.
.
(Ελληνικά,English,Francais,German,Italian,Spanish,Portuguese)
χνκουβελης cncouvelis
Η Υπόθεση του συγγραφέα στο Μιλάνο
(Ελληνικά,English,Francais,German,Italian,Spanish,Portuguese)
Η βροχή γλιστράει πάνω στο Duomo.
Η νύχτα,απόψε,σκέφτηκε,
θα είναι μεγαλύτερη και πιο σκοτεινή.
Εκείνο το βράδυ βγήκε από το ξενοδοχείο του στη via Brera στις 22:17.
Από τότε κανείς δεν τον ξαναείδε.
Ηταν πενήντα δύο ετών και είχε γράψει 5 βιβλία.
Το πέμπτο τον έκανε γνωστό.
Ένας φόνος στο Τορίνο τον μεσοπολεμο.
Οι ανθρωποι καταφεύγουν στη δολοφονία για να εξαφανισουν τις ενοχές τους.
Στο Μιλάνο είχε έρθει πριν πέντε μέρες.
Στη γυναίκα του και στον εκδότη είπε αόριστα:ότι πάει να τελειώσει κάτι.
Στο δωμάτιο του ξενοδοχείου βρέθηκε ένα χειρόγραφο.
Έγραφε:
στις 22:17 βγήκα από το ξενοδοχείο και είδα έναν άνδρα να με περιμένει απέναντι.
Στην έρευνα της αστυνομίας μια σερβιτόρα σε ένα καφέ στη via Brera θυμόνταν τον συγγραφέα,είχε καθήσει μόνος του στο τραπέζι,έδειξε το τραπέζι,ήπιε φρέντο καπουτσίνο.
-Συνεχεια κοιτούσε προς την πόρτα,ειπε η κοπέλα,μου έκανε εντύπωση η εμμονή του.
Οι κάμερες ασφαλείας κατέγραψαν:
Στις 22:17 ο συγγραφεας βγήκε από το ξενοδοχείο.
Στις 22:41 μπήκε στο καφέ.
Στις 22:48 σηκώθηκε.
Στις 22:49 ξαναμπήκε.
Στις 22:51 ξαναβγήκε.
Στις 22:57 εμφανίστηκε στην Piazza del Duomo.
Ο εκδότης είπε,ότι αν και είναι παράξενο,εξωπραγματικό,υπάρχει στη σελίδα 157 τού τελευταίου μυθιστορήματος του μια περιγραφή:
Ένας άνδρας περπατούσε νύχτα στο Μιλάνο και έφτανε σε έναν εγκαταλειμμένο κινηματογράφο.
Το Cinema Aurora.
Το Cinema Aurora είχε εγκατελειφθει το 1978.
Πήγαν εκεί.
Μπήκαν στην αίθουσα,
άνοιξαν έναν προβολέα,τα καθίσματα υπήρχαν,και η οθόνη.
Εκείνος στάθηκε τη μέση της
Piazza del Duomo.
Μετά μπήκε μέσα στον καθεδρικό ναό.
.
.
.
The Case of the Writer in Milan
The rain slides over the Duomo.
Tonight, he thought,
the night will be longer and darker.
That evening, he left his hotel on Via Brera at 22:17.
From that moment on, no one ever saw him again.
He was fifty-two years old and had written five books.
The fifth had made him famous.
A Murder in Turin in the Interwar Years.
People resort to murder to make their guilt disappear.
He had arrived in Milan five days earlier.
To his wife and his publisher, he had said vaguely that he was going there to finish something.
A manuscript was found in his hotel room.
It read:
“At 22:17 I left the hotel and saw a man waiting for me across the street.”
During the police investigation, a waitress at a café on Via Brera remembered the writer. He had sat alone at a table.
She pointed to the table.
He drank a freddo cappuccino.
“He kept looking toward the door,” the young woman said. “His obsession with it struck me as strange.”
The security cameras recorded:
At 22:17, the writer left the hotel.
At 22:41, he entered the café.
At 22:48, he stood up.
At 22:49, he entered again.
At 22:51, he left again.
At 22:57, he appeared in Piazza del Duomo.
The publisher said that, strange and almost unreal as it might seem, there was a description on page 157 of his latest novel:
A man was walking through Milan at night and arrived at an abandoned cinema.
The Cinema Aurora.
The Cinema Aurora had been abandoned in 1978.
They went there.
They entered the auditorium.
They switched on a projector.
The seats were still there.
And the screen.
He stood in the middle of Piazza del Duomo.
Then he entered the cathedral.
.
.
.
L’Affaire de l’écrivain à Milan
La pluie glisse sur le Duomo.
Cette nuit, pensa-t-il,
sera plus longue et plus sombre.
Ce soir-là, il quitta son hôtel, via Brera, à 22 h 17.
À partir de cet instant, plus personne ne le revit.
Il avait cinquante-deux ans et avait écrit cinq livres.
Le cinquième l’avait rendu célèbre.
Un meurtre à Turin pendant l’entre-deux-guerres.
Les hommes ont recours au meurtre pour faire disparaître leurs culpabilités.
Il était arrivé à Milan cinq jours auparavant.
À sa femme et à son éditeur, il avait dit vaguement qu’il allait terminer quelque chose.
Dans sa chambre d’hôtel, on trouva un manuscrit.
Il disait :
« À 22 h 17, je suis sorti de l’hôtel et j’ai vu un homme qui m’attendait de l’autre côté de la rue. »
Au cours de l’enquête, une serveuse d’un café de la via Brera se souvenait de l’écrivain. Il s’était assis seul à une table.
Elle montra la table.
Il avait commandé un freddo cappuccino.
« Il n’arrêtait pas de regarder vers la porte, dit la jeune femme. Son obsession m’avait frappée. »
Les caméras de surveillance enregistrèrent :
À 22 h 17, l’écrivain sortit de l’hôtel.
À 22 h 41, il entra dans le café.
À 22 h 48, il se leva.
À 22 h 49, il entra de nouveau.
À 22 h 51, il ressortit.
À 22 h 57, il apparut sur la Piazza del Duomo.
L’éditeur déclara que, aussi étrange et irréel que cela puisse paraître, une description figurait à la page 157 de son dernier roman :
Un homme marchait la nuit dans Milan et arrivait devant un cinéma abandonné.
Le Cinema Aurora.
Le Cinema Aurora avait été abandonné en 1978.
Ils y allèrent.
Ils entrèrent dans la salle.
Ils allumèrent un projecteur.
Les sièges étaient encore là.
Et l’écran.
Il se tenait au milieu de la Piazza del Duomo.
Puis il entra dans la cathédrale.
.
.
.
Der Fall des Schriftstellers in Milano
Der Regen gleitet über den Dom.
Heute Nacht, dachte er,
wird die Nacht länger und dunkler sein.
An jenem Abend verließ er um 22:17 Uhr sein Hotel in der Via Brera.
Von diesem Augenblick an sah ihn niemand mehr.
Er war zweiundfünfzig Jahre alt und hatte fünf Bücher geschrieben.
Das fünfte hatte ihn berühmt gemacht.
Ein Mord in Turin in der Zwischenkriegszeit.
Die Menschen greifen zum Mord, um ihre Schuld verschwinden zu lassen.
Er war fünf Tage zuvor nach Milano gekommen.
Seiner Frau und seinem Verleger hatte er vage gesagt, dass er etwas zu Ende bringen wolle.
In seinem Hotelzimmer wurde ein Manuskript gefunden.
Darin stand:
„Um 22:17 Uhr verließ ich das Hotel und sah einen Mann, der mir gegenüber auf mich wartete.“
Bei den Ermittlungen erinnerte sich eine Kellnerin in einem Café in der Via Brera an den Schriftsteller. Er hatte allein an einem Tisch gesessen.
Sie zeigte auf den Tisch.
Er hatte einen Freddo Cappuccino getrunken.
„Er sah ständig zur Tür“, sagte die junge Frau. „Seine Besessenheit davon fiel mir auf.“
Die Überwachungskameras zeichneten Folgendes auf:
Um 22:17 Uhr verließ der Schriftsteller das Hotel.
Um 22:41 Uhr betrat er das Café.
Um 22:48 Uhr stand er auf.
Um 22:49 Uhr betrat er es erneut.
Um 22:51 Uhr verließ er es wieder.
Um 22:57 Uhr erschien er auf der Piazza del Duomo.
Der Verleger sagte, dass sich – so seltsam und unwirklich es auch klingen mochte – auf Seite 157 seines letzten Romans eine Beschreibung befand:
Ein Mann ging nachts durch Mailand und gelangte zu einem verlassenen Kino.
Das Cinema Aurora.
Das Cinema Aurora war 1978 aufgegeben worden.
Sie gingen dorthin.
Sie betraten den Kinosaal.
Sie schalteten einen Projektor ein.
Die Sitze waren noch da.
Und die Leinwand.
Er stand mitten auf der Piazza del Duomo.
Dann betrat er den Dom.
.
.
.
Il caso dello scrittore a Milano
La pioggia scivola sul Duomo.
Questa notte, pensò,
sarà più lunga e più buia.
Quella sera uscì dal suo albergo in via Brera alle 22:17.
Da quel momento, nessuno lo vide più.
Aveva cinquantadue anni e aveva scritto cinque libri.
Il quinto lo aveva reso famoso.
Un omicidio a Torino nel periodo tra le due gue
rre.
Gli uomini ricorrono all’omicidio per far scomparire le proprie colpe.
Era arrivato a Milano cinque giorni prima.
Alla moglie e all’editore aveva detto vagamente che sarebbe andato a finire qualcosa.
Nella sua camera d’albergo fu trovato un manoscritto.
C’era scritto:
«Alle 22:17 sono uscito dall’albergo e ho visto un uomo che mi aspettava dall’altra parte della strada.»
Durante le indagini della polizia, una cameriera di un caffè in via Brera ricordò lo scrittore. Si era seduto da solo a un tavolo.
Indicò il tavolo.
Aveva bevuto un freddo cappuccino.
«Continuava a guardare verso la porta», disse la ragazza. «Mi aveva colpito la sua ossessione.»
Le telecamere di sicurezza registrarono:
Alle 22:17 lo scrittore uscì dall’albergo.
Alle 22:41 entrò nel caffè.
Alle 22:48 si alzò.
Alle 22:49 rientrò.
Alle 22:51 uscì di nuovo.
Alle 22:57 apparve in Piazza del Duomo.
L’editore disse che, per quanto strano e irreale potesse sembrare, a pagina 157 del suo ultimo romanzo c’era una descrizione:
Un uomo camminava di notte per Milano e arrivava davanti a un cinema abbandonato.
Il Cinema Aurora.
Il Cinema Aurora era stato abbandonato nel 1978.
Andarono là.
Entrarono nella sala.
Accesero un proiettore.
Le poltrone erano ancora lì.
E lo schermo.
Lui si fermò al centro di Piazza del Duomo.
Poi entrò nel Duomo.
.
.
.
El caso del escritor en Milán
La lluvia resbala sobre el Duomo.
Esta noche, pensó,
será más larga y más oscura.
Aquella noche salió de su hotel, en la via Brera, a las 22:17.
Desde ese momento, nadie volvió a verlo.
Tenía cincuenta y dos años y había escrito cinco libros.
El quinto lo había hecho famoso.
Un asesinato en Turín durante el período de entreguerras.
Los hombres recurren al asesinato para hacer desaparecer sus culpas.
Había llegado a Milán cinco días antes.
A su mujer y a su editor les había dicho vagamente que iba a terminar algo.
En su habitación del hotel encontraron un manuscrito.
Decía:
«A las 22:17 salí del hotel y vi a un hombre que me esperaba al otro lado de la calle.»
Durante la investigación policial, una camarera de un café de la via Brera recordó al escritor. Se había sentado solo en una mesa.
Señaló la mesa.
Había tomado un freddo cappuccino.
«No dejaba de mirar hacia la puerta —dijo la joven—. Me llamó la atención su obsesión.»
Las cámaras de seguridad registraron:
A las 22:17, el escritor salió del hotel.
A las 22:41, entró en el café.
A las 22:48, se levantó.
A las 22:49, volvió a entrar.
A las 22:51, salió de nuevo.
A las 22:57, apareció en la Piazza del Duomo.
El editor dijo que, aunque resultaba extraño, casi irreal, en la página 157 de su última novela había una descripción:
Un hombre caminaba de noche por Milán y llegaba a un cine abandonado.
El Cinema Aurora.
El Cinema Aurora había sido abandonado en 1978.
Fueron allí.
Entraron en la sala.
Encendieron un proyector.
Las butacas seguían allí.
Y la pantalla.
Él se quedó de pie en el centro de la Piazza del Duomo.
Después entró en la catedral.
.
.
.
O caso do escritor em Milão
A chuva escorrega sobre o Duomo.
Esta noite, pensou,
será mais longa e mais escura.
Naquela noite, saiu do seu hotel, na via Brera, às 22h17.
A partir daquele momento, ninguém mais o viu.
Tinha cinquenta e dois anos e havia escrito cinco livros.
O quinto tornara-o famoso.
Um assassinato em Turim no período entre as duas guerras.
Os homens recorrem ao assassinato para fazer desaparecer as suas culpas.
Ele tinha chegado a Milão cinco dias antes.
À mulher e ao editor, dissera vagamente que ia terminar alguma coisa.
No seu quarto de hotel foi encontrado um manuscrito.
Dizia:
«Às 22h17 saí do hotel e vi um homem que me esperava do outro lado da rua.»
Durante a investigação policial, uma empregada de mesa de um café na via Brera recordou-se do escritor. Ele tinha-se sentado sozinho a uma mesa.
Ela apontou para a mesa.
Tinha bebido um freddo cappuccino.
«Estava sempre a olhar para a porta — disse a jovem. — Chamou-me a atenção a sua obsessão.»
As câmaras de segurança registaram:
Às 22h17, o escritor saiu do hotel.
Às 22h41, entrou no café.
Às 22h48, levantou-se.
Às 22h49, voltou a entrar.
Às 22h51, saiu novamente.
Às 22h57, apareceu na Piazza del Duomo.
O editor disse que, embora parecesse estranho, quase irreal, na página 157 do seu último romance havia uma descrição:
Um homem caminhava à noite por Milão e chegava a um cinema abandonado.
O Cinema Aurora.
O Cinema Aurora tinha sido abandonado em 1978.
Foram até lá.
Entraram na sala.
Ligaram um projetor.
As cadeiras ainda estavam lá.
E o ecrã.
Ele ficou parado no centro da Piazza del Duomo.
Depois entrou na catedral.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου