.
.
-cncouvelis
Αρχαία Αιτωλοακαρνανία
(φωτογράφιση -χνκουβελης cncouvelis)
χνκουβελης cncouvelis
Κάποτε η Κυρά Ρήνη ο Μελέαγρος η Αταλαντη
Μια φορά στ'αρχαια χρόνια των Ελληνων ζούσε στις Οινιάδες μια γυναίκα που τη φώναζαν κυρά Ρήνη.
Κανείς δεν ήξερε τη γενιά της.
Άλλοι έλεγαν πως ήταν κόρη ενός αρχαιου βασιλιά που είχε χαθεί στον πόλεμο.
Άλλοι πως γεννηθηκε μέσα σε μια νύχτα καταιγίδας κι ο Αχελώος είχε ξεχειλίσει και πλημμύρισε τη γη.
Άλλοι έλεγαν:
-Η Ρήνη γεννήθηκε από θνητη γυναίκα που την άφησε μέσα σε καλαθι στην όχθη του ποταμού Αχελώου,εκεί στο δέλτα του,απέναντι από τα νησιά των Εχινάδων.
Η κυρά Ρήνη ζούσε μόνη της σ’ ένα πέτρινο σπίτι μέσα στα έλη.
Ήξερε όλα τα δέντρα και φυτα κι όλες τις κρυφές πηγές,τα πουλιά και τα ελάφια τα'χε φίλους.
Κι ήρθε τότε ο μαύρος αγριόχοιρος που ηταν η ράχη του θεόρατη σαν βράχος και τ'ασπρα δόντια του κοφτερές λεπίδες.
Τα μάτια ειχε άγρια,κόκκινα κι όπου περνούσε ξεριζωνε δέντρα,τις φραχτες συντριβε κι έσκαβε βαθιά τη γη.
Έλεγαν πως η Άρτεμη τον έστειλε,για να τιμωρήσει τον βασιλια που ξεχασε σ'αυτη να θυσιάσει.
Αφού κανένας άνθρωπος,ούτε κι ο βασιλιάς τους,απ'τους θεούς δεν είναι ανώτερος.
Από τότε κάθε νύχτα στις αρχαίες Οινιαδες ακούγονταν τρομερός ο βρυχηθμός του απ'ακρο απ'ακρο του τόπου.
Τότε στον μεγάλο κίνδυνο ο βασιλιάς Οινεας κάλεσε στην Καλυδώνα τον Μελεαγρο τον μεγα κυνηγό να φέρει όλης της Ελλαδας τους πιο ικανούς άντρες.
Και με τους γενναίους αντρες ήρθε και η Αταλάντη.
Οι άντρες ως την είδαν κρυφογελασαν,κι η κυρά Ρήνη τους είπε:
-Η Αταλάντη,να το ξέρετε,θα τον αγριόχοιρο θα πιασει,γιατι ο αγριόχοιρος φοβαται αυτόν που τον θάνατο δεν φοβάται.
Και γυρίζοντας στην ομορφη Αταλάντη ειπε:
-Είναι η οργή της γης,γιατι οι άνθρωποι των Οινιαδων έκοψαν το ιερό δάσος της θεας,κι εκείνη τον έστειλε να τους τιμωρησει.
Τη νύχτα ακούστηκε ο φοβερός θόρυβος του.
Τ'αλογα αφηνιασαν κι οι ελληνες κυνηγοί,κι η Αταλάντη μαζί,άρπαξαν τα τόξα τους να τον τοξεύσουν.
Κι ορμησαν,όμως όσο καλα κι αν τοξευαν κανένα βέλος δεν τον εβρισκε.
Έναν άντρα το θηριο τραυμάτισε ,κι άλλον με τα δόντια τον ξέσκισε κι αμεσως ξεψύχησε.
Κι η Αταλάντη ατρόμητη τεντώνοντας το τόξο έστειλε το βέλος να καρφωθεί στο λαιμό του αγριόχοιρου και να τον διαπεράσει.
Το θηρίο ολοτρανταχτήκε,αλλοφρενο ξεθεμελίωσε το τόπο,και ξέπνοο σωριάστηκε στο χώμα.
Τότε όλοι οι κνηγοι το περικύκλωσαν και πανηγύρισαν το μεγα κατόρθωμα.
Και την Αταλάντη θαύμαζαν.
Έπειτα οι κυνηγοί έφυγαν κι η χώρα ολη ησύχασε.
Τα χρόνια περασαν πολλά
Η κυρά Ρηνη
ο Μελέαγρος η Αταλαντη κι ο αγριόχοιρος έγιναν θρύλος.
Κάθε άνοιξη,όταν ο Αχελώος φούσκωνει απ'τα νερα και τα καλάμια λυγιζουν στην πνοή του αερα,λένε πως η κυρά Ρηνη περπατα στις όχθες του
κι ακούγεται πέρα μακρυά και γυρω ο βρυχηθμός ενός αγριοχοιρου.
Κι όταν πανσέληνος ειναι βλεπουν καθαρά τρεις σκιές να περνούν.
Την κυρά Ρήνη τον Μελέαγρος και την Αταλάντη με το τόξο στον ώμο.
Και πέρα βλέπουν να τρέχει ο μαύρος αγριόχοιρος.
Γιατι ούτε νεκρός είναι,ούτε ζωντανός.
Αλλά ο φύλακας της γης είναι.
Και λένε πως αν κάποιος μπει με πονηρή κακή καρδιά στις Οινιάδες ο αγριόχοιρος αγρια θα τον κυνηγησει.
Αν όμως με καθαρή αγαθή μπει καρδιά τα κελαρυστα νερά του Αχελώου θ'ακουσει και των αηδονιων του το γλυκο τραγούδι.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου