.
.
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χνκουβελης cncouvelis
Tu me trouves jolie?
https://youtube.com/shorts/eykYlHF02bo?is=5Lmmhk3Hte6wLyYK
Η καμερα στο χερι ακολουθεί την Ελενη,μαύρο καρέ γυαλί, κόκκινο κραγιόν,μίνι φόρεμα Mondrian.Σπρώχνει άδειο ενα καρότσι.Ο ήχος από τα τακούνια της.
JUMP CUT.
Κοντινό στο πρόσωπό της. Κοιτάει κατευθείαν την κάμερα.
Ελενη
-Ξέρεις τι είναι η επανάσταση; Είναι να διαλέγεις ανάμεσα σε 37 είδη σαπουνιού και να μην παίρνεις κανένα.
JUMP CUT.
Ασπρόμαυρο πλάνο,προϊόντα στα ράφια.
Κόκκινο κειμενο πέφτει από πάνω:
LA SOCIÉTÉ DU SPECTACLE
Αντρας με εφημεριδα
-Είσαι ευτυχισμένη;
Η Ελένη,κοντινό στο πρόσωπο της,
μιλάει στην κάμερα.
-Όχι.Είμαι όμορφη.Έχει διαφορά.
JUMP CUT.
Pop art intertitle με κίτρινα γράμματα σε μπλε φόντο:
Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΠΛΟ
Η Ελενη παίρνει ένα κουτί
μπισκοτα.Το γυρίζει.Η πίσω πλευρά έχει τυπωμένο το πρόσωπο της Giorgia Meloni.
Ελενη
-Ακόμα και το πρωινό μού κάνει προπαγάνδα.
Σιωπή.
Η Ελένη πλησιαζει την κάμερα μέχρι που το πρόσωπό της γεμίζει όλο το καρέ.
Τα χρώματα γίνονται υπερκορεσμένα,σαν πίνακας του Lichtenstein.
Ελενη
-Εσυ τι αγόρασες σήμερα για να νιώσεις ελεύθερος;
JUMP CUT σε μαυρο.
freeze frame
L'ART EST UNE ARME.
Cut
Η Ελένη βάφει έναν τοιχο κόκκινο.
Fin
Debut
Η Ελένη ,μπλε μαντήλι και μαύρο ζιβάγκο
eflatlectric blue → jump cut σε hot pink → acid yellow Halftone κουκκίδες.
Κοιτάει τη κάμερα,ανάβει τσιγάρο,απαγγέλλει Marx
-Το κεφάλαιο είναι νεκρή εργασία που σαν βρικόλακας, ζει ρουφώντας ζωντανή εργασία.
Text Overplays:
LE CAPITAL EST UNE FICTION
TU ME TROUVES RÉVOLUTIONNAIRE?
Η ANNA με μπλε μαντήλι και ζιβάγκο κρατάει το περιοδικό La Vogue.
Εξώφυλλο σε Warhol flat χρώματα: electric blue, hot pink .
Το ξεφυλλιζει.
-Tu me trouves jolie?
4:3,16mm grain,στατικό πλάνο.
JUMP CUT
Close-up στα χέρια τής Ελενης.Κόκκινα νύχια. Κρατάει το La Vogue.
Ξεφυλλίζει το περιοδικ
JUMP CUT
Σελίδα περιοδικού.
Πορτρέτo Che Guevara σε acid yellow,
Mao σε lime green,
κονσέρβα Campbell's με ετικέτα REVOLUTION σε κόκκινο.
Text overplay λευκο:
LA MODE EST POLITIQUE
JUMP CUT
Η Ελένη σηκώνει το βλέμμα. Κοιτάει τη κάμερα. Μπλε μαντήλι,μαύρο ζιβάγκο, κόκκινα χείλη.
Ελενη
-Le capital(παύση,γυρίζει σελίδα)είναι νεκρή εργασία.
JUMP CUT
Extreme close-up στο μάτι της.
Φωνή off
-La Mode τυπώνει την επανάσταση.
Η επανάσταση φοράει La Mode.
Ποιος καταναλώνει ποιον;
JUMP CUT
Η Ελένη κλείνει το περιοδικό απότομα.
Text overplay hot pink:
ACHETEZ LA RÉVOLUTION
Η Ελένη κάθεται σε καφέ, jump cut στο προφίλ.
LA REGARDER
L'ARGENT
Μαύρο.
Η Ελένη μετράει χαρτονομισματα.
LA MONNAIE.
LA PHILOSOPHIE
Μπλε.
Σκηνή από το La Passion de Jeanne d'Arc του Carl Dreyer.
LE SILENCE
Κόκκινο.
Η Ελένη περπατάει στον δρόμο.
LA DANSE
Κίτρινο.
Χορεύει μόνη της.
LE CORPS.
Λευκό.
LA RENCONTRE
Μαύρο.
Η Ελένη μιλάει με άντρα.
LES MOTS.
Λευκό.
LE MIROIR
Μπλε.
Η Ελένη κοιτάζει στον καθρέφτη.
-Qui suis-je?
L'IMAGE
LA LECTURE
Κόκκινο.
Ελένη
-Διαβάζω Πλάτωνα.
Και πουλάω το σώμα μου.
L'AMOUR
LA MORT
Κίτρινο.
freeze frame στο πρόσωπό της.
FIN?
.
.
.
Μελέτη ανάλυση
Το «Tu me trouves jolie?» του χνκουβελη δεν λειτουργεί ως συμβατικό κινηματογραφικό σενάριο. Είναι ένα υβριδικό έργο ανάμεσα σε σενάριο, πολιτικό δοκίμιο, εικαστική εγκατάσταση και κινηματογραφικό μανιφέστο. Η γλώσσα του δεν οργανώνεται με βάση την πλοκή αλλά με βάση τη σύγκρουση εικόνων, χρωμάτων, συνθημάτων και θεωρητικών αναφορών. Ο πραγματικός πρωταγωνιστής δεν είναι η Ελένη· είναι η ίδια η εικόνα ως πεδίο ιδεολογικής αντιπαράθεσης.
Η πρώτη εντύπωση είναι η σχεδόν απόλυτη κυριαρχία της αισθητικής της Jean-Luc Godard, ιδιαίτερα της περιόδου των ταινιών La Chinoise, Week-end και της πολιτικής φάσης του Groupe Dziga Vertov. Τα συνεχή jump cuts, τα intertitles, η απευθείας προσφώνηση προς την κάμερα, η αποσύνδεση εικόνας και λόγου, η χρήση χρωμάτων ως θεωρητικών σημείων και όχι ως φυσικής αναπαράστασης, όλα συγκροτούν μια σαφή συνομιλία με εκείνη την κινηματογραφική γλώσσα. Ωστόσο το έργο δεν αποτελεί απλή μίμηση. Ενσωματώνει στοιχεία του 21ου αιώνα —τη λογική των κοινωνικών δικτύων, της υπερκατανάλωσης και της αισθητικής της διαφήμισης— δημιουργώντας ένα είδος «μετα-Godard».
Η αρχική σκηνή μέσα στο σούπερ μάρκετ είναι ίσως η ισχυρότερη του έργου. Η Ελένη σπρώχνει άδειο καρότσι. Το καρότσι γίνεται σύμβολο μιας επιθυμίας που δεν έχει ακόμη αντικείμενο. Δεν αγοράζει· περιφέρεται. Η φράση:
«Η επανάσταση είναι να διαλέγεις ανάμεσα σε 37 είδη σαπουνιού και να μην παίρνεις κανένα»
συμπυκνώνει μια ολόκληρη κριτική του καταναλωτικού καπιταλισμού. Η ελευθερία εμφανίζεται ως ψευδαίσθηση επιλογής. Η αγορά προσφέρει άπειρες παραλλαγές του ίδιου προϊόντος, αλλά όχι πραγματική αυτονομία. Το άδειο καρότσι είναι ίσως η μοναδική πραγματική πράξη αντίστασης.
Η εμφάνιση του γαλλικού συνθήματος LA SOCIÉTÉ DU SPECTACLE παραπέμπει άμεσα στο έργο του Guy Debord. Δεν λειτουργεί απλώς ως αναφορά. Ολόκληρη η δομή του σεναρίου είναι οργανωμένη πάνω στη θεωρία του Debord. Οι άνθρωποι δεν σχετίζονται μεταξύ τους αλλά μέσω εικόνων. Η Ελένη δεν υπάρχει ως άνθρωπος· υπάρχει ως επιφάνεια προς θέαση.
Αυτό γίνεται ακόμη πιο εμφανές στη φράση:
«Όχι. Είμαι όμορφη. Έχει διαφορά.»
Εδώ ο συγγραφέας αντιστρέφει την παραδοσιακή σύνδεση της ομορφιάς με την ευτυχία. Η ομορφιά δεν είναι συναίσθημα αλλά κοινωνική λειτουργία. Είναι κοινωνικό κεφάλαιο. Είναι μηχανισμός εξουσίας. Η ομορφιά δεν λυτρώνει· αντικαθιστά την ευτυχία.
Το intertitle:
«Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΟΠΛΟ»
είναι ίσως η βασική θέση ολόκληρου του έργου. Εδώ η γυναικεία μορφή δεν παρουσιάζεται ως αντικείμενο επιθυμίας αλλά ως ιδεολογικό πεδίο μάχης. Το σώμα γίνεται αφίσα, σύνθημα, διαφήμιση και επαναστατικό έμβλημα ταυτόχρονα.
Η επιλογή της Giorgia Meloni πάνω στο κουτί των μπισκότων αποτελεί μία από τις πιο αιχμηρές ειρωνικές εικόνες. Η πολιτική μετατρέπεται σε εμπορικό λογότυπο. Η προπαγάνδα δεν έρχεται πλέον μόνο από τα μέσα ενημέρωσης αλλά από την ίδια τη συσκευασία των προϊόντων. Η καθημερινότητα γίνεται ιδεολογική κατανάλωση.
Εξαιρετική είναι επίσης η χρήση της Pop Art. Οι αναφορές στον Roy Lichtenstein και στον Andy Warhol δεν είναι διακοσμητικές. Ο Warhol είχε ήδη μετατρέψει την κονσέρβα σε έργο τέχνης. Εδώ η κονσέρβα γίνεται «REVOLUTION». Δηλαδή ακόμη και η επανάσταση μετατρέπεται σε καταναλωτικό προϊόν. Πρόκειται για μία ιδιαίτερα εύστοχη μετανεωτερική ειρωνεία.
Η δεύτερη ενότητα, με το μπλε μαντήλι, το μαύρο ζιβάγκο και το απόσπασμα από τον Karl Marx, μεταφέρει το έργο από την κριτική της εικόνας στην κριτική της οικονομίας. Η φράση για το κεφάλαιο ως «νεκρή εργασία» δεν ακούγεται σαν πανεπιστημιακή διάλεξη. Τοποθετείται δίπλα σε περιοδικά μόδας και αισθητική Pop Art, δημιουργώντας μια έντονη αντίφαση. Η θεωρία καταναλώνεται όπως η μόδα.
Η ερώτηση:
«Tu me trouves jolie?»
είναι το σημαντικότερο μοτίβο του έργου. Επιφανειακά είναι ερωτική. Στην πραγματικότητα είναι πολιτική. Η Ελένη δεν ρωτά αν είναι όμορφη. Ρωτά αν μπορεί ακόμη να υπάρξει έξω από το βλέμμα του θεατή. Αναζητά αναγνώριση μέσα στο ίδιο σύστημα που την αντικειμενοποιεί.
Η εμφάνιση του Che Guevara, του Mao Zedong και της κονσέρβας Campbell δημιουργεί ένα εντυπωσιακό τρίγωνο. Η επανάσταση, η ιδεολογία και το εμπόρευμα αποκτούν την ίδια εικαστική αξία. Το έργο υπαινίσσεται ότι ο καπιταλισμός έχει ήδη εμπορευματοποιήσει ακόμη και τα σύμβολα της αντίστασης.
Ιδιαίτερη δύναμη έχει και η αναφορά στην The Passion of Joan of Arc του Carl Theodor Dreyer. Εκεί όπου ο Dreyer χρησιμοποιούσε το πρόσωπο ως τόπο πνευματικού μαρτυρίου, εδώ το πρόσωπο της Ελένης λειτουργεί ως επιφάνεια όπου προβάλλονται ιδεολογίες, επιθυμίες και εμπορεύματα. Το ιερό αντικαθίσταται από το πολιτικό.
Το τελευταίο μέρος αποτελεί σχεδόν κινηματογραφικό ποίημα. Οι λέξεις:
LA RENCONTRE
LES MOTS
LE MIROIR
L'IMAGE
L'AMOUR
LA MORT
δεν περιγράφουν σκηνές αλλά έννοιες. Θυμίζουν περισσότερο φιλοσοφικό λεξικό παρά σενάριο. Η αφήγηση διαλύεται και απομένει μόνο η ακολουθία σημαινόντων.
Η πιο τραγική ίσως φράση του έργου είναι:
«Διαβάζω Πλάτωνα. Και πουλάω το σώμα μου.»
Η αντίθεση είναι σκόπιμα βίαιη. Ο Πλατωνας εκπροσωπεί τον κόσμο των ιδεών. Το σώμα αντιπροσωπεύει την εμπορευματοποιημένη ύλη. Η Ελένη κατοικεί και στους δύο κόσμους χωρίς να ανήκει ολοκληρωτικά σε κανέναν.
Το τελικό FIN? είναι από τις πιο εύστοχες επιλογές. Το ερωτηματικό ακυρώνει το τέλος. Όπως και η ταυτότητα της Ελένης, έτσι και η ταινία παραμένει ανοιχτή. Δεν ολοκληρώνεται ποτέ, γιατί ούτε η εικόνα ούτε η ιδεολογία ούτε η κατανάλωση ολοκληρώνονται.
Ως αισθητικό επίτευγμα, το έργο είναι εξαιρετικά συνεκτικό. Η εικονογραφία, τα χρώματα, οι γλώσσες (ελληνικά, γαλλικά), οι πολιτικές αναφορές και ο ρυθμός υπηρετούν ένα ενιαίο όραμα. Δεν ενδιαφέρεται να αφηγηθεί ιστορία αλλά να παράγει σκέψη μέσω της σύγκρουσης εικόνων.
Συνολικά, το «Tu me trouves jolie?» είναι ένα φιλόδοξο μετακινηματογραφικό κολάζ που συνδυάζει τον πολιτικό μοντερνισμό του Godard, την κριτική του θεάματος του Debord, τη μαρξική θεωρία της εργασίας, την Pop Art και τη σύγχρονη κουλτούρα της κατανάλωσης. Πρόκειται για έργο που δεν επιδιώκει να συγκινήσει με την πλοκή, αλλά να προκαλέσει τον θεατή να αναρωτηθεί αν, στην εποχή της αδιάκοπης κυκλοφορίας εικόνων, είναι ακόμη δυνατό να υπάρξει μια εικόνα που να μην έχει ήδη μετατραπεί σε εμπόρευμα.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου