.
.
-Σημειώσεις ενός κοινωνιολογου
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis
Σημειώσεις ενός κοινωνιολογου
Το πρώτο σημείωμα αφορά τα σκυλιά.
Οι άνθρωποι που κρατούν το λουρι προσαρμόζουν το βήμα τους στον ρυθμό του ζώου. Είναι μια μικρή αντιστροφή εξουσίας.
Στο καφέ οι πελάτες χωρίζονται σε δύο κατηγορίες.
Εκείνοι που παραγγέλνουν χωρίς να κοιτάξουν τον κατάλογο και εκείνοι που τον μελετούν σαν νομικό έγγραφο.
Η οικονομική τάξη φαίνεται περισσότερο στην άνεση της παραγγελίας παρά στο περιεχόμενό της.
Δίπλα μου δύο φοιτήτριες αλλάζουν γλώσσα κάθε λίγα λεπτά.
Έλληνικα,Γαλλικά,Αγγλικά, ισπανικά,Ιταλικά,Γερμανικά.
Η γλώσσα δεν δηλώνει πλέον εθνικοτητα,δηλώνει συνομιλια.
Σημειωση για τα παγκάκια. Σχεδόν ποτέ δεν τα μοιράζονται άγνωστοι,ακόμη κι όταν υπάρχει χώρος.
Η απόσταση ανάμεσα σε δύο σώματα αποτελεί αόρατο ιδιοκτησιακό δικαίωμα.
Ένας άστεγος ταΐζει περιστέρια με μεγαλύτερη επιμέλεια απ' ό,τι τρώει ο ίδιος.
Οι τουρίστες φωτογραφίζουν.
Αυτό γίνεται το αξιοθέατο.
Στις έντεκα περνώ από μια λαϊκή αγορά.
Ένα παιδί κλαίει επειδή δεν του αγοράζουν παιχνίδι.
Η μητέρα χαμηλώνει τη φωνή της αντί να την υψώσει.
Η μεσαία τάξη εκπαιδεύει τα παιδιά της με διαπραγμάτευση.
Οι φτωχοί και οι πλούσιοι χρησιμοποιούν συνήθως άλλες μεθόδους.
Η απογευματινή πόλη δεν μοιάζει με την πρωινή.
Οι ίδιοι δρόμοι αλλάζουν σαν να άλλαξε θίασο το ίδιο σκηνικό.
Στην έξοδο ενός λυκείου οι μαθητές δεν βγαίνουν όλοι μαζί.
Βγαίνουν κατά μικρές φυλές. Εκείνοι που καπνίζουν, εκείνοι που γελούν δυνατά, εκείνοι που κοιτούν συνεχώς το κινητό τους.
Η ηλικία είναι κοινή,οι μικρές κοινωνίες τους διαφορετικές.
Σημειώνω για τους ποδηλάτες.
Άλλοι φορούν κράνος σαν επαγγελματίες και άλλοι οδηγούν με το ένα χέρι κρατώντας καφέ στο άλλο.
Επιτρεπονται πολλές εκδοχές του κινδύνου.
Στο πάρκο οι μητερες κάθονται όλες μαζί.
Τα παιδιά παίζουν χωρίς να γνωρίζουν εθνικότητες.
Ένας βιολιστής παιζει στο δρομο.Μερικοί περαστικοί αργοπορουν τον βηματισμό τους.
Αγοράζουν λιγα δευτερόλεπτα συγκίνησης.
Στις πέντε και μισή τα γραφεία αρχίζουν να αδειάζουν.
Οι υπάλληλοι αποκτούν ξανά πρόσωπο.
Το πρωί ανήκαν στην εργασία τους,τώρα επιστρέφουν στον εαυτό τους.
Σε ένα καφέ ένα ζευγαρι παίζει σκάκι.Δεν μιλούν.
Η παρτίδα είναι η συνομιλία τους.
Οι κινήσεις των πιονιών έχουν αντικαταστήσει τις λέξεις.
Μια νεαρή φωτογράφος φωτογραφίζει μια παλιά φθαρμενη πόρτα.
Μια ηλικιωμένη γυναικα την προσπερνά χωρίς να της δώσει σημασία.
Για την αισθητική της μιας γενιάς μια άλλη γενιά αδιαφορεί.
Στο μετρό τα πρόσωπα δεν κοιτάζονται.
Η ευγένεια της μεγαλούπολης είναι να μη διακόπτεις τη μοναξιά του άλλου.
Οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι δικηγόροι,οι τεχνίτες, οι υπάλληλοι καταστημάτων καταλαμβάνουν τις θέσεις τους.
Η πόλη δεν λειτουργεί επειδή υπάρχει εξουσία.
Λειτουργεί επειδή χιλιάδες άνθρωποι επαναλαμβάνουν τις ίδιες κινήσεις κάθε μέρα.
Παρατηρώ τα παγκάκια.
Οι ηλικιωμένοι κάθονται κοιτώντας τον δρόμο.
Οι νεότεροι κάθονται κοιτώντας το κινητό.
Το σώμα βρίσκεται στο ίδιο σημείο·,η προσοχή σε διαφορετικό κόσμο.
Οι κούριερ διασχίζουν την πόλη βιαστικοί.
Είναι οι αγγελιοφόροι μιας οικονομίας που δεν αντέχει την αναμονή.
Τα σχολεία σχολούν.
Η πόλη γεμίζει φωνές.
Η παιδική ηλικία είναι η μοναδική κοινωνική ομάδα που δεν κρύβει τα συναισθήματά της στον δημόσιο χώρο.
Στις πλατείες παρέες νεαρών.
Μπουκάλια κρασί,μπίρες, κιθάρες,κουβέντες. Χρησιμοποιούν τον δημόσιο χώρο σαν σαλόνι.
Οι άστεγοι στρώνουν τα χαρτόνια τους.
Οι τελευταίοι πελάτες βγαίνουν από τα εστιατόρια.
Η ίδια πόλη προσφέρει επιδόρπιο σε κάποιους και καταφύγιο από το κρύο σε άλλους.
Σημειώνω για τα τραπέζια των εστιατορίων.
Οι άνθρωποι που γευματίζουν μόνοι σπάνια κοιτούν γύρω τους.
Κοιτούν το κινητό τους.
Η μοναξιά σήμερα συνοδεύεται σχεδόν πάντα από μια οθόνη.
Σ' ένα μικρό καφε ένας άνδρας σερβεριζεται.
Η νεαρή γκαρσονα γνωρίζει το μικρό του όνομα,αλλά δεν γνωρίζει το επάγγελμά του.
Διατηρούνται σχέσεις οικειότητας χωρίς βιογραφία.
Σε μια μικρή εκκλησία μπαίνουν λίγοι άνθρωποι. Κάποιοι ανάβουν κερί και φεύγουν αμέσως.
Η πίστη δεν μετριέται με τη διάρκεια της παραμονής.
Ένας μουσικός δρομου παίζει ακορντεόν.
Ένα μικρό παιδί σταματαει και αρχίζει να χορεύει χωρίς κανέναν δισταγμό.
Οι μεγάλοι κοιτούν,χαμογελούν,αλλά δεν συμμετεχουν.
Η κοινωνικοποίηση είναι η σταδιακή εγκατάλειψη της αυθόρμητης κίνησης.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου