.
.
χνκουβελης cncouveis
(Διαδρομές ενός ανθρωπου)
Στην κεντρική πλατεία συνάντησε μια ηλικιωμένη γυναίκα που τάιζε
τα περιστέρια.Εκείνα όμως δεν πλησίαζαν.Στέκονταν στα αγάλματα
και κοιτούσαν τους ανθρώπους με δυσπιστία.
-Έμαθαν, του είπε η γυναίκα.
-Τι έμαθαν;
-Ότι πολλές φορές ο άνθρωπος είναι πιο επικίνδυνος από την πείνα.
Συνέχισε να περπατά.
Στους τοίχους υπήρχαν αφίσες με πρόσωπα που χαμογελούσαν.
Όλοι υπόσχονταν ένα καλύτερο αύριο.
Κάτω από τις αφίσες κοιμούνταν άνθρωποι που δεν περίμεναν πια
κανένα αύριο.
Ένας μικρός έφτιαχνε με κιμωλία ένα δέντρο.
Στα μισά σταμάτησε.
Το έσβησε.
Σχεδίασε ένα άρμα μάχης.
-Γιατί; τον ρώτησε ο άνθρωπος.
-Αυτό βλέπω πιο συχνά., είπε το παιδι.
Ένας στάθηκε δίπλα του.
-Τους βλέπεις;τον ρώτησε.
-Ποιους;
-Εκείνους που λείπουν.
Ο άνθρωπος κοίταξε γύρω.
Η πλατεία ήταν γεμάτη.
Χιλιάδες άνθρωποι.
Κι όμως, ανάμεσα στα σώματα υπήρχαν κενά,
σαν να στεκόταν εκεί ένα δεύτερο πλήθος αόρατο.
-Αυτοί είναι,είπε ο αντρας.
Όσοι δεν πρόδωσαν τον εαυτό τους.
Τη νύχτα εμφανίστηκαν οι νεκροί.
Στάθηκαν στις γωνίες των δρόμων ακίνητοι.
Ένας μόνο πλησίασε.
Άπλωσε το χέρι.
Δεν ζητούσε τίποτα.
Έδειχνε το χώμα.
-Εκεί μέσα συνέχιζουμε,είπε, να αναπνεουμε.
-Ποιος σας σκότωσε;ρώτησε ο άνθρωπος.
Ο νεκρός χαμογέλασε.
Έδειξε τους ζωντανούς.
Και χάθηκε.
Κάθε άνθρωπος κρατούσε κι έναν νεκρό.
Κανείς δεν ήταν μόνος.
Στην πλατεία φύτρωσε ένα δέντρο.
Ο άνθρωπος άγγιξε τον κορμό.
Ήταν ζεστός.
Σαν ανθρώπινο σώμα.
Άκουσε από μέσα του αναπνοές.
Πολλές.
Ολόκληρες γενιές.
Έβγαιναν από το ξύλο.
Έμπαιναν στον αέρα.
Ύστερα χάνονταν.
Το δέντρο συνέχισε να μεγαλώνει.
Τη νύχτα άνοιξε τα κλαδιά του.
Δεν είχε φύλλα.
Είχε χέρια.
Χιλιάδες χέρια εδειχναν τον ουρανό.
Κατάλαβε πως κάθε εποχή κατασκευάζει
τον δικό της ουρανό.
Κάποτε οι ζωντανοί θα κληθούν να αποδείξουν
ότι έζησαν.
Ο άνθρωπος σήκωσε λίγο χώμα.
Το έφερε στο αυτί του.
Άκουσε βήματα.
Όχι από το παρελθόν.
Από το μέλλον.
Ήταν οι αγέννητοι.
Γύρευαν κι αυτοί να μη λησμονηθούν.
Τότε κατάλαβε.
Η μνήμη δεν ανήκει στους νεκρούς.
Οι νεκροί δεν τη χρειάζονται.
Η μνήμη είναι η τελευταία ευθύνη
των ζωντανών.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου