.
.
μεταφραζοντας
Όμηρος,Ιλιάδα,ραψωδία Ξ,στιχοι 292–353
-ο Έρωτας του Δία για την Ηρα-
Ο δόλος της Ήρας,το σχέδιο της,να κοιμηθεί ο Δίας για να βοηθήσει τους Έλληνες στη Τροια-
χνκουβελης cncouvelis
μεταφραζοντας
Όμηρος,Ιλιάδα,ραψωδία Ξ,στιχοι 292–353
-ο Έρωτας του Δία για την Ηρα-
Ο δόλος της Ήρας,το σχέδιο της,να κοιμηθεί ο Δίας για να βοηθήσει τους Έλληνες στη Τροια-
η Ήρα στην κορφή της ψηλής Ίδης
Γαργαρο γρήγορα ανεβηκε
κι ο Ζευς που τα σύννεφα μαζεύει την είδε,
κι ως την είδε,αμέσως ο έρωτας γι'αυτην
του θολωσε το νου,
όπως τότε που για πρώτη φορά
έσμιξαν ερωτικα στο κρεβάτι ξαπλωνοντας,
κρυφά απ'τους γονείς,
στάθηκε μπροστά της
κι αυτά τής είπε λογια ονομάζοντας την:
Ηρα προς τα πού θες να πας,
απ'τον Όλυμπο εδώ κατεβαινοντας;
κι ουτ'αλογα εδώ βλέπω να'ναι
κι αρματα πάνω για ν'ανεβεις;
τότε η σεβαστή Ήρα έχοντας το νου για να ξεφύγει
τ'αποκριθηκε:
στα πέρατα πάω τής γης που πολλά τρεφει,
τον Ωκεανό να δω,τον γενναρχή των θεών,
και τη μητερα Τηθυ,
που μεσ'στα παλάτια τους καλά με φροντισαν
κι ανάθρεψαν,
αυτούς πηγαίνω για να δω,
και την ατέλειωτη να τελειώσω φιλονικια τους,
γιατί ήδη ο ένας απ'τον αλλον πολύ καιρό
χωρισμένοι μένουν απ'το κρεβάτι
και την αγάπη,
αφού ο θυμός την καρδιά τους κύριεψε,
και τα άλογα στις πρόποδες της Ίδης
με τις πολλές πηγές στέκονται,
κι αυτά θα με περάσουν πάνω απ'τη στεριά που θρέφει
και την υγρή θαλασσα,
τώρα όμως για σένα εδώ ήρθα
φτάνοντας εδω απ'τον Όλυμπο,
μήπως αργότερα μαζί μου θυμώσεις,
αν χωρίς να σου πω
φύγω για το παλάτι του βαθυρροου Ωκεανου.
και τότε ο Ζευς που τα σύννεφα μαζεύει
της αποκριθηκε:
Ήρα,για κει να πας μπορείς κι αργότερα
να ξεκινησεις,
έλα λοιπόν οι δυο μας ερωτικά να ενωθουμε
στο κρεβάτι ξαπλωνοντας,
γιατί ποτέ ως τώρα ούτε θεάς έρωτας
ούτε γυναίκας
μέσα στα στήθια μου χυθηκε
και τη καρδιά μου υποταξε,
ούτε όταν την γυναίκα του Ιξιονα ερωτευθηκα
που τον Πειρίθοο γέννησε
με θεό ομοιο ασυγκριτο στη σκεψη,
ούτε όταν την Δανάη με τους ωραίους αστραγάλους
του Ακρισιου τη κόρη,
που τον Περσέα γέννησε απ'τους άντρες
τον πιο ξεχωριστο,
ούτε όταν την κόρη του ξακουστου Φοίνικα
που και τον Μίνωα μου γέννησε
και τον ισο με θεό Ροδαμανθη,
ούτε όταν την Σεμέλη ούτε την Αλκμήνη στη Θήβα,
που το γενναίο παιδί γέννησε Ηρακλή,
ενώ τον Διόνυσο η Σεμέλη γέννησε
χαρά στους θνητους,
ούτε όταν την Δήμητρα με τις όμορφες πλεξούδες
βασίλισσα,
ούτε κάποτε την λαμπρή απ'τη δοξα Λητώ,
ούτε και σένα την ίδια,όπως τώρα
σε λαχταρω και γλυκός ποθος μ'αναστατωνει,
και η σεβαστή Ήρα σχεδιο έχοντας στο νου του ειπε,
πανίσχυρε Κρονίδη τι λόγο ειπες,
αν τώρα ερωτικά στο κρεβάτι μαζί μου ποθείς
να πεσεις
στης Ίδης τις κορφές,που όλα γυρω μας φανερά θα'ναι,
πώς θα'ταν δυνατόν,αν κάποιος απ'τους αιώνια γεννημένους θεούς
ένας τους δυο μας έβλεπε να κοιμομαστε,
και στους θεούς αφού πήγαινε σ'όλους θα το'λεγε;
εγώ τότε στο δικό σου δεν θα γύριζα σπίτι,
απ'το κρεβάτι αφού σηκωνομουν,
γιατι αυτό ντροπιαστικό θα'ταν,
αλλά αφού πραγματικά αυτό το θέλεις και με ποθο σε σενα η καρδιά γεμιζει,
ενας θάλαμος για σένα είναι,
που για σένα ο αγαπημένος σου γιος εφτιαξε ο Ήφαιστος,
και στις παραστάδες καλά κλειστες πόρτες στεριωσε,
εκεί να ξαπλώσουμε ας πάμε,
αφού τώρα φαίνεται το κρεβάτι σε σενα ν'αρεσει,
κι ο Ζευς που τα σύννεφα μαζεύει της αποκριθηκε,
Ήρα μήτε απ'τους θεούς ότι κάποιος θα μας δει
να φοβασαι μήτε κάποιος απ'τους ανθρωπους,
γιατί τέτοιο χρυσό θ'απλωσω σύννεφο γύρω μας,
π'ουτε ο Ήλιος τους δυο μας θα μπορούσε να διακρινει,
του οποίου το φως είναι το πιο διαπεραστικό για να βλέπει,
έτσι λοιπόν είπε και στη αγκαλια του αρπαξε
τη γυναίκα του του Κρόνου το παιδί,
και από κάτω τους η θεικη γη φύτρωσε νιο τρυφερό χορταρι,
και λωτό δροσιά γεμάτο και κρόκο και υακινθο
πυκνο και μαλακό,,που απ'τη γη υψώνονταν και τους έκρυβε,
σ'αυτο μέσα ξάπλωσαν,κι από πάνω σύννεφο χρυσό όμορφο,
και γυαλιστερές επεφταν σταγόνες δροσιας,
έτσι λοιπόν ήρεμα κοιμόνταν ο πατέρας των θεών
στου Γαργαρου τη κορφή,
απ'τον ύπνο και τον έρωτα κυριευμένος,
κι είχε τη γυναίκα του στην αγκαλιά,
Ἥρη δὲ κραιπνῶς προσεβήσετο Γάργαρον ἄκρον
Ἴδης ὑψηλῆς· ἴδε δὲ νεφεληγερέτα Ζεύς.
ὡς δ’ ἴδεν, ὥς μιν ἔρως πυκινὰς φρένας ἀμφεκάλυψεν,
οἷον ὅτε πρῶτόν περ ἐμισγέσθην φιλότητι,
εἰς εὐνὴν φοιτῶντε, φίλους λήθοντε τοκῆας.
στῆ δ’ αὐτῆς προπάροιθεν ἔπος τ’ ἔφατ’ ἔκ τ’ ὀνόμαζεν·
Ἥρη, πῇ μεμαυῖα κατ’ Οὐλύμπου τόδ’ ἱκάνεις;
ἵπποι δ’ οὐ παρέασι καὶ ἅρματα τῶν κ’ ἐπιβαίης.
Τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·300
«ἔρχομαι ὀψομένη πολυφόρβου πείρατα γαίης,
Ὠκεανόν τε, θεῶν γένεσιν καὶ μητέρα Τηθύν,
οἵ με σφοῖσι δόμοισιν ἐῢ τρέφον ἠδ’ ἀτίταλλον·
τοὺς εἶμ’ ὀψομένη, καί σφ’ ἄκριτα νείκεα λύσω·
ἤδη γὰρ δηρὸν χρόνον ἀλλήλων ἀπέχονται305
εὐνῆς καὶ φιλότητος, ἐπεὶ χόλος ἔμπεσε θυμῷ.
ἵπποι δ’ ἐν πρυμνωρείῃ πολυπίδακος Ἴδης
ἑστᾶσ’, οἵ μ’ οἴσουσιν ἐπὶ τραφερήν τε καὶ ὑγρήν.
νῦν δὲ σεῦ εἵνεκα δεῦρο κατ’ Οὐλύμπου τόδ’ ἱκάνω,
μή πώς μοι μετέπειτα χολώσεαι, αἴ κε σιωπῇ310
οἴχωμαι πρὸς δῶμα βαθυῤῥόου Ὠκεανοῖο.»
Τὴν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
«Ἥρη, κεῖσε μὲν ἔστι καὶ ὕστερον ὁρμηθῆναι,
νῶϊ δ’ ἄγ’ ἐν φιλότητι τραπείομεν εὐνηθέντε.
οὐ γάρ πώ ποτέ μ’ ὧδε θεᾶς ἔρος οὐδὲ γυναικὸς315
θυμὸν ἐνὶ στήθεσσι περιπροχυθεὶς ἐδάμασσεν,
οὐδ’ ὁπότ’ ἠρασάμην Ἰξιονίης ἀλόχοιο,
ἣ τέκε Πειρίθοον θεόφιν μήστωρ’ ἀτάλαντον·
οὐδ’ ὅτε περ Δανάης καλλισφύρου Ἀκρισιώνης,
ἣ τέκε Περσῆα πάντων ἀριδείκετον ἀνδρῶν·320
οὐδ’ ὅτε Φοίνικος κούρης τηλεκλειτοῖο,
ἣ τέκε μοι Μίνων τε καὶ ἀντίθεον Ῥαδάμανθυν·
οὐδ’ ὅτε περ Σεμέλης οὐδ’ Ἀλκμήνης ἐνὶ Θήβῃ,
ἥ ῥ’ Ἡρακλῆα κρατερόφρονα γείνατο παῖδα·
ἣ δὲ Διώνυσον Σεμέλη τέκε χάρμα βροτοῖσιν·325
οὐδ’ ὅτε Δήμητρος καλλιπλοκάμοιο ἀνάσσης,
οὐδ’ ὁπότε Λητοῦς ἐρικυδέος, οὐδὲ σεῦ αὐτῆς,
ὡς σέο νῦν ἔραμαι καί με γλυκὺς ἵμερος αἱρεῖ.»
Τὸν δὲ δολοφρονέουσα προσηύδα πότνια Ἥρη·
«αἰνότατε Κρονίδη ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες.330
εἰ νῦν ἐν φιλότητι λιλαίεαι εὐνηθῆναι
Ἴδης ἐν κορυφῇσι, τὰ δὲ προπέφανται ἅπαντα·
πῶς κ’ ἔοι εἴ τις νῶϊ θεῶν αἰειγενετάων
εὕδοντ’ ἀθρήσειε, θεοῖσι δὲ πᾶσι μετελθὼν
πεφράδοι; οὐκ ἂν ἔγωγε τεὸν πρὸς δῶμα νεοίμην335
ἐξ εὐνῆς ἀνστᾶσα, νεμεσσητὸν δέ κεν εἴη.
ἀλλ’ εἰ δή ῥ’ ἐθέλεις καί τοι φίλον ἔπλετο θυμῷ,
ἔστιν τοι θάλαμος, τόν τοι φίλος υἱὸς ἔτευξεν
Ἥφαιστος, πυκινὰς δὲ θύρας σταθμοῖσιν ἐπῆρσεν·
ἔνθ’ ἴομεν κείοντες, ἐπεί νύ τοι εὔαδεν εὐνή.»340
Τὴν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·
«Ἥρη μήτε θεῶν τό γε δείδιθι μήτέ τιν’ ἀνδρῶν
ὄψεσθαι· τοῖόν τοι ἐγὼ νέφος ἀμφικαλύψω
χρύσεον· οὐδ’ ἂν νῶϊ διαδράκοι Ἠέλιός περ,
οὗ τε καὶ ὀξύτατον πέλεται φάος εἰσοράασθαι.»345
Ἦ ῥα καὶ ἀγκὰς ἔμαρπτε Κρόνου παῖς ἣν παράκοιτιν·
τοῖσι δ’ ὑπὸ χθὼν δῖα φύεν νεοθηλέα ποίην,
λωτόν θ’ ἑρσήεντα ἰδὲ κρόκον ἠδ’ ὑάκινθον
πυκνὸν καὶ μαλακόν, ὃς ἀπὸ χθονὸς ὑψόσ’ ἔεργε.
τῷ ἔνι λεξάσθην, ἐπὶ δὲ νεφέλην ἕσσαντο350
καλὴν χρυσείην· στιλπναὶ δ’ ἀπέπιπτον ἔερσαι.
Ὣς ὁ μὲν ἀτρέμας εὗδε πατὴρ ἀνὰ Γαργάρῳ ἄκρῳ,
ὕπνῳ καὶ φιλότητι δαμείς, ἔχε δ’ ἀγκὰς ἄκοιτιν·
.
.
.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου