.
.
χνκουβελης cncouvelis
Συγγραφες
όταν όλοι μας έχουμε φορέσει
το προσωπείο της βεβαιότητας
γράφω γιατι οι λέξεις πέφτουν από μέσα μου
όπως πέφτουν οι σοβάδες από εγκαταλειμμένα σπίτια όχι για να δείξουν
την αρχιτεκτονική τους
αλλά για να φανερώσουν τις ρωγμές
που τόσα χρόνια κρατούσαν κρυφές.
επειδή εχει εξαντληθει η υπομονή της σιωπής
μάθαμε να κυκλοφορούμε σαν δημόσια έγγραφα.
να ζυγίζεις την ύπαρξή σου σε αριθμούς,σε επαίνους,σε ονόματα,σε θέσεις,
σαν να μπορούσε ποτέ η ψυχή να χωρέσει σε λογιστικό βιβλίο
δεν αυτό δεν απαντώ με αγανάκτηση
κάποτε,θα έρθει ο καιρός,θα αναρωτηθουμε
αν ζησαμε για να μας εγκρίνουν
ή αν τολμησαμε,έστω και μία φορά,
να υπάρξουμε χωρίς να ζητήσουμε την άδεια κανενός
η αυταπάτη ενός καθρέφτη που πιστεύουμε
πως κατόρθωσε να συγκρατήσει το ειδωλο μας
τη στιγμή ακριβώς
που εκείνο διαλύεται στο σκοτάδι
εσύ είσαι
στο σημείο όπου ο εγώ ο Ορφέας
γυρίζω το κεφάλι μου για δεύτερη φορά
εκεί όπου εσύ η Ευρυδίκη δεν χάνεσαι,
αλλά μεταμορφώνεσαι σ' εκείνη τη λεπτή σιωπή
που άκουσε ο Ηράκλειτος
και είπε:
Εάν μη έλπηται ανέλπιστον, ουκ εξευρήσει
βλέπω
το ίδιο πρόσωπο να αλλάζει
μάσκες
άλλοτε είναι ο Άμλετ,που κρατα ένα κρανίο
και χρησματοδοτει:
to be or not to be
πάνω στα νούφαρα των νερών
που σκεπάζουν την Οφηλια
άλλοτε είναι ο Δον Κιχωτης
και δεν αμφιβάλει πως ο άνεμος που φυσά
χαιδευει τα μαλλιά της Δουλτσινεας του
κι όχι τα άγρια γενιά των Γιγάντων,
αφού ξέρει
πως είναι μόνο ανεμομυλοι
και καθόλου δεν τον ξεγελουν
και άλλοτε είναι ο Οιδιποδας
μέσα στην ερημο
και αδιαφορεί για το αίνιγμα της Θηβαίος Σφιγγας:
Τί ἐστιν ὃ μίαν ἔχον φωνὴν τετράπουν καὶ δίπουν καὶ τρίπουν γίνεται;
η καταρα των Λαμβδακιδων μονο τον απασχολει
η αξία του ανθρωπου
κόπηκε σαν νόμισμα σε κάποιο πλατωνικο νομισματοκοπείο και κυκλοφόρησε
στη γη ήδη φθαρμένο
ο Νάρκισσος δεν πνίγηκε επειδή αγάπησε την εικόνα του,αλλά επειδή ήταν τελεια η αντανακλαση της θνητότητας του
ισως γι' αυτό γράφεις
για να συνομιλήσειε με εκείνον τον αόρατο αναγνώστη που δεν έχει ακόμη γεννηθεί,ή που πέθανε πριν από αιώνες και εξακολουθεί να περπατά στις βιβλιοθήκες του Μπόρχες κρατώντας ένα βιβλίο που κάθε φορά που ανοίγει γράφει διαφορετικό ποίημα
σου
και οι λέξεις λέξεις μας
θα επιστρέψουν στο πρώτο τους άναρθρο φως
θα απομείνει μόνο εκείνο το άγνωστο βλέμμα
που σε κοιτάζει πριν γεννηθούμε
και συνεχίζει να σε κοιτάζει αφού τελειώσει το τελευταίο ποίημα σου
σαν να μην υπήρξαμε ποτέ παρά μέσα στο όνειρο των λεξεων μας
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου