.
.
Η Τοπολογία της Απόστασης
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χνκουβελης cncouvelis
(Έρωτας σε Τοπολογική Έπιφανεια)
Η Τοπολογία της Απόστασης
Η ιστορία τους άρχισε ίσως τη μέρα που εκείνος έγραψε μια μόνο λέξη.
Κι εκείνη απάντησε με μια σιωπή μεγαλύτερη από κάθε πρόταση.
Κατοικούσαν σε δύο διαφορετικές πόλεις,δύο διαφορετικές καθημερινότητες,δύο διαφορετικά σύμπαντα.
Η απόσταση μεταξύ τους δεν μπορουσε να μετρηθεί.Δεν ήταν γεωμετρική,ηταν τοπολογική.
Στην τοπολογία, δύο σημεία μπορεί να βρίσκονται μακριά πάνω στον χάρτη και όμως να είναι γειτονικά.Μπορεί ένας κύκλος να μεταμορφωθεί σε έλλειψη χωρίς να πάψει να είναι ο ίδιος χώρος.Μπορεί ένα αντικείμενο να τεντώνεται,να παραμορφώνεται,να αλλάζει σχήμα,χωρίς να χάνει την ουσία του.
Έτσι ακριβώς ηταν ο έρωτάς τους.
Κάθε πρωί εκείνος άνοιγε το παράθυρο.
Η θάλασσα βρισκόταν μπροστά του.
Την ίδια στιγμή εκείνη άνοιγε το δικό της παράθυρο. Έβλεπε βουνά.
Δύο διαφορετικοί ορίζοντες.
Κι όμως,όταν ο ήλιος ανέβαινε,ένιωθαν πως το ίδιο φως αγγιζε τα πρόσωπα τους ταυτόχρονα,.
Ο χρόνος ήταν το μοναδικό μέσο μεταφοράς.
-Καλημέρα.
Η λέξη ταξίδευε.
Σιγά σιγά άρχισαν να δημιουργούν έναν κοινό χώρο που δεν υπήρχε σε κανέναν χάρτη.
Εκεί συναντιόνταν κάθε βράδυ.
Η ίδια μουσική.
Η 9η Συμφωνία του Μπετόβεν και το I'Il be seeing you τής Billie Holiday.
Το ίδιο βιβλίο.
Ο Ηλιθιος του Ντοστογιέφσκι και η Άννα Καρένινα του Τολστόι.
Το ίδιο φεγγάρι.
Η ίδια σιωπή.
Σαν να εμεναν σε δύο απομακρυσμένα δωμάτια που να είχαν διπλώσει απαλά στον απεραντο κόσμο,μέχρι οι τοίχοι τους να ακουμπήσουν ο ένας τον άλλον.
-Πού είσαι;τον ρώτησε.
-Εδώ.
-Πού είναι το εδώ;
Εκείνος χαμογέλασε.
-Στο σημείο όπου με σκέφτεσαι.
Εκείνη κατάλαβε.
Η θέση ενός ανθρώπου δεν ορίζεται πάντοτε από τις συντεταγμένες του.
Μερικές φορές ορίζεται από τη μνήμη του άλλου.
Τα Σάββατα μαγείρευαν το ίδιο φαγητό.
Ετοίμαζαν το τραπέζι.
Γεμιζαν δύο ποτήρια κρασι.
Έτρωγαν μέσα στον ίδιο τοπολογικό χώρο.
Τα ποτήρια τους μπορούσαν να συγκρουστούν.
-Νομίζω,είπε εκείνη,πως αρχίζω να ξεχνώ την απόσταση
Εκείνος απάντησε:
- Η απόσταση είναι το υλικό από το οποίο είναι φτιαγμένη η αγάπη μας.
Τα βραδυα κοιτούσε ο ένας τον άλλον.
Εκείνη στον καθρέφτη,κι εκείνος την έβλεπε.
Εκεινη γύριζε το κεφάλι,χαμογελούσε.
Και πάντα η αίσθηση του αγγιγματος στο χέρι.
-Τελικά είσαι αληθινός,είπε εκείνη.
-Κι εσύ,απάντησε εκείνος.
Το βράδυ με πανσέληνο περπατούσαν δίπλα στη θάλασσα.
Εκείνη τον ρώτησε:
-Τι άλλαξε τώρα που είμαστε μαζί;
-Η γεωμετρία,απάντησε εκείνος.
-Και η τοπολογία;
-Εκείνη δεν άλλαξε ποτέ.
Σταμάτησαν.
Κοίταξαν το νερό που αγγίζει την άμμο.
Κατάλαβαν πως ο έρωτας δεν είναι η κατάργηση της απόστασης.
Είναι η μεταμόρφωσή της.
Ήξεραν πλέον πως η αγάπη τους δεν κατοικεί στους χάρτες.
Κατοικεί στις συνεχείς μεταμορφώσες της ψυχής τους,εκεί όπου η απόσταση δεν εξαφανίζεται,αλλά χάνει τη δύναμή να τους χωρίζει.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου