Τρίτη, 15 Απριλίου 2014

GREEK POETRY- the Miles Davis' Cool Effect-Miles Davis-Great Cool jazzman- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης


.

GREEK POETRY
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.

Miles Davis-Great Cool jazzman-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
.
.
the Miles Davis' Cool Effect-χ.ν.κουβελης
.
walk-into-outs wayward
persistent sketches of quiet night sextets
big red cool autumn escapes
people in southside street all world
in morning mist a cry about no-man
I got blues rhythm
moving kind of blue trumpet
shake lady once I loved you
I swing for sale
what is that thing called poverty
I'll remember the feeling of jazz in April
say it over and over again my foolish heart
subconscious sax jazz trumpet suite to be
the birth of the cool blue symphony of moon dreams indroitus
enfant picolo pesos 'n' boogie conception
the say it's wonderful in a sentimental mood
epistrophy in suburban raggy waltz
strange fruit rockin' in rhythm
just  jazz Friday Freedom swing low my heart
chord-change freebob miles fusion modals
now know it's big biggest orange  coolin' time
you can see 'n' feel
quintet sounds for man winds
we walking miles
.
.
.

GREEK POETRY-butterfly πεταλουδα- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.

GREEK POETRY
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.

butterfly πεταλουδα-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
.
.
Symmetry's Realizations
Butterfly
σε συμμετρια ησυχου υπνου
πεταλουδα
.
.
.

Δευτέρα, 14 Απριλίου 2014

GREEK POETRY-ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΟΠΙΟ ΣΕ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟ ΥΦΟΣ- GREEK LANDSCAPE IN PROSOCRATIK MODE- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.

GREEK POETRY
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.

ελληνικο τοπιο greek landscape -2μ χ 4μ-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
.
.
ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΟΠΙΟ ΣΕ ΠΡΟΣΩΚΡΑΤΙΚΟ ΥΦΟΣ

τα πετρωματα περιειχαν στο εσωτερικο τους το απολιθωμενο σωμα
του αρχαιου περιηγητη σε σταση κοιμισμενου οντος
απο αυτη τη θεση ανακαλυπτω τη πετρα στον ισκιο της αγριελιας
τα βοτανια και τα παιχνιδια της κομσοτητας των δεντρων
μεσα σ'ενα προσωκρατικο περιβαλλον τα πρωτα αναγκαια
ταυτοχρονα το κυπαρισσι με τις ελιες ανεβαινουν στο στηθος του στρειδιου
καθαροτητα και το ιδιο τις αλλες μερες ξημερωνε
στη φαντασια του εικονες ισοδυναμες της απλοτητας
τυλιγμενος στ'αορατα των λεξεων προχωρουσε ο Ελληνας Ηρακλειτος
το γαλαζιο φτερουγισε επιστρεφοντας στην αιωνιοτητα
η μνημη πνεει σαν ανεμος εδω που ο Εμπεδοκλης αγορευει ''Περι το Μη-Αδικειν''
Το Ανοητον Νοητον εγεννηθει
Το Ακαταληπτον Καταληπτον εγεννετο
ενα φυλλο γαλαζιο ο ουρανος
εδω μπορω να δω τ'αλατι π'αφηνει ο ηλιος στα δεντρα 
εκτυφλωτικος
την ηληκια των θαυματων
εδω μπορω να βλεπω την ωραιοτητα
.
.
.

GREEK POETRY-Κλυταιμνηστρα- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.
.
GREEK POETRY
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.

Αγαμεμνονας και Κλυταιμνηστρα-2μ χ 4μ-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
.
.
Κλυταιμνηστρα
.
''δεν φυσαει''ζεστη
δεν μπορει ν'ανασανει
ακουει το γελιο εκεινης της ξενης
''ξεδιαντροποι που'ναι οι σκλαβοι''
ο Αιγισθος κοιμαται,τον βλεπει,αναισθητο κουφαρι
κοιταζει στο καθρεφτη,μια ξενη
κοιταζει τον Αιγισθο,ροχαλιζει
ακουει το γελιο της ξενης
''η Κασσανδρα'' κορη του βασιλια Πριαμου
σκλαβα ειναι,ουρλιαξε,φωνη δεν βγηκε
κοιταζει στον καθρεφτη,κενο
δεν φυσαει,''γιατι δεν φυσαει;''
ακουει το γελιο της ξενης,''που'ναι η κορη μου;''
ο Αγισθος κοιμαται,σε διχτυ θα τον τυλιξουν
κοιταζει στον καθρεφτη,τι περιμενει;ακινητη
σαν να την εχουν σφιχτα δεμενη
κλοτσαει τα ποδια το κορμι τιναζεται σπαρταραει
''γεννησα κορη και παιδι δεν εχω''προδοτη
''γιατι δεν φυσαει;να φυγουν τα πλοια''
ακουει το γελιο της σκλαβας,τον αλλο δεν τον ακουει
σαν να'ναι πεθαμενος σαν να τον εχουν τωρα δολοφονησει
ουρλιαχτο.''γιατι δεν τον αφανιζεις τι περιμενεις αλλο να κανει;''
η φωνη του Ορεστη,στον καθρεφτη
ο Αιγισθος κοιμαται,αδιαφορος ησυχος κοιμαται
τι να περιμενει απ'αυτον;την εξουσια ηθελε
τη γυναικα του Αγαμεμνονα πηρε,τ'αλλα ειναι φασαριες
δεν μπορει ν'ανασανει.
ζεστη ''δεν φυσαει.γιατι δεν φυσαει;'' Ηλεκτρα 
.
.
.

Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

GREEK POETRY- ΝΟΣΣΙΣ-ΝΟΣΣΙΔΑ-Αρχαια Ποιητρια[4ος αιωνας π.Χ] ΤΑ 12 ΣΩΖΩΜΕΝΑ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ-μεταφραση χ.ν.κουβελης- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.
.
GREEK POETRY
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.

ΝΟΣΣΙΣ-ΝΟΣΣΙΔΑ-Αρχαια Ποιητρια[4ος αιωνας π.Χ]-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
.
.
ΝΟΣΣΙΣ-ΝΟΣΣΙΔΑ-Αρχαια Ποιητρια[4ος αιωνας π.Χ]
ΤΑ 12 ΣΩΖΩΜΕΝΑ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ-μεταφραση χ.ν.κουβελης
.
η Νοσσις [Νοσσιδα] ηταν αρχαια ελληνιδα ποιητρια [τελος του 4ου αιωνα- αρχες
3ου αιωνα  π.Χ]απο τους Επιζεφύριους Λοκρούς της Ιταλίας.
[ετυμολογια ονοματος:Νοσσις<νεοσσίς[νεοσσός]-μικρη-νεαρη]
ανηκε σε αρχοντικη οικογενεια,ηταν συγχρονη της ποιητριας Ανυτης απο την Τεγεα,
το ονομα της μανα της ηταν Θεοφιλις και της γιαγιας της[απο τη μερια της μανας της]
Κλεοχα,γυρω της υπηρχε ενας κυκλος γυναικων ,στα επιγραμματα που εγραψε φιλικα
γι'αυτες σωζονται τα ονοματα της Αλκετις,της
Σαμυτας,της Μελλινας,της Σαβαιθίδος,της Πολυαρχὶς,της Θαυμαρέτας,της Καλλω,ενας
κυκλος γυναικων παρομοιος με αυτον της Σαπφους,τα επιγραμματα ειναι αφιερωματικα
απο τις γυναικες στην Αρτεμη,στην Ηρα,στην Αφροδιτη,για τον γαμο,για τον τοκετο,για
τον ερωτα,τα 12 επιγραμματα της Νοσσιδας τα συμπεριελαβε στον Στεφανο του[στεφανι ,
μπουκετο,απο ανθη-ποιηματα]ο Μελεαγρος απο τα Γαδαρα της Συριας[περιπου το 70 π.Χ],
[Ο Στεφανος του Μελεαγρου ηταν ενας απ'αυτους στους οποιους στηριχθηκε η  συνταξη
της Παλατινης Ανθολογιας αργοτερα[τον 10ο αιωνα μ.Χ]],ο Μελεαγρος καθε ποιητη που
ανθολογουσε τον παρομοιαζε με ενα ανθος,την Νοσσιδα την παραμοιασε με Ιριδα[Ιρις]:

[...] σὺν δ᾽ ἀναμὶξ πλέξας μυρόπνουν εὐάνθεμον ἶριν
Νοσσίδος, ἧς δέλτοις κηρὸν ἔτηξεν Ἔρως·
(Μελεαγρος απο τα Γαδαρα Παλατινη Ανθολογια IV, 1 9-10)

[μαζι με τ'αλλα εχω αναμιξει πλεκοντας το ευωδιαστο κι ωραιο ανθος της Ιριδας
της Νοσσιδας,στους πινακες της που εγραφε το κερι  το ελιωσε ο Ερωτας]
.
ο επιγραμματοποιος Αντιπατρος ο Θεσσαλονικευς [αρχες του 1ου αιωνα μ.Χ]
την ποιητρια Νοσσιδα την ονομαζει θηλυγλωσσον[γλωσσα-φωνη των γυναικων]
και την θεωρει Νοσσιδα μια απο τις εννεα γηινες Μουσες σε αντιδιαστολη με τις
εννεα  ουρανιες Μουσες:
.
[Αντιπατρος ο Θεσσαλονικευς Παλατινη Ανθολογια IX, 26]

Τάσδε θεογλώσσους Ἑλικὼν ἔθρεψε γυναῖκας
ὕμνοις, καὶ Μακεδὼν Πιερίας σκόπελος,
Πρήξιλλαν, Μοιρώ, Ἀνύτης στόμα, θῆλυν Ὅμηρον,
Λεσβιάδων Σαπφὼ κόσμον ἐυπλοκάμων,
Ἤρινναν, Τελέσιλλαν ἀγακλέα, καὶ σέ, Κόριννα,
θοῦριν Ἀθηναίης ἀσπίδα μελψαμέναν,
Νοσσίδα θηλύγλωσσον, ἰδὲ γλυκυαχέα Μύρτιν,
πάσας ἀενάων ἐργάτιδας σελίδων.
Ἐννέα μὲν Μούσας μέγας Οὐρανός, ἐννέα δ᾽ αὐτὰς
γαῖα τέκεν, θνατοῖς ἄφθιτον εὐφροσύναν.

τετοιες γυναικες με θεικες γλωσσες εθρεψε ο Ελικωνας
μ'υμνους και η κορυφη των  Μακεδονικων Πιεριων
τη Πρηξιλλα,τη Μοιρω,το στομα της Ανυτης,την θηλυκη Ομηρο,
την Σαπφω το κοσμημα τω γυναικων της Λεσβου με τα ομορφα μαλλια,
την Ηριννα,την φημισμενη Τελεσιλλα,και σενα,Κοριννα,
που τραγουδησες τη τρομερη πολεμικη ασπιδα της Αθηνας,
τη Νοσσιδα με τη γλωσσα των γυναικων,και τη γλυκοηχη Μυρτη
ολες δημιουργοι αιωνιων σελιδων
Εννεα Μουσες ο Μεγας Ουρανος,κι εννεα Μουσες
γεννησε η γη,αφθαρτη ευχαριστηση στους θνητους
.
.
[απο τη Βικιπαιδεια]
Οι Επιζεφύριοι Λοκροί ήταν αρχαία ελληνική αποικία της Κάτω Ιταλίας
στην χερσόνησο της Καλαβρίας, βορειοδυτικά του Ρήγιου. Ιδρύθηκε κατά
τον δεύτερο ελληνικό αποικισμό από Λοκρούς, από τους οποίους πήρε και
το όνομά της. Σήμερα στην περιοχή της αρχαίας πόλης βρίσκεται χτισμένη
η Ιταλική κωμόπολη Λόκρι (Locri).
Οι Επιζεφύριοι Λοκροί ιδρύθηκαν γύρω στο 680 με 670 π.Χ., στην περιοχή
της νότια Καλαβρίας από Λοκρούς προερχόμενους και από την Οπούντια
και από την Οζολία Λοκρίδα. Ο προσδιορισμός «Επιζεφύριοι» προέρχεται
από τον δυτικό άνεμο Ζέφυρο, όνομα το οποίο έδωσαν και στο γειτονικό
ακρωτήριο. Η κοινωνία τους ήταν μητριαρχική.
Η πόλη ήταν από τις πιο σημαντικές και εύπορες της Μεγάλης Ελλάδας.
ον 4ο αιώνα π.Χ. συμμάχησε με τις Συρακούσες (επί Διονυσίου του Α').
Όταν ο Διονύσιος ο Β' νικήθηκε από τον θείο του Δίων, κατέφυγε στους
Λοκρούς. Εκεί εγκαθιστά τυραννίδα στην πόλη, αλλά τελικά ο Τιμολέων
ελευθερώνει τις πόλεις που βρίσκονταν κάτω από την τυραννία του. Ο Πλά-
τωνας, ο οποίος ζούσε τότε στην αυλή του Διονυσίου του Α', την αποκα-
λούσε Άνθος της Ιταλίας εξαιτίας των ομορφιάς των κατοίκων της.
Ο Ζαλευκος ηταν νομοθετης στους Λοκρους,γι'αυτον γραφει ο Αριστοτε-
λης:
 Αριστοτέλης, Πολιτικά - Βιβλίο Δεύτερο, 1274a, 20 - «...νομοθέται δ' ἐγέ-
νοντο Ζάλευκός τε Λοκροῖς τοῖς ἐπιζεφυρίοις, καὶ Χαρώνδας ὁ Καταναῖος
τοῖς αὑτοῦ πολίταις καὶ ταῖς ἄλλαις ταῖς Χαλκιδικαῖς πόλεσι ταῖς περὶ Ἰταλίαν...»
.
.
ΤΑ 12  ΣΩΖΩΜΕΝΑ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΝΟΣΣΙΔΑΣ
[μεταφραση χ.ν.κουβελης]
.    
(Παλατινη Ανθολογια-βιβλιο V - 170)
῞Αδιον οὐδὲν ἔρωτος· ἃ δ' ὄλβια, δεύτερα πάντα
ἐστίν· ὰπὸ στόματος δ' ἔπτυσα καὶ τὸ μέλι.
Τοῦτο λέγει Νοσσίς· τίνα δ' ἁ Κύπρις οὐκ ἐφίλασεν,
οὐκ οἶδεν κήνα γ' ἅνθεα ποῖα ῥόδα.
.
τιποτα πιο γλυκο απ'τον ερωτα δεν ειναι και καθε αλλη χαρα
δευτερη ειναι,ακομα και το μελι πικρο στο στομα και το'φτυσα
αυτα τα λεει η Νοσσιδα κι οποιον δεν τον αγαπησε η Κυπριδα
δεν ξερει τι ειδος ροδα ειναι τ'ανθη της
 .   
(Παλατινη Ανθολογια-βιβλιο VI - 132)
Ἔντεα Βρέττιοι ἄνδρες ἀ π' αἰνομόρων βάλον ὤμων
θεινόμενοι Λοκρῶν χερσὶν ὑπ' ὠκυμάχων,
ὧν ἀρετὰν ὑμνεῦωτα θεῶν ὑπ' ἀνάκτορα κεῖνται,
οὐδὲ ποθεῦντι κακῶν πάχεας, οὓς ἔλιπον.

αυτα τ'αρματα απ'τους δυσμοιρους ωμους των Βρεττιοι αντρες τα πεταξαν
πληγομενοι απ'τα χερια των Λοκρων που'ναι πολυ ορμητικοι στη μαχη
τουτων την αρετη υμνουν τωρα εδω που βρισκονται στ'ανακτορα των θεων
και καθολου δεν νοσταλγουν τα χερια των δειλων που τα παρατησαν
.    
(Παλατινη Ανθολογια-βιβλιο VI - 265)
῞Ηρα τιμήεσσα, Λακίνιον ἃ τὸ θυῶδες
πολλάκις οὐρανόθεν νεισομένα κατορῇς,
δέξαι βύσσινον εἷμα, τό τοι μετὰ παιδὸς ἀγαυὰ
Νοσσίδος ὕφανεν Θευφιλὶς ἁ Κλεόχας.

Ηρα τιμημενη που πολλες φορες κατεβαινεις απ'τον ουρανο
για να δεις τον ευωδιαστο σου ναο στο Λακινιο
δεξου το λινο υφασμα που μαζι με την ευγενικη κορη της
τη Νοσσιδα υφανε η Θεοφιλις της Κλεοχας
.    
(Παλατινη Ανθολογια-βιβλιο VI - 273)
῎Αρτεμι, Δᾶλον ἔχουσα καὶ ᾽Ορτυγίαν ἐρόεσσαν,
τόξα μὲν εἰς κόλπους ἅγυ᾽ ἀπόθου Χαρίτων,
λοῦσαι δ᾽ ᾽Ινωπῷ καθαρὸν χρόα, βᾶθι δ᾽ ἐς οἴκους
λύσουσ᾽ ὠδίνων ᾽Αλκέτιν ἐκ ἐρόεσσαν

Αρτεμι που τη Δηλο κατεχεις και την ομορφη Ορτυγια
βαλε τα τοξα στις αγκαλιες των Χαριτων και τρεξε μακρια
λουσαι και καθαρισε στον Ινοπα το σωμα σου κι ελα στο σπιτι
να'λευτερωσεις την Αλκετιν απ'τους δυσκολους πονους της γεννας
.    
(Παλατινη Ανθολογια-βιβλιο VI - 275)
Καίροισάν τοι ἔοικε κομᾶν ἄπο τὰν ᾽Αφροδίταν
ἄνθεμα κεκρύφαλον τόνδε λαβεῖν Σαμύτας·
δαιδαλέος τε γάρ ἐστι, καὶ ἁδύ τι νέκταρος ὄσδει,
τοῦ, τῷ καὶ τήνα καλὸν ῎Αδωνα χρίει.

μ'ευχαριστηση φαινεται η Αφροδιτη να δεχεται
απ'τη Σαμυτα δωρο τουτο το μαντηλι των μαλλιων της
περιτεχνο ειναι  και γλυκα σαν το νεκταρ ευωδιαζει
μ'αυτο και  η ιδια  τον ωραιο Αδωνη  αλειφει
 ,     
( Παλατινη Ανθολογια-βιβλιο VI - 353)
Αὐτομέλιννα τέτυκται· ἴδ', ὡς ἀγανὸν τὸ πρόσωπον
ἁμὲ ποτοπτάζειν μειλιχίως δοκέει·
ὡς ἐτύμως θυγάτηρ τᾷ ματέρι πάντα ποτῴκει.
ἦ καλόν, ὅκκα πέλῃ τέκνα γονεῦσιν ἴσα.

η  ιδια η Μελλινα καμωμενη,δες ποσο καθαρο το προσωπο
με γλυκυτητα και ηρεμια φαινεται να μας παρατηρει
ποσο αληθεια η κορη στη μανα της σ'ολα της μοιαζει
ειναι ωραιο οταν τα παιδια με τους γονεις ειναι ομοια
.    
(Παλατινη Ανθολογια-βιβλιο VI - 354)
Γνωτὰ καὶ τηνῶθε Σαβαιθίδος εἴδεται ἔμμεν
ἅδ' εἰκὼν μορφᾷ καὶ μεγαλοφροσύνᾳ.
θάεο· τὰν πινυτὰν τό τε μείλιχον αὐτόθι τήνας
ἔλπομ' ὁρῆν· χαίροις πολλά, μάκαιρα γύναι.

να καταλαβεις κι απο δω περα μπορεις πως η εικονα αυτη
ειναι της Σαβαιθιδος απο τη μορφη και  απο τη μεγαλοπρεπεια
παρατηρησε τη σοφια και τη γλυκυτητα της απο δω ελπιζω
να τα βλεπεις.Πολλα να χαρεις,ευτυχισμενη γυναικα
 .    
( Παλατινη Ανθολογια-βιβλιο VII - 414)
Καὶ καπυρὸν γελάσας παραμείβεο καὶ φίλον εἰπὼν
ῥῆμ' ἐπ' ἐμοί. ῾Ρίνθων εἴμ' ὁ Συρακόσιος,
Μουσάων ὁλίγη τις ἀηδονίς· ἀλλὰ φλυάκων
ἐκ τραγικῶν ἴδιον κισσὸν ἐδρεψάμεθα.

και γελωντας σαρκαστικα προσπερασε και μου απηυθυνε
φιλικο λογο:ο Ριθμων ειμαι ο Συρακουσιος
των Μουσων ενα  καποιο ασημαντο αηδονακι αλλα
απ'τους τραγικους φλυακες  κισσο δικο μου εδρεψα
 .    
(Παλατινη Ανθολογια-βιβλιο  VII - 718)
Ὦ Ξεῖν', εἰ τύ γε πλεῖς ποτὶ καλλίχορον Μιτυλάναν
τᾶν Σαπφοῦς χαρίτων ἄνθος ἐωαυσόμενος,
εἰπειν, ὡς Μούσαισι φίλαν τήνα τε Λοκρὶς γᾶ
τίκτε μ' ἴσαν χὤς μοι τοὔνομα Νοσσίς, ἴθι.

ξενε,αν πλευσεις προς την Μυτιλινη με τους ωραιους χορους
να ευχαριστηθεις απ'το ανθος των χαριτων της Σαπφους
πες πως ειμαι των Μουσων αγαπητη και η  γη των Λοκρων
μ'εγεννησε ισαξια και πως τ'ονομα μου Νοσσιδα.Τωρα πηγαινε
.    
(Παλατινη Ανθολογια-βιβλιο  IX - 332)
'Ελτοῖσαι ποτὶ ναὸν ἰδώμεθα τᾶς Ἀφροδίτας
τὸ βρέτας, ὡς χρυσῷ δαιδαλόεν τελέθει.
εἵσατό μιν Πολυαρχὶς ἐπαυρομένα μάλα πολλὰν
κτῆσιν ἀπ' οἰκείου σώματος ἀγλαίας.

ας παμε προς το ναο να δουμε της Αφροδιτης
το ξοανο ποσο περιτεχνο με χρυσο εγινε
το προσφερε η Πολυαρχις π'απεκτησε τεραστια
περιουσια απ'την ωραιοτητα του σωματος της
.    
(Παλατινη Ανθολογια-βιβλιο  IX - 604)
Θαυμαρέτας μορφὰν ὁ πίναξ ἔχει· εὖ γε τὸ γαῦρον
τεῦξε τό θ' ὡραῖον τᾶς ἀγανοβλεφάρου.
σαίνοι κέν σ' ἐσιδοῖσα καὶ οἰκοφυλαξ σκυλάκαινα
δέσποιναν μελάθρων οἰομένα ποθορῆν.

τη μορφη της Θαυμαρετης ο πινακας εχει. με τεχνη
αναπαριστα την αγερωχη οψη και την ομορφια της γλυκοβλεφαρης
ακομα και το σκυλι ο φυλακας του σπιτιου αν σε κοιταζε
θα κουνουσε την ουρα πιστευοντας την κυρα του σπιτιου πως βλεπει
.    
(PALAT. ANT. BOOK IX - 605)
Τὸν πίνακα ξανθᾶς Καλλὼ δόμον εἰς Ἀφροδίτας
εἰκονα γραψαμένα πάντ' ἀνέθηκεν ἴσαν.
ὡσ ἀγανῶς ἕστακεν· ἴδ', ἁ χάρις ίκον ἀντεῖ.
χαιρέτω· οὔ τινα γὰρ μέμψιν ἔχει βιοτᾶς.

στον ναο της ξανθης Αφροδιτης η Καλλω αυτον τον πινακα
αφιερωσε με την εικονα της ζωγραφισμενη σ'ολα ιδια
ποσο ομορφα σταθηκε.δες,ποση χαρι τη διαπερνα.
να χαιρεται.καμια κατηγορια δεν εχει στη ζωη της
.
.
.

Παρασκευή, 11 Απριλίου 2014

GREEK POETRY-ολα οσα αγαπαω συνεχεια της απεραντης φυσης- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.
.
GREEK POETRY
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.


woman and man-2μ χ 4μ-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
.
.
ολα οσα αγαπαω συνεχεια της απεραντης φυσης
.
ολα οσα αγαπαω συνεχεια της απεραντης φυσης
το παθος που λατρευουμε
ζωη αναλογα με τα ποσοστα φωτος και χρωματων
ανθιζει πανεμορφη και αληθινη
με γαλαζια λογια κωπηλατουν δυο πουλια
το κιτρινο τεμαχιστηκε με ελικοειδες υφος
λυγιζε φωτεινος ο ανεμος
''Κοιταξε,ο ουρανος κοπηκε στα πεντε δακτυλα σου''
ενα δεντρο αισθητο γλυπτο
στις αγριοπαπιες λογοδοτησε το νερο
μιμηθηκε η περκα το κυμα και πληθυνθηκε
το διαφανο υφασμα της
και  ο ευρυχωρος χρονος της ορμης του
δυο βραχοι στ'ανοιχτα της αρμονιας
η χλοη που υφανε τα ορυκτο των κρυσταλλων της
το φως στα σμαραγδια της ιδεας
και τα αλανθαστα επιφωνηματα στην αναδυση της αληθειας
ακουαν τα πουλια να δραπετευουν στα δεντρα
ηξεραν πως η αληθεια αγαπαει τα λογια
αναρωτηθηκαν ποση αληθεια δικαιουται ο ανθρωπος
αναλαφρα συρθηκαν τα δεντρα στα φυλλα
το νερο στις πετρες μετεφερνε πρασινα τα λογια μας
απλα τα λογια της αληθειας
τα ταξιδια των συννεφων ονειρευονται τα συννεφα
τη νυχτα εδειξε την αρετη
ειπε:στα λουλουδια τρεφει τις μελισσες η γυρι
στο κηπο καρποφορων πυγολαμπιδων τα δεντρα τους
η βαρκα ερριξε τα διχτυα στα συννεφα και την αγκυρα  στη λευκοτητα
πληθος οστρακων σχηματιζε το προσωπο τους
ειπε:η ωραιοτητα ανηκει στο απεριττο
ροδινη εσπασε η αυγη στ'ακροδαχτυλα των δεντρων
σχηματα πουλιων και αντικατοπτρισμοι νερων στο λευκο
και ντυσανε τον υπνο τους με ρυθμους γλαρων
και τα πουλια μπορει να'ναι τα ψαρια τ'ουρανου,ειπε
τα πουλια Μαγνητικα Πεδια Λευκοτητας
εδειξε γυρω
τοσα πολλα σχηματα φυλλων και τοσα ειδη φυτων στο φως
σηκωνοντας τις πετρες ανακαλυψε τετραγωνα γαλαζιο
ηξερε πως τα πουλια ηταν υπευθυνα γι'αυτο
μετρησε τις Ιδεες
ανοιγοντας τη χουχτα του  ειπε: ''Να,δεστε,σας εφερα Γαλαζιο,μοιραστητε το''
και στα χρωματα των φυλλων στοιβαχτηκε ο χρονος 
τρεξαμε να πιασουμε το φως μιας κιτρινης πεταλουδας
''Κοιταξε,τα φυλλα της ελιας ξεφυλλιζει ο ηλιος''
στον υπνο του ψαριου γαληνη
Σκεφτηκε,''τωρα η φωνη μας πυγολαμπιδα στο φως του φεγγαριου''
ο αερας χτενιζει τα συννεφα
καθως προχωρουσε η μερα το γαλαζιο κερδιζε τη θεση του στον ουρανο
με ελαχιστα λογια αυτοι οι ανθρωποι ντυνουν τα συναισθηματα τους
ουτε θελουν στα εργα τους να αποτυπωνεται η ματαιοδοξια
στο φως ειμαστε πιο φωτεινοι
.
.
.

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2014

GREEK POETRY-''να σωσω τουλαχιστον κατι,εστω και το ελαχιστο''- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.

GREEK POETRY
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.
 
sea sand αμμος θαλασσα-μονοχρωμιες-μικτη τεχνικη[χρωμα-αμμος]-2μ χ 4μ-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
.
.
''να σωσω τουλαχιστον κατι,εστω και το ελαχιστο''
.
ειδε πολλα βοτσαλα στη παραλια
τα ματια τους στο φθαρτο δεν κουραστηκε
στο χερι μου το ξυπνημα της θαλασσας
και το κρινακι λευκοτατο πνεει τον υπνο των βραχων
με τα υπαρχοντα των πουλιων φυτεψαμε πρασινα δεντρα
το πνευμα της πεταλουδας σιμα στ'αγριολουλουδα
το αρχαικο μειδιαμα των νερων
τη νυχτα στα πληκτρα τ'ουρανου χτενιστηκε η σεληνη
απο ευστροφο πηλο τα σωματα μας
και αγγελος με ψηφιδωτο δελφινι φωτογραφιζεται
ακουσε να λεει:Ειμαι μια ευθεια ακρογυαλια ακονισμενη στο κυμα
ειπε:το κοχυλι ιδιωματικη συλλαβη απο χρωμα γαλαζιο
ειναι τα  λογια σου η υπαρξη σου
τη νυχτα τυλιχτηκε η σεληνη στα μαλλια σου
την αυγη στον ουρανο κολυμπουσαν γαλαζια ψαρια
η εννοια της αγαπης ειναι η χαρα
''οι πιο ομορφες στιγμες της ζωης της''
η θαλασσινη αυρα παρασερνε τα φυκια προς το φεγγαρι
την απαλοτητα στα χρωματα την αγγιξαμε σημερα στα δεντρα
ευτυχισμενα τα πλασματα που .ονειρευτηκαν στον ισκιο της τριανταφυλλιας
ευτυχισμενη η στιγμη της συγκομιδης στα δεντρα
ευτυχισμενη η ωρα της διαφανειας των αισθητων
ξεφυγε η σκεψη μου στα εσχατα της αληθειας
επεστρεψε η μελισσα κι αποτυπωσε στο μελι το ταξιδι της
θαυμασιο οραμα το βουητο της
η ωραιοτητα των αφθαρτων τον καθηλωσε
κοιταξε τα κοχυλια στο φως της σεληνης στην αμετρητη αμμο
η ιδεα του Χρονου
ενα δεντρο αντανακλα τη γυμνοτητα του νερου στους κυκλους του κορμου του
με το βαθυ βλεμμα και τη ψυχη τους η σπειροειδης εξελιξη του σωματος τους
 ''και η ψυχη τους;'' εφταχορδη λυρα
''να σωσω τουλαχιστον κατι,εστω και το ελαχιστο''
δεν εχω να παω παρα τριγυρω απο αυτο το''αποσπασμα''
κι απο αυτη την ''ιδεα'
.
.
.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ-ο Λαβυρινθος-the Labyrinth-[to J.L.Borges]- ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis}

.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis}
.
.

J.L.Borges-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
.
.
ο Λαβυρινθος-the Labyrinth-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
[to J.L.Borges]
.
σχεδιασε ενα ευθυγραμμο τμημα με το χαρακα , μετα με το
ορθογωνιο τριγωνο συνεχισε καθετα με ευθυγραμμο τμημα διπλασιου
μεγεθους , και συνεχισε , αλλαζοντας διευθυνσεις εγραφε ευθυγραμμα
ακολουθοντας καθε φορα διαφορετικα συνολα αριθμων , πρωτους αριθ-
μους 1,3,5,7,11,13,17,19,..., αριθμους Fibbonaci 1,1,2,3,5,8,13,21,34,55,...
πυθαγορειες τριαδες 3,4,5\ 6,8,10,\...ακομα και τη σειρα 1,-1,1,-1,1,-1,1,-1,1,-1,...
μετα απο καποιο μετρησιμο χρονο κλειστηκε στον λαβυρνθο που εκτισε απο
εκεινα τα σχεδια , μεχρι αυτη την ωρα δεν εφτασε στην εξοδο του , αν και
πολλες φορες περασε ελαχιστους τοιχους διπλα, ετσι για να διασκεδασει
τη μοναξια του στις επιφανειες των τοιχων σχεδιαζε αντικειμενα , μια κα-
ρεκλα , ενα αυτοκινητο , ενα δεντρο , ... κι αλλοτε τεραστιες συνθεσεις ,
πολεις με τα κτιρια τους , τους δρομους ,τα καταστηματα , τους ανθρω-
πους στα λεωφορεια,... κι αλλες φορες μυθικους ηρωες προσωπα των πα-
ραμυθιων , ...κι αυτα οχι απαραιτητα μ ' αυτη τη σειρα πραγματοποιουνταν
στον κοσμο που ζουσε πριν μπει και κλειστει στο λαβυρινθο...
[ Σημειωση.
Καποιος εγραψε ενα κειμενο σε μια εγκριτη εφημεριδα και αναφερει πως
σε ονειρο του που επαναλαμβανεται καθε νυχτα σχεδον ακουει καθαρα
βηματα που ποτε πλησοιαζουν και ποτε απομακρυνονται , κι επειτα σε
διαφορες αποστασεις παλι , και πως παντα ξυπναει μεσα σ' αυτο το ονειρο
και ειναι κλεισμενος σε δωματια διαφορων διαστασεων η' με τις ιδιες δια-
στασεις περιπλανομενος για παρα πολυ χρονο με τους τοιχους καταγραφους
απο φωτογραφιες της πραγματικοτητας ,και πως στην αγωνια του να φτασει
καπου που δεν μπορει να προσδιορισει συναντα τυχαια ενα χαρτι του κτιριου ,
σχεδιασμενο με διαφορα ισα η' ανισα ευθυγραμμα τμηματα σε διευθυνσεις
που συνεχως αλλαζουν , καθε φορα εφαρμοζει μια στρατηγικη δρασης , υπο-
θετει ενα κατασκευαστικο σχεδιο και πρασπαθει να το επαληθευσει ,μεχρι
τωρα χωρις αποτελεσμα .Παντως το θεωρει πολυ παραξενο που αποδρα
απο τα ονειρα, , και μαλιστα εγραψε αυτο το κειμενο στην εφημεριδα , που
διαβασαμε και γραψαμε εδω την περιληψη του]
.
.
.

PAINTING -GREEK-color synthesis-αν η ζωγραφικη αναπαριστουσε ακριβως τα αντικειμενα τοτε ολοι θα ηταν ζωγραφοι-PAINTING -GREEK-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis]

.
.
PAINTING -GREEK-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis]
.
color synthesis-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

αν η ζωγραφικη αναπαριστουσε ακριβως τα αντικειμενα
τοτε ολοι θα ηταν ζωγραφοι
.
.


.
.
.

Τετάρτη, 9 Απριλίου 2014

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΧΡΟΝΟΥ-ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΧΩΡΟΥ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΤΕΙ [ΜΕ ΤΟΝ DE CHIRICO]-Giorgio de Chirico- ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis}

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis}
.
.

Giorgio de Chirico-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
.
.
ΣΚΑΚΙΕΡΑ ΧΡΟΝΟΥ-ΓΕΩΜΕΤΡΙΑ ΧΩΡΟΥ ΝΑ ΕΡΜΗΝΕΥΤΕΙ
[ΜΕ ΤΟΝ DE CHIRICO]

Βρεθηκε στον σιδηροδρομικο σταθμο μιας μεγαλης πολιτειας.Μεσημερι.
Σκληρες και αιχμηρες οι σκιες των κτιριων εκεινη την ωρα σαν ξιφη.
Ειχε χρονο στη διαθεση του ,ετσι καθισε να περιεργαστει το χωρο γυρω του.
Η πρωτη εντυπωση ηταν πως προκειται για μια περιεργη αρχιτεχτονικη.
Το κεντρικο κτιριο του σταθμου ,ενα τεραστιο ορθογωνιο παραλληλεπιπεδο.
Μια μεγαλη σειρα πετροχτιστα τοξα στην προσοψη της εισοδου.Πανω,
ακριβως,απ'το κεντρικο τοξο,μεγαλοπρεπες στην απλοτητα του, υψωνονταν
ενας τετραγωνισμενος στην κατοψη πυργος μ'ενα στρογγυλο ρολοι με λατι-
νικους αριθμους για τις ωρες.Διαβασε την ωρα του χρονου,που'ναι ακινητος
για τον ανθρωπο.Σκεφτηκε πως ετσι πρεπει να'ναι.Γιατι στην αντιθετη περιπτωση
αν υπηρχε η κινηση του ο ανθρωπος θ'αποκαλυπτε το πριν και το μετα του,που
τοσο απεγνωσμενα, κι ισως οπως φαινεται ως τα τωρα [αλλα ποιος ξερει αν
δεν ειναι ζητημα χρονου]χωρις την παραμικρη ελπιδα,ψαχνει με τη φιλοσοφια.
Ο Χρονος γυριζει σ'ενα Φαυλο Κυκλο.Τα κτιρια ,στο δεξιο και στο αριστερο ακρο
του μεγαλου κεντρικου κτιριου,ηταν τελειοι κυβοι.Ψηλα στην προσοψη τους,υπηρ-
χε μια σειρα απο μικρα παραθυρα,σε ορθογωνια σχηματα, και με την οριζοντια
γραμμη της στεγης σχηματιζαν μια παραλληλη ζωνη.Εκεινη την ωρα,ακριβως μεση-
μερι, ενα τρενο ηταν σταματημενο στο σταθμο.Η προοπτικη του χωρου ειχε τετοια
γεωμετρια που δημιουργουσε στον θεατη την εντυπωση πως ο αριθμος των βαγο-
νιων ,που εσερνε η μεγαλη ατμομηχανη ,ηταν απειρος.Η πλατεια μπροστα απο τα
κτιρια ειχε σχημα τετραγωνου.Ηταν στρωμενη με λευκες κι ασπρες τετραγωνες
πλακες.Μια τεραστια σκακιερα.Στο κεντρο της υψωνονταν ενα μνημειακο μπρουτζι-
νο αγαλμα.Η μορφη μιας ξαπλωμενης γυναικας ελαφρα ανασηκωμενης.Πανω στην
επιφανεια της πλατειας διεκρινε στο φως εκεινης της ωρας διαφορες ψηλολιγνες
ανθρωπινες μορφες, διασπαρτες σε διαφορα σημεια της.Φιγουρες μοναχικες , απο-
λυτα ακινητοποιημενες ,με σκληρες αιχμηρες σκιες,σαν σκοτεινα αποτυπωματα
στην αιωνιοτητα αυτης της παραδοξης γεωμετριας.Σ'οποιο εσωτερικο της σημειο
και να βρισκοσουν ενιωθες πως ο χωρος που σε περιβαλλει ηταν απεραντος και
πως καμπυλωνε βαθμιαια ως το απειρο.Ψηλα στον καθαρο γαλαζιο ουρανο αιω-
ρουνταν επιμηκη ,με συστρεφωμενα σχηματα, συννεφα απομειναρια μιας αχρονης
νεροποντης που συνεβηκε [η' θα συμβει] η ' απο τον καπνο που δραπετευσε απο
τα φουγαρα των τρενων.Το τελικο αισθημα ,που του προκαλουσε εκεινο το λιτο
γεωμετρικο σκηνικο ηταν δεος ,που το αισθανονταν κυριως στο πνευμα κι οχι
στη καρδια.Εδινε σ'αυτο διαφορες ερμηνειες.Παντα ομως του ξεφευγε η απολυ-
τη αληθεια των πραγματων.
Εψαχνε μεσα στη Μεγαλη Αβεβαιοτητα
.
.
.

GREEK POETRY-ΣΑΠΦΩ- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.

GREEK POETRY
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.

η ποιητρια Σαπφω-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
.
.
ΣΑΠΦΩ-χ.ν.κουβελης

-...χρυση μελισσα
στ'αυτι της σκουλαρικι...
-...δεν κοιμαμαι,η μνημη με παιδευει...
-...απ'το τριανταφυλλο πιο τριανταφυλλενια
κι απ'το κρινο λευκοτερη...
-...η σεληνη στ'απαλο μετωπο σου
λαμπει...
-...ωραια μαλλια...
-..γλυκεια η φωνη σου...
τα λογια σου δροσια...
-...λειπεις και χαρα δεν εχω...
-...λουζεσαι...με αρωματα...πανεμορφη...
-...τα μελη μου διαλυει ο ερωτας
κι ο ποθος με κυβερναει...
-...να φιλησω...απαλο ευωδιαστο...
.
.
.

Δευτέρα, 7 Απριλίου 2014

GREEK POETRY-Τωρα μπορουμε να πουμε:'' Εμεις θελουμε κατι που σιγουρα να μας λεει την αληθεια ''- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.

GREEK POETRY
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.

DIA-FORMS DERIVATIONS-2μ χ 4μ-x c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
.
.
Τωρα μπορουμε να πουμε:'' Εμεις θελουμε κατι  που σιγουρα να μας λεει την αληθεια ''
.
Χαιρε Δροσοσταλιδα της Φωνης
ολη τη νυχτα η πυγολαμπιδα σε φωτιζε
ασπρο εσκασε το κυμα στην αμμο/κυλλησε
το ποδι φτερουγισε απαλα στον αστραγαλο
ενα σμηνος απο πεταλουδες ανθιζε κατω απο τον ουρανο
του αρεσαν τα τριανταφυλλα το φως
της αρεσε να ταιζει με  βερυκοκκα  τ'αγριοπεριστερα
στη μυρωδια του γιασεμιου το γιασεμι ειναι
το ονειρο ας ειναι η γλωσσα μας
Χαιρε Υπερ Ολων Ωραιοτητα
το κυμα το ραγισμα του ψαριου στα νερα
η αηχη πανσεληνος το ανθος του στρειδιου
θροισμα χλοης πεταλουδα
η φωνη της θαλασσας
το πεπρωμενο της εισαι εσυ
η φωνη η φωνη σου η αρμυρα στο κορμι
στα πρασινα δεντρα συρθηκε το φως στις ακρες
Χαιρτε Γαλαζιο των Χρωματων
βελος ψυχης ματι
μια διαφανη λεξη σε φυλλο λεμονιας
πλησιασε το ματι στη χλοη ανεβασε το χερι στη κοιλια
κιτρινο ψαρι ζεστη αμμος ανθος των ποδιων
ελεγε:''η σοφια ειναι πεταγμα γλαρου ''
ελεγε.''συμφωνα μ'αυτο που ειμαστε αγαπαμε''
σ'αυτη την αποικια των γλαρων
σπιτια στους λοφους δεντρα στον ουρανο γαλαζιο το περασμα της σφυριδας
στερια χτισμενη στα ψαρια θαλασσα των ηχων
τιποτα αχρηστο
Χαιρε η Ενοραση των Γλαρων
και θαυμαζε γυρνωντας το βλεμμα του παντου
κοιμηθηκαν μαζι στο κυμα
σκεπαστηκε με φυλλα στον υπνο της
πρασινο βουνο στο ενυδρειο του ηλιου
εδειξε.''ενα ψαρι ακολουθει εναν ανθρωπο''ειπε
Εγω διαλεγω Εσενα
''Εγω θελω αυτο'' πως κοιταζει το ξημερωμα η αμυγδαλια
οι φθογγοι του στοματος ''συμφωνω να συμφωνει ο ενας με τον αλλον ''
ποσες πολλες ταλαντωσεις αυτη η νοτα το δακτυλο μου
τα κουπια εξαφανιστηκαν μεσα στα ροδα
το τοπιο : δυο δεντρα  στο απλετο  στο αμωμο φως
το τοπιο : ο ποταμος της  νυχτας κυλουσε το ασημι του φεγγαριου
το τοπιο :το μουσικο ειδωλο του πουλιου
και υστερα η ιδεα της ψυχης
Τωρα μπορουμε να πουμε:'' Εμεις θελουμε κατι  που σιγουρα να μας λεει την αληθεια''
η φαντασια ενας ορισμενος τροπος ελκυσης χταποδιων
Φαντασου
στο χερι του τυλιχτηκε το πρωτο πλοκαμι του χταποδιου
ξημερωσε/τη φωνη τ' αηδονιου τη λευκανε η δροσουλα
αποψε κοιμηθηκε στα γαλαζια οστρακα των ρομβων
οτι εμεις εχουμε ειναι η φαντασια 
Χαιρε Κοκκινο του Μηλου
Χαιρε Πρασινο της Χλοης
στα δυτικα η σταμνα του ηλιου γεμιζε αγριοπεριστερα
και το δελφινι καρφιτσωθηκε στα μαλλια της
ακουστηκε να επαναλάμβανει
Ειναι το μηλο  που πρεπει να αποδωσω ορατο
ολα εξαρτωνται με τον τροπο  που καποιος επιθυμει
κι ο ανεμος, που φυσηξε γυρισε τις πλατες των φυλλων προς την αθωοτητα
κι ειχε τα ματια κερηθρα μελι
οτι εμεις αντιλαμβανομαστε ειναι η πραγματικοτητα
ειμαστε τυχεροι εδω που ζουμε οι αποικιες των μελισσων στ'ανθη
κατεβαινουν στη θαλασσα
Τιποτα δεν ειναι των ανθρωπων αδυνατο
τα περιττα πραγματα ν'αποβαλλεις
εκεινη την ωρα τα νερα της θαλασσας διεσχισαν ισχυρα βελη ψαριων
Χαιρε Γλωσσα Τεχνη των Παντων
Εγω ο Ισορροπιστης των Απειρων Κοκκων του Χρονου
ποιος ξερει σε ποια φαντασια ειμαι υπηρξα θα ειμαι
το μεσημερι ο ηλιος στοιβαχτηκε στις ελιες
στο εσωτερικο των κοχυλιων μεκινηθηκαν οι στεριες κι ακουσαμε
τον ηχο των κουπιων
πως τα πουλια κωπηλατουσαν στα νερα τ'ουρανου
παιρνοντας το νερο με τις χουχτες το κυλουσε στη κοιλια της,παρακατω τρυπωνε χρωματιστο στα φυκια
τοτε το ψαρι χωθηκε στη κρυψωνα του με τα φορτια των νερων που πιαστηκαν στα διχτυα του
εξω απ'τ'ανατολικο παραθυρο βολταριζε η σεληνη την ηχηρη σιωπη της
το πρωι οι βαρκες διαλυθηκαν στο γαλαζιο
Χαιρε η Αορατη των Λογισμων
Χαιρε η Επιστροφη της Ευτυχιας
Χαιρε η Πολυανθουσα τα Εγκοσμια
Αληθεια,πως να ονειρευεται στο θαλασσιο υπνο του βυθισμενο το ευτυχισμενο ψαρι;
πεταλουδα στο μεσο των αορατων
παπιες κολυμπανε γαληνιες στα ονειρα των κυκνων
μεγαλωσα εκατομυρια χρονια αναμεσα στα πολυκλαδα
ανοιγοκλεινοντας τα βελουδινα βλεφαρα  πληθαινεις τη μνημη μας
ακους το αεικινητο  περπατημα του αερα
βλεπεις το πρασινο να υπερηφανευεται στα αγκαλιασματα των δεντρων
γλυκεια η ωρα που ξυπνησες κι ημουν εκει
με το δακτυλο διεγραψε στην ακρη του το κλαδι του φρυδιου της
μεσα στα ρουχα κρατουσε τη δροσια των νερων της
ποιος ρυθμος συγκρατει την ανασα σου
τ' ασπρα ποδια σου θα μου ξεφυγουν σαν τ' αγριοπεριστερα
οταν θα σ' αγγιξω στον υπνο σου
Χαιρε Δωρο Ωραιοτητος
βλεμμα που υποχωρει απαλο οταν αισθανεται
τ'απογευματα οι γλαροι ξεφορτωνουν φορτια λευκων κρινων
με γελια περιφεραμε τα γυμνα ποδια μας στο γυαλο η μυρωδια μας εξαισια
σε ποια γλωσσα θα μιλησουμε για το μελλον μας;
η ψυχη μας ευκολα δεν συνειθιζει τη μετριοτητα/αντιστεκεται
η γλωσσα μας μ'αυτα τα μικρα αποσπασματα των λεξεων
ροδακινο απ'την ανασα σου
απ'το ανοιχτο παραθυρο ορμησαν μεσα στο δωματιο πουλια σε σχηματα αρπας
στο σχημα των χειλιων σχεδιασε το εψιλον ε,πανευτυχης για την εφευρεση
λατρευει τον δεικτη και τον παραμεσο,καθως προσαρμοζεται στα λογια της
που οσο την κοιταζω τοσο ομορφαινει,συλλογιστηκα:
'' Ειναι η ματια μας που ομορφαινει τον αλλον.Φυσικα αυτη η ευκαιρια
μας δινεται πολυ σπανια ''
τη γλωσσα αυτη προτιμω που βρισκεται η αληθεια
Εγω καλλιεργητης τριανταφυλλων
Εγω μηχανευομαι πολλουςς .τροπους να συλλαμβανω πουλια στους κηπους σου
το γελιο σου εψαχνε το μπρατσο μου
η ανασα του ταυρου .πυρωμενη την εκαιγε στο λαιμο
οπως ο καυτος λιβας κατακαιει τα δεντρα
σαν τη παπια κολυμπαγε
σαν  τη χηνα φτερουγιζε
σαν τη βιολα μυρωδιζε
σαν το ροδο κοκκινιζε
για πρωτη φορα φορα εμφανισθηκε η Εννοια της Ευτυχιας
το μεσημερι τα τζιτζικια στοιβαζουν φωνες
ειναι και τα πουλια που απεχθανονται τα τετριμμενα
Χαιρε Εσυ  η Πιο Ομορφη Απ 'Ολες Οσες Ειδα ως Τωρα
''Εγω ειμαι η Γλωσσα που θα ορμησει στην ωραιοτητα σου ''
αυτος ο κοσμος αξιζει το καλυτερο
.
.
.

Κυριακή, 6 Απριλίου 2014

GREEK POETRY-Σιγουρα η αισθητικη θα εκδικηθει τους καιροσκοπους-1- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.
.
GREEK POETRY
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.

 fishes-pop art-2μ χ 3μ-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης



synthesis-pop art-2μ χ 3μ-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
.
.
Σιγουρα η αισθητικη θα εκδικηθει τους καιροσκοπους-1
.
μια βαρκα βουλιαζει στο γαλαζιο
να δεις απ'το παραθυρο τον κηπο γεματο μηλιες
ενα βελος ειναι η αληθεια
πεφτοντας οι λεξεις /ενα πουλι ελαμψε για λιγο
στη ακρη της θαλασσας το φως /και μαθε πως η θαλασσα ειναι οι γαλαζιοι κηποι
εγραψε με ελληνικα γραμματα
Εξ Ισορροπου Φωτος Πλασμενη
σε γαλαζια νερα κρεμασμενες λεξεις
ενα πουλι συλλεγει ερωτηματα στη γλωσσα μας
δεν απορεις που η μερα εχει φως/με συμμετρια τα σχηματα μας
τα δεντρα σε  καθετη σταση
και με ονειρα τα περιστερια πεταξαν κι επεστρεψαν την ωραιοτητα
ακουσε τη μουσικη των συλλαβων σου
με λευκοτητα εναρμονια
εδω ν'αναπαυθεις στους μενεξεδες/εδω υπακουν οι λεξεις
μοιραστηκε η ψυχη τους τα σεντονια της θαλασσας
μεσα στο περιβολι ποτιζες με χρωματα τα λουλουδια
αυτη η γυναικα φυτευε κρινους στα αυτια της
η λαμπροτητα της αθωοτητας
αυτο το τοπιο πλασθηκε απο τη ψυχη τους
η μυρωδια των μελισσων ανθοφορει κρινους/αποκαλυπτεται η αληθεια
ευτυχως ευαναγνωστη
περα ο αερας χαραζει αναγλυφους κηπους στους αγρους των ουρανων
οι ταπεινοι εχοντες την τελειοτητα
μαρτυρας η αγρια μεντα και τα πορφυρα βατομουρα
ερριξε τα διχτυα των λογων του να πιασει πουλια
στον παροντα και στον μελλοντα χρονο των φυκιων
ενα υπεροχο αισθημα η γλυκυτητα του μηλου
κλινει ελαφρια προς τα δεξια
το  περιγραμμα του σωματος το στηθος και η κοιλια
ριχνοντας ενα ανθος γιασεμιου
και οι γλουτοι -
η ακτινοβολια του χιονιου
η ακρη του λαιμου γεμιζει το φεγγαρι
εκεινο το σωμα εκανε μια συσπαση πουλιου κι ανθισαν λευκοι οι κρινοι του
η οραση της φωνης /η πρωτη ιδεα της ομορφιας
και τη νυχτα ονειρευτηκε την ανασα του δελφινιου χρωματισμενη
το περιστερι τ'ουρανου το φεγγαρι
λευκαινει τα σπιτια τους και τα συκα φουσκωνουν χυμους
πως να ερμηνευσουμε τη ρυθμικοτητα της Ανοιξης στα φυλλα
αναρριχωμενη συμπλεκομενη
με τα χερια ανακατεψαμε τα νερα των γαλαξιων
τους σταλαγμιτες των ερωδιων
στα κυκλαμινα εισακουσθηκαν οι προσευχες μας
απο που προερχεται η ελξη μας
ζηλευω τους κοκκινους κρυσταλλους στα τριανταφυλλα
ευωδια ,καιρος να εξαπλωθει η ωραιοτητα στα κυκλαμινα και τα γιουλια
τα τρεμουλιασματα στα λογια 
ακουσαμε τον κελαηδισμο των νερων στα νουφαρα
και τα πουλια εχουν τα σπιτια τους στα δεντρα
η μερα γεμισμενη με τις φωνες των τζιτζικιων
το ψαρι κουβαλαει το ασημι του φεγγαριου στη πλατη του
κιτρινη πεταλουδα στ'ανθη λουσθηκε
.
.
.

Σάββατο, 5 Απριλίου 2014

GREEK POETRY- Αιτωλικο-περιμενοντας-Στον Αστακο.θαλασσα στην ανατολη του ηλιου.- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.

GREEK POETRY
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.



Αιτωλικο-περιμενοντας-χ.ν.κουβελης

η λιμνοθαλασσα.μεσα στη σιωπη της .το παθος.
ηρθε.απλα.κοιταξε τη γαληνη.γοητευθηκε.
ενιωσε.το απειρο.χαρηκε.
''κοιταξε''.εδειξε.''η αντανακλαση τ'ουρανου''.
ενα.ενωμενο.
γαληνη.ομορφια.
.
.


Στον Αστακο.θαλασσα στην ανατολη του ηλιου.-χ.ν.κουβελης

η θαλασσα .το ονομα της.βρηκαν τη βαρκα με τ'ονομα της.
σαν θαυμα.θαλασσα.χαραξε στην αμμο.το κυμα ηρθε.
κυλησε τα χαλικια.γεμισε με τα γραμματα.
τα ψαρια.τα χταποδια.τα οστρακα.
''δες.το ονομα γαλαζιο''.απεραντο
.
.
.

GREEK POETRY-Πολυπτυχο-POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.

GREEK POETRY
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.

Collage painting-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
.
.
Πολυπτυχο -χ.ν.κουβελης

Do.I can it.Liberty.In human conditions.to be .look at .the university.
- moonlight in lightin waters-a fish is moving into sea's word-ελληνικα θαλασσα-
Do it.one I.two you.all.ΠΟΛΙΤΕΙΑ.
-ενα ελαχιστο τοπιο .ανθρωπου.Ο ΧΡΟΝΟΣ
.Do.You can it.ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
.
.
.

PAINTING -GREEK--τα γραμματοσημα μου-2014-ΟΙ ΜΕΓΑΛΟΙ ΛΑΙΚΟΙ-Αδωνις και Αφροδιτη -Γεωργιος Καραισκακης- PAINTING -GREEK-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis]

.
.
PAINTING -GREEK-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis]
.
 -τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

-ΟΙ  ΜΕΓΑΛΟΙ ΛΑΙΚΟΙ
-Αδωνις και Αφροδιτη
-Γεωργιος Καραισκακης 

1-2 -τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Κουρος-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Τα Μεγαλα Λαικα-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ακης Πανου-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Αποστολος Χατζηχρηστος-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Βασιλης Τσιτσανης-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Γιαννης Παπαιωαννου -τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Γιωργος Ζαμπετας -τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Γιωργος Μητσακης-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Γιωργος Μπατης-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ευτυχια Παπαγιαννοπουλου-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Μανωλης Αγγελοπουλος -τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Μανωλης Χιωτης-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Μαρκος Βαμβακαρης-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πανος Γαβαλας -τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ριτα Σακελλαριου-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Στελιος Καζαντζιδης -τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Αδωνις και Αφροδιτη-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 Γεωργιος Καραισκακης-τα γραμματοσημα μου-2014-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
.
.
.

GREEK POETRY- ΗΡΙΝΝΑ Η ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ [4ος αιωνας π.Χ] και το ποιημα της ''Ηλακατη'' -μεταφραση χ.ν.κουβελης- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.

GREEK POETRY-
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.

Ηριννα αρχαια ποιητρια-το ποιημα Αλακαταν-Ηλακατην-μεταφραση-_χ.ν.κουβελης c.n.couvelis



Η Ηριννα και η Βαυκις-_χ.ν.κουβελης c.n.couvelis



Ηριννα αρχαια ποιητρια_χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
.
.
ΗΡΙΝΝΑ Η ΑΡΧΑΙΑ ΠΟΙΗΤΡΙΑ [4ος αιωνας π.Χ] και το ποιημα της ''Ηλακατη''
-μεταφραση χ.ν.κουβελης
.
ΗΡΙΝΝΑ
Αρχαια Ελληνιδα ποιητρια απο την Τηλο[4ος αιωνας π.χ]
[Ηριννα>Εαρ>Ανοιξιατικη]
γραφει το Λεξικο της Σουδας για την Ηριννα:
Ηριννα Τεια[an Τηνια]η' Λεσβια,ως λεγουσι δε αλλοι ,
Τηλια[Τηλος δε εστι νησιδιον εγγυς Κνιδου].τινες δε και
Ροδιαν αυτην εδοξασαν.ην δε εποποιος.εγραψεν Ηλακατην.
ποιημα δε εστιν αιολικη και δωριδι διαλεκτω.επων τ'.
εποιησε δε και επιγραμματα.τελευτα παρθενος εννιακαιδεκετις.
οι δε στιχοι αυτης εκριθησαν ισοι Ομηρου.ην δε εταιρα Σαπφους
και ομοχρονος.
[η Ηριννα ηταν απο την Τηνο η' τη Λεσβο,οπως λενε αλλοι
ηταν απο τη Τηλο[η Τηλος ειναι ενα νησακι κοντα στη Κνιδο]
καποιοι πιστευουν πως ηταν απο τη Ροδο.ηταν ποιητρια,
εγραψε την Ηλακατην.το ποιημα ειναι γραμμενο στην αιολικη
και στη δωρικη διαλεκτο.και επη.εγραψε και επιγραμματα.
πεθανε παρθενος δεκαενια χρονων.οι στιχοι της κριθηκαν
ισαξιοι με τους στιχους του Ομηρου.ηταν φιλη της Σαπφους
και εζησε στα ιδια χρονια μ'αυτην]
κατα το λεξικο της Σουδας η Ηριννα ηταν φιλη και συγχρονη της Σαπφως. 
η Σαπφω εζησε τον 7ο αιωνα-[630 -570 π.Χ]
ομως κατα τον εκκλησιαστικο συγγραφεα Ευσεβιο της Καισαρειας στο καταλογο
των Χρονικων του η Ηριννα εζησε στην εποχη της 107ης Ολυμπιαδος,το 352 π.χ
πεθανε 19 χρονων
εγραψε την Αλακαταν[Ηλακατην]ενα ποιημα αποτελουμενο απο 300 εξαμετρους
στιχους,εχουν διασωθει σε αποσπασματικη κατασταση μονο 54 στιχοι,σε έναν
πάπυρο,περιπου τον 2ο αιώνα μ.Χ. που βρέθηκε το 1928. ο πάπυρος βρίσκεται
στην Biblioteca Medicea Laurenziana.
-η ποιηση της Ηριννας θαυμαζονταν πολυ 
-ενα επιγραμμα αγνώστου για την Ηριννα απο την Παλατινή Ανθολογία, ΙΧ 190:
οἱ δὲ στίχοι αὐτῆς ἐκρίθησαν ἐνάμιλλοι τοῖς Ὁμήρου.
ἀπῆλθε δὲ ἐννεακαιδεκέτις.
Δήλωσις δὲ τῶν ῥηθέντων καὶ τὸ εἰς αὐτὴν ἐπίγραμμα τοῦτο·
«Λέσβιον Ἠρίννης τόδε κηρίον, ἁδὺ τὸ μικρόν,
ἀλλ' ὅλον ἐκ Μουσέων κιρνάμενον μέλιτι. οἱ δὲ
τριηκόσιοι αὐτῆς στίχοι ἶσοι Ὁμήρῳ τῆς καὶ
παρθενικῆς ἐννεακαιδεκάτευς,...
[οι στιχοι της κριθηκαν ισαξιοι των Ομηρικων
εφυγε απ'τη ζωη δεκαεννια χρονων
Αποδειξη γι'αυτα που λεω το επιγραμμα που γραφτηκε γι'αυτην:
Αυτη ειναι της Ηριννας η Λεσβιακη κερηθρα,μικρη γλυκεια,
γεματη ολη απ'το μελι των Μουσων.κι οι τριακοσιοι στιχοι της
ισαξιοι των στιχων του Ομηρου και σε παρθενικη ηληκια πεθανε
μολις δεκαεννια χρονων]
η μητερα της Ηριννας ηταν πολυ αυταρχικη και την εξαναγκαζε
συνεχεια να γνεθει στη ροκα[ηλακατη]και να υφαινει.στον αργαλειο
εκεινες τις ωρες της κοπιαστικης εξαναγκαστικης δουλειας η μικρη κι ευαισθητη
ποιητρια εμπνεονταν  τους τρυφερους λυρικους της στιχους [κατεχομενη πλη-
ρως απ'τις Μουσες]
....ἣ καὶ ἐπ' ἠλακάτῃ μητρὸς φόβῳ καὶ ἐφ' ἱστῷ
ἑστήκει Μουσῶν λάτρις ἐφαπτομένη.
-στο ποιημα Αλακαταν [Ηλακατην] περιγραφει με θαυμαστο λυρικο τροπο γεματο
ευγενικα συναισθηματα και μεγαλη συγκινηση τη νοσταλγια της για τη παιδικη
της ζωη με τις αλλες κοπελλες και τα παιχνιδια τους.
-αναφερεται ιδιαιτερα στην αγαπημενη της φιλη Βαυκιδα που παντρευτηκε και
πεθανε στο ανθος της ηληκιας της 19 χρονων.
και πως της απαγορευθηκε,δεν επιτρεπονταν,να παραβρεθει στη κηδεια της Βαυ-
κιδας να θρηνησει  να κλαψει να τραβηξει τα μαλλια της για την αγαπημενη φιλη
κι ηταν κλεισμενη στο δωματιο της πολυ λυπημενη και απελπισμενη
[μια αρχαια δεισιδαιμονια που κρατησε μεχρι τα νεωτερα χρονια.να μην επιτρεπεται
σε μικρα και νεαρα ανυπαντρα κοριτσια να παραβρισκονται σε κηδειες].
-ενα παιδικο παιχνιδι που επαιζαν τα κοριτσια ηταν η Χελωνα[Χελυννη].
το αρχαιο παιχνιδι της Χελωνας:
χαραζανε στο χωμα ενα κυκλο και μεσα καθονταν ενα κοριτσι.
τ'αλλα κοριτσια ετρεχαν γυρω-γυρω στο κυκλο εξωτερικα και
ρωτουσαν διαφορα το κοριτσι-Χελωνα κι εκεινη απαντουσε,
ταυτοχρονα προσπαθουσε να πιασει καποια απ'τα κοριτσια,
αν επιανε καποια τοτε εκεινη εκανε τη χελωνα,και το παιχνιδι
συνεχιζονταν με χαρα και ξεγνοισια
-τα κοριτσια ρωτουσαν τη χελωνα:
χελύννη-χελύννη, τι ποιείς εν τω μέσω;
[χελώνα-χελώνα, τι κάνεις εκει μεσα;]
κι εκεινη απαντούσε:
έρια μαρύομαι και κρόκην Μιλησίαν
μαλλία γνεθω κι απ'τη Μιλητο νημα βαμμενο κροκο
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ] χελύνναν

’[..]λ̣ισχ̣ω’ μ̣έγ̣' ἄϋσα· φ[ ⏑ –⏔ –⏑] χ̣ελύννα
[ἁλ]λ̣ομένα μεγάλασ̣ [μαλακὸν περὶ] χορτίον αὐλᾶς.
σ'επιασα φωναζωντας ''χελωνα''
και γυροφερνες με μεγαλα πηδηματα πανω στο μαλακο
χορταρι της αυλης-
-θυμαται και τη Μορμω,το Μπαμπουλα,ποσο πολυ τρομαζε ολα τα παιδια
με τα τεραστια αυτια στο κεφαλι της που περπατουσε με τα τεσσερα ποδια
κι αλλαζε συνεχεια μορφη τη μια μετα την αλλη
ἇι̣ μικρᾶι στ[ ⏔ –⏔ – ]ν̣ φόβον ἄ̄γαγε Μο[ρ]μώ,
[τᾶ]σ̣ ἐν μὲν κο[ρυφᾶι μεγάλ' ὤ]ατα, ποσσὶ δὲ φοιτῆι
[τέ]τ̣ρ̣[α]σιν· ἐκ δ' [ἑτέρας ἑτέραν] μετεβάλλετ' ὀπωπάν
.
οι 54 αποσπασματικα σωζομενοι  στιχοι του ποιηματος:

ΑΛΑΚΑΤΑΝ

τουτόθεν εἰς Ἀίδαν κενεὰ διανήχεται ἀχώ·
σιγὰ δ' ἐν νεκύεσσι, τὸ δὲ σκότος ὄσσε κατέρρει
col I huius columnae perierunt sex uersus.
1b.1
[ ].κ[ ]
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ] ἐοίσ̣[α]ς-
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ]ε κώρας
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ]σ̣ι νύμφαι·
1b.5
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ] χελύνναν
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ς]ελάννα·
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ χε]λ̣ύννα·
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ]τ̣ε̣ λῆς[⏒]
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑⏑ ]ώ̣ι̣κ̣ει·
1b.10
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ]α φύλλοις
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ μ]α̣λάσσ̣ει·
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ σε]λ̣άνναν
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ ἀμ]νίδ̣α πέξα[ι]
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ ἐς βαθ]ὺ̣ κῦμα
col. II
1b.15
[λε]υκᾶν μαινομέν[οισιν ἐσάλατο π]ο̣σ̣σ̣ὶ̣ν̣ ἀφ' ἵ[π]π̣ω̣[ν]·’
’[..]λ̣ισχ̣ω’ μ̣έγ̣' ἄϋσα· φ[ ⏑ –⏔ –⏑] χ̣ελύννα
[ἁλ]λ̣ομένα μεγάλασ̣ [μαλακὸν περὶ] χορτίον αὐλᾶς.
[τα]ῦ̣τά τῠ, Βαυκὶ τάλαι[να, βαρὺ στονα]χεῖσα γόημ[ι]·
[τα]ῦτά μοι ἐν κρα[δίαι ⏔ –⏔] παίχνια κεῖται
1b.20
θέρμ' ἔτι· τῆν[α δὲ τοῖσιν ἀθ]ύ̣ρ̣ομες ἄνθρακες ἤδη,
δαγύ[δ]ων τε χ̣[ ⏑ –⏔ – ]ί̣δε̣ς ἐν θαλάμοισι
νύμ[φαι]σιν [⏔ –⏔ – ]έες· ἅ τε πὸτ ὄρθρον
μάτηρ ἀε̣[ίδοισα ⏑ –⏔ ]οισιν ἐρεί̣θο̣ις
τ̣ήνας ἦλθ[ε ⏑ –⏔ – μέ]ν̣α ἀμφ' ἁλίπαστον,
1b.25
ἇι̣ μικρᾶι στ[ ⏔ –⏔ – ]ν̣ φόβον ἄ̄γαγε Μο[ρ]μώ,
[τᾶ]σ̣ ἐν μὲν κο[ρυφᾶι μεγάλ' ὤ]ατα, ποσσὶ δὲ φοιτῆι
[τέ]τ̣ρ̣[α]σιν· ἐκ δ' [ἑτέρας ἑτέραν] μετεβάλλετ' ὀπωπάν.
ἁνίκα δ' ἐς [λ]έχος [ἀνδρὸς ἔβας, τ]ό̣κα πάν̣τ̣' ἐλέλασο,
ἅσσ' ἔτι̣ νηπιάσα̣[σα] τ[εᾶς παρὰ] ματρὸς ἄκουσας,
1b.30
[Β]αυκὶ φίλα· λάθα[ν...] ε[ (–)⏔ –] Ἀφρο[δ]ίτα.
τῷ τῠ κατακλαίοισα τα̣[ –⏔ – ].... λείπω·
ο̣ὐ̣ [γ]άρ μοι πόδες [ἐντὶ λιπῆν] ἄ̣π̣ο δῶμα βέβαλοι,
οὐ̣δ̣' ἐσιδῆν φαέε[σσι θέλω νέ]κυν, οὐδὲ γοᾶσαι
γυμναῖσιν χαίταισιν, [ἐπεὶ φο]ινίκεος αἰδώς
col. III
1b.35
δρύπτε[ι] μ' ἀμφι̣[χ]υ[θεῖσα ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
αἰε̣[ὶ] δὲ προπάροιθ[ε ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
ἐννεα[και]δέκατος [⏔ –⏔ – ἐνιαυτός]
Ἠρ̣ίνν̣α̣[ι τ]ε φίλᾱι π[ ⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
ἀλακάταν ἐ[ς]ορεῖ̣[σα ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
1b.40
γνῶθ' ὅτι τοι κ[ ⏔ –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
ἀμφ[έ]λ̣ικε̣ς γελ̣[ ⏑ –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒].
ταῦτ' αἰδώς μ' [⏔ –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
παρθε̣[ν]ίοισι̣[ ⏑ –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
δερκομένα δ' ἐγ̣[ (⏑) –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
1b.45
καὶ χαίταν̣ αν̣[ (⏑) –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
πραϋλόγοι πο̣[⌊λιαί, ταὶ γήραος ἄνθεα θνατοῖς⌋]·
τῷ̣ τῠ, φίλα, φο̣[ (⏑) –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
Βαυκί, κατακλα̣[ί –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒],
ἃν φλόγα μι̣ν τ̣[ ⏔ –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
1b.50
ὠρυγᾶς ἀΐοισα̣ ο[ (⏑) –⏔ –⏑⏑ –⏒].
ὦ πολλὰν Ὑμέν̣[αιε ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
πολλὰ δ' ἐπιψαύ[οισα ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
[π]ά̣νθ̣' ἑνός, ὦ Ὑμ[έναιε, ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
αἰαῖ, Βαυκὶ τάλαιν[α, ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒].
.
ΗΛΑΚΑΤΗ
.
απο'δω πανω  φτανει στην ερημια του Αδη κατω ο αντιλαλος
αλλα δεν μιλουν οι νεκροι και το σκοταδι πεφτει στα ματια
1b.1
[ ].κ[ ]
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –εμοιαζες
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ]κοριτσια
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ]νυφες
1b.5
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ] χελωνα
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ς]σεληνη
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ χελωνα·
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ]τ̣ε̣ λῆς[⏒]
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑⏑ ]ώ̣ι̣κ̣ει·
1b.10
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ ]στα φυλλα
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ μαλακωνει
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ –⏑ σεληνη
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ σφαζει την αρναδα
[–⏔ –⏔ –⏔ –⏔ στο βαθυ κυμα
col. II
1b.15.
με ποση ορμη στα ποδια πηδηξες απ'τ'ασπρα τ'αλογα .
σ'επιασα φωναζοντας ''χελωνα''
και γυροφερνες με μεγαλα πηδηματα πανω στο μαλακο
χορταρι της αυλης
αυτα Βαυκιδα κακοτυχη με κανουν βαρια ν'αναστεναζω
να θρηνω
αυτα βαθεια μεσ'τη καρδια μου παραμενουν χαραγμενα
1b.20
ακομα ειναι ζεστα,τωρα πια ολα αυτα εγιναν σταχτη
χωρις εγνοιες με τις κουκλες στα χερια μας παιζαμε
μεσα στα δωματια
σαν νυφες
και με το ξημερωμα ερχονταν η μανα φωναζοντας
να μοιρασεις το μαλλι στις υφαντρες
και σου φωναζε και το παστο το κρεας να μοιρασεις
1b.25
αχ μικρες θυμασαι ποσο φοβομασταν τη Μορμω
που'χε μεγαλα στο κεφαλι αυτια και με τα τεσσερα ποδια
περπατουσε κι αλλαζε τη μια μετα την αλλη μορφη στην οψη
μα οταν πανω σε κρεβατι αντρα ανεβηκες τα παντα ξεχασες
οσ' απο μικρη μωρο απ'τη μανα σου ακουσες
1b.30
αγαπημενη μου Βαυκιδα σου πηρε τα μυαλα η Αφροδιτη
γι'αυτο και κλαιω πικρα    δεν ειμαι στη κηδεια σου
τα ποδια μου δεν ειναι ελευθερα να φυγω απ'το δωματιο
ουτε να δω μπορω το νεκρο σου σωμα ουτε να θρηνησω
λυνοντας τα μαλλια μου
κοκκινιζω δεν μ'αφηνει η ντροπη
 col. III
1b.35
απολαμβανει να ξεχυλιζει ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
παντοτε στα περασμενα[ε ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
δεκατος εννατος [⏔ –⏔ – χρονος]
Ηριννα αγαπημενη[ ⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
τη ροκα ψαχνει ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
1b.40
να ξερεις οτι[ ⏔ –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
γυροφερνουν[ ⏑ –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒].
αυτα η ντροπη εμενα [⏔ –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
στις παρθενες[ ⏑ –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
βλεπουν καθαρα[ (⏑) –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
1b.45
και τα μαλλια[ (⏑) –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
[γυναικες]με γριζα μαλλια,στα γεραματα,ανθη στους θνητους⌋]·
και συ αγαπημενη[ (⏑) –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
Βαυκίδα,κλαιω πικρα[ί –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒],
η φωτια[ ⏔ –⏔ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
1b.50
ουρλιαχτα,ακουγοντας (⏑) –⏔ –⏑⏑ –⏒].
 Ὑμέν̣αιε ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
συχνα αγγιζουν ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
[π]ά̣νθ̣' ἑνός, ὦ Ὑμ[έναιε, ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒]
αχ, Βαυκὶδα,κακοτυχη ⏑ –⏔ –⏑⏑ –⏒].
.
.
.

GREEK POETRY- Η ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΚΤΟΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ ΣΤΗΝ ΙΛΙΑΔΑ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ -ραψωδια Ζ'-στιχοι 368-502 [μεταφραση χ.ν.κουβελης]- POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

.
.
GREEK POETRY
POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης
.
.



Η  ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΕΚΤΟΡΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΝΔΡΟΜΑΧΗΣ
ΣΤΗΝ ΙΛΙΑΔΑ ΤΟΥ ΟΜΗΡΟΥ -ραψωδια Ζ'-στιχοι 368-502
[μεταφραση χ.ν.κουβελης]

ο Ομηρος με μεγαλη δεξιοτεχνια περιγραφει τη συναντηση του Εκτορα
με την Ανδρομαχη,συγκινητικες στιγμες απο το μεγαλειο των ανθρωπινων
συναισθηματων-πολυ τρυφερη ειναι η σκηνη με το μωρο παιδι τον Αστυ-
ανακτα οταν παει ο πατερας του να το παρει να τ'αγκαλιασει κι εκεινο τρο-
μαζοντας απο τη λαμψη της περικεφαλαιας του κλαιει δυνατα

[Ομηρου Ιλιαδα-ραψωδια Ζ'-στιχοι 368-502-μεταφραση χ.ν.κουβελης]

Ὣς ἄρα φωνήσας ἀπέβη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
ἄρα φωνήσας ἀπέβη κορυθαίολος Ἕκτωρ·
αἶψα δ' ἔπειθ' ἵκανε δόμους εὖ ναιετάοντας,        370
οὐδ' εὗρ' Ἀνδρομάχην λευκώλενον ἐν μεγάροισιν,
ἀλλ' ἥ γε ξὺν παιδὶ καὶ ἀμφιπόλῳ ἐϋπέπλῳ
πύργῳ ἐφεστήκει γοόωσά τε μυρομένη τε.
Ἕκτωρ δ' ὡς οὐκ ἔνδον ἀμύμονα τέτμεν ἄκοιτιν
ἔστη ἐπ' οὐδὸν ἰών, μετὰ δὲ δμῳῇσιν ἔειπεν·
εἰ δ' ἄγε μοι δμῳαὶ νημερτέα μυθήσασθε·
πῇ ἔβη Ἀνδρομάχη λευκώλενος ἐκ μεγάροιο;
ἠέ πῃ ἐς γαλόων ἢ εἰνατέρων ἐϋπέπλων
ἢ ἐς Ἀθηναίης ἐξοίχεται, ἔνθά περ ἄλλαι
Τρῳαὶ ἐϋπλόκαμοι δεινὴν θεὸν ἱλάσκονται;        380

Τὸν δ' αὖτ' ὀτρηρὴ ταμίη πρὸς μῦθον ἔειπεν·
Ἕκτορ ἐπεὶ μάλ' ἄνωγας ἀληθέα μυθήσασθαι,
οὔτέ πῃ ἐς γαλόων οὔτ' εἰνατέρων ἐϋπέπλων
οὔτ' ἐς Ἀθηναίης ἐξοίχεται, ἔνθά περ ἄλλαι
Τρῳαὶ ἐϋπλόκαμοι δεινὴν θεὸν ἱλάσκονται,
ἀλλ' ἐπὶ πύργον ἔβη μέγαν Ἰλίου, οὕνεκ' ἄκουσε
τείρεσθαι Τρῶας, μέγα δὲ κράτος εἶναι Ἀχαιῶν.
ἣ μὲν δὴ πρὸς τεῖχος ἐπειγομένη ἀφικάνει
μαινομένῃ ἐϊκυῖα· φέρει δ' ἅμα παῖδα τιθήνη.

Ἦ ῥα γυνὴ ταμίη, ὃ δ' ἀπέσσυτο δώματος Ἕκτωρ        390
τὴν αὐτὴν ὁδὸν αὖτις ἐϋκτιμένας κατ' ἀγυιάς.
εὖτε πύλας ἵκανε διερχόμενος μέγα ἄστυ
Σκαιάς, τῇ ἄρ' ἔμελλε διεξίμεναι πεδίον δέ,
ἔνθ' ἄλοχος πολύδωρος ἐναντίη ἦλθε θέουσα
Ἀνδρομάχη θυγάτηρ μεγαλήτορος Ἠετίωνος
Ἠετίων ὃς ἔναιεν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃ
Θήβῃ Ὑποπλακίῃ Κιλίκεσσ' ἄνδρεσσιν ἀνάσσων·
τοῦ περ δὴ θυγάτηρ ἔχεθ' Ἕκτορι χαλκοκορυστῇ.
ἥ οἱ ἔπειτ' ἤντησ', ἅμα δ' ἀμφίπολος κίεν αὐτῇ
παῖδ' ἐπὶ κόλπῳ ἔχουσ' ἀταλάφρονα νήπιον αὔτως        400
Ἑκτορίδην ἀγαπητὸν ἀλίγκιον ἀστέρι καλῷ,
τόν ῥ' Ἕκτωρ καλέεσκε Σκαμάνδριον, αὐτὰρ οἱ ἄλλοι
Ἀστυάνακτ'· οἶος γὰρ ἐρύετο Ἴλιον Ἕκτωρ.
ἤτοι ὃ μὲν μείδησεν ἰδὼν ἐς παῖδα σιωπῇ·
Ἀνδρομάχη δέ οἱ ἄγχι παρίστατο δάκρυ χέουσα,
ἔν τ' ἄρα οἱ φῦ χειρὶ ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·
δαιμόνιε φθίσει σε τὸ σὸν μένος, οὐδ' ἐλεαίρεις
παῖδά τε νηπίαχον καὶ ἔμ' ἄμμορον, ἣ τάχα χήρη
σεῦ ἔσομαι· τάχα γάρ σε κατακτανέουσιν Ἀχαιοὶ
πάντες ἐφορμηθέντες· ἐμοὶ δέ κε κέρδιον εἴη        410
σεῦ ἀφαμαρτούσῃ χθόνα δύμεναι· οὐ γὰρ ἔτ' ἄλλη
ἔσται θαλπωρὴ ἐπεὶ ἂν σύ γε πότμον ἐπίσπῃς
ἀλλ' ἄχε'· οὐδέ μοι ἔστι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ.
ἤτοι γὰρ πατέρ' ἁμὸν ἀπέκτανε δῖος Ἀχιλλεύς,
ἐκ δὲ πόλιν πέρσεν Κιλίκων εὖ ναιετάουσαν
Θήβην ὑψίπυλον· κατὰ δ' ἔκτανεν Ἠετίωνα,
οὐδέ μιν ἐξενάριξε, σεβάσσατο γὰρ τό γε θυμῷ,
ἀλλ' ἄρα μιν κατέκηε σὺν ἔντεσι δαιδαλέοισιν
ἠδ' ἐπὶ σῆμ' ἔχεεν· περὶ δὲ πτελέας ἐφύτευσαν
νύμφαι ὀρεστιάδες κοῦραι Διὸς αἰγιόχοιο.        420
οἳ δέ μοι ἑπτὰ κασίγνητοι ἔσαν ἐν μεγάροισιν
οἳ μὲν πάντες ἰῷ κίον ἤματι Ἄϊδος εἴσω·
πάντας γὰρ κατέπεφνε ποδάρκης δῖος Ἀχιλλεὺς
βουσὶν ἐπ' εἰλιπόδεσσι καὶ ἀργεννῇς ὀΐεσσι.
μητέρα δ', ἣ βασίλευεν ὑπὸ Πλάκῳ ὑληέσσῃ,
τὴν ἐπεὶ ἂρ δεῦρ' ἤγαγ' ἅμ' ἄλλοισι κτεάτεσσιν,
ἂψ ὅ γε τὴν ἀπέλυσε λαβὼν ἀπερείσι' ἄποινα,
πατρὸς δ' ἐν μεγάροισι βάλ' Ἄρτεμις ἰοχέαιρα.
Ἕκτορ ἀτὰρ σύ μοί ἐσσι πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ
ἠδὲ κασίγνητος, σὺ δέ μοι θαλερὸς παρακοίτης·        430
ἀλλ' ἄγε νῦν ἐλέαιρε καὶ αὐτοῦ μίμν' ἐπὶ πύργῳ,
μὴ παῖδ' ὀρφανικὸν θήῃς χήρην τε γυναῖκα·
λαὸν δὲ στῆσον παρ' ἐρινεόν, ἔνθα μάλιστα
ἀμβατός ἐστι πόλις καὶ ἐπίδρομον ἔπλετο τεῖχος.
τρὶς γὰρ τῇ γ' ἐλθόντες ἐπειρήσανθ' οἱ ἄριστοι

ἀμφ' Αἴαντε δύω καὶ ἀγακλυτὸν Ἰδομενῆα
ἠδ' ἀμφ' Ἀτρεΐδας καὶ Τυδέος ἄλκιμον υἱόν·
ἤ πού τίς σφιν ἔνισπε θεοπροπίων ἐῢ εἰδώς,
ἤ νυ καὶ αὐτῶν θυμὸς ἐποτρύνει καὶ ἀνώγει.

Τὴν δ' αὖτε προσέειπε μέγας κορυθαίολος Ἕκτωρ·        440
ἦ καὶ ἐμοὶ τάδε πάντα μέλει γύναι· ἀλλὰ μάλ' αἰνῶς
αἰδέομαι Τρῶας καὶ Τρῳάδας ἑλκεσιπέπλους,
αἴ κε κακὸς ὣς νόσφιν ἀλυσκάζω πολέμοιο·
οὐδέ με θυμὸς ἄνωγεν, ἐπεὶ μάθον ἔμμεναι ἐσθλὸς
αἰεὶ καὶ πρώτοισι μετὰ Τρώεσσι μάχεσθαι
ἀρνύμενος πατρός τε μέγα κλέος ἠδ' ἐμὸν αὐτοῦ.
εὖ γὰρ ἐγὼ τόδε οἶδα κατὰ φρένα καὶ κατὰ θυμόν·
ἔσσεται ἦμαρ ὅτ' ἄν ποτ' ὀλώλῃ Ἴλιος ἱρὴ
καὶ Πρίαμος καὶ λαὸς ἐϋμμελίω Πριάμοιο.
ἀλλ' οὔ μοι Τρώων τόσσον μέλει ἄλγος ὀπίσσω,        450
οὔτ' αὐτῆς Ἑκάβης οὔτε Πριάμοιο ἄνακτος
οὔτε κασιγνήτων, οἵ κεν πολέες τε καὶ ἐσθλοὶ
ἐν κονίῃσι πέσοιεν ὑπ' ἀνδράσι δυσμενέεσσιν,
ὅσσον σεῦ, ὅτε κέν τις Ἀχαιῶν χαλκοχιτώνων
δακρυόεσσαν ἄγηται ἐλεύθερον ἦμαρ ἀπούρας·
καί κεν ἐν Ἄργει ἐοῦσα πρὸς ἄλλης ἱστὸν ὑφαίνοις,
καί κεν ὕδωρ φορέοις Μεσσηΐδος ἢ Ὑπερείης
πόλλ' ἀεκαζομένη, κρατερὴ δ' ἐπικείσετ' ἀνάγκη·
καί ποτέ τις εἴπῃσιν ἰδὼν κατὰ δάκρυ χέουσαν·
Ἕκτορος ἧδε γυνὴ ὃς ἀριστεύεσκε μάχεσθαι        460
Τρώων ἱπποδάμων ὅτε Ἴλιον ἀμφεμάχοντο.
ὥς ποτέ τις ἐρέει· σοὶ δ' αὖ νέον ἔσσεται ἄλγος
χήτεϊ τοιοῦδ' ἀνδρὸς ἀμύνειν δούλιον ἦμαρ.
ἀλλά με τεθνηῶτα χυτὴ κατὰ γαῖα καλύπτοι
πρίν γέ τι σῆς τε βοῆς σοῦ θ' ἑλκηθμοῖο πυθέσθαι.

Ὣς εἰπὼν οὗ παιδὸς ὀρέξατο φαίδιμος Ἕκτωρ·
ἂψ δ' ὃ πάϊς πρὸς κόλπον ἐϋζώνοιο τιθήνης
ἐκλίνθη ἰάχων πατρὸς φίλου ὄψιν ἀτυχθεὶς
ταρβήσας χαλκόν τε ἰδὲ λόφον ἱππιοχαίτην,
δεινὸν ἀπ' ἀκροτάτης κόρυθος νεύοντα νοήσας.        470
ἐκ δ' ἐγέλασσε πατήρ τε φίλος καὶ πότνια μήτηρ·
αὐτίκ' ἀπὸ κρατὸς κόρυθ' εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρ,
καὶ τὴν μὲν κατέθηκεν ἐπὶ χθονὶ παμφανόωσαν·
αὐτὰρ ὅ γ' ὃν φίλον υἱὸν ἐπεὶ κύσε πῆλέ τε χερσὶν
εἶπε δ' ἐπευξάμενος Διί τ' ἄλλοισίν τε θεοῖσι·
Ζεῦ ἄλλοι τε θεοὶ δότε δὴ καὶ τόνδε γενέσθαι
παῖδ' ἐμὸν ὡς καὶ ἐγώ περ ἀριπρεπέα Τρώεσσιν,
ὧδε βίην τ' ἀγαθόν, καὶ Ἰλίου ἶφι ἀνάσσειν·
καί ποτέ τις εἴποι πατρός γ' ὅδε πολλὸν ἀμείνων
ἐκ πολέμου ἀνιόντα· φέροι δ' ἔναρα βροτόεντα        480
κτείνας δήϊον ἄνδρα, χαρείη δὲ φρένα μήτηρ.

Ὣς εἰπὼν ἀλόχοιο φίλης ἐν χερσὶν ἔθηκε
παῖδ' ἑόν· ἣ δ' ἄρα μιν κηώδεϊ δέξατο κόλπῳ
δακρυόεν γελάσασα· πόσις δ' ἐλέησε νοήσας,
χειρί τέ μιν κατέρεξεν ἔπος τ' ἔφατ' ἔκ τ' ὀνόμαζε·
δαιμονίη μή μοί τι λίην ἀκαχίζεο θυμῷ·
οὐ γάρ τίς μ' ὑπὲρ αἶσαν ἀνὴρ Ἄϊδι προϊάψει·
μοῖραν δ' οὔ τινά φημι πεφυγμένον ἔμμεναι ἀνδρῶν,
οὐ κακὸν οὐδὲ μὲν ἐσθλόν, ἐπὴν τὰ πρῶτα γένηται.
ἀλλ' εἰς οἶκον ἰοῦσα τὰ σ' αὐτῆς ἔργα κόμιζε        490
ἱστόν τ' ἠλακάτην τε, καὶ ἀμφιπόλοισι κέλευε
ἔργον ἐποίχεσθαι· πόλεμος δ' ἄνδρεσσι μελήσει
πᾶσι, μάλιστα δ' ἐμοί, τοὶ Ἰλίῳ ἐγγεγάασιν.

Ὣς ἄρα φωνήσας κόρυθ' εἵλετο φαίδιμος Ἕκτωρ
ἵππουριν· ἄλοχος δὲ φίλη οἶκον δὲ βεβήκει
ἐντροπαλιζομένη, θαλερὸν κατὰ δάκρυ χέουσα.
αἶψα δ' ἔπειθ' ἵκανε δόμους εὖ ναιετάοντας
Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο, κιχήσατο δ' ἔνδοθι πολλὰς
ἀμφιπόλους, τῇσιν δὲ γόον πάσῃσιν ἐνῶρσεν.
αἳ μὲν ἔτι ζωὸν γόον Ἕκτορα ᾧ ἐνὶ οἴκῳ·        500
οὐ γάρ μιν ἔτ' ἔφαντο ὑπότροπον ἐκ πολέμοιο
ἵξεσθαι προφυγόντα μένος καὶ χεῖρας Ἀχαιῶν.
.
.
[μεταφραση χ.ν.κουβελης]

αφου ετσι μιλησε αναχωρησε ο Εκτορας με τη λαμπερη περικεφαλαια
και σε λιγο εφτασε στο καλοχτισμενο σπιτι του
εκει μεσα στ'αρχοντικο δεν βρηκε την Ανδρομαχη με τ'ασπρα μπρατσα
γιατι αυτη με το παιδι και την υπηρετρια με τ'ομορφο λεπτο φορεμα
ψηλα στο πυργο εστεκε θρηνωντας και κλαιγοντας
τοτε ο Εκτορας οταν μεσα δεν βρηκε την ευγενικη γυναικα του
σταθηκε στην εξωπορτα και ρωτησε τις αιχμαλωτες σκλαβες να του πουν
ελατε σκλαβες πεστε μου με ασφαλτα λογια
που πηγε η Ανδρομαχη με τ'ασπρα  μπρατσα φευγοντας απ'το απιτι,
μηπως πηγε σε καποια απ'τις συνυφαδες της  η'  πηγε σε καποια
απ'τις κουνιαδες της  με τα ομορφα λεπτα φορεματα
η' βγηκε για να παει στο ναο της Αθηνας οπου μαζι με τις αλλες 
Τρωαδιτισες με τα ομορφα μαλλια την τρομερη θεα να παρακαλεσουν
σ'αυτον απαντησε η πανεξυπνη οικονομα του σπιτιου κι ειπε:
Εκτορα αφου με διεταξες ,να πω ολη την αληθεια
δεν πηγε σε καποια απ'τις συνυφαδες της ουτε πηγε σε καποια
απ'τις κουνιαδες της  με τα ομορφα λεπτα φορεματα
ουτε βγηκε για να παει στο ναο της Αθηνας οπου μαζι με τις αλλες
Τρωαδιτισες με τα ομορφα μαλλια την τρομερη θεα να παρακαλεσουν
αλλα στον ψηλο πυργο ανεβηκε του Ιλιου οταν ακουσε
πως κατατροπωθηκαν οι Τρωες και τεραστια η επικρατηση των Αχαιων
 εκεινη τρεχοντας φθανει στο τειχος σαν τρελλη ομοια κουβαλωντας
μαζι και το παιδι η παραμανα
ετσι του μιλησε η οικονομα κι απ'το σπιτι εξω ορμησε ο Εκτορας
στην ιδια στρατα που'χε περασει πριν στους στερεους δρομους
κι οταν εφτασε στις Σκαιες Πυλες διασχιζοντας τη μεγαλη πολιτεια
κι απο κει περνωντας θα'βγαινε στη πεδιαδα ειδε απεναντι του
να'ρχεται τρεχοντας η πολυακριβη γυναικα του η Ανδρομαχη
η κορη του μεγαλοκαρδου Ηετιωνα που κατω απο την δασωδη
Πλακα κατοικει της Θηβας και στους ανδρες της Υποπλακιας της Κιλικιας
βασιλευει
εκεινη απεναντι του σταθηκε και μαζι η υπηρετρια ηρθε εχοντας
στην αγκαλια τ'αθωο μωρο τ'αγαπημενο παιδι  του τον Εκτοριδη
παρομοιο με πανεμορφο αστερι που ο Εκτορας το φωναζε Σκαμανδριο
κι οι αλλοι Αστυανακτα γιατι ο Εκτορας εσωζε το Ιλιο τη πολη
κι αυτος χαμογελασε οταν ειδε  το παιδι  δεν ειπε λεξη
κι η Ανδρομαχη σταθηκε κοντα του χυνοντας δακρυα
και του'σφιξε το χερι και του μιλησε κι αυτα τα λογια του'πε
γενναιε μου θα σ'αφανισει η μεγαλη σου ορμη κι αντρεια
δεν λυπασαι το μωρο ετουτο παιδι κι εμενα την αμοιρη που γρηγορα
θα μεινω χηρα σου γιατι γρηγορα θα σε κατασπαραξουν οι Αχαιοι
ολοι ορμωντας καταπανω σου.σε μενα ποιο το οφελος θα'ναι αν σε χασω
προτιμω να μπω στο χωμα δεν θα'ναι αλλη θαλπωρη για μενα
γιατι αν εχεις τετοια τυχη  θα'χω μοναχα μεγαλα βασανα 
και δεν εχω ουτε τον πατερα μου ουτε την σεβαστη μου μανα
τον πατερα μου τον σκοτωσε ο θεικος Αχιλλεας
οταν πηρε τη πολη των Κιλικων την πλουσια Θηβα την Υψιπυλον
σκοτωσε τον Ηετριωνα
ομως δεν τον εγδυσε,στην  καρδια του βαθεια  τον σεβαστηκε
με τα περιτεχνα οπλα του τον εκαψε και σηκωσε μνημα
και γυρω φυτεψαν φτελιες οι νυμφες του βουνου οι κορες του Δια
που ριχνει τις καταιγιδες
και τα εφτα αδερφια μου,χαρα στο σπιτι μου,ολα την ιδια μερα κατεβηκαν
στον Αδη,ολα τα σκοτωσε ο Αχιλλεας που'ναι στα ποδια γρηγορος
μεσα στα βαριοποδα βοδια και στ'ασπρα προβατα τα βρηκε
και τη μητερα που βασιλευε στη κατω Πλακα τη δασωδη εδω την εφερε
μαζι μ'αλλα λαφυρα κι αφου την απελευθερωσε παιρνωντας αμετρητα
λυτρα στο σπιτι του πατερα την σημαδεψε και τη σκοτωσε η τοξευτρα Αρτεμη
Εκτορα τωρα εσυ'σαι ο πατερας μου κι η σεβαστη μου μανα
κι αδερφος,εσυ κι ο δυνατος συντροφος στο κρεβατι
ελα λυπησου μας τωρα κι εδω μεινε στο πυργο και μην αφησεις το παιδι
ορφανο και χηρα τη γυναικα και το στρατο κρατησε τον κοντα στην αγριοσυκια
εκει που'ναι η πολη περισσοτερο διαβατη κι ευκολα περνιεται το τειχος 
τρεις φορες ηρθαν κι απο'κει δοκιμασαν ν'ανεβουν οι πιο αντρειωμενοι
οι δυο οι Αιαντες κι ο πολυδοξασμενος Ιδομενεας και οι δυο γιοι του Ατρεα
και του Τυδεα ο σκληροτραχηλος γιος
η' τους το φανερωσε καποιος που ξερει καλα τους χρησμους των θεων
η' τους παροτρυνει η ισχυρη ορμη τους και τους καθοδηγει
και της αποκριθηκε ο ανδρειος  Εκτορας με τη λαμπερη περικεφαλαια 
κι εμενα ολ'αυτα με νοιαζουν γυναικα  αλλα  ντρεπομαι τρομερα τους Τρωες
και τις Τρωαδιτισες με τα μακρια λεπτα φορεματα να απομακρυνομαι απ'τον πολεμο
σαν τιποτενιος 
μητε η καρδια μου το οριζει επειδη εμαθα να'μαι γενναιος παντοτε
και με τους πρωτους απ'τους Τρωες να μαχομαι και να επιθυμω τη μεγαλη δοξα
του πατερα μου μα και τη δικη μου
γιατι πολυ καλα το ξερω και στο μυαλο και στη καρδια πως καποτε θα'ρθει μερα
που θα χαθει η Τροια το ιερο Ιλιο κι ο Πριαμος ο αξιος ακοντιστης
κι  ο ολος ο λαος του
αλλα δεν με νοιαζει τοσο για τα βασανα που θα'ρθουν στους Τρωες
ουτε γι'αυτη την Εκαβη ουτε για τον βασιλια Πριαμο ουτε για τ'αδερφια
οπου πολλοι κι αντρειοι θα κυλιστουν στη σκονη απο αντρες εχθρους
οσο για σενα  οταν καποιος απ'τους Αχαιους με τα χαλκινα οπλα
σου στερησει την ελευτερια και σε συρει μακρια δακρυσμενη
και στο Αργος εισαι και σε ξενης αφεντρας τον αργαλειο υφαινεις
και νερο κουβαλας απ'τη Μεσσηιδα η' απ'την Υπερεια χωρις να θελεις
πανισχυρος να σε βαραινει εξαναγκασμος
και καποτε καποιος να πει βλεποντας σε να χυνεις δακρυα
για δεστε τη γυναικα του Εκτορα που'ταν στη μαχη ο πρωτος αναμεσα
στους Τρωες τους αλογοδαμαστες οταν το Ιλιον πολιορκουσαν
ετσι θα πει καποτε καποιος και μεσα σου θ'αναψει καινουργιος πονος
για κεινον τον αντρα που θα'μποδιζε τη σκλαβια σου
καλυτερα πεθαμενος να μη ζω  να 'μαι στη γη χωμενος
προτου ακουσω τη κραυγη σου οταν με βια θα σε σερνουν
ετσι ειπε και το παιδι λαχταρισε να παρει στα χερια του ο λαμπερος Εκτορας
 το παιδι εσκουξε και χωθηκε τρομασγμενο να κρυφτει  στο στηθος της παραμανας
με την ομορφη ζωνη οταν ειδε την οψη τ'αγαπητου πατερα
φοβηκε απ'τον χαλκο που'χε κι απ'την αλογισια χαιτη που σειστηκε απ'τη κορυφη
της περικεφαλαιας
μ'αυτο γελασε ο αγαπητος πατερας κι η σεβαστη μανα
κι αμεσως απ'το κεφαλι εβγαλε τη περικεφαλαια ο λαμπερος Εκτορας
και την ακουμπησε στο χωμα οπου λαμποκοπουσε
κι επειτα στα χερια του παιρνει τ'αγαπητο παιδι  το φιλησε κι ειπε ευχομενος
στο Δια στους αλλους θεους
Δια κι οι αλλοι θεοι δωστε και σε τουτο το παιδι μου οπως κι εγω
να γινει ξεχωριστος αναμεσα στους Τρωες
δωστε του ζωη ευτυχισμενη και κραταιως το Ιλιο να κυβερνησει
και καποτε καποιος να πει
ετουτος πολυ ανωτερος απ'τον πατερα του
οταν απ'τον πολεμο ανεβαινοντας φερνει λαφυρα αιματωβαμενα
αρματα του εχθρου που σκοτωσε κι η μανα βαθεια μεσα της να χαιρεται
ετσι ειπε και στα χερια της αγαπημενης γυναικας αφησε το παιδι
κι αυτη το δεχτηκε στο ευωδιασμενο στηθος της γελωντας και κλαιγοντας
ο αντρας της οταν αυτο ειδε την συμπονεσε και με το χερι του τη χαιδεψε
κι αυτα τα λογια της ειπε
καλη μου μη μου τοσο στη καρδια πικραινεσαι  γιατι κανενας ανθρωπος
δεν θα με στειλει στον Αδη πριν να'ρθει η ωρα μου
σου λεω πως απ'τη μοιρα του κανεις απ'τους ανθρωπους δεν μπορει να ξεφυγει
ειτε δειλος ειτε αντρειος επειδη ετσι ειναι απ'τη πρωτη φορα που γεννηθηκαν
ελα στο σπιτι πηγαινε και για τις δουλειες σου φροντιζε
τον αργαλειο και τη ροκα και τις υπηρετριες διαταζε να δουλευουν
ο πολεμος ειναι μελημα των αντρων ολων,και περισσοτερο εμενα,
οσων μεσα στο Ιλιο γεννηθηκαν
ετσι αφου μιλησε ο λαμπερος Εκτορας σηκωσε απ'το χωμα την αλογισια
περικεφαλαια και η  αγαπημενη γυναικα τραβηξε για το σπιτι συχνα γυρνωντας πισω
το κεφαλι και χυνωντας δακρυα
σε λιγο επειτα εφτασε στο καλοχτισμενο αρχοντικο του αντροφονια Εκτορα
 εκει μεσα βρηκε τις πολλες υπηρετριες και τις διεταξε θρηνο ολες να σηκωσουν
ετσι θρηνουσαν ακομα ζωντανο τον Εκτορα στο σπιτι του μεσα
γιατι πια δεν ελπιζαν να τον δουν απ'τον πολεμο να γυριζει ξεφευγοντας
απ'τη μανια κι απ'τα χερια των Αχαιων
.
.
.