταλάβει ότι ήταν το αντίθετο.
Η μουσική δεν εξέφραζε τα αισθήματα,τα δημιουργούσε.
Στο Aufschwung, τα χέρια της άρχισαν να κινούνται με μεγαλύτερη ορμή.Ένα πρόσωπο από το παρελθόν εμφανίστηκε μέσα της:
ένας άντρας που είχε καθίσει κάποτε στην ίδια αίθουσα, στην πρώτη σειρά,και την κοιτουσε όχι σαν πιανίστρια αλλά σαν γυναίκα.
Έπαιξε το τελευταίο ακόρντο.
Μετά ήρθε το Warum?
Δεν ήξερε αν την ερώτηση:Γιατί; την έκανε η μουσική του Schumann ή η ίδια.
Γιατί έφυγε εκείνος;
Γιατί έμεινε εκείνη;
Τα δάχτυλά της συνέχισαν.
Άρχισε να φοβάται.
Αυτό που η μουσική αποκάλυπτε.
Στο In der Nacht ένιωσε πως κάποιος στεκόταν πίσω της.
Θυμήθηκε τι της είπε κάποτε ο δασκάλος της:
-Όταν παίζεις Schumann,μην προσπαθείς να εξηγήσεις την τρέλα του.Άφησέ την να περάσει από μέσα σου.-
Τότε δεν είχε καταλάβει.
Τώρα κατάλαβε.
Η μουσική δεν ήταν αφήγηση.
Ήταν δωμάτιο,και μέσα υπήρχαν όλοι οι άνθρωποι που είχε υπάρξει.
Η νεαρή κοπέλα που φοβόταν να αποτύχει.
Η γυναίκα που εκεινος είχε αγαπήσει.
Η γυναίκα που εκεινος είχε πάψει να την αγαπά.
Η πιανίστρια που έμαθε να κρύβει το συναίσθημα πίσω από την ακρίβεια.
Και εκείνη που τώρα καθονταν μπροστά σε εκατοντάδες αγνώστους και τους άφηνε,χωρίς να το ξέρουν,να ακούσουν κάτι από τη ζωή της.
Στο Traumes Wirren οι σελίδες έμοιαζαν να μετακινούνται μπροστά στα μάτια της.
Και τότε στην τελευταία σειρά είδε εκείνον τον άντρα.
Ακριβώς όπως τον θυμόνταν. Το ίδιο χαμόγελο.
Η καρδιά της χτύπησε δυνατά.
Έπαιξε μέχρι το τέλος.
Δεν ξανακοίταξε.
Το Ende vom Lied ήταν ήσυχο, σαν συμφιλίωση.
Και όταν τελείωσε,κράτησε τα χέρια της πάνω από τα πλήκτρα.
Δεν σηκώθηκε αμέσως.
Το κοινό στην αίθουσα χειροκροτούσε.
Εκείνη σηκώθηκε.
Υποκλίθηκε.
Κοίταξε προς την τελευταία σειρά.
Ο άντρας δεν ήταν εκεί.
Τότε κατάλαβε.
Είχε παίξει ολόκληρο το Fantasiestücke για έναν άνθρωπο που υπήρχε μόνο μέσα στη μνήμη της.
Υποκλίθηκε ξανά.
Το χειροκρότημα συνεχίστηκε πιο δυνατο.
Τα φώτα στην αίθουσα μουσικης άναψαν.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου