.
.
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χνκουβελης cncouvelis
Τα κενά ανάμεσα στους ανθρώπους
-Περιμένετε κάποιον;τη ρώτησε.
Η γυναίκα χαμογέλασε.
-Ναι.
-Άργησε;
-Δεν ξέρω αν υπάρχει.
Περπατησαν.
Ένας σκύλος διέσχισε τη λεωφόρο.
Ένας γερανος μπροστά από μια πολυκατοικία,μέσα στη νύχτα σαν τεράστιο μεταλλικο ζώο.
Κάθησαν στη βεράντα.
Η πόλη απλωνονταν κάτω τους.Δεν είχε τίποτε το εντυπωσιακό.
Ένιωθαν σαν να είχαν απομακρυνθεί από τον κόσμο.
-Είσαι ευτυχισμένη;τη ρώτησε.
-Δεν ξέρω αν η ευτυχία είναι ανάμνηση,απάντησε εκείνη.
Έπειτα τον φίλησε.
Μετά έμειναν ακίνητοι.
Ύστερα από λίγες μέρες εκείνη εξαφανίστηκε.
Δεν άφησε σημείωμα.
Δεν τηλεφώνησε.
Στο δωματιο της πάνω στο τραπέζι υπήρχε το ποτήρι το νερο που είχε αφήσει.
Σιγά -σιγα θα εξατμίζονταν.
Πέρασαν μήνες.
Είδε μια γυναίκα να περπαταει μπροστά του.
Το ίδιο βάδισμα.
Η ίδια αργή κίνηση των ώμων.
Την ακολούθησε από απόσταση.
Εκείνη μπήκε στον σταθμό του μετρό.
Ίσως να ήταν εκείνη.
Ίσως μια άγνωστη.
Ίσως μονάχα η ανάμνηση μιας γυναίκας.
Τότε κατάλαβε ότι ο έρωτας τελειώνει όταν παυει να σε μεταμορφώνει.
Και η πόλη,αδιάφορη,συνεχίζει.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου