.
.
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χνκουβελης cncouvelis
Η φωνή της Koko Taylor
https://www.facebook.com/share/v/1HMvCHVFdc/
Δεν υπήρξε καβγάς,ούτε θεατρικές χειρονομίες,η πόρτα έκλεισε,ήχος από βηματα που κατεβαιναν στη σκαλα.
Εκείνη έμεινε ακίνητη στο χολ.
Πήγε στο παράθυρο.
Ένα λεωφορείο πέρασε,ένα παιδί γελούσε στην απέναντι πολυκατοικία,κάποια γυναικα τίναζε ένα χαλί.
Εκλεισε τα παντζούρια.
Από εκείνη την ημέρα κλείδωσε την πόρτα και δεν ξαναβγηκε έξω.Τα ψώνια τα άφηναν έξω στη πορτα.
Το τηλέφωνο χτυπούσε επίμονα,αλλά εκείνη δεν απαντούσε.
Οι φίλοι έστελναν μηνύματα που δεν διάβαζε.Ο κόσμος είχε μικρύνει στα εβδομήντα τετραγωνικά του διαμερίσματος της.
Έβαζε τον δίσκο στο πικ-απ να γυρίζει ξανά και ξανά.Η φωνή της Koko Taylor γέμιζε το σπίτι με εκείνο το βαθύ, τραχύ μπλουζ που δεν ζητούσε συγγνώμη για τον πόνο του.
Ηταν μια φωνή που δεν έκλαιγε,πάλευε.Σαν γυναίκα που είχε δει τον κόσμο να καταρρέει πολλές φορές.
Εκείνη ξάπλωνε στο πάτωμα και ακουγε.
Μια γυναίκα που γελούσε δυνατά,που χόρευε στην κουζίνα,που αγόραζε λουλούδια χωρίς λόγο.
Μια ζωή στο σπίτι που είχε τελειώσει.
Δύο φλιτζάνια στον νεροχύτη,ένα βιβλίο ανοιχτο στο κομοδίνο,ένα σακάκι πεταμενο στον καναπέ.
Τα βράδια έβαζε πιο δυνατά την Koko Taylor.
Έκανε δύο βήματα,να χορέψει,σταματούσε, γελούσε και ξανάρχιζε.
Ένα αργό χορό.
Πέρασαν μέρες.Τα φυτά στο μπαλκόνι ξεράθηκαν..
Ένα απόγευμα έβρεχε και διακόπηκε το ρεύμα.Η μουσική σταμάτησε.
Μετά από καιρό το σπίτι βυθίστηκε σε απόλυτη σιωπή.
Ενιωσε φόβο.
Άνοιξε το παράθυρο.
Έξω η βροχή είχε πλημμυρίσει το δρόμο.
Από ένα απέναντι διαμέρισμα, ακουγόταν ένα πιάνο.
Χαμογέλασε.
Εκείνη δεν ηταν ευτυχισμένη,και ο κόσμος συνεχιζε να υπάρχει.
Κάθισε για αρκετή ώρα ξαπλωμένη στον καναπέ ακούγοντας μόνο την αναπνοή της.
Γυμνωσε τα πόδια της σηκώνοντας το φουστάνι της.
Τα κοιτούσε.Τα ανοιγε και τα έκλεινε.
Όταν το ρεύμα επέστρεψε
σηκώθηκε και ακούμπησε τη βελόνα στο πικ-απ πάνω στο δίσκο.
Η φωνή της Koko Taylor ήταν πάλι στο δωμάτιο.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου