Χ-Litterature Λογοτεχνια -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 .

.

Χ-Litterature Λογοτεχνια

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

.

.

 

φωτογράφιση

-χνκουβελης cncouvelis

χνκουβελης cncouvelis 

Το σώμα και η επιφάνεια

(performance)

Σε έναν άδειο χώρο,με ξύλινο πάτωμα και χαμηλό φωτισμό, μια γυναίκα βρίσκεται πίσω από μια μεγάλη,λευκή, επιμήκη επιφάνεια.

Το σώμα της παραμένει μερικώς κρυμμένο.

Μόνο τα χέρια και τα πόδια εμφανίζονται γύρω από τις άκρες του αντικειμένου.

Η γυναίκα αρχίζει να κινεί αργά το ένα χέρι πάνω στο ξύλινο πάτωμα,τα δάχτυλα , σαν να αναζητούν κάτι. Σταματούν.Ξαναρχίζουν.

Το άλλο χέρι ακουμπά στην άκρη της λευκής επιφάνειας.

Σιωπή.

Έπειτα,με μια πολύ αργή κίνηση, το χέρι διατρέχει την επιφάνεια από τη μία άκρη στην άλλη.

Η περφόρμερ προσπαθεί να μετακινήσει την επιφάνεια.Δεν τα καταφέρνει.Ξαναπροσπαθεί. Η επιφανεια παραμένει ακίνητη.

Ύστερα αρχίζει μετακινείται για να 

κρυφθει πίσω της.

Για πεντε λεπτα εξαφανίζεται σχεδόν ολόκληρη.

Ύστερα αργά ένα πόδι γίνεται ορατο.

Ύστερα ένα χέρι.

Κινει τα δαχτυλα.

Σιωπή.

Ακούγονται βήματα.

Η τριβή του σώματος πάνω στην επιφάνεια.

Σιωπή.

Στο τέλος η γυναίκα βγαίνει αργά από πίσω από την επιφάνεια.

Σηκώνεται.

Σκοτάδι.

.

.

.

χνκουβέλης cncouvelis

Η Αλίκη μεσα στις ατελείωτες κουκκίδες της Yayoi Kusama

(Ελληνικά,English,Francais,German,Italian,Spanish,Portuguese)

Η Αλίκη στεκόταν μπροστά στον καθρέφτη και κοιτούσε το είδωλο της.

-Δεν είσαι και πολύ ενδιαφέρουσα σήμερα,είπε στον εαυτό της.

-Ωραία,είπε κι άπλωσε το χερι της,αν και δεν είναι φυσιολογικό,αλλά μήπως είναι η ζωή,

Κι αγγίζοντας την επιφάνεια του καθρέφτη πέρασε μέσα του από την αλλη πλευρά.

Βρέθηκε σε έναν τεράστιο χώρο,οι τοίχοι,το πάτωμα και η οροφή ήταν γεμάτοι κόκκινες,κίτρινες και μαύρες κουκκίδες.Μερικές ήταν μικρές μόλις μπορούσες να να τις δεις.Άλλες τεράστιες,

-Εισαι μέσα στο άπειρο,άκουσε μια φωνή.

Είδε μια γυναίκα με γιαπωνέζικα χαρακτηριστικά, με κόκκινη περούκα και ρούχο γεμάτο λευκές βουλες.

-Καλως ήρθες,είπε η γυναίκα,είμαι η Yayoi Kusama.

Η Αλίκη κοίταξε.

Σε ένα καθρέφτη είδε να χτενιζεται,σε άλλον κοιμόνταν,σε άλλον έτρωγε μια γαλαζια τούρτα με κίτρινες βούλες.

-Ποια από όλες είμαι εγώ;ρώτησε.

-Εξαρταται ποια θέλεις να είσαι,απάντησε η Yayoi Kasuma.

-Αυτος ο κόσμος,αναφώνησε με ενθουσιασμό,είναι πολυ ενδιαφέρων.

Προχώρησε στο χώρο.

Ολες οι κουκκίδες άρχισαν να μετακινούνται,η τεράστια αίθουσα μεταμορφώθηκε σε έναν λαβύρινθο.

-Για να βγεις,βρες την κουκκίδα που δεν υπάρχει.

Άκουσε μια φωνή πίσω της.Γύρισε να δει.

Της μίλησε ο Λαγός με λευκό κοστούμι  με μαυρα πουά που τον κρατούσε στην αγκαλιά της η Yayoi Kusama.

 -Αυτό είναι αδύνατο,είπε η Αλίκη

-Καθόλου,απάντησε ο λαγός.

-Πού είναι;αφού δεν υπάρχει,είπε,αρα;

-Αρα αν υπήρχε,είπε ο Λαγός, δεν θα ήταν αυτή που δεν υπάρχει.

-Άρα;

-Άρα ψάχνεις κάτι που δεν μπορείς να βρεις.

-Αρα;

-Τότε θα μείνεις εδώ.

-Για πάντα;

-Εδω το 'για παντα' είπε η Yayoi Kusama,

 διαρκεί ακριβώς 7  λεπτά.

-Και μετά;

-Μετά αρχίζει ξανά.

-Ξέρεις τουλάχιστον πού είναι η έξοδος;

-Βεβαίως.

-Πού;

-Εκεί που δεν θα την βρεις ποτέ.

-Τότε,λογικά,ας μην ψάξω,

είπε η Αλίκη και προχώρησε στο χώρο.

-Αρα,τοτε,τής φώναξε ο λαγός,δεν θα βγεις ποτε.

Βρέθηκε σε ένα χώρο που είχε μονο  κόκκινες κουκκίδες.

Προχώρησε μέσα στις άπειρες κόκκινες κουκκίδες.

Είδε μια να είναι λευκή.

Στάθηκε.

-Αυτη είναι η απουσία μιας κουκκίδας,άκουσε μια φωνή.

Γύρισε και είδε την Yayoi Kusama πίσω της,ορθια μπροστά από μια τεράστια κίτρινη πουά κολοκύθα,με κοκκινο πουά μακρύ φόρεμα.

-Ειναι μια τρύπα,και πρέπει τώρα να επιστρέψεις,

της είπε η Yayoi Kusama σοβαρα.

Η Αλίκη κοίταξε τα χέρια της,

το αριστερό  ήταν γεμάτο μικρές κίτρινες κουκκίδες.

κοίταξε το δεξί.

Και αυτό είχε πορτοκαλι κουκκίδες.

Τα φώτα άρχισαν να χαμηλώνουν,.

Οι χιλιάδες κουκκίδες στο χώρο εξαφανίσθηκαν.

Ενώ περνούσε μέσα από τον καθρεφτη άκουσε τη φωνή του λαγού.

-Ξεχασες τη τούρτα.Γύρνα πίσω!

Ήταν πάλι στο δωμάτιό της,

μπροστά στον καθρέφτη.

Κοίταξε το είδωλο της.

Η αντανάκλασης της άπλωσε το δεξί χέρι.

Στη παλάμη υπήρχε μια μικρή κίτρινη κουκκίδα.

.

.

Alice Among Yayoi Kusama’s Endless Dots

Alice stood in front of the mirror and looked at her reflection.

“You’re not very interesting today,” she said to herself.

“Fine,” she said, and stretched out her hand. “Although it isn’t normal… but then, what is life?”

And as she touched the surface of the mirror, she passed through it to the other side.

She found herself in an enormous space. The walls, the floor, and the ceiling were covered with red, yellow, and black dots. Some were tiny, barely visible. Others were enormous.

“You are inside infinity,” a voice said.

She saw a woman with Japanese features, wearing a red wig and a garment covered with white dots.

“Welcome,” said the woman. “I’m Yayoi Kusama.”

Alice looked around.

In one mirror she saw herself combing her hair; in another, she was sleeping; in yet another, she was eating a blue cake covered with yellow dots.

“Which one of all these am I?” she asked.

“That depends on which one you want to be,” Yayoi Kusama replied.

“This world,” Alice exclaimed excitedly, “is very interesting!”

She moved farther into the space.

All the dots began to move, and the enormous hall transformed into a labyrinth.

“To get out, find the dot that doesn’t exist.”

She heard a voice behind her. She turned around.

It was the Rabbit, dressed in a white suit with black polka dots, held in Yayoi Kusama’s arms.

“That’s impossible,” Alice said.

“Not at all,” the Rabbit replied.

“Where is it? Since it doesn’t exist, where could it be?”

“Exactly. If it existed,” said the Rabbit, “it wouldn’t be the one that doesn’t exist.”

“So?”

“So you are looking for something you cannot find.”

“So?”

“Then you’ll stay here.”

“For ever?”

“Here,” said Yayoi Kusama, “ ‘forever’ lasts exactly seven minutes.”

“And then?”

“Then it starts all over again.”

“Do you at least know where the exit is?”

“Of course.”

“Where?”

“Where you will never find it.”

“Then, logically, I shouldn’t look for it,” Alice said, and continued walking through the space.

“Then you’ll never get out!” the Rabbit shouted after her.

She found herself in a room containing nothing but red dots.

She walked among the endless red dots.

Then she saw one that was white.

She stopped.

“That is the absence of a dot,” she heard a voice say.

She turned and saw Yayoi Kusama standing behind her, in front of an enormous yellow polka-dot pumpkin, wearing a long red dress covered with polka dots.

“It is a hole, and now you must return,” Yayoi Kusama told her seriously.

Alice looked at her hands.

Her left hand was covered with tiny yellow dots.

She looked at her right.

That one, too, was covered with orange dots.

The lights began to dim.

The thousands of dots in the room disappeared.

As she passed through the mirror, she heard the Rabbit’s voice:

“You forgot the cake. Come back!”

She was back in her room, standing in front of the mirror.

She looked at her reflection.

Her reflection stretched out its right hand.

In the palm of its hand was a tiny yellow dot.

. . .

.

Alice au milieu des points infinis de Yayoi Kusama

Alice se tenait devant le miroir et regardait son reflet.

« Tu n’es pas très intéressante aujourd’hui », se dit-elle.

« Très bien », dit-elle en tendant la main. « Même si ce n’est pas normal… mais après tout, qu’est-ce qui est normal dans la vie ? »

Et, en touchant la surface du miroir, elle passa à travers et se retrouva de l’autre côté.

Elle se retrouva dans un espace immense. Les murs, le sol et le plafond étaient couverts de points rouges, jaunes et noirs. Certains étaient minuscules, à peine visibles. D’autres étaient gigantesques.

« Tu es à l’intérieur de l’infini », entendit-elle dire.

Elle aperçut une femme aux traits japonais, portant une perruque rouge et un vêtement couvert de pois blancs.

« Bienvenue », dit la femme. « Je suis Yayoi Kusama. »

Alice regarda autour d’elle.

Dans un miroir, elle se vit en train de se coiffer ; dans un autre, elle dormait ; dans un troisième, elle mangeait un gâteau bleu couvert de pois jaunes.

« Laquelle de toutes ces femmes suis-je ? » demanda-t-elle.

« Cela dépend de celle que tu veux être », répondit Yayoi Kusama.

« Ce monde », s’exclama Alice avec enthousiasme, « est vraiment très intéressant ! »

Elle avança dans l’espace.

Tous les points commencèrent à se déplacer, et l’immense salle se transforma en un labyrinthe.

« Pour sortir, trouve le point qui n’existe pas. »

Elle entendit une voix derrière elle. Elle se retourna.

C’était le Lapin, vêtu d’un costume blanc à pois noirs, que Yayoi Kusama tenait dans ses bras.

« C’est impossible », dit Alice.

« Pas du tout », répondit le Lapin.

« Où est-il ? Puisqu’il n’existe pas, où peut-il être ? »

« Justement. S’il existait », dit le Lapin, « ce ne serait pas celui qui n’existe pas. »

« Alors ? »

« Alors tu cherches quelque chose que tu ne peux pas trouver. »

« Alors ? »

« Alors tu resteras ici. »

« Pour toujours ? »

« Ici », dit Yayoi Kusama, « le “pour toujours” dure exactement sept minutes. »

« Et après ? »

« Après, ça recommence. »

« Tu sais au moins où se trouve la sortie ? »

« Bien sûr. »

« Où ? »

« Là où tu ne la trouveras jamais. »

« Alors, logiquement, je ne devrais pas la chercher », dit Alice en continuant d’avancer dans l’espace.

« Alors tu ne sortiras jamais ! » lui cria le Lapin.

Elle se retrouva dans un espace qui ne contenait que des points rouges.

Elle avança parmi les points rouges infinis.

Elle en vit un qui était blanc.

Elle s’arrêta.

« C’est l’absence d’un point », entendit-elle dire.

Elle se retourna et vit Yayoi Kusama debout derrière elle, devant une immense citrouille jaune à pois, vêtue d’une longue robe rouge à pois.

« C’est un trou, et maintenant tu dois revenir », lui dit sérieusement Yayoi Kusama.

Alice regarda ses mains.

Sa main gauche était couverte de petits points jaunes.

Elle regarda sa main droite.

Celle-ci aussi était couverte de points orange.

Les lumières commencèrent à s’éteindre.

Les milliers de points de la pièce disparurent.

Alors qu’elle traversait le miroir, elle entendit la voix du Lapin :

« Tu as oublié le gâteau. Reviens ! »

Elle se retrouva de nouveau dans sa chambre, devant le miroir.

Elle regarda son reflet.

Son reflet tendit la main droite.

Dans sa paume, il y avait un petit point jaune.

. . .

.

Alice zwischen den endlosen Punkten von Yayoi Kusama

Alice stand vor dem Spiegel und betrachtete ihr Spiegelbild.

„Du bist heute nicht besonders interessant“, sagte sie zu sich selbst.

„Na gut“, sagte sie und streckte ihre Hand aus. „Auch wenn das nicht normal ist … aber was ist schon das Leben?“

Und als sie die Oberfläche des Spiegels berührte, ging sie durch ihn hindurch auf die andere Seite.

Sie fand sich in einem riesigen Raum wieder. Die Wände, der Boden und die Decke waren mit roten, gelben und schwarzen Punkten bedeckt. Manche waren winzig, kaum sichtbar. Andere waren riesengroß.

„Du bist im Unendlichen“, hörte sie eine Stimme sagen.

Sie sah eine Frau mit japanischen Gesichtszügen, einer roten Perücke und einem Kleidungsstück voller weißer Punkte.

„Willkommen“, sagte die Frau. „Ich bin Yayoi Kusama.“

Alice sah sich um.

In einem Spiegel sah sie sich beim Kämmen, in einem anderen schlief sie, in einem dritten aß sie einen blauen Kuchen mit gelben Punkten.

„Welche von all diesen bin ich?“, fragte sie.

„Das hängt davon ab, welche du sein möchtest“, antwortete Yayoi Kusama.

„Diese Welt“, rief Alice begeistert, „ist wirklich sehr interessant!“

Sie ging weiter durch den Raum.

Alle Punkte begannen sich zu bewegen, und der riesige Saal verwandelte sich in ein Labyrinth.

„Um hinauszukommen, musst du den Punkt finden, den es nicht gibt.“

Sie hörte hinter sich eine Stimme. Sie drehte sich um.

Es war der Hase in einem weißen Anzug mit schwarzen Punkten, den Yayoi Kusama in ihren Armen hielt.

„Das ist unmöglich“, sagte Alice.

„Überhaupt nicht“, antwortete der Hase.

„Wo ist er? Wenn es ihn nicht gibt, wo soll er dann sein?“

„Eben. Wenn es ihn gäbe“, sagte der Hase, „wäre er nicht derjenige, den es nicht gibt.“

„Also?“

„Also suchst du nach etwas, das du nicht finden kannst.“

„Also?“

„Dann wirst du hierbleiben.“

„Für immer?“

„Hier“, sagte Yayoi Kusama, „dauert das ‚Für immer‘ genau sieben Minuten.“

„Und danach?“

„Danach beginnt alles wieder von vorn.“

„Weißt du wenigstens, wo der Ausgang ist?“

„Natürlich.“

„Wo?“

„Dort, wo du ihn niemals finden wirst.“

„Dann sollte ich ihn logischerweise gar nicht suchen“, sagte Alice und ging weiter durch den Raum.

„Dann wirst du niemals hinauskommen!“, rief ihr der Hase hinterher.

Sie fand sich in einem Raum wieder, in dem es nur rote Punkte gab.

Sie ging zwischen den unzähligen roten Punkten hindurch.

Dann sah sie einen, der weiß war.

Sie blieb stehen.

„Das ist die Abwesenheit eines Punktes“, hörte sie eine Stimme sagen.

Sie drehte sich um und sah Yayoi Kusama hinter sich stehen, vor einem riesigen gelben Kürbis mit Punkten. Sie trug ein langes rotes Kleid mit schwarzen Punkten.

„Es ist ein Loch, und jetzt musst du zurück“, sagte Yayoi Kusama ernst.

Alice sah auf ihre Hände.

Ihre linke Hand war mit kleinen gelben Punkten bedeckt.

Sie betrachtete ihre rechte Hand.

Auch sie war mit orangefarbenen Punkten bedeckt.

Die Lichter begannen schwächer zu werden.

Die Tausenden von Punkten im Raum verschwanden.

Während sie durch den Spiegel zurückging, hörte sie die Stimme des Hasen:

„Du hast den Kuchen vergessen. Komm zurück!“

Sie war wieder in ihrem Zimmer, vor dem Spiegel.

Sie betrachtete ihr Spiegelbild.

Ihr Spiegelbild streckte die rechte Hand aus.

In der Handfläche befand sich ein kleiner gelber Punkt.

. . .

.

Alice tra gli infiniti puntini di Yayoi Kusama

Alice era in piedi davanti allo specchio e guardava la propria immagine riflessa.

«Oggi non sei poi così interessante», disse a se stessa.

«Va bene», disse, allungando la mano. «Anche se non è normale… ma, in fondo, che cos’è la vita?»

E, toccando la superficie dello specchio, la attraversò e passò dall’altra parte.

Si ritrovò in uno spazio enorme. Le pareti, il pavimento e il soffitto erano ricoperti di puntini rossi, gialli e neri. Alcuni erano minuscoli, appena visibili. Altri erano giganteschi.

«Sei dentro l’infinito», udì una voce.

Vide una donna dai tratti giapponesi, con una parrucca rossa e un abito ricoperto di pois bianchi.

«Benvenuta», disse la donna. «Sono Yayoi Kusama.»

Alice guardò intorno a sé.

In uno specchio si vide mentre si pettinava; in un altro dormiva; in un altro ancora mangiava una torta azzurra ricoperta di pois gialli.

«Quale di tutte sono io?» domandò.

«Dipende da quale vuoi essere», rispose Yayoi Kusama.

«Questo mondo», esclamò Alice con entusiasmo, «è davvero molto interessante!»

Proseguì nello spazio.

Tutti i puntini cominciarono a muoversi e l’enorme sala si trasformò in un labirinto.

«Per uscire, trova il puntino che non esiste.»

Udì una voce alle sue spalle. Si voltò.

Era il Coniglio, vestito con un completo bianco a pois neri, che Yayoi Kusama teneva tra le braccia.

«È impossibile», disse Alice.

«Niente affatto», rispose il Coniglio.

«Dov’è? Se non esiste, dove può essere?»

«Appunto. Se esistesse», disse il Coniglio, «non sarebbe quello che non esiste.»

«Quindi?»

«Quindi stai cercando qualcosa che non puoi trovare.»

«Quindi?»

«Allora resterai qui.»

«Per sempre?»

«Qui», disse Yayoi Kusama, «il “per sempre” dura esattamente sette minuti.»

«E dopo?»

«Dopo ricomincia tutto da capo.»

«Sai almeno dov’è l’uscita?»

«Certamente.»

«Dove?»

«Là dove non la troverai mai.»

«Allora, logicamente, non dovrei cercarla», disse Alice, continuando ad avanzare nello spazio.

«Allora non uscirai mai!», le gridò il Coniglio.

Si ritrovò in uno spazio dove c’erano soltanto puntini rossi.

Camminò in mezzo agli infiniti puntini rossi.

Ne vide uno bianco.

Si fermò.

«Questa è l’assenza di un puntino», udì una voce.

Si voltò e vide Yayoi Kusama dietro di lei, in piedi davanti a un’enorme zucca gialla a pois, con indosso un lungo vestito rosso a pois.

«È un buco, e adesso devi tornare indietro», le disse seriamente Yayoi Kusama.

Alice guardò le proprie mani.

La mano sinistra era ricoperta di piccoli puntini gialli.

Guardò la destra.

Anche quella aveva dei puntini arancioni.

Le luci cominciarono ad affievolirsi.

Le migliaia di puntini nello spazio scomparvero.

Mentre attraversava lo specchio, sentì la voce del Coniglio:

«Hai dimenticato la torta. Torna indietro!»

Era di nuovo nella sua stanza, davanti allo specchio.

Guardò la propria immagine riflessa.

La sua immagine riflessa allungò la mano destra.

Sul palmo c’era un piccolo puntino giallo.

. . .

.

Alicia entre los infinitos puntos de Yayoi Kusama

Alicia estaba de pie frente al espejo y contemplaba su reflejo.

—Hoy no eres muy interesante —se dijo a sí misma.

—Está bien —dijo, y extendió la mano—. Aunque no sea normal… pero, al fin y al cabo, ¿qué es la vida?

Y, al tocar la superficie del espejo, atravesó su superficie y pasó al otro lado.

Se encontró en un espacio enorme. Las paredes, el suelo y el techo estaban cubiertos de puntos rojos, amarillos y negros. Algunos eran diminutos, apenas podían verse. Otros eran enormes.

—Estás dentro del infinito —oyó decir a una voz.

Vio a una mujer de rasgos japoneses, con una peluca roja y una prenda cubierta de lunares blancos.

—Bienvenida —dijo la mujer—. Soy Yayoi Kusama.

Alicia miró a su alrededor.

En un espejo se vio peinándose; en otro estaba durmiendo; en otro comía una tarta azul cubierta de lunares amarillos.

—¿Cuál de todas soy yo? —preguntó.

—Depende de cuál quieras ser —respondió Yayoi Kusama.

—Este mundo —exclamó Alicia con entusiasmo— es muy interesante.

Avanzó por el espacio.

Todos los puntos comenzaron a moverse y la enorme sala se transformó en un laberinto.

—Para salir, encuentra el punto que no existe.

Oyó una voz detrás de ella. Se volvió para mirar.

Era el Conejo, vestido con un traje blanco de lunares negros, que Yayoi Kusama sostenía entre sus brazos.

—Eso es imposible —dijo Alicia.

—En absoluto —respondió el Conejo.

—¿Dónde está? Si no existe, ¿dónde puede estar?

—Precisamente. Si existiera —dijo el Conejo—, no sería el que no existe.

—¿Entonces?

—Entonces estás buscando algo que no puedes encontrar.

—¿Entonces?

—Entonces te quedarás aquí.

—¿Para siempre?

—Aquí —dijo Yayoi Kusama—, el «para siempre» dura exactamente siete minutos.

—¿Y después?

—Después vuelve a empezar.

—¿Sabes al menos dónde está la salida?

—Por supuesto.

—¿Dónde?

—Allí donde nunca la encontrarás.

—Entonces, lógicamente, no debería buscarla —dijo Alicia, y continuó avanzando por el espacio.

—¡Entonces nunca saldrás! —le gritó el Conejo.

Se encontró en un espacio que solo tenía puntos rojos.

Avanzó entre los infinitos puntos rojos.

Vio uno que era blanco.

Se detuvo.

—Esta es la ausencia de un punto —oyó decir a una voz.

Se volvió y vio a Yayoi Kusama detrás de ella, de pie frente a una enorme calabaza amarilla con lunares, vestida con un largo vestido rojo de lunares.

—Es un agujero, y ahora tienes que regresar —le dijo Yayoi Kusama seriamente.

Alicia miró sus manos.

La izquierda estaba cubierta de pequeños puntos amarillos.

Miró la derecha.

También tenía puntos naranjas.

Las luces comenzaron a apagarse.

Los miles de puntos del espacio desaparecieron.

Mientras atravesaba el espejo, oyó la voz del Conejo:

—¡Te has olvidado de la tarta! ¡Vuelve!

Ya estaba otra vez en su habitación, frente al espejo.

Miró su reflejo.

Su reflejo extendió la mano derecha.

En la palma había un pequeño punto amarillo.

. . .

.

Alice entre os pontos infinitos de Yayoi Kusama

Alice estava parada diante do espelho e olhava para o seu reflexo.

—Hoje você não é muito interessante —disse para si mesma.

—Está bem —disse, estendendo a mão—. Embora isso não seja normal… mas, afinal, o que é a vida?

E, ao tocar a superfície do espelho, atravessou-a e passou para o outro lado.

Encontrou-se num espaço enorme. As paredes, o chão e o teto estavam cobertos de pontos vermelhos, amarelos e pretos. Alguns eram minúsculos, mal se podiam ver. Outros eram enormes.

—Você está dentro do infinito —ouviu uma voz dizer.

Viu uma mulher de traços japoneses, com uma peruca vermelha e uma roupa coberta de bolinhas brancas.

—Bem-vinda —disse a mulher—. Eu sou Yayoi Kusama.

Alice olhou ao redor.

Num espelho viu-se penteando o cabelo; noutro, estava dormindo; noutro ainda, comia um bolo azul coberto de bolinhas amarelas.

—Qual de todas sou eu? —perguntou.

—Depende de qual você quer ser —respondeu Yayoi Kusama.

—Este mundo —exclamou Alice com entusiasmo— é muito interessante.

Ela avançou pelo espaço.

Todas as bolinhas começaram a se mover, e o enorme salão transformou-se num labirinto.

—Para sair, encontre a bolinha que não existe.

Ela ouviu uma voz atrás de si. Virou-se para olhar.

Era o Coelho, vestido com um terno branco de bolinhas pretas, que Yayoi Kusama segurava nos braços.

—Isso é impossível —disse Alice.

—De jeito nenhum —respondeu o Coelho.

—Onde está? Se ela não existe, onde pode estar?

—Exatamente. Se existisse —disse o Coelho—, não seria aquela que não existe.

—Então?

—Então você está procurando algo que não pode encontrar.

—Então?

—Então ficará aqui.

—Para sempre?

—Aqui —disse Yayoi Kusama—, o «para sempre» dura exatamente sete minutos.

—E depois?

—Depois começa tudo de novo.

—Você sabe pelo menos onde fica a saída?

—Claro.

—Onde?

—Lá onde você nunca a encontrará.

—Então, logicamente, é melhor não procurá-la —disse Alice, continuando a caminhar pelo espaço.

—Então você nunca sairá! —gritou o Coelho atrás dela.

Ela se encontrou num espaço onde havia apenas pontos vermelhos.

Caminhou entre os infinitos pontos vermelhos.

Viu um que era branco.

Parou.

—Esta é a ausência de um ponto —ouviu uma voz dizer.

Virou-se e viu Yayoi Kusama atrás dela, de pé diante de uma enorme abóbora amarela com bolinhas, usando um longo vestido vermelho de bolinhas.

—É um buraco, e agora você precisa voltar —disse Yayoi Kusama seriamente.

Alice olhou para as suas mãos.

A mão esquerda estava coberta de pequenos pontos amarelos.

Olhou para a direita.

Ela também tinha pontos cor de laranja.

As luzes começaram a diminuir.

Os milhares de pontos no espaço desapareceram.

Enquanto atravessava o espelho, ouviu a voz do Coelho:

—Você esqueceu o bolo. Volte!

Ela estava novamente no seu quarto, diante do espelho.

Olhou para o seu reflexo.

O reflexo estendeu a mão direita.

Na palma havia um pequeno ponto amarelo.

. . .

.

.

.

.