.
.
μεταφράζοντας
Όμηρος Ιλιάδα ραψωδία Α'
στιχοι 551-569
-Η φιλονικία τού Δία με την Ηρα-
χνκουβελης cncouvelis
μεταφράζοντας
Όμηρος Ιλιάδα ραψωδία Α'
στιχοι 551-569
-Η φιλονικία τού Δία με την Ηρα-
κι έπειτα η σεβαστή μεγαλοματα Ηρα τού αποκριθηκε,
φοβεροτατε Κρονιδη ποιο λόγο ειπες;
και βεβαια μέχρι τωρα ούτε σε ρωτώ,ούτε εξηγησεις
σου ζητώ,
αλλά εσύ πολύ ήσυχος όσα θέλεις σχεδιάζεις,
τώρα όμως παρά πολύ μεσα μου φοβάμαι
μή σε παρεσυρε η αργυροποδη Θέτιδα,
η κόρη του θαλάσσιου γέροντα,
γιατί νωρίς το πρωί κοντά σου κάθησε και σου'πιασε
τα γονατα,
και σ'αυτη,νομίζω,έδωσες καθαρά την συγκατανευση σου
ώστε τον Αχιλεα να τιμησεις,
και ν'αφανισεις πολλούς απ'τους Αχαιούς κοντά στα πλοια,
κι αποκρινομενος σ'αυτη ο Ζευς που τα σύννεφα μαζεύει
ειπε,
δαίμονα γυναίκα πάντα νομίζεις πως δεν θα σε καταλαβω,
και να το κάνεις πάντως καθόλου δεν θα μπορέσεις,
αλλά μάλλον θυμό θα μου προκαλεσεις,
κι αυτό για σενα πιο φοβερό θα'ναι,
κι αν έτσι τουτα είναι,εμένα με μέλλει να'ναι
αυτό που θέλω,
αλλά χωρίς να μιλάς κάθησε,
και συμμορφωσου στα λογια μου,
μήπως τώρα δεν σου χρησιμεύσουν όσοι θεοί
στον Όλυμπο είναι,
αν έρθω πιο κοντά,κι όταν πάνω σου τα χέρια μου
που δεν θα μπορώ να συγκρατησω απλωσω,
έτσι είπε κι η σεβαστή μεγαλοματα Ηρα φοβήθηκε
και σωπαινοντας καθησε την καρδιά της καμπτοντας,
Τὸν δ’ ἠμείβετ’ ἔπειτα βοῶπις πότνια Ἥρη·
«Αἰνότατε Κρονίδη, ποῖον τὸν μῦθον ἔειπες;
καὶ λίην σε πάρος γ’ οὔτ’ εἴρομαι οὔτε μεταλλῶ,
ἀλλὰ μάλ’ εὔκηλος τὰ φράζεαι ἅσσα θέλῃσθα.
νῦν δ’ αἰνῶς δείδοικα κατὰ φρένα μή σε παρείπῃ555
ἀργυρόπεζα Θέτις θυγάτηρ ἁλίοιο γέροντος·
ἠερίη γὰρ σοί γε παρέζετο καὶ λάβε γούνων·
τῇ σ’ ὀΐω κατανεῦσαι ἐτήτυμον ὡς Ἀχιλῆα
τιμήσῃς, ὀλέσῃς δὲ πολέας ἐπὶ νηυσὶν Ἀχαιῶν
Τὴν δ’ ἀπαμειβόμενος προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς·560
«Δαιμονίη αἰεὶ μὲν ὀΐεαι οὐδέ σε λήθω·
πρῆξαι δ’ ἔμπης οὔ τι δυνήσεαι, ἀλλ’ ἀπὸ θυμοῦ
μᾶλλον ἐμοὶ ἔσεαι· τὸ δέ τοι καὶ ῥίγιον ἔσται.
εἰ δ’ οὕτω τοῦτ’ ἐστὶν ἐμοὶ μέλλει φίλον εἶναι·
ἀλλ’ ἀκέουσα κάθησο, ἐμῷ δ’ ἐπιπείθεο μύθῳ,565
μή νύ τοι οὐ χραίσμωσιν ὅσοι θεοί εἰσ’ ἐν Ὀλύμπῳ
ἆσσον ἰόνθ’, ὅτε κέν τοι ἀάπτους χεῖρας ἐφείω.»
είω.»
Ὣς ἔφατ’ ἔδεισεν δὲ βοῶπις πότνια Ἥρη,
καί ῥ’ ἀκέουσα καθῆστο ἐπιγνάμψασα φίλον κῆρ
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου