I Am a Greek European Worldwidel Man-Now!- www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

I Am a Greek European Worldwide Man-Now!-

www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

Δευτέρα 6 Σεπτεμβρίου 2021

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -ΑΡΓΗΣΕΣ ΠΟΛΥ ΝΑ ΜΟΥ ΓΡΑΨΗΣ -η απο γραμματα ερωτικη ιστορια[αρχες 1950]-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-ΑΡΓΗΣΕΣ ΠΟΛΥ ΝΑ ΜΟΥ ΓΡΑΨΗΣ

-η απο γραμματα ερωτικη ιστορια[αρχες 1950]-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
.
.


ΑΡΓΗΣΕΣ ΠΟΛΥ ΝΑ ΜΟΥ ΓΡΑΨΗΣ

η απο γραμματα ερωτικη ιστορια[αρχες 1950]-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

[ '' Την δι'Αλληλογραφιας Γνωριμιαν μας''] Αποσπασμα Ενος Επιστολογραφικου Romanco 

Προδημοσιευση ενος Επιστολογραφικου ROMANCO


ο Λευτερης[24 χρ]φανταρος από τη Δυτική Στερεά στη Μακεδονια και η Μαρια [19 χρ] απο το Ηρακλειο Κρητης αλληλογραφουν-[τα γραμματα μονο της Μαριας]

[Αποσπασματα]

.

.

[''υπερετουσα το 1952 στη ΔΟΕ Διευθυνση Οχειρωματικων Εργων στο

Κιλκις,ημασταν σαν πολιτες οχι σαν φανταροι,βρεθηκα μ'ενα φιλο μου

στο Λευκο Πυργο στη Θεσσαλονικη,τοτε εκει κανανε εργα ,δεν θυμαμαι

τι ,και δεν επιτρεπανε την επισκεψη,μας πλησιασαν δυο μαθητριες,φο-

ρουσαν ποδιες,και μας ειπαν τι γινεται,ηθελαν να δουν τον Λευκο Πυργο,

να μπουν μεσα,εγω ηξερα εναν που φυλαγε στη πορτα ,ειπα στις κοπελλες

πως θα κανονισω να μπουν μεσα,ετσι εγινε ,εγω ημουνα γνωστος ,ο φιλος

μου εδειξε ταυτοτητα,και μπηκαμε μεσα και ειδανε οι κοπελλες τον Λευκο

Πυργο,μας ευχαριστησαν και ανταλλαξαμε συστασεις με τη μια κοπελλα,

τη Μαρια,κι ετσι αρχισε η αλληλογραφια μας,θυμαμαι ηταν ψηλοτερη απο 

μενα,λεπτη κοπελλα,ομορφη,εγω τοτε δεν φορουσα στρατιωτικα αλλα

ενα κουστουμι που μου το εδωσε το παιδι του γιατρου του Σπυρελη,

ηταν φοιτητης στη Θεσσαλονικη,το γνωριζα γιατι ο πατερας του ηταν 

γιατρος στο χωριο,κι ειχαμε οικογενειακες σχεσεις''] 

.

.

2-3-1952 Ηρακλειον

Καλε μου φιλε

Εφτασε το καρναβαλι ,με τους χορους και τις τρελλες του,και

πολυχρομα κουστουμια και τις μυστηριωδες μασκες του.

Ολοι γλεντανε.Ριχνουντε στην απολαυση του κεφιου,χωρις

να σκεπτοντε οτι περα μακρυα ,στην  χιονισμενη κορυφη ενος

βουνου ,καποιος φρουρος  στεκεται με το οπλο του στον 

ομο,και εχωντας  τα ματια του καρφωμενα περα μακρυα φερ-

νει στο μυαλο του,παλιες αποκριες,τοτε που κοντα στους δικους

του χορευε κι αυτος  σφιγγοντας στην πλατια  αγκαλια του

μια μικρη τσιγγανα  η' αρλεκινα ,με την κρυφη ελπιδα ,να απο-

σπαση την μαυρη μασκα απο το γοητευτικο προσωπακι της ντα-

μας του.-Τι να γινη ομως .Οι μερες της στρατιωτικης θυτειας θα

περασουν και θα γυριση και παλι κοντα στους δικους του.

Ευχομαι η ευλογημενη αυτη μερα να φθαση συντομα.- 

Το γραμμα  σου το τοσο καλογραμμενο  μ'εκαμε  να ζησω κι εγω

μεσα  στην μαυρη σκηνη,την αμυδρα φωτισμενη,απο την μικρη

λαμπα του πετρελαιου.Τραγουδησα κι εγω μαζυ σας,και συμμερι-

σθηκα την απολαυση που νοιωσατε στην ωρα της αναπαυσεως,

στην χειμωνιατικη αυτη νυχτα,μετα απο τους κοπους μιας κου-

ραστηκης ημερας.Ηταν το πρωτο γραμμα στο οποιο μου περιε-

γραφες  μια ωρα απο τη ζωη σου.

Σ'ευχαριστω που με τοση προσοχη και ευχαριστηση διαβαζεις τα

βιαστικα γραμμενα γραμματα μου.Πρεπει να ξερης οτι κι εγω νοιω-

θω μεγαλη χαρα διαβαζοντας τα δικα σου γραμματα.Οταν φθασουν

στα χερια μου,με ανυπομονισια διαβαζω τις καλογραμμενες  αραδες,

που μου φερνουν νεα σου.Αισθανομαι σα να σε γνωριζω,και νοιωθω

την χαρα της αδελφης που μαθαινει ειδησεις απο τον αδελφο της.-

Μη νομιζεις οτι θα με κουρασουν τα γραφομενα σου οσα κι αν ειναι.

Αφησε το χερι σου λοιπον να γραψη ελευθερα οπως αν εγραφες στην

αδελφη σου.-Γραψε μου για τον εαυτο σου ,τις σκεψεις σου,για την

στρατιωτικη σου ζωη σου,και για οτι νομιζεις οτι μπορεις  να εκμυστε-

ρευτης,σε μια καλη φιλη αδελφικη.-Τωρα που σου γραφω ειναι 2  1/2

η ωρα απογευμα Κυριακης.Αυριο ειναι  η Καθαρη Δευτερα και θα βγω

με τον πατερα  και την παρεα μου ολη και θα παμε σ'ενα χωριο που 

λεγεται Ρογδια.1 ωρα εξω απο το Ηρακλειο.-Αφου γευματισαμε εκει,

θα ανεβουμε με τα ποδια ,[γιατι δεν πηγαινει αυτοκινητο] σ'ενα μονα-

στηρι γυναικων.Ειναι περιπου τρια τεταρτα τρομερης ανηφορας.Εχω 

παει και αλλη φορα  εκει αλλα η παρεα μου δεν πηγε ποτε,κι ετσι για 

το χατηρι τους...

Τι να γινη,η πεζοπορια θα μας βοηθηση  να κανουμε και κομψη σιλου-

ετα.-Ολα αυτα αν ο καιρος ειναι καλος.Αν ομως βρεξη θα μεινωμε στο

σπιτι.Θα κοιμηθω το μεσημερι,και θα  ονειρευτω πως ειμαι στην εξοχη

και κοβω λουλουδια.Ετσι ειναι η ζωη.-

Γεια σου και καλη σαρακοστη.-

Μαρια.

.

.

[σημειωση:

Ρογδια[Ροδια]

Η Ρογδια[Ροδιά] είναι χωριό της επαρχίας Μαλεβιζίου και ομώνυμο Δημοτικό 

διαμέρισμα στο δήμο Μαλεβιζίου, με 797 κατοίκους, με βάση την απογραφή 

του 2011. Η απόστασή της από το Ηράκλειο είναι περί τα 16 χλμ. και βρίσκεται 

στις ανατολικές πλαγιές υψώματος με θέα προς την πόλη και τον κόλπο του 

Ηρακλείου. Οι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με τη γεωργία (αμπελοκαλλιέρ-

γειες, ελαιοκομία, κηπευτικά, εσπεριδοειδή). 

Η Ροδιά (παλαιότερα γνωστή ως Ρογδιά) δεν αναφέρεται στις βενετικές απο-

γραφές. Αναφέρεται στην τουρκική απογραφη του 1671 με το όνομα Rodya 

στην επαρχία Μαλεβιζίου με 9 χαράτσα. Σημειώνεται επίσης Chiera Rodea 

σε σχεδιάγραμμα του Βασιλικάτα του 1618[3]. Την ύπαρξη του οικισμού κατά 

τη βενετοκρατία πιστοποιεί και ο σωζόμενος τώρα πύργος, ο οποίος ήταν το 

μέγαρο των φεουδαρχών της περιοχής αδελφών Γεωργίου και Φραγκίσκου 

Μοδινών, οι οποίοι αναφέρονται φεουδάρχες του τμήματος αυτού της επαρ-

χίας Μαλεβιζίου από το 1565. Το μέγαρο αυτό κηρύχθηκε μνημείο διατηρη-

τέο και περιήλθε στην κυριότητα του Κράτους.

Δίπλα στο μέγαρο σώζεται ο παλαιός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, 

η Chiera Rodea, η αναφερόμενη από το Βασιλικάτα. Στο υπέρθυρο σώζεται 

η χρονολογία 1553 και στέμμα, το οποίο υποθέτει ο Gerola ότι ανήκει στον 

οίκο των Καλεργών.

Κάτω από το χωριό και λίγο βορειότερα βρίσκεται ο όρμος Φρασκιά, ο οποίος χρησιμοποιούνταν από τους Βενετούς όταν δεν μπορούσαν να χρησιμοποιή-

σουν το λιμάνι του Χάνδακα. Στον όρμο αυτό αποβιβάστηκαν το 1364 τα βενε-

τικά στρατεύματα υπό τον condotiero Dal Verme για την καταστολή της επα-

νάστασης της Δημοκρατίας του Αγίου Τίτου.

Ο Ιωάννης Χατζηδάκης αναφέρει στηνΠεριήγηση της Κρήτης (1881) ότι στη 

Ρογδιά σώζεται έπαυλη του Μεχμέτ Αλή της Αιγύπτου. Από τη Ροδιά καταγότ-

αν η Άννα Καλλέργη, κόρη του Κωνσταντίνου Καλλέργη, τον οποίο ακολούθη-

σε σε όλες τις μάχες το 1866. Παντρεύτηκε τον Ιωάννη Κοντογιάννη από το 

Σέλινο και με το όνομα Κοντογιάννενα ή Καπετάν Γιάννενα ή Σπανονικόλης 

ανέπτυξε δράση ώστε ο αρχηγός Κριάρης την έκαμε οπλαρχηγό.

.

Μονή Σαββαθιανών στη Ρογδια

Το γυναικείο Μοναστήρι βρίσκεται 14χλμ. δυτικά του Ηρακλείου στο δρόμο 

για τη Ρογδιά. Είναι κτισμένο σε ύψος 417μ. και σε κατάφυτη περιοχή. Στη μονή 

υπάρχουν δύο εκκλησίες, της Παναγίας, που χρονολογείται από το 16ο αιώνα, 

και του Αγίου Αντωνίου, που χρονολογείται από το 15ο αιώνα. Ενα κομμάτι του 

ναού είναι κτισμένο μέσα σε σπηλιά και μια μικρή γέφυρα, από το 1535, συνδέει 

την εκκλησία με το κυρίως μοναστήρι. Εκεί μπορεί κανείς να αγοράσει παραδο-

σιακά κεντήματα.]

.

.

15-3-52 Ηρακλειον

Αγαπητε Λευτερη

Μολις τωρα ,τελειωσα τα τοσο ανιαρα και κουραστικα μαθηματα μου,

και καθισμενη στο γραφειο μου ασχολουμαι με την συνταξη της επιστο-

λης αυτης.

Δεν μπορω να σου περιγραψω ,την χαρα που ενοιωσα διαβαζοντας στο

μικρο σου γραμμα ποσο ωραια  περασες την Καθαρη Δευτερα με ολη την

χαρουμενη συντροφια σου στον Αγιο Γεωργιο.

Βεβαια πιο ωραια θα περνουσες κοντα στους δικους σου,στο χωριο σου.

Πιο ευτυχισμενος θα ενοιωθες κοντα στην μικρη αδελφη σου τον πατερα

και τον αδελφο σου,αλλα,δεν πειραζει.Αφου ειναι τετοια η περιστασις και 

δεν μπορεις να διασκεδασης κοντα τους,φροντισε να περνας καλα τωρα,

γιατι οταν ξαναγινης πολιτης ,και πας στην πατριδα σου,ισως θα νοσταλγη-

σης την εποχη αυτη,που ξεγνοιαστα χορευες σφιγγοντας στην αγκαλια

σου την γνωστη η' την αδελφη του συναδελφου σου ,με τη συνοδεια 

ενος αρμονικου ακορντεον.-

Κι εγω ομως περασα καλουτσικα την γιορτινη αυτη μερα.Η ημερα ξημε-

ρωσε λουσμενη ,απο τις χρυσες αχτινες του ηλιου.-Μπηκαμε στα αυτο-

κινητα και ξεκινησαμε .-Φτανουμε στο χωριο περνωντας απο καταπρασι-

νες βουνοπλαγιες,και λιβαδια γεματα λουλουδια.-Απο κει πρεπει να συνε-

χισωμε  πεζη.-Αφου ειπιαμε πορτοκαλαδες ,κ.τ.λ. αρχιζομε την λιγο κου-

ραστικη αλλα και διασκεδαστικη πορεια μας.Ο δρομος ειναι ανομαλος,

κι εμεις μαθημενοι στη ξεκουραση σχεδον της πολεως λαχανιαζουμε

στον ανιφορο.-

Μπρος απο τα ματια μας περνουν  μαγευτικα τοπια.-Παντου πρασινα-

δα.Παντου λουλουδια.-Που και που ενα μικρο ριακι κυλα τα κρυστα-

λενια νερα του σκιζοντας σαν φιδι το βουνο που ειναι ντυμενο στα

γιορτινα του.Τελος φθανωμε στον προορισμο μας.Με χαρα μας υπο-

δεχονται.-Γελια και ''καλως ηλθατε'' αντηχουν.Αλλα εχωμε μια διαβο-

λεμενη πεινα,και στρωνομαστε στο πλουσιο τραπεζι το φορτομενο

απο σαρακοστιανα φαγητα.-Μετα τραγουδισαμε ,αστειευτηκαμε 

περπατησαμε μαζευοντας λουλουδια.Ειπιαμε νερο απο τη δροσερη

πηγη που ηταν λιγο πιο περα,και επειτα  οταν ο ηλιος εδυσε  και

η μαυρη θεα της νυχτας  απλωνε τα μαβια πεπλα της,στην γυρω φυση

χαιρετισαμε την παρεα μας ,και μπαινοντας στο αυτοκινητο της κα-

θε οικογενεια χωριστα τραβαμε για την πολη χαλωντας τον κοσμο

απο τα χαρωπα τραγουδια και τα γελια μας.-Αλλα η ωραια αυτη

ημερα περασε και αρχησε παλι η ανιαρη ρουτινα της ζωης να τραβα

τον δρομο της κουραστικη.-

Σου γραφω βιαστικα γιατι θελω να παω στο σχολειο.Ειναι μεσημερι.

Σε αφινω.

Μαρια

.

.

Σκεφτομαι πολλες φορες ποσο μονοτονα θα περνουν εκει οι ωρες

σας .Στο αλλο  γραμμα σου ,μην παραλειψης να μου γραψης τι κανε-

τε ολη την ημερα  πως διασκεδαζετε κ.τ.λ.

Φωτογραφια θα στειλω  στο επομενο γραμμα.

Περιμενω δικη σου.

Καλη Νυχτα.

Μαρια.

.

.

Εν Ηρακλειω τη 12 Αυγουστου 1952

Αγαπητε Λευτερη

Επειτα απο τοσο καιρο που ειχα να λαβω

γραμμα σου,φανταζεσαι την χαρα μου,οταν

ο ταχυδρομος μου παρεδωσε το γραμμα σου

αυτο.

Αφανταστη ηταν η λυπη μου οταν το γραμμα

που σου ειχα στειλει προ μηνος περιπου,και που

ηταν γεματο απο τις εντυπωσεις του τοσο ωραι-

ου ταξειδιου γυρισε πισω με μια σημειωση του

Ανθ/γου σου που με πληροφορουσε οτι ειχες

τραυματισθει.Του ξαναγραψα ζητωντας την

νεα σου συσταση και πληροφοριες.

Δεν ηξερε και εκεινος τη συσταση σου,και

περιμενα γραμμα σου ελπιζοντας οτι δεν θ'

αργουσε.

Η φωτογραφια που μου στελνεις στο αποκομ-

μα της εφημεριδος παρθηκε στο κεντρο ''Λου-

ξεμβουργο'' της Θεσσαλονικης,το βραδυ που

ο Κρητικος συλλογος μας παρεθεσε γευμα.

Ειμαι εκεινη που σημειωσα με το τοξο.Δεν

εχω βγει καθολου καλα,αλλα δεν πειραζει.

Μαθε οτι προβιβαστηκα με 18 και κατι.Και

τωρα μη εχοντας τι να κανω αυτο το καλο-

καιρι θα παραθερισω σε κανενα χωριο.Ε-

τοιμαζομαι μαλιστα να φυγω με τη θεια μου

,και τον αδελφο μου.Φανταζομαι να περασω

καλα...Μετα θα φροντισω να διοριστω στη

Τραπεζα της Ελλαδος γιατι βαρεθηκα το

θρανιο.Θα εξακολουθησω δε τα γαλλικα,

τα Αγγλικα και την στενογραφια.Αλλα αυτα

για τον χειμωνα.Τωρα περνω τον καιρο μου

διαβαζοντας διαφορα μυθιστορηματα,κεν-

τωντας, παιζωντας μπαλλα,κολυμβωντας ,

κ.τ.λ.Μαθε πως δεν πηγαμε μονο στη Θεσ-

σαλονικη,αλλα και στην Βερροια-Κοζανη-

Κατορια-Φλωρινα-φυλακιο της Νικης-

Εδεσσα-Ναουσα και ξαναγυρισαμε παλι

στη Θεσσαλονικη.Ποσο καλα περασαμε.

Αυτη η εκδρομη θα μου μεινει αξεχαστη.

Που να'ξερα οτι βρισκοσουν εκει,θα πε-

τιομουν να σ'εβλεπα-αν και μας το απηγο-

ρευαν αυστηρως να πηγαινουμε καπου

μονες.

Φανταζομαι τη χαρα σου,τωρα που εισαι

κοντα στην οικογενεια σου,κοντα στην

αδελφουλα σου,που τοσο την αγαπας...

Οταν μου ξαναγραψεις ,πληροφορησε με σε

παρακαλω,που χτυπησες,αν υπεφερες,και

αν ακομα υποφερεις.Παντως αν ποναει το

χερι σου,και σου φερνει κοπο να κινης το

χερι σου,μη γραψεις η' γραψε λιγα.Δεν θε-

λω να ειμαι αιτια να υποφερης.

Τα νεα μου ειναι λιγα ,γιατι οπως γραφω

και πιο πανω η ημερα μου ειναι τεμπελι-

κια.Τωρα που σου γραφω μολις εγυρισα

απο την θαλασσα,στην οποια εμεινα 1 ½

ωρα συνεχεια,και ειμαι σκοτωμενη απο την

κουραση.

Σου αρεσει το μπανιο στην θαλασσα; ξε-

ρεις κολυμπι;και αν ξερεις ποιου ειδους

κολυμπι σου αρεσει;

Ποσο λυπαμαι που το χωριο που θα παω

να μεινω δεν εχει κοντα θαλασσα.Την

ελλειψη ομως της θαλασσας την αναπλη-

ρωνει η δροσια, η πρασιναδα ,και το κο-

λυμπι θα το διαδεχθει η...πεζοπορια.Ε-

τσι ειναι η ζωη.Χρειαζεται και λιγη αλλα-

γη και λιγη περιπετεια,

[ Σου ευχομαι καλη αναρρωση ]

Δωσε τους χαιρετισμους μου εις τους

γνωριζωντας την αλληλογραφια μας

Με αδελφικη αγαπη

Μαρια




.- αποκομμα εφημεριδας που το εστειλε η Μαρια σε γραμμα 

με το βελος σημειωνεται ποια ειναι]

Αι μαθητριαι του γυμνασιου θηλεων Ηρακλειου Κρητης φωτογρα-

φουμενοι  κατα την δεξιωσιν την οποιαν εδωσε προς τιμην των η 

Παγκρητιος Αδελφοτης Θεσσαλονικης εις το κεντρον ''Λουξεμβουργον''

.

.

Εν Ηρακλειω τη 1 -Σεπτεμβριου 1952

Αγαπητε Λευτερη

Μολις πριν ολιγον ελαβα το γραμμα σου,

που με τοση ανυπομονησια περιμενα.

Ποσο χαρηκα που διαβασα οτι το χερι

σου ειναι καλα πλεον, και θα επανελθης

παλι στην μοναδα σου.

Μαθε οτι επανηλθα και παλι στο Ηρακλειο,

αφου περασα 15 ημερες πολυ ευχαριστα

στο χωριο.Καθε πρωι πηγαινα με τους

συγγενεις μου,για να παρακολουθησω

τον τρυγο στο αμπελι,η' το απλωμα της

σταφιδας,ποτε παλι εμενα στο σπιτι για

να ειδω τους ανθρωπους που εβαζαν ,

για να πατησουν τα σταφυλια..Ολα αυτα

ειναι ενδιαφεροντα πραγματα για μια

κοπελλα που ζει στη πολιτεια και μονον

το καλοκαιρι μπορει να χαρη τις χαρες

του χωριου.Ετυχα δε και στη γιορτη του

Αγιου-Φανουριου που ηταν στας 27 του

περασμενου μηνος,και γιορταζε το χωριο.

Ηλθαν ξενοι και διασκεδασαμε ολοι μαζι,

ενω οι μαντιναδες-[Κρητικα διστιχα ]εδι-

ναν κι επερναν.Πρεπει να ξερης οτι οι

περισσοτεροι Κρητικοι εχουν το χαρι-

σμα να αυτοσχεδιαζουν στιχους.-

Σου αναφερω ενα διστιχο που μου ειπαν,

το μονο που θυμαμαι,απο τα τοσα,για να

δης πως περιπου ειναι αυτα τα ιδιοτυπα

τραγουδια.

''Τα ματια σου μ'αρεσουνε,το χρωμα σου

με πιανει, και θα σου κανω απαγωγη σαν

τον Κεφαλογιαννη''.

Θα ξερης ασφαλως την υποθεση της

Τασουλας – Κεφαλογιαννη χαριν της οποι-

ας απειλησε το νησι μας... δευτερος Τρωι-

κος πολεμος.

Μαθε οτι την Πεμπτη 5 του μηνος θα ανεβω

με τον πατερα στην Αθηνα ,για να φροντι-

σω να προσλειφθω ως υπαλληλος στην

Τραπεζα της Ελλαδος.

Αυτα ειναι τα σπουδαιοτερα νεα μου.

Ειδα στο γραμμα σου οτι απ'ολα τα ειδη

της κολυμβυσεως προτιμας το κροουλ,

να λοιπον που εχουμε τα ιδια γουστα.

Αν εισουν εδω θα παραβγαιναμε για να

ειδουμε ποιος ειναι δυνατοτερος στο κο-

λυμπι.

Τωρα πηγαινω στο μπανιο με τον αδελ-

φο μου και με ενα μου εξαδελφο, 23

χρονων, οχι ομως καλο κολυμβητη..Πο-

σο διασκεδαζω οταν αφου ξεμακρυνωμε

λιγο απο την αμμουδια με παρακαλει να

γυρισουμε πισω γιατι δηθεν επαθε κραμπα.

Απο τα παιγνιδια της θαλασσας μου αρεσει

η μπαλλα μεσα στο νερο.Παιζω τακτικα

με την παρεα μου.

Δωσε τους χαιρετισμους μου εις οσους

γνωριζουν τον συνδεσμο μας αυτο.

Γεια Χαρα

Μαρια

.

.

Εν Ηρακλειω τη 11 Σεπτεμβριου 1952

Καλε μου φιλε.

Γεια σου.

Σημερα μολις ηρθα απο την Αθηνα,οπου

ειχα παει για να φροντισω να διορισθω ,

στην Τραπεζα της Ελλαδος οπως σου εγ-

ραψα και στο προηγουμενο γραμμα νομιζω.

Μεγαλη ηταν η χαρα μου,οταν η γιαγια

μου, μου εδωσε την αλληλογραφια μου,

μεσα στην οποια βρηκα και το γραμμα σου.

Πλυθηκα,αλλαξα και εντελως ξεκουραστη

πια,καθισα να σου γραψω,στο γραφειο μου,

κοντα στο ραδιοφωνο,που την στιγμη αυτη

μεταδιδει τελευταιες αγγλικες επιτυχιες.

Το γραμμα σου αυτο με εκανε να εκτιμησω

ακομα πιο πολυ τα σπανια ψυχικα σου

χαρισματα, αφου προτιμησες να θυσιαστης

εσυ-δεν ηταν ταχα θυσια αυτη;- και να σω-

σης μια ολοκληρη οικογενεια απο το πεν-

θος,πραγμα το οποιο δειχνει ανθρωπο σοβα-

ρο,ευσυνειδητο,με μεγαλη καρδια,που ειναι

ετοιμος να θυσιασθη για το καλο του συναν-

θρωπου του.Γι'αυτο η μικρη μας Πατριδα

ειναι, και θα ειναι παντοτε, μια χωρα που

θα σκορπαη πολιτισμο,και θα κατακτα τα

πνευματα και τις καρδιες των ξενων με την

ψυχικη ευγενεια των τεκνων της.

Ισως να υπεφερες στο κρεββατι του νοσο-

κομειου,αλλα πρεπει να αισθανεσαι τον

εαυτον σου υπερηφανο,για την αυτοθυσια

αυτη,και να ευχαριστης τον θεο για την

σωτηρια σου.

Δεν μπορεις να φανταστης την αγωνια μου

δε, οταν ελαβα το γραμμα απο τον λοχαγο

σου,ο οποιος με ειδοποιουσε για τον τραυ-

ματισμο σου.Η αγωνια μου ομως αυτη α-

νταμοιφθηκε αφου στο παραληρημα σου,

ελεγες που-και που το ονομα μου .[ αν αυ-

το δεν ειναι κομπλιμαν.-]

Φανταζομαι την απελπισια της μικρης

Σουλας οταν εμαθε την κατασταση σου.Α-

φου ομως ηταν περαστικο,ολα τα αλλα

ξεχνιουνται γρηγορα ...

Μαθε οτι απο ωρα -σε ωρα περιμανω,να

με ειδοποιησουν απο την Τραπεζα για να

αναλαβω υπηρεσια.Ειμαι χαρουμενη γι'

αυτο,γιατι ειμαι της ιδεας οτι η συγχρονη

γυναικα πρεπει να εςργαζεται, γιατι δια

της εργασιας, απολαμβανει της εκτιμησεως

της κοινωνιας ,μαθαινει να ζη με δικη της

πρωτοβουλια,βρησκει απασχοληση και

ακομα εχει ενα τακτικο μισθο.

Γιατι πως θα μπορεση η γυναικα να προ-

οδευση, και να εξισωθη με τον ανδρα,οταν

κλεινεται μεσα στο σπιτι της ,και φροντιζει

μονον για την καθαριοτητα,και για την πε-

ριποιησην των μελων της οικογενειας;

Δεν ξερω αν συμφωνης με τις ιδεες μου

αυτες.

Αυτα ειναι τα σπουδαιοτερα νεα μου,γιατι

μου φαινεται θα ειναι μονοτονο, και κου-

ραστικο να σου γραψω, τα καθημερινα πε-

ριστατικα που δεν εχουν καμμια σημμασιαν.

Οταν γραψης γραμμα στη αδελφουλα σου,

γραψε της εκ μερους μου χαιρετισμους-αν

φυσικα ξερει την δι'αλληλογραφιας γνωρι-

μια μας, καθως και σ'οποιον αλλο συγγενη

σου την γνωριζει.

Σε αφινω με φιλικη αγαπη.

Μαρια.

.

.

Εν Ηρακλειω τη 17η Σεπτ. 1952

Αγαπητε Λευτερη

Ελαβα το γραμμα σου,σημερα το μεσημερι ,μολις εφθασα

απο το γραφειο,στο σπιτι κουρασμενη και σκασμενη απο

τη ζεστη.Το φαγητο ειναι ετοιμο ,και τρωγωντας διαβαζα

τις παραγραφους του μικρου γραμματος σου,αφου ουτε να

το διαβασω ,ειχα την υπομονη-ηταν η ωρα 3-ουτε μετα το

φαι να το ανοιξω.

Οι ημερες αυτες,ειναι για μενα σταθμοι στην ζωη μου,γιατι

πρεπει να συνηθησω στην υπηρεσια-στην υπακοη στους

ανωτερους,στο.....πρωινο ξυπνημα-,φευγω απο το σπιτι

το πρωι στις 8 παρα τεταρτο.Τωρα εκπαιδευομαι στο πως

να κρατω τα ημερολογια της Τραπεζης-βιβλια δηλ. στα οποια

γραφεται ολη η κινησις της Τραπεζης καθε μερα.Φανταζεσαι

ποση φασαρια!! Αλλα γιατι να σε ζαλιζω κι εσενα γραφωντας

σου αυτα τα μονοτονα,και κουραστικα πραγματα;

Αλλα θα με συγχωρεσης φανταζομαι ,διοτι οταν κανεις περιελθη

εις μιαν νεαν καταστασην αισθανεται την αναγκη να το εκμυ-

στηρευτη στα πιο γνωστα και προσφιλη προσωπα.-

Πολυ διασκεδαστικο το γραμμα σου,στο μερος που γραφεις

για την απαγωγη της Τασουλας.Μαθε δε οτι οταν μια κοπελλα

εχει το μυαλο της στο κεφαλι της δεν παθαινει τιποτα.Η Τασουλα

ειναι φιλη μου ,και κανουμε τακτικα παρεα,ωφειλω να ομολογησω

ομως οτι αυτο που επαθε το ωφειλει στη ζωηρα συμπεριφορα της.

Πως να κλεψουν μια κοπελλα οταν τους πη ορθα-κοφτα και με 

σοβαροτητα εξηγησει στους απαγωγεις της οτι δεν προκειται να

μεινη μαζυ τους εστω και αν την εχουν 1 χρονο μαζυ τους,και οτι 

θα τους εγκαταλειψη μολις βρεθει αναμεσα σε ανθρωπους του

φιλησυχου περιβαλλοντος του κυκλους της;Ωστε λοιπον μη...φο-

βασαι!αλλωστε δεν υπαρχουν πολλοι Κεφαλογιαννηδες.

Αν ομως γινει...κατι τετοιο λες να μην βρεις μια αλλη κοπελλα

να αλληλογραφησης μαζυ της ,και ισως αυτη η κοπελλα θα ειναι

απειρως καλλιτερη απο την τωρινη σου αδελφικη φιλη την Μαρια.

Παντως ...μη φοβασαι δεν προκειται να γινη κατι τετοιο,...προς

το παρων τουλαχιστον.

Ηθελα ομως καλε μου φιλε να μαθω γιατι πειραζετε τις κοπελλες.

Τι καταλαβαινεται δηλ;.Πολλες φορες οταν βλεπω ανδρες και 

προπαντως φανταρους να κοιταζουν σαν χαζοι και να πειραζουν

με χαζολογα,βρησκομαι εις αποριαν,και αναρωτιεμαι.

Ας ελπισουμε οτι...εσυ δεν πειραζεις φρονιμα κοριτσια στο δρομο,

και οτι το...κεφαλι σου δεν εχει κανενα ''καρουμπαλο'',απο καμια

τσαντα η' ομπρελλα.

Γιατι δεν μου ειχες γραψει οτι γνωριζεις εστω και απο την κακη...

του οψη το νησι μας;Στα Ανωγεια ηταν ο πατερας μου στον εμφιλιο

.

.

.

[η ιστορια της Ταουλας που αναφερεται στο γραμμα της Μαριας]

http://cretablog.gr/politismos/san-simera/item/26026-1950-san-simera-i-apagogi-tis-tasoylas-mia-istoria-agapis-stin-metapolemiki-kriti-pou-paraligo-na-odigisei-se-emfylia-syrraksihttp://cretablog.gr/politismos/san-simera/item/26026-1950-san-simera-i-apagogi-tis-tasoylas-mia-istoria-agapis-stin-metapolemiki-kriti-pou-paraligo-na-odigisei-se-emfylia-syrraksi 

1950: Σαν σήμερα η απαγωγή της Τασούλας: Μια ιστορία αγάπης στην μεταπολεμική Κρήτη που παραλίγο να οδηγήσει σε εμφύλια σύρραξη

Στα όπλα Κεφαλογιάννηδες και Πετρακογιώργηδες...

Η «απαγωγή της Τασούλας» έφτασε την Κρήτη σε απόσταση αναπνοής από την εμφύλια σύρραξη. O Kώστας Kεφαλογιάννης ή Kουντόκωστας, ο ηρωικός αντάρτης της ομάδας Aνωγείων επί Kατοχής, ''έκλεψε'' στις 20 Αυγούστου 1950,την Tασούλα Πετρακογιώργη, την τρίτη κόρη του πιο σημαντικού ίσως αρχηγού της Αντίστασης στην Kρήτη.Η απόφαση των «Κεφαλογιάννηδων» έγινε αφορμή για να αρθούν 9 άρθρα του Συντάγματος, να επιβληθεί στρατιωτικός νόμος στην Κρήτη, αλλά και προληπτική λογοκρισία του Τύπου, και αφορμή να στραφούν τα φώτα της δημοσιότητας στον Μυλοπόταμο. Ηταν η πρώτη φορά που έγινε ευρέως γνωστό ότι στην περιοχή διαφόρων ειδών επιθυμίες είναι δυνατόν να επιβάλλονται διά των όπλων.

1381571771

Γράφτηκαν δύο βιβλία. Το γεγονός προκάλεσε το διεθνές ενδιαφέρον από τα ειδησεογραφικά πρακτορεία που μετέδιδαν συστηματικά τις εξελίξεις για το θέμα (κατά πολύ εκτενέστερα από τις σημερινές ανταποκρίσεις του «Ρόιτερ» και των άλλων). Σύμφωνα με τον Τάσο Κοντογιαννίδη, συγγραφέα ενός από τα βιβλία που έχουν γραφεί για την απαγωγή (το άλλο είναι της Ρέας Γαλανάκη), η εξέλιξη της απαγωγής παιζόταν σε γραφείο στοιχημάτων του Λονδίνου: 2 προς 1,5 ο γάμος, 7 προς 1 ο χωρισμός και 3 προς 1 η εμφύλια σύρραξη! Οπως όλοι οι Ανωγειανοί, ο Κώστας Κεφαλογιάννης είχε το δικό του ψευδώνυμο: Κουντόκωστας. Ο αδελφός του Μανόλης ήταν βουλευτής του Λαϊκού Κόμματος. Ο Κουντόκωστας και η οικογένειά του συμφωνούν με την απαγωγή, τη χρονική περίοδο κατά την οποία οι κεντρώοι πολιτικοί προσπαθούν να επικρατήσουν σχηματίζοντας συμμαχικές κυβερνήσεις.Πατέρας της Τασούλας είναι ο βουλευτής των Φιλελευθέρων του Σοφοκλή Βενιζέλου, Γιώργης Πετρακογιώργης. Ηταν οπλαρχηγός κατά τη διάρκεια της γερμανικής Κατοχής, ένας από τους πιο δυναμικούς αρχηγούς της Αντίστασης στην Κρήτη.Η υπόθεση ήταν κάτι παραπάνω από απλώς οικογενειακή... Ο Πετρακογιώργης «αστράφτει και βροντάει» για την απαγωγή της θυγατέρας του, θεωρώντας τη βαριά προσβολή. Πάνω από χίλιοι πιστοί οπλοφόροι του Πετρακογιώργη ανεβαίνουν στον Ψηλορείτη και ετοιμάζονται να επιτεθούν σε ισάριθμους Ανωγειανούς των Κεφαλογιάννηδων για να πάρουν πίσω την Τασούλα.Οι εφημερίδες της εποχής αρχίζουν και γράφουν λίγες ημέρες μετά. Με τίτλο «Ο Νέος Τρωικός Πόλεμος» στην πρώτη σελίδα, το «Εθνος» της 25ης Αυγούστου 1950 σχολιάζει: «...Η σύγχρονος Ελλάς συνεχίζει την... παράδοσιν της αρχαίας... Οι αδιάλλακτοι εν προκειμένω -που παίζουν άλλωστε ρόλο και εις την δημόσιαν ζωήν- ας λάβουν υπ όψιν και αυτήν την πλευράν της υποθέσεως - πλην του κινδύνου να προκαλέσουν εμφύλιον σπαραγμόν εις την Κρήτη».Νεκρή ζώνη ο ΨηλορείτηςΤο ζευγάρι κρύβεται στον Ψηλορείτη, εκεί όπου Κρήτες και Βρετανοί αντάρτες είχαν κρύψει τον Γερμανό στρατηγό Κράιπε κατά τη διάρκεια της Κατοχής, τον οποίο είχαν απαγάγει και οδηγήσει στη Μέση Ανατολή. Παντρεύεται κρυφά. Η γαμήλια τελετή έγινε στη Μονή Δισκουρίου.

1381571801Ο Πετρακογιώργης αρνείται να δεχθεί τον γάμο και ετοιμάζει τους άντρες του για πόλεμο. Για να αντιμετωπίσει την κατάσταση και να αποφευχθεί ο εμφύλιος σπαραγμός, η μόλις ορκισθείσα κυβέρνηση του Σοφοκλή Βενιζέλου κηρύσσει στρατιωτικό νόμο στο νησί, αναστέλλοντας την ισχύ εννέα άρθρων του Συντάγματος. Ταυτόχρονα στέλνει ένα τάγμα της Χωροφυλακής κι ένα τάγμα Στρατού, τα οποία εγκαταστάθηκαν στον Ψηλορείτη, κηρύσσοντάς τον «Νεκρή Ζώνη». Αλλά η έρευνα για τον εντοπισμό του ζευγαριού παραμένει άκαρπη.Στις 26 Αυγούστου πια οι τίτλοι είναι πηχυαίοι: «Διετάχθη σύλληψις τουΚεφαλογιάννη - Θα αφοπλισθούν αι ένοπλοι δυνάμεις», λέει η «Ελευθερία». «Ηρχισεν η εκστρατεία προς ανακάλυψιν του κρησφύγετου του Κεφαλογιάννη και της Τασούλας», γράφει το «Εθνος». Λίγες ημέρες μετά η κυβέρνηση επέβαλε λογοκρισία, σε μια προσπάθεια να ελέγξει την κρίση.Το ζευγάρι παραδόθηκε τελικά στον αρχηγό της Χωροφυλακής Σμπώκο για να τελειώσει η ομηρεία της περιοχής, που ήταν ζωσμένη από δύο χιλιάδες στρατιώτες και χωροφύλακες.Ο Κουντόκωστας συλλαμβάνεται, δικάζεται και καταδικάζεται σε φυλάκιση δύο ετών για σύσταση συμμορίας και οπλοφορία. Ολο το διάστημα που ο άντρας της είναι στη φυλακή, η Τασούλα περιμένει. Δεν θα χωρίσουν παρά 3 μήνες μετά την αποφυλάκισή του, οπότε θα πάρουν διαζύγιο, θα βρουν νέους συντρόφους, με τους οποίους θα αποκτήσουν παιδιά και δεν θα ξανασυναντηθούν πια ποτέ ξανά έως το θάνατό τους.ethnos.gr

.

.

Εν Ηρακλειω τη 16-10-52

Αγαπητε Λευτερη

Ευχομαι το γραμμα μου,να σε βρη υγειη.-

Ποσο θα ηθελα να γνωρισω τη Σουλα,η οποια οπως μου γρα-

φης με εχει εκτιμηση,τοσο,ωστε να ψαχνη να βρη στις τσεπες 

σου γραμματα δικα μου.Την ευχαριστω πολυ για την αγαπη

της αυτη,και για το ενδιαφερον της.Δωσε της τους χαιρετισμους

μου.-

Στο γραμμα σου αφινεις να εννοηθη οτι η κοπελλα αυτη που

καθοσαστε στο ιδιο σπιτι,εβλεπε με κακο ματι τις αθωες και

πραγματι αδελφικες αυτες σχεσεις μας.Ποσο θα ηθελα να μπο-

ρουσα να της μιλησω και να της δωσω να καταλαβη οτι ενα 

γραμμα που στελνεται απο μια κοπελλα προς ενα τελειος αγνω-

στο ανθρωπο και μαλιστα στρατιωτη δεν μπορει να εχη κακη 

προθεση. Γιατι πως θα περαση την ωρα του ενας ανθρωπος που

ζει σ'ενα ξενο μερος-στα συνορα παραδειγματος χαρη- οταν δεν

ερχεται εστω και ενα μικρο γραμμα,για να του δωση μια στιγμη

ανακουφισεως,και χαρας,και να τον κανη να ζηση εστω και για 

λιγο,την ζωη της πολεως,η' να στροβιλισθη για ενα λεπτο,με τη

φαντασια του,μαζυ με την επιστολογραφο του στις γρηγορες

στροφες ενος βαλς;Ομως αφου δεν ειναι δυνατον να της μιλη-

σω εγω και να την πεισω οτι αυτα τα γραμματα ειναι κατι περισ-

σοτερο απο αδελφικα  διαβιβασε της σε παρακαλω τις σκεψεις

μου,μολις σου πη κατι για την γνωριμια μας αυτη,η' αν σου γρα-

ψη[αν αλληλογραφητε].-Αλοιμομο αν ολες οι κοπελλες ειχαν το

δικο της μυαλο.-Τοτε ο καθε στρατιωτης το καθε ξενιτεμενο αυτο

παιδι θα εννοιωθε να τον τυλιγη απο η  σκεψης,οτι ενω αυτος στε-

κει με το μετωπο ψηλα και διωχνει τους εχθρους της Ελλαδος μας,

κανεις απο τους πολιτας δεν τον λογαριαζει κανεις δεν βρησκεται

να τον συμπαθη καν.

Αρκετα ομως μου φαινεται ασχοληθηκα μ'αυτο το θεμα σ'αυτη μου

την επιστολη.

Ο καθ'ενας ειναι ελευθεροςνα λεη οτι θελη...!!! Ετσι δεν ειναι;

Απορω,που μου γραφεις οτι εχει απο τωρα κρυο,εκει πανω ενω εμεις

γυριζομε με τα καλοκαιρινα ακομα,και το μεσημερι κανει τοση ζεστη

σαν να μην ειναι Οκτωβριος,αλλα Μαιος.

Τωρα που σου γραφω ειναι η ωρα 11 παρα 10 το βραδυ.Δεν βγηκα

αποψε γιατι ο μπαμπας μου ειχε παει για υπηρεσια σε καποιο χωριο.-

Μαθε οτι εχω αρχισει τα Αγγλικα,και τα γαλλικα που ειχα εγκαταλει-

ψει πριν λιγο καιρο.Ο δασκαλος δε των Γαλλικων δεν παυει να επανα-

λαμβανη οτι ειμαι η καλιτερη μαθητρια του,οχι μονο στο δικο μας

γκρουπ,αλλα η περισσοτερο καλη,απο ολα του τα παιδια...Προηγου-

μενως  ειχε [λεγει]τα πρωτεια ενας φοιτητης τωρα ομως που εγινα

μαθητρια του κι ργω πηρα τα πρωτεια.Μετα απο το γραμμα μου

αυτο προς εσενα θα γραψω τα γαλλικα μου θα διαβασω λιγο και

θα παω για υπνο.

.

.

Εν Ηρακλειω τη 19 Νοεμβριου 1952 

Αγαπητε Λευτερη

Ελαβα το γραμμα σου με τη φωτογραφια το οποιο οπως παντα

με γεμισε χαρα.

Σ'ευχαριστω που εσπευσες να μου στειλης την φωτογραφια σου.

Εχεις βγει περιφημα,κατω απο τις ανθισμενες μυγδαλιες.Για τα

τοσα καλα λογια σ'ευχαριστω ομως ουτε εσυ υστερεις εις εμφα-

νιση.Χαιρομαι που σου αρεσει το χαμογελο και τα ματια μου.

Παρ'ολο οτι μου γραφεις στο γραμμα σου οτι με παρακαλεις

να πιστεψω στα λογια σου αυτα τα τοσο ωραια δεν ειναι κομπλι-

μεντα δεν μπορω να πιστεψω οτι η μοιρα μου εδωσε ολα τα καλα

...απο το δεξι της σακκο...

Με ανυπομονησια περιμενω την οχταημερη φωτογραφια σου για

να διακρινω καλλιτερα τα χαρακτηριστικα σου.

Τωρα που σου γραφω ειναι βραδυ περιπου 10 η ωρα,βρεχει εξω απο 

πολυ ωρα.Ποσο μου αρεσει ο θορυβος της βροχης[Κριμα να μην πεφτει

χιονι και εδω μεσα στις πολεις]-

Αφου λοιπον δεν εχω δουλεια ασχολουμαι καθε βραδυ με το να 

γραφω την αλληλογραφια μου η' να διαβαζω περιοδικα,η' γαλλικα η'

ακομη και αγγλικα που μαθαινω μονη μου.

Ειναι δε πολυ διασκεδαστικο το να κανης τον δασκαλο του εαυτου

σου.Αν μ' ακουγες να κανω ερωτησεις και να συνθετω τις απαντησεις

μονη μου θα γελουσες με την ψυχη σου.-Φαινεται οτι εισαι ευχαρι-

στημενος με την ζωη που κανετε εκει πανω.-

Δεν μπορω ομως να τα καταλαβω πως ψυχαγωγισθε[Μηπως λετε 

παραμυθια;

Πολυ θα ηθελα να μαθω πως περνατε την ωρα σας.Στο αλλο γραμμα

σου λοιπον [αν δεν βαρεθης]γραψε μου τι κανετε απο το πρωι μεχρι

το βραδυ,πως περνατε δηλ. ολη την ημερα σας.

Δωσε τους χαιρετισμους μου σε οσους ξερουν την αλληλογραφια μας.

Σε χαιρετω

Με αγαπη και εκτιμηση.

Μαρια

.

.

Ηρακλειον τη 1-12-1952

Αγαπητε Λευτερη

Ελαβα το γραμμα σου,και την φωτογραφια

επισης,και σ'ευχαριστω πολυ.Γιατι ομως

δεν την αφιερωσες;

Τι σημασια εχει αν δεν εχεις πετυχει;[καθως

γραφεις].Εχεις βγη ομως αρκετα καλα για

να φαινωνται στο προσωπο σου αποτυπωμε-

να, η καλωσυνη και το θαρρος.

Ειναι αληθεια μεγαλος ο κινδυνος που πε-

ρασατε προ ημερων.Ο θεος ομως σας φυλα-

ξε-καθως πολυ σωστα γραφεις-και δεν πα-

θατε τιποτα.

Εκανες πολυ καλα να τον ευχαριστησης,πη-

γαινοντας στην εκκλησια.

Η εκκλησια ειναι εκεινη που χαριζει τη γαλη-

νη,και κανεις ασχημα να μην πηγαινης,

αν φυσικα υπαρχει κοντα στο φυλακιο σας

καμμια εκκλησια.Φανταζομαι τι κρυο θα

κανη εκει επανω αφου τοτε που ηρθα εγω

και που ηταν Ιουνιος ακομη ειχα τυλιχτει

στο παλτο μου.

Χθες Κυριακη πηρα το ντζιπ και με την πα-

ρεα μου πηγαμε στην εξοχη.Φορουσαν ολες

οι κοπελλες κοντα μανικια,και φυσικα,

ουτε ιδεα για παλτο.

Απο κει θα φαντασθης ποσο ελαφρυ χει-

μωνα εχει το νησι μας.

Δεν φανταζεσαι τι ωραια περασαμε.Γυρω

μας η εξοχη,λες και γιορταζε.Παντου πρα-

σινα.

Ειχαμε σταματησει το ντζιπ σε μια στροφη

του δρομου πολυ υψηλα.

Διπλα δε απο το δρομο αμεσως αρχιζε ενα

βαραθρο οπου στο βαθος ειναι μια λιμνη.

[Λενε οτι η μικρη αυτη λιμνη ειναι απυθ-

μενη].Στο χειλος της λιμνης ειναι ενας

αλευρομυλος.Κατεβηκαμε κι'αφου μιλησα-

με με τον γερο μυλωνα,κι αφου φαγαμε

απο μιο ολοζεστη πιτα με μελι που ομολογω

ηταν θαυμα ,αφου διασκεδασαμε παραβγαι-

νοντας ποια θα πεταξη πιο μακρυα την

πετρα στο νερο,γυρισαμε πεθαμενες απο

την... πεινα για να πεσουμε στο φαγητο

με τα ... μουτρα.

Γυρισαμε στα σπιτια μας το βραδακι οπου

υστερα απο ενα καλο λουτρο ξαναβγηκα

με τον πατερα μου και πηγαμε να βεγγερι-

σουμε σε καποιο φιλικο μας σπιτι.Καθησα-

με μεχρι τις 2 τα μεσανυχτα,και σημερα

τα ματια μου εχουν γινει κατακοκκινα απο

την αυπνια.

Σε καληνυχτιζω

Μαρια

.

.

Ηρακλειον τη 22-12ου-1952

Αγαπητε Λευτερη

Ελαβα το γραμμα σου και χαρηκα που εισαι καλα.

Εμαθα πως προκειται να απολυθης απο στρατο ,και φαντα-

ζομαι την χαρα σου.Νομιζω ομως πως θαρθη καιρος που θα

νοσταλγησης τον καιρο αυτον ,την ζωη που περασες στο στρατο

και ισως -ισως τα γραμματα που λαβαινες απο μια αγνωστη σου

καλη κοπελλα[οπως εσυ λες].-Αραγε θα σωζετε η φωτογραφια

μου ως τοτε;

Μαθε πως σου γραφω πλαγιασμενη στο κρεββατι μου γιατι

τωρα και δυο μερες ειμαι τρομερα κρυωμενη,τοσο που απο

το σπιτι με αναγκαζουν να μην βγω εξω,ουτε και να σηκωθω 

καν απο το κρεββατι μου.Παρ'ολα αυτα ομως δεν ηθελα να

καθυστερηση το γραμμα μου.

Και οπως-οπως κουκουλωμενη καθομαι σε μια στιβα μαξιλα-

ρια ,και με τα μαλλια ανακατεμενα,και σου γραφω.Τωρα που 

εμαθες τον λογο φανταζομαι να με συγχωρεσης για την...καλ-

λιγραφια[!!]

Οσο για το αν θελω να συνεχισθη η αλληλογραφια μου μαζυ

σου,θελω να μεινουμε παντοτε δυο καλοι φιλοι,και να αλλη-

λογραφουμε οπως και πρωτα,αν φυσικα αυτο δεν σε πειραζει 

κι εσενα .

Για μενα θα εξακολουθης να εισαι ο καλος μου αδελφικος φι-

λος,ο γνωστος...''στρατιωτης'' μου!

Οταν πας στο σπιτι σου μην παραλειψεις να δωσης τους χαι-

ρετισμους μου στην αγαπητη μου αδελφουλα σου,αφου κι

αυτη γνωριζει τον δι'αλληλογραφιας συνδεσμον μας αυτον.

Φανταζομαι ποσο θα διασκεδασης τωρα την Πρωτοχρονια

με τους δικους σου.Θα παρης ασφαλως την αδελφουλα σου 

και θα προσπαθησεις να την διασκεδασης πηγαινοντας καπου

και φροντιζωντας να την κανης να ξεχαση την απουσια σου.-

Οσο για μενα εχω αποφασιση να παω στο Ρεβεγιον των Υπαλ-

ληλων Τραπεζης Ελλαδος.

Με εχουν καλεσει και σε αλλα δυο ρεβεγιον σε γνωστα μου

σπιτια,αλλα θα προτιμουσα το δικο μας,γιατι εκει θα βρω

τους γνωστους,τις φιλες,το κυκλο τελος παντων το δικο μου.

Μετα την Πρωτοχρονια θα σου γραψω πως περασα,καθως κι 

εσυ καθως κι εσυ φανταζομαι θα μου περιγραψης την γιορτη

στην οποια τυχον θα πας.

Τελειωνωντας σου στελνω ολες μου τις ευχες για μια καλη

σταδιοδρομια στην ιδιωτικη σου ζωη,καθως και πασα ευ-

τυχια,διοτι την αξιζει μια καλη καρδια σαν την δικη σου.

Γεια Χαρα.

Μαρια

.

.

Εν Ηρακλειω τη 4-3-1953

Αγαπητε μου φιλε

Ειμαι αδικαιολογητη πραγματι που αργησα

τοσο να σου γραψω.Εχεις δικαιο να παρα-

πονιεσαι.

Παντως η αργοπορια μου αυτη,δεν επρεπε

να σε κανη να σκεφθης οτι βαρεθηκα την

αλληλογραφια μαζυ σου,απεναντιας ειμαι

τοσο χαρουμενη οταν περνω γραμμα σου.

Δεν ξερεις ποσο θα ευχαριστιομουν αν κα-

θε γραμμα σου ηταν ολοκληρη...εφημερι-

δα ,τοσο που να μην προλαμβανα να το

διαβασω ολοκληρο μια μερα.

Γραψε μου για τη ζωη σου,για καποιο φιλμ

που σου αρεσει,για καθε τραγουδι που σε

συγκινει,για τις διασκεδασεις,και για την

εργασια σου για καθε τι που αποτελει το

περιβαλον σου τελος παντων, και να εισαι

βεβαιος πως με ευχαριστει αυτο,οπως θα

ευχαριστουσε την αδελφουλα σου.Αληθεια

τι κανει η αδελφη σου; εξακολουθει να

ψαχνη στις τσεπες σου για να βρη γραμματα

δικα μου;Δωσε της τους χαιρετισμους μου.

Μαθε οτι πριν απο λιγες μερες ειχα παει

με την παρεα μου εκδρομη στα χιονια.Ει-

μεθα 3 κοπελλες και 3 αγορια με τα οποια

γνωριζομαι απο μικρη.Κατεβηκαμε σ'ενα

χωριο το οποιο απεχει περιπου δυο ωρες

με το αυτοκινητο απο το Ηρακλειο.Το τι

εγινε δεν μπορω να σου περιγραψω, τι

τρεξιμο, τι χιονιες ,τι χιονανθρωποι.Επει-

τα απο το παιχνιδι στο χιονι [το οποιο

μας εφτανε εως το γονατο ] μπηκαμε

σ'ενα καφφενειο ηπιαμε τσαι ζεστο με

φρυγανιες και μελι. Αφου καθησαμε λιγο

αρχησε το ραδιοφωνο να παιζη ωραιοτα-

τα τραγουδια.

Τα ποδια μας εκινουντο μονα τους στο

ρυθμο του ταγκο, και οπως ηταν φυσικο,

καθε νταμα τον καβαλιερο της,και αρχι-

σαμε να χορευουμε.Οι νεοι του χωριου

εφεραν τις νταμες τους κι εγινε ενα γλε-

ντακι περιφημο.Σε λιγο,[ητανε απογευμα

πια] ξαναβγηκαμε στον δρομο οπου ξα-

ναρχισε ο χιονοπολεμος.Το βραδυ ενθου-

σιασμενοι γυρισαμε στα σπιτια μας αφου

καθε ενας απο μας ευχηθηκε στους αλλους

'' και του χρονου''.

Την Κυριακη ετοιμαζω αλλη εκδρομη

την οποια θα σου περιγραψω [αν παμε]

στο αλλο γραμμα.

Εχει χιονια το χωριο σου; δεν μου εγρα-

ψες.Πως θα ηθελα να σ'εχω καβαλλιερο

σε μια εκδρομη πανω στα χιονια.Αφου

ομως ειμεθα τοσο μακρυα,τι να γινη;

Αν καμμια φορα πας με φιλους σου παρε

ενα κομματι χιονι , σφηξε το, και πεταξε

το στη νταμα σου, και ... σκεψου πως το

πεταξες σ'εμενα.Το ιδιο θα κανω και

εγω.

Το βραδυ,[τωρα που σου γραφω ειναι

απογευμα ] θα παω στον κινηματογραφο

με καποια φιλη μου.Πρεπει να ξερης

οτι αγαπω πολυ τον κινηματογραφο.Δεν

μου φευγει εργο.

Γεια σου λοιπον και δεν φανταζομαι να'

χεις παραπονο γιατι δεν σου εγραψα...

αρκετα.

Και κατι αλλο,μην παραλειπεις να εισαι

αισιοδοξος.Το τελευταιο σου γραμμα

ειναι τοσο απαισιοδοξο, αλλα και τοσο

ρομαντικο.

Με αγαπη.

Μαρια

.

.

Ηρακλειον 28-3-53

Αγαπητε Λευτερη

Γεια σου.

Οπως παντα αποδεχθηκα το γραμμα σου με μεγαλη 

χαρα.

Χαρηκα παρα πολυ διοτι θα αφισης επι τελους τα βουνα της Μα-

κεδονιας και Ηπειρου και θα ζησης  μαζυ με τους ανθρωπους της

πολεως.Αν επυθημεις και εξακολουθησωμε την αλληλογραφια,μο-

λις φθασεις στην νεα σου θεσιν γραψε μου την διευθυνση σου.

Ποσο θα ηθελα να βρησκομουν κι εγω μαζυ με μια παρεα απ'αυ-

τες που ερχονται γιας σας αφτου επανω.-

Εδω σπανιως χιονιζει.Καθε χειμωνα ,βγαινουμε επιτηδες με αυτοκι-

νητα για να δουμε λιγο χιονι.Πρεπει να παη κανεις πολυ μακρυα

για να συναντηση ενα  ''γονατο'' χιονι που λενε.-

Ηθελα ναμαι αφτου πανω ακομη για να γνωρισω την καλη αυτη

κοπελλα  που λεγετε ''Ζιλντα'',και της κρατω συντροφια στην

μονοτονη και κουραστικη ζωη του στρατιωτου.

Πολυ ευγενικο εκ μερους σου ,να ενδιαφερεσαι για τα μαθηματα

μου και τα αποτελεσματα ... των διαγωνισμων.

Σ'ευχαριστω παρα πολυ γι'αυτο.Μαθε λοιπον οτι οι διαγωνισμοι-

και τα αποτελεσματα φυσικα-πηγαν πολυ καλα.Ο πατερας μου ρω-

τησε στο γυμνασιο και ολοι οι καθηγητες ειναι ευχαριστημενοι μα-

ζυ μου.

Το γραμμα σου πρωτη φορα ηταν τοσο μεγαλο,πραγμα το οποιο με

ευχαριστησε οσο δεν μπορεις να φανταστης.

Το γραμμα σου μου εγινε απαρετητο.Οταν φθανει στα χερια μου,ειναι

σαν μια αχτιδα χαρας που μεσα απο τα συννεφα της μελετης και του

κοπου φωτιζει για λιγο το κουρασμενο μου μυαλο.-

Θα ηθελα να μπορουσα να ευχαριστησω την Ζιλντα ,γιατι μια γλυκια

ματια της θα ητο ισως η αφορμη της χαρας σου,που για να την εκδι-

λωσης σε καποιον εγραψες 7 ολοκληρες σελιδες επιστολης.

Αν ενοιωθες τετοια χαρα καθε φορα που εγραφες γραμμα!!!.

Φαινεται ομως πως αγαπας πολυ τον υπνο για να σου φαινεται

τοσο κουραστικη η σκοπια.Εχω μεινει κι εγω σκοπος αρκετες φορες

οταν πηγαιναμε στην κατασκηνωση με τις προσκοπινες.Εμενα αντι-

θετως μου αρεσε πολυ.Προπαντως οταν το ασημενιο φεγγαρι  φωτιζε

την γυρω φυσιν.-

Οταν εισαι σκοπος ,προσπαθησε να ξεχνας το κρυο και τον φοβο,κα-

νωντας  να γυρισουν στο μυαλο σου ,αναμνησεις παλιων καλων ημε-

ρων.Προσπαθησε  να θυμιθης αγαπημενα προσωπα ,και ευχαριστα

γεγονοτα,εχοντας συγχρονως  τα ματια σου τεσσερα για τυχον ανεπι-

θυμητο επισκεπτη,και τοτε θα δης  ποσο γρηγορα θα περασουν οι 

ωρες της σκοπιας.Προσπαθησε να σκεφθεις οτι η ελευθερια του

σπιτιου σου και της  πατριδας σου εξαρταται απο σενα και τοτε

θα αισθανεσαι υπερηφανο τον εαυτο σου γιατι προστατευεις την

πατριδα,τους συναδελφους σου,το σπιτι σου,τους συγγενεις σου.-

Προσπαθησε και γραψε μου τα αποτελεσματα.

Παντα με αγαπη

Μαρια

.

.

Εν Ηρακλειω τη 15/4/53

Αγαπητε Λευτερη

Μολις χθες ελαβα το γραμμα σου το οποιο οπως παντοτε περιμενα

με τοση ανυπομονησια

Δεν ξερω αν καταλαβαινης την χαρα που με πλημμυριζει ,οταν κρατω

καθε καινουργιο γραμμα σου,και εσυ συμμεριζεσαι την χαρα αυτη.-

Χαιρομαι γιατι ενα αψυχο κομματι χαρτι μου φερνει νεα απο ενα 

αγνωστο Ελληνα ,τον οποιο εκτιμω σαν αδελφο.

Προ  ημερων ελαβα ενα γραμμα απο μια ομαδα στρατιωτων τους

οποιους δεν γνωριζω,ουτε τους εχω γραψη φυσικα.

Με το γραμμα αυτο οι  αγνωστοι μου στρατιωτες ζητουσαν αλληλο-

γραφια.Παραξενο μου φαινεται που βρηκαν την συσταση μου.

Μηπως ειναι συναδελφοι σου στους οποιους τυχον ειχες διαβαση

κανενα γραμμα μου;Δεν θυμαμαι δυστυχως τα ονοματα τους για-

τι εσχυσα  το γραμμα τους μολις το ελαβα.

Σου γραφω απο το δωματιο της κρεββατοκαμαρας μου,απο την

οποια δεν βγαινω λιγες μερες,γιατι εχω αρπαξει μια γριππη αρκετα

...ενοχλητικη.Σκοπευω να μη βγω ουτε αυριο.

Προσπαθησε να με φανταστης με το μαντηλι στο χερι συνεχως,

[τι ενωχλητικο αυτο το συναχι που κανει την μυτη να τρεχη συνε-

χως]ειμαι σφυγμενη στην ρομπα μου και ακουμπισμενη σε μια

στιβα μαξιλαρια.Ποτε διαβαζω κανενα βιβλιο,ποτε απαντω σε

συγκενικα η' φιλικα γραμματα.Ποτε-ποτε ακομα ζωγραφιζω οτι

μου κατεβη στο κεφαλι...Μολις προ ολιγον τελειωσα το σκιτσο

του μικρου μου σκυλου που απο μερες καθεται κοντα μου,και 

προσπαθη να μου κρατηση συντροφια.Ειναι τοσο χαριτωμενος

καθως με κοιταζει τωρα που γραφω ξαπλωμενος στο μικρο χα-

λακι που ειναι στα ποδια του κρεββατιου μου.

Την περασμενη Κυριακη πηγα με τον πατερα μου και την παρεα

μου[2 ωραια κοριτσια και 3 χαριτωμενους νεους στο χορο της

στρατιωτικης λεσχης,-Το τι περιφημα περασαμε δεν μπορω να 

σου περιγραψω.Το κεφι που δημιουργηθηκε ηταν ανευ προηγου-

μενου.

Τα ζευγη της παρεας μας ηταν τα καλλητερα αν πιστεψω στα

λογια του τελευταιου καββαλιερου μου,[ενος αξιωματικου εξαι-

ρετικου,απο αλλη παρεα].Τι σαμπα,τι βαλς τι ρουμπα ,τα ταγκο 

δε και οι τοπικοι χοροι επερναν και εδιναν.Εφυγαμε κατα τας 2 1/2

το πρωι ,καταχαρουμενοι και γεματη κεφι.

Το πρωι ομως στη Τραπεζα κοιμωμουν κυριολεκτικα.Ευτυχως οτι

δεν ειχα πολη δουλεια.

Ή Ευτυχως ο Μαρκεζινης δεν                                           

.

.                                          

Ηρακλειον 12-5-53

Καλε μου φιλε

Αργησες πολυ να μου γραψης και ειμουν πολυ ανησυχη.Υπεθεσα

οτι ισως εισαι αρρωστος ,η' οτι...με ξεχασες.Το γραμμα σου ομως

ηρθε για να διαλυση τους φοβους μου αυτους ,και να με γεμισει

χαρα.

Με ρωτας αν θυμαμαι τα ονοματα των συναδελφων σου.Δυστυ-

χως δεν τα θυμαμαι .Θυμαμαι μονο οτι ο ενας ηταν Κρητικος[αν

εγραφε αληθεια]και με ρωτουσε...τι κανει η πατριδα και η Κρητη.

Ηθελε να του γραψω νεα,και ιδιαιτερα απο το Ηρακλειο.Ας ξεχα-

σωμε το γεγονος αυτο,αφου δεν θυμαμαι ουτε καν ενα ονομα.

Δεν σου το εγραψα δε για να λυπηθης.

Στο προηγουμενο γραμμα μου σου ανεφερα για την εκδρομη 

μας .Πηγα.Περασα δε παρα πολυ καλα.Σκεψου με μεσα σ'ενα 

απο τα δυο λεωφορεια.Φορουσα ενα μπλε παντελονι μακρυ,

ασπρο πουκαμισο,ενα κοκκινο μαντηλι στο λαιμο,και ασπρο

κασκετο τζοκευ[Σου αρεσω ετσι;].Το αυτοκινητο βουιζει απο

τα τραγουδια ,τα γελια,τις φωνες.Μια στιγμη ο καβαλιερος 

μου,[υπαλληλος] αρχιζει να φωναζη ρυθμικα:''Ενα σολο Μαρι,

ενα σολο Μαρι''.[Ετσι με λενε στο γραφειο:Μαρι].Το αυτοκι-

νητο αναστατωθηκε γιατι και οι αλλοι αρχισαν να φωναζουν

και δεν ησυχασα παρα μονο οταν σηκωνοντας το χερι μου

ψηλα τους ρωτησα πιο τραγουδι θελουν.-Ενας φωναξε:

''Το περιστερι''.Οταν τους το ειπα ξεσπασαν σε χειροκροτηματα.

Πρεπει να ξερης οτι τραγουδω αρκετα καλα...

Επειτα απο απειρα τραγουδια που ειπαμε ολοι μαζυ,φθασαμε

επι τελους.

Το σακκιδιο στην πλατηγ,και δρομο με τα ποδια[15 λεπτα κοντρα

ανηφορος].Η θεα καθως ανεβαιναμε ηταν εξαιρετικη.Σκεψου ενα

τοπιο καταπρασινο με αρκετα ολολευκα χωριουδακια σπαρμενα εδω

κι εκει.Στο βαθος ενα ποταμακι κυλα τα νερα του,καθως ειναι δε

πρωι ακομα,χιλιαδες πουλια σκορπιζουν τις χαρουμενες τριλιες 

τους.

Μολις ανεβηκαμε κι αφου ειδαμε τις αρχαιοτητες ,καθησαμε στον

ξενωνα να ξεκουραστουμε,και να ριχτουμε στο φαι.Τι ορεξη ηταν

αυτη;Για λιγο δεν ακουγες παρα μονο τις...μασελες να καταβρο-

χθιζουν.Αρκει να σου πω οτι το στομαχι μου λιγο ελλειψε να παθη

...ριξη.-Επειτα απο το φαγοποτι μερικα ζευγη αρχησαν να χορευουν

στους ηχους του πικαπ.Σκεψου με να μη σταματω καθολου.-Τι επιση-

μη ενδυμασια αληθεια για χορο[!!!] αλλα λιγο με πειραζε.Αφου ξεκου-

ραστηκαμε αρκετα ξαπλωνωντας στα κατακαθαρα κρεββατια του ξε-

νωνος,κατεβηκαμε και καναμε...περιοδεια στα γυρω χωρια.-Πηγαμε

και στην Γεωργικη σχολη Μεσσαρας.

Μας περιποιηθηκαν αρκετα και προθυμοποιηθηκαν να μας δειξουν 

την σχολη,τα περιβολια,τα πτηνοτροφια,τα χοιροστασια κ.τ.λ.Ηταν

περιφημα.Στα χοιροστασια μας συνεβη το 

.

.

.

Σημειωση:

Γεωργικη σχολη Μεσσαρας[[ΕΠΑ.Σ-Επαγγελατικες Σχολες]

[Η Σχολή που βρίσκεται στη Γόρτυνα της Μεσσαράς πρωτολειτούργησε το 1920 

ως Πρακτικό Γεωργικό Σχολείο.

Η ΕΠΑ.Σ. Κρήτης είναι η μοναδική Δημόσια Σχολή που διαθέτει την ειδικότητα «Θερμοκηπιακών Κατασκευών και Καλλιεργειών».

Οι σπουδαστές της Σχολής διδάσκονται εξειδικευμένα μαθήματα, όπως 

Γεωργική Τεχνική, Θερμοκηπιακές Εγκαταστάσεις και Καλλιέργειες, 

Εδαφολογία και Λιπασματογραφία, ενώ εφοδιάζονται με γνώσεις, οι 

οποίες θα τους επιτρέψουν να ασχοληθούν επαγγελματικά είτε στα 

θερμοκήπια που ήδη λειτουργούν, είτε να προχωρήσουν, εάν το επιθυμούν,

σε δική τους επιχείρηση.

Η Σχολή διαθέτει αγρό, θερμοκήπιο, εργαστήριο μηχανολογίας και την 

απαραίτητη υλικοτεχνική υποδομή.]


οι αρχαιοτητες στη Γορτυνα

Η Γόρτυνα ή Γόρτυν[1] ή Γόρτυς ή Γορτύνη,[2](οι κάτοικοι: «Γορτύνιοι»),[3] 

ήταν αρχαία πόλη και αρχαιολογικός χώρος σήμερα της Κρήτης, 45 χιλιόμετ-

ρα νότια του Ηρακλείου. Η Γόρτυνα, η οποία αποτέλεσε την πρωτεύουσα 

της Κρήτης και της Κυρηναϊκής κατά την Ρωμαϊκή εποχή, κατοικήθηκε το 

3000 π.Χ. περίπου και γνώρισε άνθηση κατά τη Μινωική περίοδο, μεταξύ 

του 1600 – 1100 π.Χ..Καταστράφηκε δύο φορές από σεισμούς,την δεύτερη 

μάλιστα ολοσχερώς. Στα ερείπιά της είναι χτισμένα τα χωριά Άγιοι Δέκα, 

Μητρόπολη και Αμπελούζος

.

.

.

Σάββατο 4 Σεπτεμβρίου 2021

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Λουκιανός Σαμοσατευς - Εταιρικοί Διάλογοι- -Κοχλίς και Παρθενίς -Κοχλιδα και Παρθενία -μεταφραση ιδιολεκτη χ ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Λουκιανός Σαμοσατευς - Εταιρικοί Διάλογοι-

-Κοχλίς και Παρθενίς

-Κοχλιδα και Παρθενία

-μεταφραση ιδιολεκτη χ ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
.
.


Λουκιανός Σαμοσατευς - Εταιρικοί Διάλογοι-

Κοχλίς και Παρθενίς

Κοχλιδα και Παρθενία

-μεταφραση ιδιολεκτη χ ν.κουβελης c.n.couvelis

 

(Ένας καψουροκαυγας)


Κοχλίδα

γιατί Παρθενια μου είσαι δακρυσμένη;από που φέρνεις τους αυλούς

σπασμενους;


Παρθενία

 ο στρατιώτης ο Αιτωλός ο ψηλεας που'ναι καψουρης με την Κροκαλη

 μ'έδειρε όταν με βρήκε να παίζω αυλό στη Κροκαλη μισθωμένη απ'τον αντεραστη του τον Γοργο και τους αυλούς μου'σπασε και το τραπέζι που 

τρώγαν τ'αναπιδογυρισε καιμτον κρατηρα έσπασε και χύθηκε το κρασί,

κι εκείνο τον αγρότη τον Γοργό απ'το συμποσιο τον άρπαξαν απ'τα μαλλιά ξεριζοντας τα και τον χτυπούσαν απ'ολες τις μεριές κι αυτός κι ένας στρατιώτης,Δεινομαχο,νομίζω τον λένε,κι ένας άλλος στρατιώτης.

δεν ξέρω αν ζει ο άνθρωπος,Κοχλίδα,γιατίαπ'τη μύτη χύθηκε πολύ αίμα 

κι όλο το πρόσωπο του φούσκωσε και μελανιασε


Κοχλίδα

τρελλαθηκε ο άνθρωπος η απ'τό μεθύσι και πιαστηκαν;


Παρθενία

ζήλια,Κοχλίδα,κι έρωτας καψούρα,η Κροκαλη,αν δεν κάνω λάθος,ζήτησε

δύο τάλαντα,αν θέλει μόνος του να την έχει,κι επειδή δεν της τα δινε,

τον έκανε πέρα και δεν τ'ανοιγε τη πόρτα,και τα'φκιαξε με τον Γοργο

απ'την Οινόη ένα αγρότη πλούσιο που ηταν από παλιά καψουρα μαζί της,

εντάξει ανθρωπος έπινε μ'αυτον και με πλήρωσε να τους παίξω αυλό.

πέρασε η ώρα πίνοντας ,εγώ έπαιζα έναν Λυδικό σκοπό κι ο αγρότης

σηκώθηκε και χόρευε,η Κροταλη του χτυπούσε παλαμάκια κι ήταν

όλα εύθυμα.τοτε ακούστηκαν χτυπήματα και φασαρία,η αυλοπορτα 

σειονταν και μετά από λίγο όρμησαν μέσα οκτώ νεαροί πολύ σωματωδεις

κι ο παλιό Μεγαρίτης μ'αυτους.αμεσως τα πάντα αναποδογύρισαν κι ο

Γοργος,όπως ειπα,χτυπιονταν και πατιονταν κάτω στο πατωμα,η Κροκαλη 

δεν ξέρω πως ξέφυγε και πήγε να κρυφτεί στη γειτόνισσα την Θεσπιαδα,

εμένα ο Δεινομαχος με χαστούκισε,Τσακίσου,μου'πε,εσπασε τους αυλούς και 

μου τους πέταξε.και τώρα τρέχω να τα πω στον αφέντη του σπιτιού,φεύγει 

κι ο αγρότης να δει φίλους του  στη πόλη, να παραδώσουν στους δικαστές 

τον Μεγαρίτη.


Κοχλίδα

αυτά είναι οι απολαύσεις απ'τους στρατιωτικούς έρωτες,ξύλο και δικές.

κατα τ'αλλα λενε πως είναι ταξίαρχοι και στρατηγοί,αν κάτι είναι να δώσουν,

Περίμενε,λένε,να πάρω τη σύνταξη και θα τα'χεις όλα.ειναι εγωιστές

γι'αυτό το ριχνουν στη βία,εγώ βέβαια δεν τους πάω καθόλου.ας μου τύχει ψαράς η' ναυτάκι η' αγροτοπαιδο το ίδιο να φλερτάρει,να ξέρει λίγα και να κουβαλάει πολλά.αυτοι που κουνάνε τα λοφια και κοκκορευονται για μάχες,

κουφαλες, Παρθενία μου

.

.

Λουκιανός Σαμοσατευς

Εταιρικοί Διάλογοι/Κοχλίς και Παρθενίς


Luciani Samosatensis Opera. Lucian. Karl Jacobitz. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig, 1896.


Κοχλίς

[1] τί δακρύεις, ὦ Παρθενί, ἢ πόθεν κατεαγότας τοὺς αὐλοὺς φέρεις;


Παρθενίς

ὁ στρατιώτης ὁ Αἰτωλὸς ὁ μέγας ὁ Κροκάλης ἐρῶν ἐρράπισέ με αὐλοῦσαν εὑρὼν παρὰ τῇ Κροκάλῃ ὑπὸ τοῦ ἀντεραστοῦ αὐτοῦ Γόργου μεμισθωμένην καὶ τούς τε αὐλούς μου συνέτριψε καὶ τὴν τράπεζαν μεταξὺ δειπνούντων ἀνέτρεψε καὶ τὸν κρατῆρα ἐξέχεεν ἐπεισπαίσας· καὶ τὸν μὲν ἀγροῖκον ἐκεῖνον τὸν Γόργον ἀπὸ τοῦ συμποσίου κατασπάσας τῶν τριχῶν ἔπαιον περιστάντες [p. 270] αὐτός τε ὁ στρατιώτης —Δεινόμαχος, οἶμαι, καλεῖται— καὶ ὁ συστρατιώτης αὐτοῦ· ὥστε οὐκ οἶδα εἰ βιώσεται ὁ ἄνθρωπος, ὦ Κοχλί· αἷμά τε γὰρ ἐρρύη πολὺ ἀπὸ [p. 323] τῶν ῥινῶν καὶ τὸ πρόσωπον ὅλον ἐξῴδηκεν αὐτοῦ καὶ πελιδνόν ἐστιν.


Κοχλίς

[2] ἐμάνη ὁ ἄνθρωπος ἢ μέθη τις ἦν καὶ παροινία τὸ πρᾶγμα;


Παρθενίς

ζηλοτυπία τις, ὦ Κοχλί, καὶ ἔρως ἔκτοπος· ἡ Κροκάλη δέ, οἶμαι, δύο τάλαντα αἰτήσασα, εἰ βούλεται μόνος ἔχειν αὐτήν, ἐπεὶ μὴ ἐδίδου ὁ Δεινόμαχος, ἐκεῖνον μὲν ἀπέκλεισεν ἥκοντα προσαράξασά γε αὐτῷ τὰς θύρας, ὡς ἐλέγετο, τὸν Γόργον δὲ Οἰνοέα τινά γεωργὸν εὔπορον ἐκ πολλοῦ ἐρῶντα καὶ χρηστὸν ἄνθρωπον προσιεμένη ἔπινε μετ᾽ αὐτοῦ κἀμὲ παρέλαβεν αὐλήσουσαν παρ᾽ αὐτοῖς. ἤδη δὲ προχωροῦντος τοῦ πότου ἐγὼ μὲν ὑπέκρεκόν τι τῶν Λυδίων. ὁ γεωργὸς δὲ ἤδη ἀνίστατο ὀρχησόμενος, ἡ Κροκάλη δὲ ἐκρότει, καὶ πάντα ἦν ἡδέα· ἐν τοσούτῳ δὲ κτύπος ἠκούετο καὶ βοὴ καὶ ἡ αὔλειος ἠράσσετο, καὶ μετὰ μικρὸν ἐπεισέπαισαν ὅσον ὀκτὼ νεανίσκοι μάλα καρτεροὶ καὶ ὁ Μεγαρεὺς ἐν αὐτοῖς. εὐθὺς οὖν ἀνετέτραπτο πάντα καὶ ὁ Γόργος, ὥσπερ ἔφην, ἐπαίετο καὶ ἐπατεῖτο χαμαὶ κείμενος· ἡ Κροκάλη δὲ οὐκ οἶδ᾽ ὅπως ἔφθη ὑπεκφυγοῦσα παρὰ τὴν γείτονα Θεσπιάδα· [p. 324] ἐμὲ δὲ ῥαπίσας ὁ Δεινόμαχος, Ἐκφθείρου, φησί, κατεαγότας μοι τοὺς αὐλοὺς προσρίψας. καὶ νῦν ἀποτρέχω φράσουσα ταῦτα τῷ δεσπότῃ· ἀπέρχεται δὲ καὶ ὁ γεωργὸς ὀψόμενός τινας φίλους τῶν ἀστικῶν, οἳ παραδώσουσι τοῖς πρυτανεῦσι τὸν Μεγαρέα.


Κοχλίς

[3] ταῦτ᾽ ἐστὶν ἀπολαῦσαι τῶν στρατιωτικῶν τούτων ἐρώτων, πληγὰς καὶ δίκας· τὰ δὲ ἄλλα ἡγεμόνες εἶναι καὶ χιλίαρχοι λέγοντες, ἤν τι δοῦναι δέῃ, Περίμεινον, φασί, τὴν σύνταξιν, ὁπόταν απολάβω τὴν [p. 271] μισθοφοράν, καὶ ποιήσω πάντα. ἐπιτριβεῖεν δ᾽ οὖν ἀλαζόνες ὄντες· ἔγω γ᾽ οὖν εὖ ποιῶ μὴ προσιεμένη αὐτοὺς τὸ παράπαν. ἁλιεύς τις ἐμοὶ γένοιτο ἢ ναύτης ἢ γεωργὸς ἰσότιμος κολακεύειν εἰδὼς μικρὰ καὶ κομίζων πολλά, οἱ [p. 325] δὲ τοὺς λόφους ἐπισείοντες οὗτοι καὶ τὰς μάχας διηγούμενοι, ψόφοι, ὦ Παρθενί.

.

.

.

Παρασκευή 3 Σεπτεμβρίου 2021

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Jorinde und Joringel Τζοριντα και Τζορινγκελ Ein Märchen der Brüder Grimm Ένα παραμύθι των αδελφών Γκριμ -μεταφραση χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Jorinde und Joringel

Τζοριντα και Τζορινγκελ 

Ein Märchen der Brüder Grimm

Ένα παραμύθι των αδελφών Γκριμ

-μεταφραση χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
.
.


Jorinde und Joringel

Τζοριντα και Τζορινγκελ 

Ein Märchen der Brüder Grimm

Ένα παραμύθι των αδελφών Γκριμ

-μεταφραση χ.ν.κουβελης c.n.couvelis


Μια φορά ήταν ένας παλιός πυργος στη μέση ενός μεγάλου και πυκνού δάσους,εκεί μέσα κατοικούσε μια γριά γυναίκα μοναχή,που ήταν μεγάλη μάγισσα.

Τη μέρα ήταν γάτα η' νυχτικουκουβαγια και το βράδυ επερνε τη μορφή κανονικού ανθρώπου.

Αυτή τ'αγρια ζώα και τα πουλιά έπιανε και μετά αφού τα'σφαζε τα μαγείρευε και τα'ψηνε.

Όταν κάποιος σε εκατό βήματα απ'τον πυργο πλησίαζε εμενε ακινητος και δεν μπορούσε απ'τη θέση του να μετακινηθεί,μέχρι αυτή να τον απελευθερωσει,αλλ'ομως.αν μια αγνή νεαρή κοπελα σ'αυτον τον κύκλο πλησίαζε,την μεταμόρφωνε σ'ενα πουλί και την έκλεινε σ'ενα κλουβι και μετέφερνε το κλουβί σε μια καμάρα του πυργου.Είχε εφτά χίλιες τέτοια κλουβιά με τόσο σπάνια πουλιά μέσα στον πύργο.

Τότε ζούσε μια νεαρή κοπελα,που ονομάζονταν Τζοριντα,κι ήταν η ομορφότερη απ'τ'αλλα κοριτσια.

Αυτή λοιπόν κι ένας όμορφος νεαρός με τ'ονομα Τζορινγκελ ήταν λογοδοσμενοι.Βρισκονταν στις μέρες του αρραβώνα,κι είχαν μεγάλη ευτυχια.

Ήθελαν τα δυο τους να μιλήσουν και πήγαν στο δάσος να περπατησουν.

Πρόσεξε,είπε ο Τζορινγκελ,να μην πλησιάσεις στον πύργο.

Ήταν ένα όμορφο απόγευμα,ο ήλιος φαίνονταν φωτεινός ανάμεσα απ'τα κλαριά των δέντρων στο σκοτεινο πράσινο του δάσους,και τα τρυγόνια τραγουδούσαν λυπημένα.

Την  Τζοριντα την έπιασαν τα κλάματα κι ο Τζορινγκελ έκλαιγε.

Ένιωθαν αναστατωση,σαν να ήταν να πεθάνουν.

Κοιτάνε γύρω τους,είχαν χαθεί,δεν ήξεραν πως να γυρίσουν σπίτι.

Ακόμα ο μισος ήλιος ήταν πανω απ'το βουνό κι ο μισος κάτω.

Ο Τζορινγκελ μέσα απ'τους θάμνους είδε τον αρχαίο τοίχο του πυργου κοντά,τρόμαξε και 

ένιωσε να πεθαινει.

Η Τζοριντα τραγουδούσε.


το πουλάκι μου με το κόκκινο δακτυλιδακι

τραγουδά λυπημένα,λυπημένα,λυπημενα

τραγουδά στο περιστερακι τον θάνατο του

τραγουδάει λυπημένα 

λι τι τα τι τα


Ο Τζορινγκελ κοίταξε για την Τζοριντα.

Η Τζοριντα ήταν μεταμορφωμένη σ'ενα αηδόνι,που τραγουδούσε τι τα τι τα.

Μια νυχτοκουκουβαγια με γυαλιστερά μάτια πέταξε τρεις φορές εκεί γύρω και εκραζε τρεις φορές βαου βαου κουβαου.

Αυτός στέκονταν όπως μια πέτρα,δεν μπορούσε ούτε να κλάψει,ούτε να μιλήσει,ουτε χέρια ούτε πόδια να κουνησει.

Τώρα ο ήλιος έδυσε,η κουκουβαγια πέταξε μέσα σ'ενα θάμνο κι αμέσως βγήκε μια καμπούρα γριά εξω,κιτρινιαρα και σκελετός,με μεγάλα κόκκινα μάτια,γαμψή μύτη,που μέχρι την άκρη του σαγονιού έφτανε.

Αυτή μουρμουρισε κι άρπαξε τ'αηδονι και το πήρε μακριά στα χέρια.

Ο Τζορινγκελ δεν μπορούσε τίποτα να πει,ούτε απ'τη θέση του να κουνηθεί,τ'αηδονι ήταν  μακρια.

Τελικά ξανα'ρθε η γυναίκα κι είπε με φωνή που ίσα ακουγονταν.

Να λυθούν τα μάγια.

Κι ο Τζορινγκελ λύθηκε.Επεσε στα γόνατα της γυναίκας και την  παρακάλεσε,να του ξαναδώσει την Τζοριντα του,όμως αυτή του'πε πως ποτέ δεν θα την ξαναδεί κι έφυγε μακριά.

Αυτός ουρλιαξε,έκλαψε,όμως όλα ανώφελα.

Κί ο Τζορινγκελ έφυγε μακριά κι έφτασε τελικά σ'ενα ξένο χωριό,όπου φύλαγε πρόβατα γι'αρκετο καιρό .

Συχνά περιπλανιόταν γύρω απ'τον πύργο,όμως δεν πλησίαζε 

Τελικά μια φορά ονειρεύτηκε τη νύχτα πως βρήκε ένα κόκκινο  σαν το αίμα λουλούδι,που στη μέση ήταν ένα όμορφο μαργαριτάρι.

Έκοψε το λουλούδι και πήγε στον πύργο,κι ότι μ'αυτο άγγιζε,λύνονταν τα μάγια,επισης ονειρεύτηκε πως έτσι ξαναβρήκε την Τζοριντα του.

Το πρωί,που ξύπνησε,άρχισε στα βουνά και στα λαγκάδια να ψάχνει,τέτοιο λουλούδι να βρει,έψαξε μέχρι που  την ένατη μερα βρήκε το κόκκινο σαν το αίμα λουλούδι νωρίς το πρωι.Στο μέση ήταν μια μεγάλη σταλαγματια,τόσο μεγάλη όπως το όμορφο μαργαριτάρι.

Αυτό το λουλούδι το μετέφερε μέρα και και νύχτα στον πύργο.

Όταν έφτασε εκατό βήματα κοντά στον πύργο,δεν έμεινε ακίνητος,αλλά έφτασε μέχρι τη πόρτα.Ο Τζορινγκελ χάρηκε πολύ,άγγιξε τη πόρτα με το λουλούδι κι αυτή άνοιξε.Μπηκε μέσα,μέσα στην αυλή άκουσε τα πολλά πουλιά.Προχωρησε και βρήκε τη  σάλα,εκεί ήταν η μάγισσα και τάιζε τα πουλιά στα εφτά χιλιάδες κλουβιά.

Μόλις είδε τον Τζορινγκελ,κακιωσε,κακιωσε πολύ,τον εφτυσε χολή και φαρμάκι,αλλά δεν μπορούσε ούτε δύο βήματα να τον πλησιάσει.

Δεν έστρεψε σ'αυτη και πήγε να δει τα κλουβιά με τα πουλιά,επειδή ήταν πολλές εκατοντάδες αηδόνια,πως τώρα να ξαναβρεί την Τζοριντα του;

Ενώ αυτός κοίταζε,βλέπει την γριά κρυφά ένα κλουβί μ'ενα πουλί να αρπάζει και προς τη πόρτα να πηγαίνει.Αναπηδα γρήγορα κι αγγίζει το κλουβακι με το λουλούδι κι επισης τη γριά γυναίκα,-που τώρα τίποτα πια δεν μπορούσε να μαγέψει,κι η Τζοριντα ήταν εκεί,τον είχε απ'το λαιμό αγκαλιάσει,τόσο όμορφη όπως πάντα ήταν.

Τότε αυτός έκανε όλα τ'αλλα πουλιά παλι νεαρές κοπέλες και πήγε με την Τζοριντα του στο σπίτι κι έζησαν πολλά χρόνια μαζί ευτυχισμένοι.

.

.

Jorinde und Joringel

Ein Märchen der Brüder Grimm


Es war einmal ein altes Schloß mitten in einem großen dicken Wald, darinnen wohnte eine alte Frau ganz allein, das war eine Erzzauberin. Am Tage machte sie sich zur Katze oder zur Nachteule, des Abends aber wurde sie wieder ordentlich wie ein Mensch gestaltet. Sie konnte das Wild und die Vögel herbeilocken, und dann schlachtete sie, kochte und briet es. Wenn jemand auf hundert Schritte dem Schloß nahe kam, so mußte er stillestehen und konnte sich nicht von der Stelle bewegen, bis sie ihn lossprach; wenn aber eine keusche Jungfrau in diesen Kreis kam, so verwandelte sie dieselbe in einen Vogel und sperrte sie dann in einen Korb ein und trug den Korb in eine Kammer des Schlosses. Sie hatte wohl siebentausend solcher Körbe mit so raren Vögeln im Schlosse.


Nun war einmal eine Jungfrau, die hieß Jorinde; sie war schöner als alle andere Mädchen. Die und dann ein gar schöner Jüngling namens Joringel hatten sich zusammen versprochen. Sie waren in den Brauttagen, und sie hatten ihr größtes Vergnügen eins am andern. Damit sie nun einsmalen vertraut zusammen reden könnten, gingen sie in den Wald spazieren. "Hüte dich," sagte Joringel, "daß du nicht so nahe ans Schloß kommst." Es war ein schöner Abend, die Sonne schien zwischen den Stämmen der Bäume hell ins dunkle Grün des Waldes, und die Turteltaube sang kläglich auf den alten Maibuchen.


Jorinde weinte zuweilen, setzte sich hin im Sonnenschein und klagte: Joringel klagte auch. Sie waren so bestürzt, als wenn sie hätten sterben sollen; sie sahen sich um, waren irre und wußten nicht, wohin sie nach Hause gehen sollten. Noch halb stand die Sonne über dem Berg, und halb war sie unter. Joringel sah durchs Gebüsch und sah die alte Mauer des Schlosses nah bei sich; er erschrak und wurde todbang. Jorinde sang:

"Mein Vöglein mit dem Ringlein rot

singt Leide, Leide, Leide:

es singt dem Täubelein seinen Tod,

singt Leide, Lei - zicküth, zicküth, zicküth."

Joringel sah nach Jorinde. Jorinde war in eine Nachtigall verwandelt, die sang zicküth, zicküth. Eine Nachteule mit glühenden Augen flog dreimal um sie herum und schrie dreimal schu, hu, hu, hu. Joringel konnte sich nicht regen. Er stand da wie ein Stein, konnte nicht weinen, nicht reden, nicht Hand noch Fuß regen. Nun war die Sonne unter; die Eule flog in einen Strauch, und gleich darauf kam eine alte krumme Frau aus diesem hervor, gelb und mager: große rote Augen, krumme Nase, die mit der Spitze ans Kinn reichte. Sie murmelte, fing die Nachtigall und trug sie auf der Hand fort. Joringel konnte nichts sagen, nicht von der Stelle kommen; die Nachtigall war fort. Endlich kam das Weib wieder und sagte mit dumpfer Stimme: "Grüß dich, Zachiel, wenn's Möndel ins Körbel scheint, bind lose Zachiel, zu guter Stund." Da wurde Joringel los. Er fiel vor dem Weib auf die Knie und bat, sie möchte ihm seine Jorinde wiedergeben, aber sie sagte, er sollte sie nie wiederhaben, und ging fort. Er rief, er weinte, er jammerte, aber alles umsonst. "Uu, was soll mir geschehen?" Joringel ging fort und kam endlich in ein fremdes Dorf; da hütete er die Schafe lange Zeit. Oft ging er rund um das Schloß herum, aber nicht zu nahe dabei. Endlich träumte er einmal des Nachts, er fände eine blutrote Blume, in deren Mitte eine schöne große Perle war. Die Blume brach er ab, ging damit zum Schlosse: alles, was er mit der Blume berührte, ward von der Zauberei frei; auch träumte er, er hätte seine Jorinde dadurch wiederbekommen. Des Morgens, als er erwachte, fing er an, durch Berg und Tal zu suchen, ob er eine solche Blume fände; er suchte bis an den neunten Tag, da fand er die blutrote Blume am Morgen früh. In der Mitte war ein großer Tautropfe, so groß wie die schönste Perle. Diese Blume trug er Tag und Nacht bis zum Schloß. Wie er auf hundert Schritt nahe bis zum Schloß kam, da ward er nicht fest, sondern ging fort bis ans Tor. Joringel freute sich hoch, berührte die Pforte mit der Blume, und sie sprang auf. Er ging hinein, durch den Hof, horchte, wo er die vielen Vögel vernähme; endlich hörte er's. Er ging und fand den Saal, darauf war die Zauberin und fütterte die Vögel in den siebentausend Körben. Wie sie den Joringel sah, ward sie bös, sehr bös, schalt, spie Gift und Galle gegen ihn aus, aber sie konnte auf zwei Schritte nicht an ihn kommen. Er kehrte sich nicht an sie und ging, besah die Körbe mit den Vögeln; da waren aber viele hundert Nachtigallen, wie sollte er nun seine Jorinde wiederfinden? Indem er so zusah, [merkte er,] daß die Alte heimlich ein Körbchen mit einem Vogel wegnahm und damit nach der Türe ging. Flugs sprang er hinzu, berührte das Körbchen mit der Blume und auch das alte Weib - nun konnte sie nichts mehr zaubern, und Jorinde stand da, hatte ihn um den Hals gefaßt, so schön, wie sie ehemals war. Da machte er auch alle die andern Vögel wieder zu Jungfrauen, und da ging er mit seiner Jorinde nach Hause, und sie lebten lange vergnügt zusammen

.

.

.

Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2021

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -deux ou trois choses que je peux écrire sur courtesan Ninon de l'Enclos -δύο η' τρια πράγματα που μπορώ να γράψω για την courtesan Ninon de l'Enclos -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-deux ou trois choses que je peux écrire sur  courtesan Ninon de l'Enclos

-δύο η' τρια πράγματα που μπορώ να γράψω για την courtesan Ninon de l'Enclos

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
.
.







deux ou trois choses que je peux écrire sur  courtesan Ninon de l'Enclos

δύο η' τρια πράγματα που μπορώ να γράψω για την courtesan Ninon de l'Enclos

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis


Διαβάζω από το γράμμα της Ninon de l'Enclos στον Marquis de Villarceaux


à Picpus, ce 23 décembre 1650


Je vous tiens parole, marquis ;

κράτησα το λόγο μου,μαρκησιε

... lisez moi avec attention διαβαστε με προσοχη je vois bien qu’il faut que je vous confie ce qui se passe dans votre cœur.

θα σας πω τι συμβαίνει μέσα στη καρδιά σας...

Je vous ai dit cent fois que je ne voulais vous enchaîner que par les plaisirs.

σας το έχω πει εκατό φορές ότι δεν θα ήθελα πάρα να σας αλυσσοδεσω με τις απολαυσεις

 C’est un amant que j’aime et non pas un esclave…

 είναι ένας εραστής που αγαπώ κι όχι ένας σκλάβος... 

Si mademoiselle d’Aubigné m’enlève votre cœur, je ne m’en prends qu’à moi.

αν η mademoiselle d'Aubigne από  μένα πάρει τη καρδιά σας,εγώ φταίω

 Depuis longtemps j’ai découvert le feu secret dont vous brûliez pour elle. 

από καιρό έχω ανακαλύψει τη μυστική φωτιά που σας καίει για αυτή

Je m’en suis aperçue, même avant vous, marquis ,

το έχω καταλάβει μπροστά από σας μαρκησιε...

la connaissance du caractère de mademoiselle d’Aubigné est devenue une étude particulière pour moi. 

για να γνωρίσω το χαρακτήρα της mademoiselle d'Aubigne έκανα ειδική μελέτη για μένα.

Sans cesse je me suis mise en parallèle avec elle.

ακαταπαυστα την παραλληλιζα με μένα.

 Nos défauts, nos agréments, tout a été comparé mille fois, tout a été calculé, combiné avec vos goûts, avec le genre de votre esprit, et de votre caractère.

τις ατέλειες μας,τις χαρες μας,

όλα χίλιες φορές συγκρίθηκαν ,υπολογίστηκαν,συνδιαστηκαν με τα δικά σας γούστα,με το είδος του πνευματος σας και με τον χαρακτήρα σας,

 Il s’agissait de découvrir ce charme secret qui faisait triompher ma rivale ;

,για να ανακαλυψω τη μυστική γοητεία με την οποία θριάμβευσε η αντίπαλος μου.

... 

Adieu, marquis ; si le temps fane les fleurs qui vous aviez jetées sur ma vie, je veux en recueillir ce qui reste, et lui dérober du moins quelques traces du bonheur dont m’avez enivré. Je serai après demain à Paris ; je me sens le courage de vous voir.

Αντίο,μαρκησιε,αν ο χρόνος μαρανει τα λουλούδια που έχετε ρίξει στη ζωή μου,θέλω να  μαζέψω αυτό που μένει από αυτά,και να κλέψω τουλάχιστον κάποια ίχνη της ευτυχίας με την οποία με έχετε μεθύσει.

Μεθαυριο θα είμαι στο Παρίσι.

Εχω το κουράγιο να σας δω.


Κοιτάζω τις εικόνες της διάσημης courtesan Ninon de l'Enclos,1620-1705,,μια άφθαρτη ομορφιά,Συμφωνία με τον διάβολο,

η γυναίκα απέναντι μου θυμάται:

'ημουνα πάνω από ένα μηνα έγκλειστη στο Madelonnettes Convent,το 1656,εκεί πήγαιναν τις γυναίκες που παραβίαζαν την έκτη εντολή,Ου μοιχευσεις,

τις πουτανες σαν εμένα,ένιωθα φοβερές ενοχές,τις νύχτες δεν κοιμόμουν,μια φορά βύθισα στο μουνι μου ένα μαχαίρι,με βρήκαν στα αίματα λιποθυμη,με έβαλαν στην απομόνωση και μου επέβαλαν να προσεύχομαι γονατιστή δέκα λεπτά ανά μία ώρα,μερα και νύχτα,μισούσα το σώμα μου,αυτό είναι η κόλαση μου έλεγα,γι'αυτό τιμωρούμαι σκληρά,

και τότε την είδα για πρώτη φορά,ένας άγγελος εξ ουρανού,

πόσο όμορφη ήταν,δεν ήξερα τίποτα γι'αυτη,ποιο το αμάρτημα της,όχι δεν πρέπει να'ταν πουτανα σαν εμάς,δεν  μας ένοιαζε,έμαθε για μένα,με πλησίασε,με λένε Ninon είπε,μη φοβάσαι το σώμα σου,αυτό είναι το πεπρωμένο σου,γι'αυτό γεννήθηκες,να προσφέρεις και να δέχεσαι την απόλαυση,ερωτευσου τους άντρες που αξίζουν για σένα,κάνε τους ευτυχισμένους και γίνε κι εσύ ευτυχισμένη,

γευσου την ερωτική χαρα όσο καιρό θα είσαι μαζί τους,κι άφησε τους όταν σου περάσει ο έρωτας,και αν τους περάσει μην στεναχωριέσαι,οι ερωμενοι δεν είναι σκλάβοι για πάντα,κράτησε την ευχαρίστηση κι όχι τον πόνο,δεν υπάρχει ψυχή,στο λέω εγώ η Ninon de l'Enclos η courtesan της Γαλλίας,πουθενά δεν θα δώσεις λόγο,ούτε σε κοσμικες

ούτε σε υπέρ πέραν,όπως θέλουν να τις λένε,εξουσίες,η

ηδονή του σώματος είναι το παν,

αυτή δεν την πείραξαν,όταν μετά από λίγο έφυγε από το μοναστήρι,εμένα,χωρίς πλέον προστάτη,με βασάνισαν,μέχρι που κάποια μέρα με κάλεσαν και μου είπαν πως είμαι ελεύθερη


Την άκουσα :

Και λίγο πρέπει,έκανα υπόδειξη στην ηθοποιο,να προσέξεις το συναίσθημα,θέλω όσο γίνεται να είναι ελάχιστο,

δεν είναι μελόδραμα,


Στην πρεμιέρα,φωνή off:

Η Mademoiselle Ninon de l'Enclos να εγκλειστεί στο

Madelonnettes Convent για

καθ'εξιν παράβαση της έκτης 

εντολης'

Απόφαση του Louis XIV καθ'υποδειξιν της Υψηλοτατης μητρός του Άννας της Αυστριακης


Ninon de l'Enclos Salon,28 rue des Tournelles,Marais, Hôtel de Sagonne ,Paris.1667


Η επικούρεια οικοδέσποινα Ninon de l'Enclos,πάντα όμορφη και γοητευτική,απευθύνεται στους εκλεκτούς καλεσμενους,ανακοινώνοντας το προγραμμα-συζητηση της ημέρας.


Αγαπητοί φίλοι.


1η ωρα:

 Une femme se persuade beaucoup mieux qu'elle est aimée par ce qu'elle devine

 que par ce qu'on lui dit.


Μια γυναικα πείθεται πολύ καλύτερα ότι την αγαπούν από αυτο που υπονοεί παρά από αυτο που κάποιος της λεει


2η ώρα:

Si Dieu m'avait fait l'honneur de me consulter, je lui aurais conseillé de placer les rides des femmes sous le talon.


Αν ο Θεός μου έκανε την τιμή να  με συμβουλευτεί,θα τον είχα συμβουλεύσει να βάλει τις ρυτίδες των γυναικών κάτω από την φτερνα


3η ώρα:

L'amour ne meurt jamais de besoin, mais souvent d'indigestion.


Ο έρωτας ποτέ δεν πεθαίνει από ανάγκη,αλλά συχνά από δυσπεψία


4η ώρα 

Les femmes détestent un jaloux qui n'est point aimé ; mais elles seraient fâchées qu'un homme qu'elles aiment ne fût pas jaloux.


Οι γυναίκες απεχθάνονται ένα ζηλιάρη άντρα που δεν αγαπούν,αλλά θα ενοχλούνταν αν ένας άντρας που αγαπούν δεν ζηλευει


5η ώρα:

Il faut plus d'esprit pour faire l'amour que pour conduire des armées.


χρειάζεται περισσότερη εξυπνάδα για να κάνεις έρωτα  παρά για να οδηγείς στρατους


στα intermezzi η Ninon de l'Enclos έπαιζε  λαουτο

.

.

(Κάποιοι από τους Saloniers:


Charles de Saint-Évremond; Antoine Gombaud,Damien Mitton. François de la Rochefoucauld,Jean de La Fontaine, Louis de Rouvroy, Roger de Rabutin,Jean Chapelle, Jean Racine, Nicolas Boileau. Molière, Nicolas Mignard ,Jean-Baptiste Lully.  Henri de Sévigné, Marguerite de la Sablière; Henriette de Coligny, Françoise d’Aubigné, κι ο μικρός Voltaire)

.

.

Ο Edgar Allan Poe στο κωμικό διηγημα του The Spectacles(Τα ματογυαλια),1844, αναφέρει την Ninon de l'Enclos:


And here we separated, while one of the trio began humming a gay vaudeville,of which I caught only the lines-

Ninon, Ninon, Ninon a bas-

A bas Ninon De L'Enclos!

.

.

.

Δευτέρα 30 Αυγούστου 2021

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΌΡΗΜΑ INFINITUM AFFINITY -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΌΡΗΜΑ INFINITUM AFFINITY

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
.
.




ΤΟ ΜΥΘΙΣΤΌΡΗΜΑ INFINITUM AFFINITY

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis


το τελευταίο του μυθιστόρημα INFINITUM AFFINITY ήταν έτοιμο προς έκδοση,

πρωί στα γραφεία του εκδοτικού οίκου,ο διάσημος συγγραφέας φορούσε

ένα σκούρο κουστούμι με γκρι γραβάτα,κάπνιζε πούρο κι έπινε ουίσκι,

απέναντι του ο μεγαλοεκδοτης,αντικαπνιστης,έπινε ουίσκι,

-συμφωνα με τους επιμελητές των εκδόσεων μας αυτό το βιβλίο θα είναι σκάνδαλο,είπε ο εκδότης,μέγα σκάνδαλο,το τόνισε

-οι επιμελητές,κύριε,τον έκοψε με σταθερή φωνή ο συγγραφέας,είναι μόνο

επιμελητες,δεν είναι συγγραφείς,αλλιμονο αν η λογοτεχνία υπακουε σε

υποδείξεις

-δηλαδη επιμενεται να εκδοθεί έτσι όπως είναι;είπε ο εκδότης

-φυσικα,αυτό είναι είναι το μυθιστόρημα,όπως το συνέλαβε ο συγγραφέας,

και τίποτα άλλο,αλλιώς αρνουμαι να εκδοθεί,απάντησε ο συγγραφέας με την

ίδια σταθερή φωνη

-μα θα είναι μεγάλη αποτυχία,αντέδρασε ο επιχειρηματίας,

-αυτο,κύριε,λίγο με ενδιαφέρει,απάντησε,επέμενε, ο λογοτέχνης

το βιβλίο τελικά κυκλοφόρησε,

αγοράσθηκε,μπεστ σελλερ,

αυτό θεωρήθηκε από τους κριτικούς ακατανόητο,σε μια  ψυχολογικη αναλυση

των αναγνωστών,ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΚΑΙ  ΦΕΤΙΧ,το βιβλίο  θεωρηθηκε,ερμηνεύτηκε,

ως το λατρευτικό φετίχ που αντιπροσώπευε ο διάσημος συγγραφεας,

το βιβλιο-μυθιστορημα είχε τον τίτλο,INFINITUM AFFINITY(ΑΠΕΙΡΗ ΣΥΓΓΕΝΕΙΑ),

το εξώφυλλο γκρι χρώμα,χωρίς το όνομα του συγγραφέα,σελίδες 251,οι πρώτες 7 σελιδες ήταν γραμμένες με συμβατικό τρόπο,σύμφωνα το γνωστό ύφος του συγγραφέα,κυριολεκτικες προτάσεις,σχεδόν πλήρη αποφυγή επιθέτων,

διαφαίνονταν αστυνομική πλοκή,κάποιο μυστήριο,με προεκτάσεις φιλοσοφικές και μεταφυσικές,

μετά την έβδομη σελίδα όλα άλλαζαν,δεν υπήρχαν διακριτές προτάσεις,

σημεία στιξεις,οι λέξεις φαίνονταν σαν είχαν διαλεχτει στην τύχη,ούτε συντακτική δομή,δεν υπήρχε καμία οργάνωση και ανάπτυξη νοήματος,

ένας γρίφος,ένα κειμενο-λαβυρινθος,

υποθετηκαν διάφορα:πως ο διάσημος συγγραφέας τρελάθηκε,πως έκανε πλάκα,

να εξευτελίσει όλη τη λογοτεχνία,μια ριζική ρήξη του τι σημαίνει λογοτεχνικό

έργο,ναρκισσισμος,εφαρμογή της θεωρίας του Χάους,ακραίο σχιζοφρενικο έργο,

η τάξη αναπόφευκτα,λόγω αβεβαιοτήτων και τυχαιότητας,σε αταξία,ΕΝΤΡΟΠΙΑ,

η λογοτεχνία είναι πολυπλοκότητα,

απέφευγε τις συνεντεύξεις,στην ερώτηση:τελικά τι είναι αυτό το βιβλίο;

απαντούσε έτσι:αυτό το βιβλίο εντέλει είναι η λογοτεχνία

-γραφετε,θα ξαναγράψεται;,ρωτούσαν οι δημοσιογράφοι,

-Οχι,κύριοι,τέλος,η μονολεκτική του απάντηση

ένα πρωί παρουσιάστηκε στα γραφεία του εκδοτικού οίκου με τον δικηγόρο

του,

φορούσε σκούρο κουστούμι και γκρι γραβάτα,κάπνιζε πούρο κι έπινε ουίσκι,

-κυριε,είπε με σταθερό τόνο στον εκδότη,δεν επιθυμώ πλέον την περαιτέρω

επανεκδοση των προηγούμενων έργων μου,όπως και μεταφράσεων τους,

αυτά τα έργα μου δεν με εκφράζουν,και είναι σαν ποτέ να μην έχουν γραφτεί,

να αποσυρθούν,να καταστραφούν,το μόνο που με ενδιαφέρει είναι το INFINITUM AFFINITY,θα μιλησετε τα τεχνικά νομικά ζητηματα με τον δικηγόρο μου,

ο εκδότης,δυσαρεστήθηκε,αλλά διπλωματικά δεν του το έδειξε,ήταν τεράστιο

γι'αυτόν οικονομικό πρόβλημα,τα βιβλία του  πουλούσαν,και μεταφράζονταν

σε όλο τον κόσμο,

-οπως θέλετε,είπε

-Καλημερα σας,είπε χαμογελωντας ο συγγραφέας,τους άφησε κι εφυγε

.

.

.

eteronoma-ετερονομα piano composition χ.ν.κουβελης c n.couvelis

 .

.

eteronoma-ετερονομα 

piano composition χ.ν.κουβελης 

c n.couvelis


https://www.youtube.com/watch?v=sopasiTFgcY&feature=youtu.be

.

.

Παρασκευή 27 Αυγούστου 2021

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Ηρακλής και Διηάνειρα -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Ηρακλής και Διηάνειρα

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
.
.


Ηρακλης-3μ χ 4,5μ-χ.ν.κουβελης c.n.cpuvelis


Ηρακλής και Διηάνειρα-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis


χτύπησε το τηλέφωνο του,κοίταξε τον αριθμό,

-γιατί δεν το σηκώνεις;είπε η Διηάνειρα,

-αυτοι οι ενοχλητικοί είναι,επιμένουν για τη σειρά,απάντησε ο Ηρακλής

-ειναι πολλά τα λεφτά και τα χρειαζόμαστε,τον έκοψε η γυναίκα

-σου είπα δεν θέλω τηλεόραση,τους σιχαινομαι

το τηλέφωνό ξαναχτύπησε,κοίταξε τον αριθμό

-αυτοι;ρώτησε η Διηάνειρα

-αυτοι,απάντησε,

είπε ψέματα,ήταν η Ιόλη

νευρίασε,της είχε πει να μην παίρνει στο σπίτι,έσβησε τη κληση,

κάποια φορά θα γίνει το λάθος,

και τότε θα επαναληφθει η ιστορία:το λευκό πουκάμισο θα ποτίσει

με το φαρμάκι του Νέσσου,θα κολλήσει στο κορμί του,και θα ξεκολλάει

με τις σάρκες του,

τόσες φορές έπαιξε αυτό τον ρόλο,και στην Επίδαυρο και στο Ηρώδειο

-η μικρή,και εννοούσε την Ιόλη,είναι ερωτευμένη,του πέταξε η Διηάνειρα,

τρελλαθηκε,ήτανε σχέδιο,κρατήθηκε

-με τον Υλλο μας,επεμενε η γυναίκα

-μ'αυτη τη πουτανα;ξέσπασε,

-αυτες τυλίγουν τους άντρες,επέμενε η γυναίκα

-και συ που το ξέρεις;της φώναξε

-ηρθε το πρωί,και κλείστηκαν μέχρι το μεσημέρι στο δωμάτιο του Υλλου,

επέμενε η γυναίκα

-λες ψέματα,της φώναξε,

-καλα,ψέματα,άμα γαστρωθει τότε τα λέμε,επέμενε εκείνη

-με ποιον;φώναξε

-με τον Υλλο,είπε ήρεμα η γυναίκα

θέλει να μου σπάσει τα νεύρα,σκέφτηκε,

η Ιόλη σήμερα ήταν μαζί του,κολύμπησαν,φάγανε σε μια τουριστική ταβέρνα,

έπειτα πήγαν στο χοτελ,

σιωπή,

η γυναίκα τηγανιζε σαρδέλα,

γιατί δεν την σκοτώνει;τι φοβάται;

-αν απόψε βγεις,εγώ έχω πονοκέφαλο,του είπε,σου έχω σιδερωσει το 

λευκό πουκάμισο

ευκαιρία τώρα να τη σκοτώσει,

χτύπησε το τηλέφωνο της,το σήκωσε,ναι,ναι,την άκουσε,να περάσεις,αγάπη

μου,καλά,καληνύχτα,έκλεισε το τηλέφωνο

δεν την ρώτησε,

-ο Υλλος ήταν,είπε εκείνη,δεν θα'ρθει απόψε σπίτι,θα κοιμηθει άλλου,

μάλλον στην Ιόλη,την άκουσε τα γελάει

-σκασε,της φώναξε,την άρπαξε και την πέταξε κάτω,την κλωτσούσε στη

κοιλιά,

την παράτησε εκεί,

εκεινη ανασανε βαριά,

-εισαι τρελός για κείνη,ακούστηκε αδύναμη η φωνή της,δεν μπορείς να

το κρύψεις,εσύ ήσουνα πάντα γενναίος,γιατί δεν το παραδέχεσαι;

κάποτε,συνέχισε εκείνη,σ'αγαπουσα,έλεγα πως δεν θα μπορούσα να ζήσω

χωρίς εσένα,έπειτα άλλαξα,ερωτεύτηκα τρελα τον Νεσσο,εσύ το'μαθες,

και τον σκοτώσες,δεν στο συγχώρεσα ποτέ,ήθελα να σε εκδικηθώ,ούτε

ο Υλλος είναι παιδί σου,είναι εκείνου,τώρα σκότωσε με,που έμαθες την

αληθεια,

σιωπή,

έβλεπε την γυναίκα σε εμβρυϊκή στάση στο πάτωμα,

σιωπη,

έβαλε το λευκό πουκάμισο,ντύθηκε,βγήκε,

η Ιόλη τον περίμενε στο διαμέρισμα της,

-θελω να χωρίσουμε,της είπε,

η κοπέλα γέλασε,

-παλι τα ίδια;τύψεις;

-τα'χεις με τον Υλλο,

του'βγαλε το πουκάμισο,

-θελεις να κλείσω το φως;του είπε

-κλειστο,της φώναξε,σαν να την διέταξε

η κοπέλα υπάκουσε,

.

-

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Fitchers Vogel Πουλί Φιτσερ Ein Märchen der Brüder Grimm Ένα παραμύθι των αδελφών Γκριμ -μεταφραση χ.ν.κουβελης c. n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Fitchers Vogel

Πουλί Φιτσερ

Ein Märchen der Brüder Grimm

Ένα παραμύθι των αδελφών Γκριμ

-μεταφραση χ.ν.κουβελης c. n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
.
.


Fitchers Vogel

Πουλί Φιτσερ

Ein Märchen der Brüder Grimm

Ένα παραμύθι των αδελφών Γκριμ

- μετάφραση χ.ν.κουβελης c.n.couvelis


Μια φορά ήταν ένας μάγος που σε ζητιανο μεταμορφώνονταν κι άρπαζε τα όμορφα κορίτσια.

Κανένας δεν ήξερε που τα πήγαινε,αφού ποτέ δεν τα ξαναβλεπαν.

Κάποτε πέρασε έξω απ'τη πόρτα 

ενός ανθρώπου,που'χε τρια κορίτσια, είχε τη μορφή ζητιάνου και στον ώμο ένα σακί,δήθεν για να'βαζει αυτά που μάζευε.

Παρακάλεσε για λίγο φαι κι όταν η πιο μεγάλη βγήκε έξω  να του δώσει ένα κομμάτι ψωμι,την άρπαξε και την έχωσε στο σακί.

Κι έφυγε με γρήγορα βήματα και την πήγε σ'ενα σκοτεινό δάσος ,στη μέση του.

Μέσα στο σπίτι όλα έλαμπαν ,ότι ήθελε θα της το'δινε,και της είπε.

Θησαυρός μου,μαζί μου θα σ' αρέσει,επειδή όλα θα τα'χεις,ότι

η καρδιά σου θέλει 

Μετά από μερικές μέρες της ειπε.

Πρέπει να ταξιδεψω μακριά και για λίγο μόνη να σ' αφήσω,αυτά'ναι τα κλειδιά του σπιτιού,μπορείς παντού να πας κι όλα να τα δεις,μονάχα σε μια αίθουσα,κι αυτό το μικρό κλειδί την ανοίγει,στ'απαγορευω με τιμωρία τη ζωή σου.

Επίσης της έδωσε ένα αυγό και της είπε.

Τ'αυγο θέλω να το προσέχεις,πάντα να το'χεις μαζί σου,γιατί αν το χάσεις,μια μεγάλη δυστυχία θα πέσει.

Αυτή πήρε τα κλειδιά και τ'αυγο και υποσχέθηκε σ'ολα να υπακούσει.

Όταν εκεινος έφυγε μακριά,εκείνη περιπλανηθηκε στο σπίτι από κάτω μέχρι πάνω κι όλα τα'δε,τις αίθουσες να λάμπουν  απ'τ'ασημι και απ'το  χρυσό,

ποτέ μια τέτοια μεγάλη  πολυτέλεια δεν είχε δει 

Τελικά ήρθε μπροστά στην απαγορευμένη πόρτα,θέλησε να την προσπεράσει,όμως η περιέργεια δεν την άφησε σε ησυχία.Κοιταξε το κλειδί,σαν να'ταν άλλος,το βάλε μέσα και το'στριψε λίγο κι η πόρτα άνοιξε. Κι τι να δει εκεί μέσα,οταν μπήκε, μια μεγάλη λεκάνη γεμάτη αίματα ήταν στη μέση και μέσα κομματιασμένοι πεθαμένοι άνθρωποι,δίπλα ήταν

ένα ξύλινο κουτσουρο και πάνω ένα γιαλιστερο  τσεκούρι.

Τρόμαξε τόσο πουλί,που τ'αυγο που κρατούσε στο χέρι,έπεσε.

Το ξαναμαζεψε και το καθαρισε απ'το αιμα,έγινε όπως ήταν,αλλά

για λίγο,τα σημάδια απ'το αιμα δεν έφυγαν.

Μετά από λίγο γύρισε ο άντρας απ'το ταξίδι,και το πρωτο που ζήτησε,ήταν το κλειδί και τ'αυγο 

Αυτή του τα'δωσε,όμως ετρεμε,γιατί αυτός απ'τις κόκκινες κηλίδες κατάλαβε πως μπήκε στην αίθουσα του αίματος.

Παράκουσες τη θέληση μου στην καμάρα πηγες,της είπε,πάλι εκεί παρά τη θέληση σου  θα ξαναπας,Η ζωή σου τελείωσε.

Την πέταξε κάτω,την άρπαξε απ'τα μαλλιά,της έβαλε το λαιμό πάνω στο κουτσουρο και την έκοψε κομμάτια,το κόκκινο αίμα 

έτρεχε στο πάτωμα,Ύστερα την ερριξε με τους υπόλοιπους στη λεκάνη.

Τώρα θέλω τη δεύτερη να πάρω,είπε ο μάγος,και ξαναπήγε με τη μορφη του ζητιάνου στο σπίτι μπροστά και ζητιανευε.

Όταν η δεύτερη του'φερε ένα κομμάτι ψωμί την άρπαξε όπως 

την πρώτη και την έφερε μακριά 

Αυτή δεν πέρασε καλύτερα απ'την αδερφή της,απ'την περιέργεια της άνοιξε την καμάρα του αιματος και με την επιστροφή του πλήρωσε με τη ζωή της.

Τώρα αυτός πήγε και πήρε την τρίτη.Ομως αυτή ήταν εξυπνη και προσεκτικη.Οταν τα κλειδιά και τ'αυγο της έδωσε και πήγε για ταξίδι, πρώτον φύλαξε τ'αυγο,μετά είδε το σπίτι και στο τέλος μπήκε στην απαγορευμένη καμάρα.

Και τι να δει!τις δύο αγαπημένες της αδερφες,ανελέητα σκοτωμένες,μέσα στη λεκάνη.

Έψαξε τα μέλη τους και τα'βαλε

όπως πρεπει μαζί,κεφάλι,κορμί,χέρια και πόδια.Κι όταν τίποτα δεν έλειπε,άρχισαν τα μέλη να κινουνται,και τα δυο κορίτσια άνοιξαν τα μάτια κι ήταν πάλι ζωντανές.Ποσο χάρηκαν και φιλουσε η μια την άλλη!

Μετά τις έβγαλε και τις δυο εξω και τις έκρυψε.

Ο άντρας κατά την επάνοδο του ζήτησε τα κλειδιά και τ'αυγο κι όταν δεν μπόρεσε να δει κανένα ίχνος από αίμα πάνω,είπε.

Πέρασες τη δοκιμασία,πρέπει γυναίκα μου να γίνεις.

Όμως αυτός τωρα δεν είχε καμία δύναμη πάνω της κι έπρεπε να κάνει ότι θα του ζητούσε.

Πολύ καλά,απάντησε αυτή,πρέπει πριν ένα καλάθι γεμάτο χρυσο στον πατέρα μου και στη μάνα μου να πας κι ο ίδιος πάνω στην πλάτη σου να το κουβαλήσεις,γιατί εγώ εδώ το γάμο θα ετοιμάσω.

Μετά πήγε στο καμαράκι της,που'χε κρύψει τις αδερφές της.

Τώρα,τις είπε,ήρθε η στιγμή,που μπορώ να σας σώσω,ο κακούργος ο ίδιος θα σας ξαναπάει στο σπίτι,όμως μόλις στο σπίτι είστε,βοήθεια να μου δωστε

 Κατόπιν έβαλε και τις δυο σ'ενα καλάθι και το σκέπασε μέχρι πάνω με χρυσό,που τίποτα να μην φαίνεται και φώναξε τον μάγο να'ρθει μέσα και του'πε.

Τώρα κουβαλα το καλάθι,όμως να μην σταματήσεις στο δρόμο και να ξεκουραστείς,απ'το μικρό παραθυράκι θα κοιταζω και θα προσεχω.

Ο μάγος φορτώθηκε το καλάθι στη πλάτη του κι έφυγε,όμως ήταν τόσο βαρύ,που ο ιδρώτας έτρεχε στο πρόσωπο του και φοβόνταν πως θα πεθάνει.

Τότε κάθισε κάτω κι ηθελε λίγο να ξεκουραστεί,όμως αμέσως φώναξε η μια μέσα απ'το καλάθι .

Σε βλέπω απ'το παραθυράκι μου,πως ξεκουράζεσαι,σήκω και τράβα.

Αυτός νομισε,πως η νύφη του φώναξε και ξεκίνησε πάλι.

Ακόμα μια φορά θέλησε να καθήσει,όμως ξαναφωναξαν.

Σε βλέπω απ'το παραθυράκι μου,πως ξεκουράζεσαι,σήκω και τράβα.

Και μετα όταν σταματούσε,του

φώναζαν,και ξεκινούσε,και τελικά ξεπνοος το καλάθι με οτο χρυσο και τα δυο κορίτσια 

στο σπίτι των γονέων τους έφερε.

Στο σπίτι λοιπόν η νύφη ετοίμαζε τη γιορτη του γάμου.

Πήρε ένα κεφάλι πεθαμένου με 

δόντια που χαμογελούσαν και του'βαλε ένα κόσμημα και το' φερε ψηλά μπροστά στ'σνοιγμα της σοφιτας  και τ'αφησε από κει προς τα έξω να κοιτάζει.

Τότε προσκαλεσε τους φίλους του μάγου στη γιορτή,κι όταν αυτό εγινε,μπήκε σ'ενα βαρέλι με μέλι,έπειτα κόλλησε φτερα κι εμοιαζε  με παράξενο πουλί και κανένας άνθρωπος δεν μπουρουσε να την αναγνωρισει.

Έτσι βγήκε απ'το σπίτι έξω,και στο δρόμο συνάντησε μια ομάδα 

απ'τους καλεσμένους του γάμου,που ρωτησαν.


πουλί φιτσερ από που ερχεσαι;

ερχομαι απ'το φιτζ-φιτσερ σπίτι

και τι κάνει εκει η νυφουλα;

το σπίτι έχει σκουπίσει από κάτω μεχρι πάνω 

κι απ'τ'ανοιγμα της σοφίτας έξω κοιτάζει.


Τελικά συνάντησε τον γαμπρό,που ξεθεωμενος γύριζε.Κι αυτός ρώτησε όπως οι άλλοι.


πουλί φιτσερ από που ερχεσαι;

έρχομαι απ'το φιτζ-φιτσερ σπίτι

και τι κάνει εκει η νυφουλα;

το σπίτι έχει σκουπίσει από κάτω κιμεχρι πάνω 

κι απ'τ'ανοιγμα της σοφίτας έξω κοιτάζει.


Ο γαμπρός κοίταξε πάνω κι είδε το καθαρισμένο κεφάλι του πεθαμένου,του φάνηκε,πως της νύφης του ήταν,και της εγνεψε και την χαιρέτησε φιλικά.

Όμως καθώς αυτός κι οι καλεσμένοι του μπήκαν μέσα στο σπίτι,τότε ήρθε κι η βοήθεια απ'τις αδερφές.

Έκλεισαν όλες τις πόρτες του σπιτιού,για να μην μπορέσει κανένας να ξεφύγει  κι εβαλαν φωτιά,για να καει ο μάγος μαζί με τους κακοποιούς του.

.

.

Fitchers Vogel

Ein Märchen der Brüder Grimm

Κι

Es war einmal ein Hexenmeister, der nahm die Gestalt eines armen Mannes an, ging vor die Häuser und bettelte und fing die schönen Mädchen. Kein Mensch wußte, wo er sie hinbrachte, denn sie kamen nie wieder zum Vorschein. Nun trat er auch einmal vor die Thüre eines Mannes, der drei schöne Töchter hatte, sah aus wie ein armer schwacher Bettler und trug eine Kötze auf dem Rücken, als wollte er milde Gaben darin sammeln. Er bat um ein bischen Essen, und als die älteste herauskam und ihm ein Stück Brot reichen wollte, rührte er sie nur an, und sie mußte in seine Kötze springen. Darauf eilte er mit starken Schritten fort und trug sie in einen finstern Wald zu seinem Haus, das mitten darin stand. In dem Haus war alles prächtig: er gab ihr, was sie nur wünschte und sprach: "Mein Schatz, es wird dir wohl gefallen bei mir, denn du hast alles, was dein Herz begehrt." Das dauerte ein paar Tage, da sagte er: "Ich muß fortreisen und dich eine kurze Zeit allein lassen, da sind die Hausschlüssel: du kannst überall hingehen und alles betrachten, nur nicht in eine Stube, die dieser kleine Schlüssel da aufschließt, das verbiet ich dir bei Lebensstrafe." Auch gab er ihr ein Ei und sprach: "Das Ei verwahre mir sorgfältig und trag es lieber beständig bei dir, denn gienge es verloren, so würde ein großes Unglück daraus entstehen." Sie nahm die Schlüssel und das Ei, und versprach alles wohl auszurichten. Als er fort war, gieng sie in dem Haus herum von unten bis oben und besah alles: die Stuben glänzten von Silber und Gold und sie meinte, sie hätte nie so große Pracht gesehen. Endlich kam sie auch zu der verbotenen Thür, sie wollte vorüber gehen, aber die Neugierde ließ ihr keine Ruhe. Sie besah den Schlüssel, er sah aus wie ein anderer, sie steckte ihn ein und drehte ein wenig, da sprang die Thür auf. Aber was erblickte sie, als sie hinein trat: ein großes blutiges Becken stand in der Mitte, und darin lagen todte zerhauene Menschen: daneben stand ein Holzblock und ein blinkendes Beil lag darauf. Sie erschrak so sehr, daß das Ei, das sie in der Hand hielt, hineinplumpte. Sie holte es wieder heraus und wischte das Blut ab, aber vergeblich, es kam den Augenblick wieder zum Vorschein, sie wischte und schabte, aber sie konnte es nicht herunterkriegen.


Nicht lange, so kam der Mann von der Reise zurück, und das erste, was er forderte, war der Schlüssel und das Ei. Sie reichte es ihm hin, aber sie zitterte dabei, und er sah gleich an den rothen Flecken, daß sie in der Blutkammer gewesen war. "Bist du gegen meinen Willen in die Kammer gegangen," sprach er, "so sollst du jetzt gegen deinen Willen wieder hinein. Dein Leben ist zu Ende." Er warf sie nieder, schleifte sie an den Haaren hin, schlug ihr das Haupt auf dem Block ab und zerhackte sie, daß ihr rothes Blut auf dem Boden dahin floß. Dann warf er sie zu den übrigen ins Becken.


"Jetzt will ich mir die zweite holen," sprach der Hexenmeister, gieng wieder in Gestalt eines armen Mannes vor das Haus und bettelte. Da brachte ihm die zweite ein Stück Brot, und er fieng sie wie die erste durch ein bloßes Anrühren und trug sie fort. Es ergieng ihr nicht besser als ihrer Schwester, sie ließ sich von ihrer Neugierde verleiten, öffnete die Blutkammer und mußte es bei seiner Rückkehr mit dem Leben büßen. Er gieng nun und holte die dritte. Die aber war klug und listig. Als er ihr Schlüssel und Ei gegeben hatte und fortgereist war, verwahrte sie das Ei erst sorgfältig, dann besah sie das Haus und gieng zuletzt in die verbotene Kammer. Ach, was erblickte sie! ihre beiden lieben Schwestern lagen, jämmerlich ermordet, in dem Becken. Aber sie hub an und suchte die Glieder zusammen und legte sie zurecht, Kopf, Leib, Arm und Beine. Und als nichts mehr fehlte, da fiengen die Glieder an sich zu regen und schlossen sich aneinander: und beide Mädchen öffneten die Augen und waren wieder lebendig. Wie freueten sie sich, küßten und herzten einander! Dann führte sie die beiden heraus und versteckte sie. Der Mann forderte bei seiner Ankunft Schlüssel und Ei und als er keine Spur von Blut daran entdecken konnte, sprach er: "Du hast die Probe bestanden, du sollst meine Braut sein." Er hatte aber jetzt keine Macht mehr über sie und mußte thun, was sie verlangte. "Wohlan," antwortete sie, "du sollst vorher einen Korb voll Gold meinem Vater und meiner Mutter bringen und selbst auf deinem Rücken hintragen, dieweil will ich die Hochzeit hier bestellen." Darauf gieng sie in ihr Kämmerlein, wo sie ihre Schwestern versteckt hatte. "Jetzt," sprach sie, "ist der Augenblick gekommen, wo ich euch retten kann, der Bösewicht soll euch selbst wieder heimtragen: aber sobald ihr zu Hause seid, laßt mir Hilfe zukommen." Dann setzte sie beide in einen Korb und deckte sie mit Gold ganz zu, daß nichts von ihnen zu sehen war, und rief den Hexenmeister herein und sprach: "Nun trag den Korb fort, aber daß du mir unterwegs nicht stehen bleibst und ruhest, ich schaue durch mein Fensterlein und habe acht."


Der Hexenmeister hob den Korb auf seinen Rücken und gieng damit fort, er ward ihm aber so schwer, daß ihm der Schweiß über das Angesicht lief und er fürchtete todtgedrückt zu werden. Da setzte er sich nieder und wollte ein wenig ruhen, aber gleich rief eine im Korbe: "Ich schaue durch mein Fensterlein und sehe, daß du ruhst, willst du weiter." Er meinte, die Braut rief ihm das zu und machte sich wieder auf. Nochmals wollte er sich setzen, da rief es abermals "ich schaue durch mein Fensterlein und sehe, daß du ruhst, willst du gleich weiter." Und so oft er stillstand, rief es, und da mußte er fort, bis er endlich ganz außer Athem den Korb mit dem Gold und den beiden Mädchen in ihrer Eltern Haus brachte.


Daheim aber ordnete die Braut das Hochzeitsfest an. Sie nahm einen Todtenkopf mit grinsenden Zähnen und setzte ihm einen Schmuck auf und trug ihn oben vors Bodenloch und ließ ihn da herausschauen. Dann ladete sie die Freunde des Hexenmeisters zum Fest ein, und wie das geschehen war, steckte sie sich in ein Faß mit Honig, schnitt das Bett auf und wälzte sich darin, daß sie aussah wie ein wunderlicher Vogel und kein Mensch sie erkennen konnte. Da gieng sie zum Haus hinaus, und unterwegs begegnete ihr ein Theil der Hochzeitsgäste, die fragten:

"Du Fitchers Vogel, wo kommst du her?"

"Ich komme von Fitze Fitchers Hause her."

"Was macht denn da die junge Braut?"

"Hat gekehrt von unten bis oben das Haus

und guckt zum Bodenloch heraus."

Endlich begegnete ihr der Bräutigam, der langsam zurückwanderte. Er fragte wie die andern:

"Du Fitchers Vogel, wo kommst du her?"

"Ich komme von Fitze Fitchers Hause her."

"Was macht denn da meine junge Braut?"

"Hat gekehrt von unten bis oben das Haus

und guckt zum Bodenloch heraus."

Der Bräutigam schaute hinauf und sah den geputzten Todtenkopf: da meinte er, es wäre seine Braut und nickte ihr zu und grüßte sie freundlich. Wie er aber sammt seinen Gästen ins Haus gegangen war, da kam die Hilfe von den Schwestern an. Sie schlossen alle Thüren des Hauses zu, daß niemand entfliehen konnte, und steckten es an, daß der Hexenmeister mitsamt seinem Gesindel verbrannte.

.

.

.

Πέμπτη 26 Αυγούστου 2021

GREEK POETRY -Συμπτώσεις -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY

-Συμπτώσεις

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.

.



Great Abstract 4μ χ 6μ-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis


Συμπτώσεις

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis


επολιορκει Μιλητον και κατά γην και κατά 

θαλατταν

tu ne vois pas

ερημιά,μια χελώνα στη θάλασσα

το φεγγάρι την σηκώνει ,η μνήμη

της πατρίδας

seulement : ιεμενος και καπνον νοησαι

αέρας γλάρος

είναι η στιγμή που η Ιοκάστη βγαίνει στη σκηνή

μετά ταύτα η νύχτα

στη Καδμεία Θήβα

ώρα πολύ παρατηρεί το νερό που ποτίζει τις ρίζες

.

.

.

Τετάρτη 25 Αυγούστου 2021

παραλία Αγριλιας- Ξηρόμερο χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

.

.




Σχήματα στη θαλασσα-πετρες-Αγριλια-Ξηρομερο-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis


παραλία Αγριλιας- Ξηρόμερο 

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

φυσικός ηχος

https://www.youtube.com/watch?v=tNNg0n9mIXk.

.

.

παραλία Αγριλιας- Ξηρόμερο χ.ν.κουβελης c.n.couvelis music Vivaldi Summer -1

https://www.youtube.com/watch?v=pUS5Gztbp2Y&feature=youtu.be

.

.