.
.
-μεταφραζοντας
Ομήρου Οδύσσεια,ραψωδία σ',
στίχοι 169-197
-Συμομιλια Ευρυνομης και Πηνελοπης
χνκουβελης cncouvelis
-μεταφραζοντας
Ομήρου Οδύσσεια,ραψωδία σ',
στίχοι 169-197
-Συμομιλια Ευρυνομης και Πηνελοπης
και τότε η Ευρυνόμη η οικονόμος
τής είπε τα λογια:
ναι,πράγματι,αυτά όλα,κόρη μου,
όπως ταιριαζει τα'πες
αλλά πήγαινε και στο παιδί σου πες το
μην του το κρυψεις
αφού πλύνεις το κορμί και
με μύρο το μαγουλο αλειψεις
όχι έτσι με δάκρυα όλο το πρόσωπο βρεγμενη
να'ρθεις,
επειτα καλό δεν είναι
να θρηνεί κανείς χωρίς τελειωμό,
γιατί ήδη ο γιος σου είναι πια μεγάλος
που μάλιστα στους αθάνατους ευχοσουν
να βγαζει γένια να τον δεις,
και τότε η φρόνιμη τής αποκρίθηκε Πηνελοπη:
Ευρυνόμη,τετοια να μην μου λες,
όσο κι αν με φροντιζεις
το κορμί να πλύνω και με μυρο το μάγουλο ν'αλειψω
γιατί σε μένα την ομορφιά οι θεοί
που στον Όλυμπο κατοικούν,μου μαραναν,
από τότε που κείνος έφυγε με τα βαθουλωτα καράβια,
αλλά και την Αυτονοη και την Ιπποδάμεια σε μένα φωναξε να'ρθουν,
ώστε δίπλα σε μένα στο παλάτι να σταθούν,
μόνη εκεί με τους άντρες να μην ειμαι,γιατί ντρεπομαι,
έτσι είπε,κι η γριά γυναίκα βγήκε απ'το μέγαρο
τις γυναίκες να ειδοποιησει
και να τις καλέσει
να'ρθουν,
τότε όμως αλλα η θεα με τα λαμπερά μάτια Αθηνα σκεφτηκε,
στη κόρη του Ικαριου ύπνο γλυκό άπλωσε,
εκείνη κοιμήθηκε γέρνοντας πισω,
κι όλα τα μελη της χαλαρωσαν,στο ανακλιντρο,
κι εκεί τότε η ξεχωριστή στις θεές θεα
αθάνατα δώρα της έδινε,
οι Αχαιοί να την θαυμάσουν,
πρώτα της ομόρφυνε το πρόσωπο
καλά καθαρίζοντας μ'αμβροσια μύρο,
με το ίδιο που η ομορφοστεφανωτη Κυθέρεια
αλείφεται,
όταν στον Χάριτων τον σαγηνευτικό χορό πηγαινει,
κι αυτή ψηλότερη και πιο επιβλητική την έκανε
να φαίνεται,
και λευκότερη επισης την έκανε
απ'το γυαλισμένο ελαφαντοστουν,
κι αφού αυτά η ξεχωριστη στις θεές εκανε αποχωρησε
τὴν δ' αὖτ' Εὐρυνόμη ταμίη πρὸς μῦθον ἔειπε·
«ναὶ δὴ ταῦτά γε πάντα, τέκος, κατὰ μοῖραν ἔειπες.170
ἀλλ' ἴθι καὶ σῷ παιδὶ ἔπος φάο μηδ' ἐπίκευθε,
χρῶτ' ἀπονιψαμένη καὶ ἐπιχρίσασα παρειάς,
μηδ' οὕτω δακρύοισι πεφυρμένη ἀμφὶ πρόσωπα
ἔρχευ, ἐπεὶ κάκιον πενθήμεναι ἄκριτον αἰεί.
ἤδη μὲν γάρ τοι παῖς τηλίκος, ὃν σὺ μάλιστα175
ἠρῶ ἀθανάτοισι γενειήσαντα ἰδέσθαι.»
τὴν δ' αὖτε προσέειπε περίφρων Πηνελόπεια·
«Εὐρυνόμη, μὴ ταῦτα παραύδα, κηδομένη περ,
χρῶτ' ἀπονίπτεσθαι καὶ ἐπιχρίεσθαι ἀλοιφῇ·
ἀγλαΐην γὰρ ἐμοί γε θεοί, τοὶ Ὄλυμπον ἔχουσιν,180
ὤλεσαν, ἐξ οὗ κεῖνος ἔβη κοίλῃσ' ἐνὶ νηυσίν.
ἀλλά μοι Αὐτονόην τε καὶ Ἱπποδάμειαν ἄνωχθι
ἐλθέμεν, ὄφρα κέ μοι παρστήετον ἐν μεγάροισιν·
οἴη δ' οὐ κεῖσ' εἶμι μετ' ἀνέρας· αἰδέομαι γάρ.»
ὣς ἄρ' ἔφη, γρηῢς δὲ διὲκ μεγάροιο βεβήκει185
ἀγγελέουσα γυναιξὶ καὶ ὀτρυνέουσα νέεσθαι.
ἔνθ' αὖτ' ἄλλ' ἐνόησε θεὰ γλαυκῶπις Ἀθήνη·
κούρῃ Ἰκαρίοιο κατὰ γλυκὺν ὕπνον ἔχευεν,
εὗδε δ' ἀνακλινθεῖσα, λύθεν δέ οἱ ἅψεα πάντα
αὐτοῦ ἐνὶ κλιντῆρι· τέως δ' ἄρα δῖα θεάων190
ἄμβροτα δῶρα δίδου, ἵνα θηησαίατ' Ἀχαιοί.
κάλλεϊ μέν οἱ πρῶτα προσώπατα καλὰ κάθηρεν
ἀμβροσίῳ, οἵῳ περ ἐϋστέφανος Κυθέρεια
χρίεται, εὖτ' ἂν ἴῃ Χαρίτων χορὸν ἱμερόεντα·
καί μιν μακροτέρην καὶ πάσσονα θῆκεν ἰδέσθαι,195
λευκοτέρην δ' ἄρα μιν θῆκε πριστοῦ ἐλέφαντος.
ἡ μὲν ἄρ' ὣς ἕρξασ' ἀπεβήσετο δῖα θεάων
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου