.
.
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
φωτογράφιση
-cncouvelis
χνκουβελης cncouvelis
οι τελευταίες εικόνες της Οφηλιας
δεν θυμάμαι πότε άρχισε να βρέχει,ισως έβρεχε από την ημέρα που εκείνος μου είπε πως δεν με αγάπησε ποτέ,η γη μαλάκωσε,έγινε λάσπη, κι εγώ κάθισα επάνω της σαν να ήταν η μητέρα μου,κράτησα τα γόνατά μου σφιχτά.
-να πας σε μοναστήρι,είπε,
πόσο παράξενη ήταν η φωνή του,ήθελε να με προφυλαξει, από έναν κόσμο που είχε σαπίσει,από τον θείο του,τη μητέρα του,τον πατέρα μου, τον εαυτό του
θυμάμαι το πρώτο του βλέμμα,δεν ήταν βλέμμα πρίγκιπα,ηταν το βλέμμα παιδιού που φοβόνταν το σκοτάδι,τότε νόμιζα ότι θα μπορούσα να του φωτισω το σκοτάδι,
όμως εκείνος είχε διαλέξει τη νύχτα,
σηκώθηκα,
το νερό αγγιζε τους αστραγάλους μου,τα καλάμια άκουγα να ψιθυριζουνν ονόματα νεκρών, άκουσα και του πατέρα μου,Ο Πολώνιος δεν μου μίλησε ποτέ τόσο τρυφερά όσο μετά τον θάνατό του,
-δεν έφταιγες εσύ,
αλλά οι νεκροί συγχωρούν εύκολα,οι ζωντανοί ποτέ
λροχώρησα βαθύτερα,
το νερό ήταν κρύο σαν το μέτωπο του Άμλετ όταν τον είδα για τελευταία φορά, ηθελα να αγγίξω το πρόσωπό το,να του πω πως θα προσευχηθώ να απαλλαγει από την τρέλα του,δεν τόλμησα,
ποτέ δεν τόλμησα,
το νερό ανέβαινε,στο στήθος,
στον λαιμό,δεν φοβόμουν,
εκλεισα τα μάτια και είδα τον Άμλετ,χωρίς μαύρα ρούχα,χωρίς να ζητά εκδίκηση,χωρίς το φάντασμα του πατέρα του να τον προστάζει,τον είδα να χαμογελαει,έτσι να τον αγάπησα,
-Οφηλια,άκουσα τη φωνή του,
ξάπλωσα κάτω από τα δέντρα,
τα φύλλα έπεφταν αργά πάνω μου,με σκέπαζαν,
δεν ένιωθα πια βάρος,
ήμουνα μέσα στη διαύγεια τών νουφαρων,
τότε θυμήθηκα ένα απόγευμα,
ενα μικρό λουλούδι που είχε πιαστεί στο μανίκι του,
τον τρόπο που το αφαίρεσε προσεκτικά,σαν να φοβόταν μήπως πληγώσει ακόμη κι ένα πέταλο,
εκείνος ο τρυφερος άνθρωπος υπήρξε,
για μια στιγμή μόνο,
υστερα χάθηκε μέσα στον Άμλετ που απομακρύνονταν λέγοντας:to be or not to be,
τωρα επιπλέω μέσα στο νερό σαν άγριο λουλουδι
σε μια ακίνητη λιμνουλα
και αναπνέω την παράξενη γαλήνη των νουφαρων
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου