.
.
χνκουβελης cncouvelis
Συγγραφες
κατά κάποιο τρόπο όλα είναι
επινοήσεις της μνήμης
οι μέρες μετακινούνται προς μια ολοκληρωτική νύχτα
και
η γλώσσα πρώτα αφαιρεί την πραγματικότητα
και ύστερα την ονοματίζει
γύριζαν απ'το μέτωπο,όσοι εκεί δεν έμειναν μέσα στη σκόνη,
στις τσέπες τους κουβαλούσαν μικρές πέτρες,
ήταν εκείνοι οι πεθαμένοι,
να πληρώσουν το πέρασμα τους
στον άλλο κόσμο
και κάθε νύχτα ξεχνούσαν τα όνοματα τους
να ξημερώσει ήθελαν μια μέρα
χωρίς τη βαριά ευθύνη της αναγνώρισης
και μια συνήθεια είχαν
να βάφουν τα φεγγάρια λευκά
σαν πιστοποιητικά αθωότητας
αναρτημένα πάνω απ'τις στέγες τους
ενώ εκείνοι παρέμειναν σαν δέντρα
που τρέφονταν από τη σιωπη
τελικά
μια ατέλειωτη εξορία από τον εαυτό μας
είναι η ζωή μας
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου