ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΑΟΡΑΤΩΝ ΣΤΟ ...[ σελ 8-12 ] β ' μερος

σελ 8

Με τα μεταλικα φτερα ο ηχος ...

η αρπα της αισθητικης του δεν αναπαυ-
θηκε στο αναγλυφο , αντι-
θετα η ιδεα της φωκιας ,
ενας παρατονισμος της θλι-
ψης
δεν υπαρχει απο-
δημια
των τζιτζικιων
ο η-
ρωας εχασε στον πολεμο τη γλωσσα
του
Η περι των Ρηματων ειλικρινεια [ γραφει ]

σελ 9

Τον απεικονιζουν να βαδιζει ως ...

Χωρις την αοριστη μνημη των βραχων
την ανασα η
ενοπλη περιεργεια του φθινοπωρου
με χρυσα νομισματα δωροδοκησε ενα
δυο τρια ερωτηματα , παραταυτα
δεν πλαστηκε ομοουσιος των α-
συμπτωτων

γλυκο κι απαλο ομικρον

και γαλαζιο ωμεγα

κι εσυ , ηττηθηκες κατακρατος

μην
μην πεις ψεματα , οχι : '' ψεματα . ψεματα ''

σελ 10

Η επιδραση του Ονοματος ειναι ...

απλα,
το φως ειναι βελος [και ] η ωραια ξυπνησε
στον καθρεφτη της [ ενα παιδι ] βυζαξε / ο Λο-
γος κλιθηκε Υποθετικα με εναρμονιες ημι-
κυκλικες κινησεις [ αυστηροτητα και λιτο-
τητα ] και επαρκη σαφηνεια , με αγαλματα
κομματιασε το προσωπο
απο ευστροφο πηλο [ το ] ματι/ στα πληκτρα
χτενιστηκε η σεληνη [ μετα την αγρυπνια ]
οχι εντρομη , απλα


σελ 11

Πιθανον λογω της σχεσης με τις Ιδεες να ...

... και αντιστροφα εκτεινεται ο
κολπος με τους αμπελωνες στο εσωτερικο της
ηπειρου ,νωρις ο αρχαγγελος εργαστηκε στο
πορτρετο της κυριας , στα δε θαυματα των
ψαριων απιστησε ο δασκαλος των ταυρων και
το θεατρο καταμεστο απο μαρμαρινα αντιγραφα
συμφωνα δε με την περιγραφη η κυριαρχια
αμυγδαλιας απολιθωθηκε σ 'αυτο το
τοπιο

σελ 12

Λαμπουν δυνατα ολη τη νυχτα οι χυμοι των φυτων και ...

η αδελφη της η Μαρια μεσα στη βροχη με
την πυξιδα , με χρυσο περιδεραιο
χωρις την ενδεια

πως γινεται , Οδυσσεα , ν ' ανοιξεις τα χε-

ρια σου ;

ναι , ο γεωγραφος μυθευσαι τα τοπια , ενας
γυιος σκοτωνει τον Αιγισθο/

αντιγραφω το γλυ-

πτο του χορου - τι σου

ειπα ;

αυτο : '' η ' ταν η' επι τας ''
και αγγελος με ψηφιδωτο δελφινι φωτογραφιζεται
πλαι' στους νεοπλουτους/ το

ανυπαρκτο σαρκωθηκε με ευρυ

μετωπο

κατα τον υμνωδο κοκκινισε απο ντροπη η αδελφη της
Μαριας [ στις αποικιες των Σελευκιδων ]

και ενω εστρεφομην ειδα . τη μικρογραφια και
το χειρογραφο της πικρης αρραβωνιασμενης

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΙΔΡΟΜΗ ΤΩΝ ΑΟΡΑΤΩΝ ΣΤΟ ... [ σελ 13 - 18 ] γ ' μερος

σελ 13

Αυτοι , ειδαν το καταστιχο του Παραδεισου ...

και ηρθε το πληρωμα του ανθους
[φορουσε εκεινη την ημερα το ριγε κουστουμι ]
η θαλασσα , ναι , φυγαδευτηκε με γραμματοσημα
δεν το κατανοησες το αγνωμο πλασμα, κι ηρθε
η βαρκα φορτωμενη μολυσμενα ψαρια και
το πελαγο σαπιο νερο , σιωπα
και πες για την αιχμηρη γωνια της πικρας
αυτος σιγουρα θα σ' ακουσει
ριχνοντας τα ζαρια να πεσουν ισαριθμες
φορες στη θαλασσα [ φορουσε εκεινη
την ωρα ενα κοκκινο μαγιο ] η γυναικα
σελ14
Ισως , και η ψυχη τους μαρμαρωσε στη θαλασσα ...

με σεμνοτητα καταργηθηκε το αισχρο
κι η πολιτεια αναληφθηκε με φλεγον αρμα
οι δε εμποροι πωλουσαν το δερμα των ψυχων
στην αγορα , κι οι ρητορες παρομοιαζαν τα συμβαντα
με κενα λογια
ειχαν δε τη φημη αξεστων οντων / αυτα

τα θεατρικα εργα επαναλαμβανονται

.ειπε την τελευταια ερμηνεια [ ζουσε στον λα-

βυρινθο και τρεφονταν με πουλια ]

αλλοι κατοικοι ειδαν τα συμπλεγματα των α-
στερισμων στα νερα [ και παραβαινοντας τις εντολες
γλυκα νανουρισαν τα παιδια τους

σελ 15

Γι ' αυτο το λογο , με τη σειρα ...

Μια μεγαλη πομπη πανηγυριστων κι ακο-

λουθουσαν οι θυσιες των ζωων , πανω

σ' αμαξα απλωμενο περιεφεραν το λευκο ενδυμα.

εμαθε πως ο ηρωας
δολοφονηθηκε στο κοιλον του θεατρου
ο ανθρωπος με την προσωπιδα απεκτησε μεγαλη δυναμη
[ τη νυχτα με την πανσεληνο επεσε η βροχη ] τα
νουφαρα αντεγραψαν η' μιμηθηκαν το ανθρωπινο σωμα
η ' την αδυνατη σαρκα της κορης , ο

μεταλλουργος δουλεψε το ει-

δωλιο με χρυσο κι ασημι

και μετα στη λαμψη της πηλινης μορφης ρωτησε με
δυσκολονοητες φρασεις για το μωσαικο των ημερων ζωων

σελ 16

Με νεα υλικα σχεδιασε ...

αληθεια , δεν θυμασαι το υπουλο

το απαισιο πλασμα , που αλλο κανενα

ιδιο στη γη δεν ειναι ; και τα
πρωινα ξυπνουν οι αμοιροι κυκνοι
εγκλωβισμενοι στα πετρωματα των φτερων τους
και τ' αλλο οραμα στοιχειοθετηθηκε
σε σχηματισμους αλογων .
οπως φαινεται η ματαιοτητα
στα μελλουμενα χρονια θα θριαμβολογησει
ψεματα

σελ 17

Με ανταμοιβη τη δωρεα των λογων και ...

ειδε τον ανοθρωσκοντα καπνο περα

στο ακρωτηρι των υποδουλων

και χωρις την παραμικρη δολιοτητα εισεπραξε

τον δικαιο μισθο του

προελασε με γρηγορο ρυθμο στη πηλινη κοιλια

Στα υπολοιπα ερωτηματα αρκει το επιφωνημα της
απαντησης
Ολοκληρη , σημερα , σπηλαιωθηκε η θαλασσα
σαν περιστερι εφυγε ο λογος απ' τα τειχη των αρ-
ρητων και το ακροτατο ανατολικο της σκεψης σου
αποκαλυφθηκε ξαπλωμενο διπλα στη μαρμαρινη κορη

τα υπολοιπα εντοιχιστηκαν με χρωματα

και μουσικες και υπερουσια ρηματα

διδαχτηκαν τα πουλια /και συ

ομοιωθηκες μ' ανθρωπον παντελειον

διχως ακροτητα και ιδιοτελεια ων

σελ 18

εξεχουσα θεση κατεχουν ...

αρχαιος και νεος χορος εναυλιος
τελειωνοντας στον πολλαπλασιασμο των
θηλυκων
ταυτοχρονα εγεννησε δυο διδυμους
νομους
αυτοι να οκοδομησουν τον Αγιο Γεωργιο
των Γραικων
απο τ' αρχαια χρονια στις κοιτες της λογο-
τεχνιας
εγραψε την πραγματεια των Ουρανων
και της Γης αφουγκραζοντας στους ηχους
της ενδοξης επιστροφης του ονομασθεντος
Νικοποιου των εραστων της αγνοιας και
της πλανης
η λαξευτη σπηλια του σωματος των βι-
βλιων και η τελευταια αληθεια διακοσμημενη
με πολυτιμους λιθους χορευτων

Blue Imaging [ From '' Blue Art Video-Clips , τα Γαλαζια video-clips]

ΠΑΡΑΜΥΘΙ Θ' [ απο τα '' 12 Παραμυθια '']

Με τα παραμυθια παληα παιδευονταν οι αν-
θρωποι και στα συναισθηματα και στα κοινω-
νικα ζητηματα.
Μια φορα κι ενα καιρο περασμενο , ενας φη-
μισμενος αρχιτεκτονας πηρε εντολη απο τον
αρχοντα της χωρας να χτισει ενα κατασκευα-
σμα , που οποιος μπει στο εσωτερικο του η '
στα εγκατα του να μην μπορεσει ποτε να βρει
την εξοδο του απο εκει μεσα .Εκεινος , που
θεωρουνταν σοφος , αμεσως του εδειξε εναν
ανθρωπο , πως αυτος ειναι εκεινο το
δημιουργημα , που ζηταει.Ομως αλλαζονας ο
δυναστης και φιλοδοξος τον απειλησε με τιμω-
ρια τον θανατο αν δεν πραγματοποιησει την
υψηλη επιθυμια του.Ακομα τοποθετησε ολο-
γυρα του αγρυπνους φυλακες σιδεροφρακτους
στρατιωτες , μην τυχον διανοηθει να δραπε-
τευσει.Του παραχωρησε στη διαθεση του αφ-
θονα οικονομικα μεσα και τεραστιο ανθρωπινο
δυναμικο .Στολιδια χρυσα των γυναικων και
λαμπρα διαμαντια στα δακτυλιδια δημευτηκαν,
καραβια με μεγαλα αμπαρια για τη μεταφορα
του σιταριου τωρα κουβαλουσαν δουλους στοι-
βαγμενους με τα ποντικια , για το κουβαλημα
της πετρας , το λαξεμα της , για τη λασπη του
πηλου.Εκανε πληθος σχεδια , πολλα απερ-
ριψε , μερικα τα κρατησε με βελτιωσεις : ανα-
καλυψε κι επεξεργαστηκε διαφορα γεωμετρικα
συστηματα πανω στα οποια θα βασιζε τη κατα-
σκευη [ σ' εκεινες τις ερευνες οφειλονται πολ-
λα προβληματα στα Μαθηματικα ακομα αλυτα
μεχρι σημερα] .Σε καποια απ ' αυτα , τα γεω-
μετρικα σχηματα της κατασκευης σχηματιζο-
νται απο τις πραξεις των συνολων, που αποτε-
λουνται απο σημεια του υπερβατικου χωρου .
Ομως σε ολα αυτα του ελειπε η κεντρικη ιδεα.
Το βραδυ , που θα ξημερωνε την ημερα των
εργασιων ξενυχτησε .Περιφερθηκε κατω απο
τον γεματο δισκο του φεγγαριου .Εκεινο
αρμενιζε εγκλωβισμενο στον κυκλο του μηνα.
Φανταστηκε ενα κατασκευασμα , που να
συμπεριφερεται οπως ενας ζωντανος οργα-
νισμος .Ανεπαισθητα να αυξανει η ' να ελ-
λατωνει τα μερη του στις διαστασεις τους ,
ορισμενα δε μερη να αναπαραγονται με τη
μεθοδο της συνεχους διχοτομησης . Και ο
ιδιος ο επισκεπτης να ενσωματωνεται σαν
οργανικο του στοιχειο , οπως τα εισερχομε-
να σ'ενα σωμα παρασιτα η ' μικροβια να
προκαλει μια σειρα αντιδρασεις στην
οντοτητα της κατασκευης. Θεωρησε πως
εκεινοι οι συλλογισμοι ειναι ανιεροι ,
υβριστικοι και θα οδηγησουν σε τερατουρ-
γηματα .Γυρισε απο τη νυχτερινη περιπλα-
νιση το πρωι ξημερωνοντας στο σπιτι
του , επεσε να κοιμηθει κι ο υπνος του
ηταν ησυχος κι αδιαταραχτος , αφου αδι-
αφορουσε στη σκεψη , πως θα τον τι-
μωρουσε σε θανατο αν δεν πραγματοποι-
ουσε την επιθυμια του .
Μετα τα εγκαινια των εργασιων ξεκινησε
η κατασκευη , με τοιχους ισομεγεθεις ,
ισομηκεις και ισου'ψεις , προχωρησε με
καθετους τοιχους σ'εκεινους κι εκεινο
επαναληφθηκε ολη τη μερα μεχρι τη δυση
του ηλιου , που σταματησαν οι εργασιες .
Το ιδιο επαναληφθηκε και τις επομενες
ημερες των εργασιων .Χιλιαδες ανθρωποι
κατω απο τα δυνατα βελη του ηλιου
καθρεφτιζαν στα ιδρωμενα κορμια τους
ενα τεραστιο συστημα μιας ματαιοδοξης
μηχανης .Η σταθερη επαναληπτικοτητα
του σχεδιου δημιουργησε στους ανθρωπους
συγχιση και μοναχα ο δημιουργος του
διατηρουσε τη διαυγεια στο νου του και
τη σταθεροτητα στο στοχο του .Οταν το-
ποθετηθηκε μετα απο χρονια και η τελευ-
ταια πετρα στη θεση της , τοτε ολοι με
τρομο διαισθανθηκαν το εφυεστατο τε-
χνασμα : ειχε χτιστει ενας τεραστιος ιστος
αραχνης με μοναδικο θυμα τον τυραννο.
Στο κεντρου του εσωτερικου του εγκλει-
στος ,σαν μυγα πιασμενος κι ολοι οι αλλοι
ανθρωποι τηςχωρας και οι δουλοι στον
εξωτερικο χωρο του ιστου.
Η τελευταια πραξη του δραματος παιχτηκε
με τον ακολουθο τροπο: διαλεχτηκε με
ανοιχτη ψηφοφορια ενας εφηβος , αρμα-
τωμενος με ξιφος να μπει μεσα στον
λαβυρινθο .Τον εφοδιασαν επιπλεον
μ' ενα κουβαρι σχοινι .Του το προσφερε σε
ιερη τελετη μια νεαρη ιερεια πανω σε
χρυσο δισκο με παραστασεις ταυρων .
Την μια ακρη , την αρχη , του κουβαριου την
εδεσαν σ' ενα σταθερο σημειο στην εισοδο του
λαβυρινθου και ξετυλιγοντας το κου-
βαρι ο ηρωας εφτασε στη κεντρικη αι-
θουσα.Μεσα στο μισοσκοταδο αντι-
κρυσε τρομακτικες τοιχογραφιες
στους τοιχους .Εκει σκοτωσε μετα απο
μαχη τον δυναστη .Οταν επεστεψε τρο-
παιοφορος , τυλιγοντας τον μιτο , και
τον ρωτησαν τι ειδε και τι εκανε ,ανα-
φερθηκε σ' ενα θηριο , σ'ενα τερας , με
κεφαλη ταυρου πανω σ'ενα σωμα αν-
θρωπου . Κανεις δεν τον πιστεψε , θεω-
ρησαν τα λεγομενα του φανταστικα ,
προκαλουμενα απο τη δυσκολια και τον
μεγαλο κινδυνο του εγχειρηματος.
Την αλλη μερα πρωι ξημερωνοντας ο
αρχιτεκτονας αναχωρησε σε αλλη χωρα,
περα απ ' τη θαλασσα , για να μην τον
εξαναγκασουν με τη βια να καταστρεψει
το εργο της επιθυμιας του

The Speech [An Work of Art] Richard Feynman [ Nobel Physics 1965 ] About the Light

ΣΥΝΑΞΑΡΙ [ στον κυρ Αλεξανδρο Παπαδιαμαντη ] σελ 1 -22[ α ' μερος ]

σελ 1

Ο αλλαζων ανθρωπος ασκηθηκε για πολλα χρονια.
Εψαλλε τα αναλλοιωτα και του φανερωθηκαν τα
κρυμμενα ,στις δε τοιχογραφιες μπορουσε να
γραφει:χειρ του ταπεινου δουλου Σου
Κυριος επιδιδει την ημεραν εκαστου εκαστω

σελ 2

εφτασε στην ελαχιστη παρατηρηση. Ο δισκος
του ηλιου ανεβαινε και κατεβαινε .
Ανυψωση.Ημερα.Νυχτα.Αποκαθηλωση.
Πορευεσθαι εν τω σμικρω , αυτο ει
το Μεγιστον

σελ 3

Στην ερημια ,που βρισκονταν νηστεψε σαραντα
ημερες με λιγοστο νερο κι ελαχιστο ψωμι.Στο
τελος της νηστειας πηρε τα συνεργα του κι
εγλυψε στο μαρμαρινο κομματι μια σεβασμια
μορφη.Οταν με το θελημα του τελειωσε
εσκαψε στη γη λακκο και το εχωσε , απο πανω
φυτεψε κυπαρισσι.Περασαν οι χρονοι κι ηρθε
ο καιρος της πληρωμης .Ξεθαψε τη πετρα
και πηρε γαληνιος τη θεση της .
Μακαριζε τον ανδρα οτι αυτος οιδε.

σελ 4

Την Πρωτη Ημερα της Ανοιξης αναπαυθηκε .
Οσα ανθη και κρινα θα τον καλλωπισουν
ανθισαν.Κι ο δικαιος λογος του θα υψωθει
και θ'απλωθει ως η βελανιδια. Ποιος ειναι
αυτος ο ταπεινωμενος ανθρωπος ;
Κυριος ανταποδωσει υπερ ημων

σελ 5

Η ψυχη του μολυνθηκε στο κακο και το πονηρο
παρελαβε τη σαρκα του αδυνατη.Αναχωρησε
σ'αυτο τον τοπο να απεκδυθει αυτο το ασχημο
ενδυμα.Περασαν οι μερες δυσκολα κι οι νυχτες
δυσβασταχτες.Δεν υπεκυψε στον πειρασμο
κι αντεξε καλα .Οταν κοιμηθηκε απ'το χωμα
αναβλυσε μυρο κι ευωδια.
Εγεννηθη καινη η καρδια του στον
απαντα αιωνα.Αμην.

σελ 6

Σε τρεις ημερες βρηκαν διαμελισμενα τα
υπολειματα του.Μ'ακρα συντριβη και ταπεινωση
τα περισυνελλεξαν.Το ξυλο της αγριελιας
χρησιμοποιηθηκε για να χαραξουν το σχεδιο
στη γη.Δυο ορθογωνισμενες πετρες σ'επαφη
μεταξυ τους κι απο πανω μια τριτη να τις
πιανει και τις δυο.Ετσι συνεχισαν περιγραφο-
ντας και περικλειοντας με σφαιρικα τριγωνα
και ημισφαιρια τα ευρηματα.Στο τελος ανιστο-
ρησαν την αγιογραφια του ανασκολπισθεντα
ναρτυρα.
Μνησθηναι το παραδειγμα

σελ 7

Ο ελαχιστος ξυπνησε απο το ονειρο .Αντικρισε
την αμυγδαλια ανθισμενη.''Νυν απολυεις τον
δουλον Σου , Κυριε '' κι εφυγε μετα το ονειρο.
Τετελεσται.

σελ 8

Ειδε το ξερο δεντρο και το ευλογησε .Την
ερχομενη ανοιξη ανθισε και καρπισε , στα
δε φυλλωματα του φιλοξενησε τα πουλια.
Κι εκεινος εφαγε απ' τον καρπο κι ευφραν-
θηκε , μοιρασε και στους φτωχους , στις
χηρες και στα ορφανα.
Πορευου κατα τα ρηματα Του

σελ 9

ΨΑ ' ,1
Και εσται ως το ξυλον το πεφυτευμενον παρα
τας διεξοδους των υδατων , ο τον καρπον
αυτου δωσει εν καιρω αυτου και το φυλλον
αυτου ουκ απορρυησεται.
εσκηνωσε κατω απ'την αγριελια και υπομονε-
τικα υμνογραφησε το απεριττο, το Υπερυμνητο

σελ 10

ΨΒ' , 2
δραξασθε παιδειας , μη ποτε οργισθη Κυριος
και απολεισθε εξ οδου δικαιας
Κατ'εκεινες τις ημερες εισεπλευσαν καραβια
στο λιμανι της μικρης πολιχνης , κουρσαροι
ακουστηκε.Οι ανθρωποι εντρομοι εγκατελειψαν
τις ασχολιες τους στη γη και στη θαλασσα
κι εψαξαν να βρουν καταφυγια στα σπηλαια.
Εκεινος ο μοναχος ανδρας τους συνδραμε
και τους φιλανθρωπισε τις ωρες εκεινες,
τους πονεσε σαν αδερφια.Οταν ο κινδυνος
περασε, με την απομακρυνση των κακο-
τροπων , επεστρεψαν στις ασχολιες τους ,
σε γη και θαλασσα , και δεν τον ξεχασαν.

σελ 11

ΨΓ ' , 3
και , υψων την κεφαλην κεφαλην μου ,
φωνη μου προς Κυριον εκεκραξα , και
επηκουσε μου εξ ορους αγιου αυτου.
Ενα ονειρο ειδε ο υπνωθεις και εξεγερθεις
κατοπιν: το Θεατρο ηταν τεραστιο , λαξευμενο
εξ ολοκληρου στο πετρωμα του βραχου ,
στο δε κοιλον ξεχωρισε την κορυφαια
του χορου με τα χερια της υψωμενα
σ'αργοσυρτο θρηνο :Ωιμε.Αλι.
και ξαφνικα απ ' τ' ακροτατο σκαλι του
αμφιθεατρου κυλησε η πετρινη κεφαλη
του παιδιου.Μαζευτηκαν παραυτα στην
ορχηστρα η μανα κι ο αγαπημενος
μαθητης , περιλυπομενοι.Θυμαται
το μελος του μοιρολογιου:Που εδυ σου
το καλλος.
Ενα ονειρο ,που ειδε ο υπνωθεις και
εξεγερθεις κατοπιν.

σελ 12

ΨΔ ', 4
υιοι ανθρωπων , εως ποτε βαρυκαρδιοι ; ινα τι
αγαπατε ματαιοτητα και ζητειτε ψευδος;
ελεγε στους προστρεχοντες σ'αυτον. Να το
κειμενο του:Το γιωτα του κυπαρισσιου ,
το ταυ της βελανιδιας και το μι της γλυκο-
ριζας , μ'αυτα επειτα σχηματιζονται οι λεξεις.
''Στην αυτοκρατορια της βελανιδιας
συμφυονταν σκορπισμενα τα ευθυτενη
κυπαρισσια και το χωμα αναμεμιγμενο
με την ηδυτητα της γλυκοριζας ''.
Καιρος να διαβασουμε το Νοημα ,
το εμπροσθεν και το απωτερον.

σελ 13

ΨΕ ' , 5
Κατα το πληθος των ασεβειων αυτων εξωσον
αυτους ,οτι παρεπικραναν σε , Κυριε , και
ευφρανθρειησαν παντες οι ελπιζοντες επι σε
Οι δολιες πραξεις και τα ανομηματα εφθειραν
την ψυχην του.Πριν ,Τωρα βαθεια μετανοησε
και ντραπηκε την αμαρτωλη ζωη του.
Δεν ειναι για το φοβο της αιωνιας τιμωριας ,
αλλα η Αγαπη.Ειδε το κομματι του καθαρου
ουρανου στο μικρο παραθυρο κι αναψε
ευλαβικα το κερι να φωτισει.
Καταφυγη του αυτη η σταση . του δωθηκε
αυτη η χαρη

σελ 14

ΨΣΤ', 6
εκοπιασα εν τω στεναγμω μου , λουσω
καθ'΄εκαστην νυχτα την κλινη μου , εν
δακρυσιν μου την στρωμνην μου βρεξω
εσυλλογισθει τους προκατοχους , ειδε να
κρεμουν τις προσωπιδες τους στα κλαδια
κι αργα υστερα ν 'αποσυροντε στη σκια.
Ο γεωργος , ο ποιμενων τα κτηνη ,
ο ψαρευων στη θαλασσα.

σελ 15

ΨΖ ', 7
σωσον με εκ παντων των διωκοντων με και
ρυσαι με
εκει τον συντροφευσαν τα αγια ρηματα των
πατερων .Οταν ανοσιουργηματα συνεβησαν
στον κοσμο δεν παρεμεινε αμετοχος και δεν
σταθηκε αδιαφορος .Εν τω μεσω των συν-
ανθρωπων αγωνιστηκε και μαρτυρησε .
Ποιος θυμαται και μνημονευει τον
συναθλητη μας στην Αληθεια ;

σελ 16

ΨΗ ' , 8
οτι οψομαι τους ουρανους , εργα των δακτυλων σου ,
σεληνην και αστερας , α συ εθεμελιωσας.
Να ωφεμελισθει η ψυχη του απο την παρατηρηση
του απλου.Υψηλος στοχος του.Τα εργα και οι
ημερες του υπακουουν στο θελημα του. Η αγρια
ελια ανθιζει κι η χελωνα ζευγαρωνει μ'αμεμπτο
τροπο.
Ας ειναι ευλογημενος ο τοκος.

σελ 17

Συναξαρι

εδωσε τον ορισμο / οριστε
ρυθμικος κι αεικινητος
κινησεις των
ασταθων/εμμονη.

διακοσια τετοια υλικα σωμα-

τα η ' μ' αλλα λογια : τα βα-

σικα ερωτηματα / δεν

[ η ']
υπαρχει η υλη ; την εποχη των Κομνηνων
και στους Αγιους Θεοδωρους του Μυστρα: ανδρο-
γυνο εδωσε δωρο τον ορισμο

''Παμεγγιστος''

πανω

σε κοκκινο α-

λογο

Μιχαηλ ; Γεωργιος . Δημητριος ;
Ιωαννης Δαμασκηνος . η πορνη τοξευ-

μενη απ ' τους

αναμαρτητους

εικονιζεται στην οψη

της Σεληνης

σελ 18

Συναξαρι Ι

Σ' εκεινο τον τοπο οι λοφοι στο νοτο αφηναν ανοιγμα

προς τη θαλασσα ,Τα πρωινα του καλοκαιριου ερχονταν

ως εκει η θαλασσινη αυρα , τ ' απογευματα εβλεπε τους

ψαραδες να ριχνουν οργιες διχτυα.Πως θα κοιμηθει

μ' αυτες τις εικονες , που ειδε ;δεν απορουσε , μηπως

βλαστημησει.Την αλλη μερα θα κατεβαινε στη πολιτεια

κι ισως , αν στεκονταν τυχερος , να συναντουσε τον ελαχιστο

ανθρωπο , π ' αναζητουσε χρονια τωρα.Μεσα στη χουφτα

του πηρε χωμα , σ'αυτο εφτυσε , το επλασε με τα χερια

του , επειτα φυσηξε στο εσωτερικο της μαζας τη φωνη

του κι οταν τελειωσε το ειδε , γαληνιος , ν ' απομακρυνε-

ται.Αυριο το μεσημερι θα του'φερνε τα νεα του.Γλυκα

,που πνεει τ' αερακι στα φτερα των γλαρων , οπως στις

σκεψεις του το δωρισμενο ονομα.Η πολιτεια κατω

καθως βυθιστηκε στο σκοταδι αναψε τα φωτα της ,

ως εκει πανω τον εφτανε ο πολυελαιος της. Αυριο ,

το πολυ ως το μεσημερι , τον περιμενε , να μεταφερει

τα νεα του , εστω και τα ελαχιστα δυνατα.

σελ 19

Συναξαρι

υμνησατε τον Κυριον . [ παρατεταγμενοι
στα χαραγματα οι αρχαγγελοι ] εξι η'εφτα εφιπποι:

ο Οδυσσεας εστησε

το κουπι ; ρωτησε

Λαλια , που λαλησε '' εκλαυσε δε

ο πατηρ ημων '' μπροστα στο δεσμωτηριο , δεν
ειναι βυζαντινη η Ιστορια , κατα

τας γραφας εικονισθηκαν παντα τα

φυτα

στη

διατροφη του

απομεινανε τα

ξερα συκα , οταν

εφυγε αφησε ημιτελη

την παρασταση των τριων

παιδων εν τη καμινω

σελ 20

Συναξαρι Ι

Εριξε μεσα στον καθρεφτη με την χρυσοσκαλι-

σμενη κορνιζα ολοκληρο το τοπιο.Ατοφιο, οπως

ακριβως το εβλεπαν τα σβησμενα ματια του.

Εκει μεσα αυτος ο ιδιος θα συναντουσε τον φημι-

σμενο κατασκευαστη [ κατ ' αλλους περισσοτερο

ακριβολογους , τον δημιουργο ] του ξυλινου

αλογου .Στο δικο του χερι ηταν να μην αφανισει

το τρανο [μεγαλο ] καστρο. Ετσι το θελησε να

γινει.Ομως στη βδεγλυρη υβρι να μην αφησει

τα πραγματα να τρεξουν τιμωρηθηκε ν 'αναψουν

τα σβησμενα ματια του σαν καρβουνα με

λαμπρωτατο εκτυφλωτικο φως και ταυτοχρονα

να εκδιωχθει απ ' το εσωτερικο του

καθρεφτη. [ Απατρις και αμοιρος ].

Ανημπορος διηγηται τα τραγελαφικα του

ψεματα σε ιδιοτελεις εμπορους , εχινδες

του πονηρου , απ 'το πρωι [ σε 24 ενοτητε ]

σελ 21

Συναξαρι

Το σπιτι ανοιξε στα τριανταφυλλα και

το τριανταφυλλο μυρισε την αγρια μεντα , κι

ολα τα οικοδομηματα μετεωρα

στους συλλογισμους του Ιωνα μοναχου κρα-

ταιο πελαγο

ο Πανσεληνος

Μανουηλ, κοντα στο θεο , εγγυς

εν τω θεω . απομακρα , σκλήρα στην εξορια

το γελιο τρανταξε το

πνευμα το οπου θελει πνεει τα ρη-

ματα και η

Μαρια η Αιγυπτια δεν εκπορνευτηκε καιτοι

ανδρες πολλοι την ποθησανε , ανενδοτη παραδωθηκε

στο μεγα πληθος καταμαρτυ-

ρησε την ανευσπλαχνια των μωριας πασχοντων , το

σπιτι εκλεισε τον ανοικονομητο γι-

γαντα , δολιωτατα τυφλωμενος δεν θλι

βεται στην οργη του . αφες αυτοις ου γαρ οι-

δασι τι ποιουσιν , ετσι εκλεινε την νωπο-

γραφια η επιγραφη [ συγχωρεση ] ετσι

σελ 22

Συναξαρι Ι

Στο ακρογυαλι κατεπλευσαν οι εκδιωχθεντες , πληθος

αντρες γυναικες και παιδια.Την τριτη ημερα εφτασαν

οι τελευταιοι, αναζητησαν ευθυς στην ακτη τα ιχνη

των προηγουμενων.Οσο ομως κι αν εψαξαν δεν βρηκαν

το παραμικρο.Καποιοι , οι λιγοτεροι , απογοητευτηκαν

σφοδρα , τριγυρνουσαν χωρις τα μυαλα τους στα παρα-

κειμενα δαση , νηστικοι μερες και πεινασμενοι .Οι αλλοι

επλασαν πηλο σε ορθογωνια και ψηνοντας τον εφοδια-

στηκαν τα υλικα να οικοδομησουν καινουργια σπιτια ,

γυρω απ 'το λοφο , ρυμοτομησαν με τετραγωνα τον

συνοικισμο και εγκαθιδρυσαν δημοκρατικο πολιτευμα.

Στη θαλασσα μονο δεν εριξαν καραβια κι ουτε

συμπεριελαβαν τη θαλασσα στη διατροφη τους .

Οι νομοι ηταν αυστηροι , κι οσοι τους αθετησαν παρα-

νομοντας τιμωρηθηκαν μ' αυστηροτατες ποινες ,

τους εστειλαν στον αγυριστο δρομο να ανακαλυ-

ψουν την τοποθεσια των εξαφανισμενων .

Γυριζαν , μισοτρελοι , και τους αφηγουνταν τις

περιπετειες τους , πως τους ετυχαν .Για να γινουν

δε πιστευτοι εδωναν ενα σωρο λεπτομερειες

.Ολοι ανεξαιρετως γελουσαν μαζυ τους και τους

περιεπαιζαν .Τα πραγματα σοβαρεψαν μοναχα

οταν ενας απ' αυτους σηκωνοντας το δειχτη

του δεξιου χεριου τους κατανομασε εναν - εναν

ξεχωριστα με τα ονοματα εκεινων.

ΣΥΝΑΞΑΡΙ [ στον κυρ Αλεξανδρο Παπαδιαμαντη ] σελιδα 23 - 46[ β ' μερος ]

σελ 23

Συναξαρι

Ιδου εγω ο εξαποστελων των λεξεων το
ορεινο ονομα :Μ γραμμα . δεν επλασθει ψεμα

να φωτογραφισε το βιολι , μπροστα απ'

το δεντρο το τοπιο κι ο βραχος σκα-

λωνε στην αγια Λαυρα Μονεμβασια

στο παλιο λιμανι και στη μεσα πεδιαδα

εφοβηθησαν την μελλουσα οργη

η νεωτερη ειδε πολλα
βοτσαλα στα παραλια
των ανηθικων θαμνων παρα-
δεξου τα πραχθεντα , ενα χερι με ψα-
λιδι εκοψε το προσωπο , ενας

προσκυνητης στον ναο της Περιβλεπτου

επιγραφει την εικονα των ψηφιδωτων . ανθρωποι

χυνουν νερο στα οργωμενα χωραφια , υστερα
φυτευουν τα ματια τους στο φθαρτο και
προ τουτοις ο αγγελος ως
φωτεινη στηλη τους κοιμιζει στη

δικαιοσυνη / να γρηγορειτε

ο ανθρωπος νυν και α-

ειν

το ξυπνημα

σελ 24

Συναξαρι Ι

Τ α βουνα περικυκλωσαν τη σκητη του κι ο

ουρανος θολωνε τη σκεπη του , βοσκουσε

τις σκεψεις του στους θαμνους , τα εργοχειρα

του σκορπισμενα στα χωραφια . γλυκεια

ηταν η ωρα των λογων . συναχτηκαν στις

διδαχες του τα πετεινα τ' ουρανου κι

απαντα τα τετραποδα ζωα και μαθητευ-

σαντες πλημμυρισαν διδασκοντες την

οικουμενη στα τεσσερα περατα . τον

τριτον ενιαυτον τελευτησαντος σταυ-

ρωθηκε απο πραιτωριανους

''Εγω μαρτυρησα τα πεπραγμενα ''

εν τω μηνι Αθηρ

σελ 25

Συναξαρι

αποκαλύφθηκε:''απεστρεψε ανθρωπος το προσ-

ωπον αυτου ''ομιλει μονο με λεξεις [φλε-

γομενος και μη καιγομενος ] πανω στο βωμο το

μοσχαρι /μωσαι'κο [1632 μ.χ ] 2,30χ1,60

υπαρχει και

ανθρωπος με

φτερα, οχι ο Ικαρος απετυχε , αλιμονο πως

θα το μαθει ο πατερας ;

αν δε αλλος εικονιζεται καθως φημολογειται,

στο χερι η πυξιδα δειχνει:Ιωαννης Στ' Κατακουζηνος

ρηγας και μοναχος και

Ρηγας Φερραιος μαρτυρησε στα νερα του Δουναβη

ως ειθισται στη Θεια Λειτουργια κριθηκε ''τα Σα εκ

των Σων ''[ στο δυτικο τοιχο αποκεφαλιστηκε ο

δεσποτης Στεφανος: γιατι φιλοξενησε 1200 φτωχους

κι απελευθερωσε αλλους 1800 σκλαβους] . πανω

απ'την αψιδα η επιγραφη:

εδωσαν τρεις ερμηνειες

σελ 26

Συναξαρι Ι

Εγραψε με μεγαλογραμματη γραφη και σχολαστικα

τηρησε τα σημεια στιξης και τους τονους: την ψι-

λη ,τη βαρεια, την περισπωμενη και την οξεια. Και

την δασεια δεν ξεχασε.Στους εσπερινους δρομους

της θαλασσας εριχνε τα διχτυα και κατα τον ορθρο ,

την επομενη,σηκωνε το ψαρεμα στη βαρκα.

Τα μοιραζε στη συνεχεια στους φτωχους κι οτι

περισσευε το εριχνε να φανε οι γατες .Αυτος εκεινες

τις μερες δεν ετρωγε.Ηρθανε τ'αποβραδο τρεις

και τον ζητησανε. οταν τους ειδε στο κατωφλι

ενιωσε μυστικα μεσα του βαθεια ,ποιοι ειναι

στη πραγματικοτητα.Μαζεψε τα απαραιτητα

και τους ακολουθησε διχως να διαμαρτυρηθει.

Πως τοσα θαυματα ,που εκανε και τωρα δεν

δυνονταν να σωσει το ιδιο του το κορμι; Δεν

τους απαντησε στις κοροι'διες τους . ουτε στις

λοιδωριες . προσευχηθηκε να μην πληρωσουν

σκληρα εξαιτιας του.Οι πληγες του , τις

μετρησε ολες, ηταν τριανταεννια τον αριθμο

κι ειχαν πανω τους ριξει αλατι. Πονουσε

για την απανθρωπια τους περισσοτερο

και τους το'πε χωρις παραπονο.

σελ 27

Συναξαρι

ενσαρκωθεις με οροσειρες

και το κρινακι λευκο-

τατο πνεει τον υπνο των βρα-

χων ,καλα και κα-

κα τα δεχτηκαμε χωρις δυσφορια η''

θυμο /να / η μασκα απο απεναντι

μορφαζει το ανεξηγητο ,στη γραμματικη το-

τε εναποθεσαμε τις τυχες μας.

γλυτωσαμε τα υπαρχοντα

των πουλιων και δεν

αστοχησαμε τα λογια. πικρα μας

αντιγυρισε απ'το λιμανι,εδω τω-

ρα παρηγοριομαστε φυτευοντας α-

μυγδαλιες στα δακτυλα. '' ενσαρ-

κωθεις ο γιος του διγενη στον πρωτο

αριθμο ,που υπερβαινει τον αριθμο

[[[12[εις την 12]]εις την 12]]εις την 12

δωδεκα φορες στους δωδεκα μηνες σε

σε δωδεκα χρονια εγραψε . Αχαιος

Θεολογος Βυζαντινος ασκητευ-

ει[ν]

σελ 28

Συναξαρι Ι

Η φημη του εφτασε σαν γρηγορο αλογο στα τεσσερα

σημεια του οριζοντα.Στον βορρα κατοικουσε τοτε

η Μαρια , πορνη , που στο κρεβατι της ασελγουσαν

οι αντρες. Καποιοι μιλησαν και για γυναικες .

''Μετανοητε ,εφτασε ,αμαρτωλοι , η ωρα της κρισης ''.

Τ'αποφασισε να παρατησει το σπιτι, ζητησε απο

εναν-εναν συγχωρεση κι ετρεξε να τον συναντησει

Ο νεος εραστης την προυπαντησε λεγοντας.

''Καλως ωρισες , τ 'ανθος του αγρου '' κι αφου

της εδειξε καλα το μερος , αναχωρησε για το

δικο της , που παρατησε

σελ 29

Συναξαρι

''πλην ενος'' πληθυνθηκα στα ελ-

λατωματα η' στις αμαρτιες κι αυξηθηκα

στα αγαθα ,ημερες ογδοντα κρατησα τη

σταγονα στον σταλακτιτη αγουρο στα-

φυλι καρπισε τη δεηση, τα εωθινα τα συνα-

παντησε πριν το ευγλωττο να σημανει

κι η μοιρα του ανατειλε πανσελη-

νος στα ιερα ασημαντα την ακρο-

τατη ερημια των ψυχων μας/ Μαξι-

μος ο Γραικος , ο αλλος ειναι ο Ωριγενης

συνετος και ταπεινοφρων / μας

ορισαν να φυλαμε τα δωρα τα αχραντα και

τωρα γεννησε η φοραδα τρια πουλαρια να

καβαλικεψει ο Κομνηνος οντας ανδρωθει

στη μοναξια πεπαλαιωθης καστριτης αρχοντας

, γλωσσα δεν εχω . την κοψανε συρριζα ,

μονον εμειναν τα ματια ξαγρυπνα στα

αφανερωτα[ γλυκο 'ναι το πνευμα

της πεταλουδας σιμα στ 'αγριολου-

λουδα ] κι απαλο

σελ 30

Συναξαρι Ι

''Να μιλω δεν το κατεχω με περιτεχνα λογια , τολμω

παρ'ολ'αυτα για εκεινα τα θαυμαστα να μιλησω .Κατα τις ημερες

εκεινες , λοιπον , συνεβηκε να πεσουν πολλες βροχες

στη χωρα και τα νερα ανεβαινοντας να καταβυθισουν

τους οικισμους των ανθρωπωνΚανεις δεν θα γλιτωνε

τη δικαια τιμωρια αν δεν υψωνε ο γενναιος η φωνη του

''Ουαι , που οι αδικοι αδικεψαμε , ουαι ,που οι αντρες

ατιμησαμε , ουαι, που οι πορνοι πορνεψαμε ''.Τα λογια

αρματωσανε τη ψυχη μας. καθαριστηκαμε απο τα

περιττα κι ετσι διασωθεις μεταφερω ακεραια τα

μαρτυρια ''

Εγραφει ημεραν Τεταρτην του Μηνος Φεβρου-

αριου και ωραν ενατην βραδυνην του σωτη-

ριου ετους 1195

σελ 31

Συναξαρι

Μεμνησον. παντα τα ρη-

ματα κατεφαγαν οι Ομηρι-

δες , αποφαγια πουλιων δειπνησανε μυ-

στικα

τωρα , τωρα στον ορθρο πλη-

ρωθηκαν οι τρεις δουλευ-

τες :Ιωαννης ,Νικηφορος,Κωνσταντινος

Δραγατσης ο πενητας ζηλωτης

τ' αλογο σεμνυνεται

πριν το νερο

το ανθοφοριο μετα

το νερο κι

ο Αλεξανδρος ο

σκιαθιτης εγραψε το οραμα στο ναρθηκα των

θαλασσων. εξαιφνης η βουνο-

σειρα πλυθηκε στη δροσο νυν

ο ην ην ο μετα αειν ο

ων /

δοξα

σοι , μεμνησον Δευτερα η-

μερα

σελ 32

Συναξαρι Ι

Κι ηρθε ο φτωχος ανθρωπος στον αγιο ασκητη,

τον βρηκε την ωρα της προσευχης .Σαν εδυσε

ο ηλιος βρηκε τη τροφη να δειπνησει, ο αλλος

ανθρωπος τον περιμενε υπομονετικα:''Ποτε

αγιε γεροντα ονειρευομαστε ;'',Δεν πηρε την

απαντηση παρα οταν ονειρευτηκε τον κηπο

στο σπιτακι της μανας του να γεμιζει στις

βιολες.Παλι ακουγε το τριζονι :''Μετα το ονειρο

ξυπναμε στο ονειρο''.Κι αυτο τον χαροποιησε

τι ητανε σφοδρα συγχισμενος και με βαρεια

τη καρδια .Την αλλη μερα ξημερωνοντας

εφυγε

σελ 33

ΨΘ' 9

οι οφθαλμοι αυτου εις τον πενητα υποβλεπου-

σιν

ανακαλυψε το πετρινο κεφαλι σκαβοντας για τον

αδελφο του ,που κοιμηθηκε.Το υπολοιπο σωμα του

δεν ανευρεθηκε,Το ξανατοποθετησε εκει ακριβως

,που το βρηκε, αφου πρωτα το καθαρισε με νερο

και σαπουνι.Εριξε πανω του το χωμα,το και

λεγομενο χους , απ'οπου ερχομαστε και σ'αυτο

ξαναγυριζουμε.Αυριο, θα αναστηθουμε

σελ 34

ΨΙ', 10

ο δε αγαπων την αδικιαν μισει την εαυτου ψυχην,

επιβρεψει επι αμαρτωλους παγιδας , πυρ και

θειον και πνευμα καταιγιδας η μερις του

ποτηριου αυτων

εσυρε τα βηματα του ως το κυπαρισσι , ο ισκιος

του ευθυτενης ως το δεντρο του κι ο ανθρωπος

εκεινος ο φυτευτης ανωνυμος στους ανωνυμους.

Στη δε κορυφη του ειδε η' φανταστηκε να

ισοζυγιζεται ενα επιμηκες βυζαντινο συννεφο

ως λευκη χιων , ως λευκη νεφελη , κατα το

σχημα της μεταφορας

σελ 35

ΨΙΑ' , 11

οτι ωλιγωθησαν αι αληθειαι απο των

υιων των ανθρωπων

εκεινος ο ναυτης , ο Ελπηνορας στον Ομηρο ,

μηνυσε του Δυσσεα να τον θαψει στ'ακροθα-

λασσι, παρα θιν αλος στην αρχαια γλωσσα και

για μνημουρι του στους επερχομενους διαβατες

να στηλωθει , δειχνοντας το κρανιο του , το

κουπι με το οποιο ελαμνε ως ελαχιστος στο

ταξιδι .Κι αυτος θα ζητουσε αντιστοιχα δυο

ξυλα , κλαδια, συνδεδεμενα σ'οριζοντια και

καθετη θεση

σελ 36

ΨΙΒ ', 12

εως ποτε αποστρεψεις το προσωπον μου απ'εμου

στον κοσμο βρεθηκε μοναχος, η μανα του , πορνη

στ επαγγελμα, τον παρατησε μωρο , ο δε πατερας

του αγνωστος. Αυτος ο ιδιος πλανηθηκε ,ληστεψε,

μοιχευσε και συκοφαντησε αθωους .Μετανοησε

βαθεια κι εκλαψε πικρα .Τωρα περιμενει ηρεμος

τη πληρωμη του στη τελευταια κριση .Μοναχος

σελ 37

ΨΙΓ', 13

παντες εξεκλιναν , αμα ηχριωθησαν , ουκ

εστι ποιων χρηστοτητα , ουκ εστιν εως ενος.

σημερα ηρθε ενας ταπεινος ανθρωπος,Μαζι του

λογικευτηκε.Γεωργος.Του εφερε σιταρι

ν'αλεσει, να φτιαχνει το ψωμι του και τον

προσφερομενο αρτο.Εφερε μαζι του και τον

μικροτερο γυιο του .Το παιδι ντροπαλο δεν

ρωτησε τιποτα.Στο τελος , οταν ηταν η ωρα

να φυγουν , σηκωθηκε και περιεργαστηκε

την τοιχογραφια της σταυρωσης.Αυτος τους

φιλεψε σταφιδες κι οταν ειδε τις φιγουρες

τους να ξεμακραινουν εκανε στον αερα

το σημειο της ευλογιας

σελ 38

ΨΙ ', 14

Κυριε τις παροικησει εν τω σκηνωματι σου;

η' τις κατασκηνωσει εν ορει αγιω σου ;

την ανοιξη ειδε τις παπαρουνες σαν το αιμα

του και η νυχτα ειχε πανσεληνο.Στη ριζα του

βραχου ξαγρυπνησε τις σκεψεις του.

Το ξημερωμα επεστρεψε ,Καθαρισε το χωρο

κι ανοιξε το ανατολικο παραθυρο να μπει

ο ηλιος.Σ' ενα πιατο εβαλε τις ελιες και

καθησε στο ξυλινο τραπεζι να φαει

σελ 39

ΨΙΕ ', 15

δια τουτο ηυφρανθη η καρδια μου και

ηγαλλιασατο η γλωσσα μου.

ενθυμηθηκε τον ληστην και κακογνωμον

εκεινον , που μετανοησε για τα κακα εργα

του και σ'εκεινα τα μερη κατασκηνωσε.Λενε

πως αλυσσοδεθηκε να μην πραξει πλεον το

κριμα και τ'αδικο και πως κυνηγαριδες της

περιοχης τον αντικρυσαν και δεν τον

ξεχωρισαν απο αγριο ζωο , τον κονταρισαν

οι αδαεις και τελειωσε ο οσιος τις ημερες

του.Ακομα ενθυμηθηκε τον γεροντα , που

πασχισε να μαθητευσει την ομιλια των

πουλιων και στο τελος τα καταφερε .Κι ο

αλλος αγιος , που αποφασισε να μην

ξαναμιλησει για να μην ξεστομισει απρεπα

λογια.Τον ιδιον , αληθεια , γιατι θ'αξιζει

να τον θυμηθει κανεις ;

σελ 40

Ηρθε στο εσχατο σημειο της περιοχης . Απο-

κρυμνο και μετεωρο .Η θαλασσα , η τροφη

των ψαριων , στο απομακρο βαθος απεραντη

κι η πεδιαδα , η βοσκη των ταυρων , πολυ πιο

κατω στον αδιαπεραστο βυθο της ομιχλης.

Ει Συ ο ποιων θαυμασια και μυστι-

κα

σελ 41

Αλλαζοντας τα ενδυματα της ψυχης του αντι-

κατεστησε και το ονομα του.Το αρχαιο ''Ουτις '' .

Κανεις .Τα χερια του αποχωρισθηκαν την

πρωτερη επιδεξιοτητα κι απεκτησαν καινουργια.

Στο τερμα μιας μερας ειδε περα μακρια στο

βαθος της θαλασσας τη λαμψη του ηλιου πανω

της.Αναγνωρισε το Μεγαλο Ανερμηνευτο .

Εκλεισε τα ματια του σαν ο ποθος του ηταν

ν'ασφαλισει μεσα του το οραμα.Οταν τ'ανοιξε

πλημμυρισε απο φως το σκοταδι .Αναχωρησε

για τους αλλους να συμμερισθει μαζι τους

αυτο το αποκτημα.

Ηγγικεν νυν γαρ ο Αειν

σελ 42

Αλυσσοδεσε τις εξεις και τις επιθυμιες του . Απειρα

τα πειραγματα του πονηρου . πορνικες γυναικες

και τραπεζια εμπλεα αγαθων . κρασια , μαγειρεμε-

να και ψητα κρεατα . ασεμνα τραγουδια .

Εδω το βουνο ανεβαινει εκριζωμενο απ' τη

θαλασσα .Παρατουσε χαμηλωτερα τις ελιες

και τ' αμπελια , τα περιβολια και τους συνοικι-

σμους κι εφτανε ψηλα στεφανωμενο

με σκληρα αμορφα βραχια.Πολλα χρονια

εμεινε σ'αυτη την τοποθεσια.

Χορτασθησομαι ενθα διαμενει το

ονομα αυτου

σελ 43

Τους εχθρους του συγχωρεσε , κι απ ' οσους αδι-

κησε ζητησε συγχωρεση.Καθαρισμενος πια

εμεινε ολομοναχος.Γαληνιος.

Μην απορριψης με θαυμασιε

πλεον

σελ 44

μετρησε μια προς μια τις πετρες , που θα τον

λιθοβολησουν . τις διεσπειρε τυχαια στο λιτο

τοπιο.Διαλεξε το μερος του. Κι αργοπορησε

αναμεσα στους ανθρωπους .Με τα λογια του

ερεθισε τους χειριστους.Τον συνελαβαν και

τον καταδικασαν.Εριξαν το φορτιο των λιθων

πανω του.Λευκο περιστερι εφυγε η ψυχη του.

Αιωνιον το αφθαρτον της Αληθειας.

σελ 45

εκει στην ερημο ο λογος του ποιητη ατονισε.

ισχνο το κορμι απ ' την ολιγοφαγια. εσπειρε

και κλαδεψε κληματα . πελεκησε το κουταλι

και το πιρουνι . .

ηρθαν κατα χιλιαδες οι αμαρτωλοι να τους

συγχωρεσει . ζητησε να νηστεψουν κι υστερα

τους εδειξε τα σπαρμενα χωραφια. αλλοι

λενε πως εγινε αυτο κι αλλοι πως δεν εγινε.

Μυστικα τα εργα σου , Κυριε , στους

πιστευοντας

σελ 46

ηρθε στο εσχατο σημειο της περιοχης .Αποκρημνο

και μετεωρο.Εκει αντιμετωπισε την πλανη.

Η τροφη του τ' αγρια χορτα .Εκει του αποκαλυ-

φθηκε η αληθεια.

Δεδοξαστε το Ονομα

fragments from a film noir

ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ ΤΗΣ ΑΦΗΓΗΣΗΣ η' Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ[σελ1-13]α'μερος[γραφτηκε στο Ηρακλειο Κρητης στα καφε του κεντρου τον Μαι'ο του 1999 ]

σελιδα 1

Τα Ονοματα των ανθρωπων στα πραγματα
Δοξολογω

η οραση μου επεστρεψε τροπαιοφορα απ'
το τοπιο
η κινηση στα μαλλια των δακτυλων στη μυρωδια
τους αργοσαλευει
ελπιδες καλυτερης τυχης ,τα μαγουλα ροδινα
ενα-ενα τα αποδημητικα πουλια οιωνοσκο -
πουσαν στην απεραντη διαφανεια / εκτοτε
τα καθημερινα πραγματα [ η' υποθεσεις] εξελιχτηκαν
με φυσικο τροπο/
στη μεγαλη κεντρικη πλατεια
αναμεσα στο δασος των καρε-
κλων επινες τον καφε σου , η μα-
τια λοξοδρομησε στα βλεφαρα / αχιβαδα
χρυση κοσμει το λοβο του αυτιου / οι

ανθρωποι πλησιαζαν κι απο τα τεσσερα σημεια του
οριζοντα πανοπλοι , μεταξυ των αλλων διαπιστωθηκε
η αλλαζονεια, οσοι επεδειξαν ταπεινωτητα ενομι-
σθηκαν μωροι/ το κοκκινο περιεβαλε το μερος
απο τα αρμονικα σχεδιασμενα γονατα εως τη λεπτη
μεση , πιο πανω η λεμονια ανθιζε καρποφορα

εφερε το τσιγαρο στα χειλη, επειτα το εσβη-
σε στο σταχτοδοχειο ,στο λογο δεν υπηρχαν
υπονοουμενα / επηρες
τηλεφωνο ;


σελιδα 2

διαλεχτηκαν για το χρωμα / το φεγγαρι
λιμναζε πανω στα αυτοκινητα, το τηλε-
φωνο ακινητοποιημενη αραχνη πανω
στο τραπεζι- '' φυγαμε κιολας δεν κατσαμε πολυ'΄
η ροδια περπατησε αναμεσα τους , δυο κουβεντες
ανταλλαξε αφωνο το παιδι / - τα ποτηρια με τις
πορτοκαλαδες σερβεριστηκαν διακοσμημενα τη
ματαιοδοξια και με εμφαντικη την επι-
δειξη της πολυτελειας /μεσα
στο πληθος ξεσπασε το γελιο ανερμηνευτο
το μηνυμα /
η δημοκρατια θα εγκαθιδρυθει
σ'ολοκληρη την επικρατεια των
οικισματων /
ν'ακους
ν 'αγορευει ο ερωδιος στ ' ακροκαλαμα

αυτο ειναι μια ανοησια οπως σε καποιες χωρες οπως
εδω / ο φθονος συμβουλευει κακα / η Μαρια εμακρυ-
νε με τα παιχνιδια της / το πρασινο υπερηφανευεται
στα αγκαλιασματα των δεντρων /ελα να παιξουμε
πριν μαραθουμε στη συνηθεια

σαν καραβι μ'ανοιγμενα πανια ορτσαρισες μεσα στη
Πολιτεια , εσυ ο τελευταιος

'' αποψε διαβαζα για την αδικια - τι

σελιδα 3

θ' απομεινει απ'το λαμπρο γαλαζιο ; σαν τα
λουλουδιασμενα λογια σιωπησαν / η
καμπυλοτητα της τρυγονας σαν ειναι φυλακι-
σμενη στη φαντασμαγορια της βιτρινας / δεν
ακουσα κανεναν να διαμαρτυρεται / αλη-
θεια , που ειναι τα ονοματα σας ;

μαζευε στοιχεια για το επερχομενο μελ-
λον , ποιοι ειναι αυτοι , που περπατουν ; το
γκαρσονι περιφερονταν αναμεσα στα τραπεζια
καθαριζοντας την επιφανεια τους και τακτο-
ποιοντας τις καρεκλες σε συμμετρικη
διαταξη/ - αυτη τη στιγμη
φτερουγισε η περδικα απο το πετρωτο προς
αγνωστη κατευθυνση, η αναμνηση της παρεμεινε
στα φορεματα των γυναικων

δεν μας βοηθαει η μνημη μας
να θυμηθουμε τον ανεμο
γλυκεια η ωρα , που διαβηκες ξαν-
θη η' σταροχρωμη την ιστορια
σου ,πουληθηκες στους εμπορουε αμο-
λυντη, σαν φρεγαδα αρμενισες στις
φωτεινες επιγραφες , τα ονειρα σου
αποψε δεν θα σ' εκδικηθουν , στο ομολογω εγω,που

σελιδα 4

ποτε δεν συντροφευτηκα μαζι σου , μητε αντικρισα
στα σεντονια την ασπρη κοιλια σου/ οσια
μοιχευμενη μυστικα

οι γρυλοι των τηλεφωνισμων πληθαινουν την
ανεφιχτη μοναξια της τιμωριας μας , η γατα αδικα
εστρεψε τα ματια στην αφαντη σεληνη

'' σ' αυτον τον πολιτισμο δεν αναγνωριζουμε παρα τις
εικονες ''

Τα βραχια ενσωματωθηκαν τον
βρυχισμο των κυματων , ο
κελαηδισμος των πουλιων δια-
κλαδιστηκε στα δεντρα , τα
κοραλλια ασπρισθηκαν στην
ηληκια της θαλασσας , ο
αετος φτεροκοπηθηκε απ'την
ατμοσφαιρα στους ωμους , ο
γλυκασμος των βυζαντινων
ιστορηθηκε στη μυστικη ιχνο-
γραφια τους, η σεληνη φωσφω-
ριζε τα οστα τους στην ανα-
στασιμη ωρα ,


'' μεχρι της 27 του μηνος μην με γυρεψεις καθολου ''

σελιδα 5

νυχτωνει. στο ζαρι εριξε 6 και 3 , δεν το ειδα , το
φανταστηκα

με τι γλυκο τροπο μιλουσε, στα ματια φωλιασμενα
περιτεχνα κοχυλια , το δακτυλο διεγραψε στην
ακρη του το κλαδι του φρυδιου της , μεσα
στα ρουχα κρατουσε τη δροσια των νερων της
γνωριζε πως εγραφε για κεινη , η ποιηση μου
θα διασωσει το ντοκουμεντο της, τεντωσε αγερω-
χη τα στηθη της στη λυπη μου , σε ποιο λιμανι
αραγε θα σε γνωρισω ; σε ποια μουσικη
μελωδιζει το στομα ; θα περιμενω να χαθεις
απροοπτα οπως φανηκες ξαφνικα, μια λεξη
εφτασε ταξιδεμενη '' το ονειρο '' , η πολιτεια
εκδηλωνε τη ψυχολογικη της διαθεση, το αε-
ροπλανο ξεφευγει στον ουρανο αριστερα πιο
γρηγοροτερα απ' το φεγγαρι στα δεξια , μεσα
στους ηχους των ανθρωπων ασημολαμπιζουν
τα συμφωνα σου , τα φωνηεντα σου κρυσταλλα
γυαλικα, ποιος ρυθμος συγκρατει τον
σκελετο σου ; τ' ασπρα ποδια θα μου ξεφυγουν
σαν τ' αγριοπεριστερα, μητε θα σ' αγγιξω
στον υπνο σου , ποτε δεν θα μαθω την ιστορια,
που θα διηγηθεις, ματια περασμενα στη
νοσταλγια , το τσιγαρο , που αναψες
στα χειλη σου δεν λογαριαζω αν ειναι το τριτο
η' το τεταρτο , δωρο ωραιοτητος, ποιηση ,
που υποχωρεις στο βλεμμα απαλη, τι να
στοχαζεσαι στις συναναστροφες σου ; σε ποιο

σελιδα 6

κυνικο μικροαστισμο αντιστεκεσαι ; η ανατολη κολ-
λημενη στα χειλη σου , κι ο κυκνος σε δωροθετησε,
η καμπυλοτητα του μετωπου ,η ευθεια της μυτης ,η
σφαιρικοτητα του σαγονιου , ο κυλινδρος του λαιμου,
τα διδυμα σφαιριδια του στηθους , η καμπυλοτητα
της κοιλιας , σ 'ακουσα : '' ασπρη
πλατη ,ασπρα ποδια''/ απομακρυνθηκες
στη θεση των αρχετυπων ,η Μεγαλη Ανοματιστη

νυχτωσε .στο ζαρι εριξες 5 και 4 ,ουτε
κι αυτο το ειδα ,το φανταστηκα/
απο τον θρηνο της απαρνημενης
''τον αδικο τον αρνητη πηγη
να μην τονε ξεδιψασει, μονο
ν'ανοιγουν αβυσσοι στα περπατηματα του
κι ως γυρει ν'αποκοιμηθει να μηνε
τυχει να ξυπνυστησει ,να μην αξιωθει
κερι , μητε ξυλινο σταυρο παρα σκορπιους
κι ακανθια στη κεφαλη του ''

και τουτο συνεγραψε συναξαριστης :''Την
εικοστη ενατη του μηνος Μαγιου , κρουοντας
ηλεκτρικες κιθαρες αγγελοι νεαροι
μακρυμαλληδες εξαπεστειλαν οξεα
μεταλλικα βελη κατα πασα κατευθυνση του
οριζοντα επαγγελοντας την Ουτοπια . Καποιος
κραζωντας .''ολοι μαζι να'' βωμολοχησε.Την επαυριο
λιαν πρωι τον κρεμασανε σ'ενα γραφειο ''

σελιδα 7

η λυρα αναληφθηκε στα
ραμφη των γλαρων
η ωρα ηρθε με ωραια περιτεχνη βουτια
ο βουτηχτης να κλειστει στα νερα- τα
δοξαρισματα στα χερια του λυραρη κεντουσανε
στη καρδια το φημισμενο τεμπλο του αγιου- ωσαν
τη ζαργανα ισκιωθηκε στην ακρογυαλια ,αν
ισως ομορφηνε η μερα ηταν ,που την συναντησε, ο
δοξαριστης
συγκαταλεγεται μεταξυ των βιρτοουζων στο
ειδος ,στη ζαλη των ποδιων ξεσηκωθηκε
η ψυχη τους / τ'απογευμα φερανε οι
γλαροι πισω το σχημα της λυρας ,αναζη-
τησε στ'αξια χειροδακτυλα της τη χρωμα-
τιστη παλετα της ομορφιας

Ποιος ονειρευτηκε στη δυστυχια του εκεινο το ονειρο;
οι λαμνοκοποι συντροφοι ολοι αποσυρθηκαν στα
γυρω ταβερνεια, θα επεστρεφαν το πρωι μεθυσμενοι,
εκεινος θα τους ξεχωριζε θολα μεσα στ'ανοιχτα του
ποντου, καθως θα σηκωνει το παραγαδι ψαρια κατα-
φορτο
στα ξεφωνηματα τους δεν θ' αποκριθει , μονος αυτος
θ ' απομακρυνθει ορκισμενος ταξιδευτης / πηρε
τη λυρα συντροφια οπ'εμαθε να γλυκοδοξαριζει


Εκεινα δεν ειχαν τελος , μιας κι αρχινησαν

σελιδα 8

μπορει τα παιδια να ερμηνευουν αυτους τους ηχους;
καθως απολαμβανουν τα παγωτα τους στις διπλανες
καρεκλες/ η κοιλια της γκαρσονας εξειχε
λευκη, ασπαρτη /
δολοφονοι,
στειλτε τ'αεροπλανα σας να μας βομβαρδισουν, η
ναρκικευμενη οργη στο κατεργο της μοδας, στο Βορεια'
στο Νοτια ενδιαμεσα
η θαλασσα μεγαλομε-
τωπη, στη μορφολογια του
κοντακιου αρθρωθηκε ο
τραγουδισμενος λογος . ο
ανεμος τους θα σαρωσει τα
κακα , αγγελοι εκδικητες
με πενταετη θητεια / Πανω τους. με πυρομαχικα
Δικαιοσυνης

''Δε τελειωσε, δεν τελειωσε ''με ερπυστριοφορα
λογια, επεδραμαν με ειρωνεια:'' Εγινα καλος ''

Σαββατο:απο τα κομμωτηρια αφιχθεντες , σημαδεμενοι
την ισοβια ειρκτη της βιτρινας στα μετωπα, σαστισμενοι ,
που τιποτα δεν τους αφιερωνουν , τιμωρημενοι να μην
τους βλεπουν αυτους τους πασιφανεις φωστηρες ,
οι κραυγες τους δεν ειναι για να τους απελευθερωσουν
αλλα να τους ριξουν στην καταισχυνη , την εσχατη ,
που αξιζουν

σελιδα 9

ειμαι ,εδω/ εκει , δεν ειμαι
σε ποια γλωσσα θα μιλησουν τα περιστερια
στον αυριανο σφαγιασμο της ανατολης; με
γελια περιφεραμε τα γυμνα ποδια μας
στο γυαλο, η μυρωδια των ανθρωπων εξαισια , αρα-
διασμενοι στα σκορπια πευκα με σχοινια σφιχτο-
δεμενοι στους κορμους γυμνωμενοι σημαδεμενοι
πολλαπλα με τοξα/

η γνωστη ρηχη ρητορεια : '' το μελλον
σας ειναι η ανεργια , τα ναρκωτικα , η
μονη εγγυηση η ψηφος σας σε μας ''

'' εαν ειχαμε ενα μεγαλο ποσοστο ''

''αρκει ενα μικρο παραδειγματακι ''
σαν ταφοπετρες πανω στη ψυχη τους,
η ψυχη μας ευκολα δεν συνειθι-
ζει στη δημαγωγικη απλοι'κοτητα,
ουτε παρηγοριεται με τετοια και τετοια

ανθιζοντας σωρο χαμογελα πειραματιζονταν στο
σχοινακι , με κλαματα δυνατα το διεκδικησε , πριν
απο λιγο καιρο περπατησε για πρωτη φορα

πρεπει να πληρωσω το παγωτο ,που εφαγα , η
στοιχειωδης οικονομικη πραξη , υπακουος
στο Νομο του Εμποριου

σελιδα 10

ανοιξε την πορτα, τα ελαφια
ξεχυθηκαν,τα δεντρα ανηφο-
ρισαν, σταθμευσαν στα
σπιτια παραδιπλα, τα συνοδευσαν
πληθος πουλια , η θαλασσα ηρθε
γαληνια απ'τα δυτικα , στα
μπαλκονια στοιβαχτηκαν τα παι-
δια , κατω στο δρομο θεατρινοι
παρισταναν τα παθηματα της Αρετουσας
και του Ερωτοκριτου, στο τελος
χειροκροτησαν εγκαρδιωμενοι κι επειτα
ενας-ενας ταπεινα χωθηκαν στις
εκκλησιες για την Ολονυχτια,
το πρωι κατεβηκαν να κολυμπησουν
στη γαλαζια θαλασσα, κανενας δεν
ντραπηκε για τη γυμνοτητα του, οταν
αργοτερα βρεθηκαν κλεισμενοι στα
διαμερισματα τους ανοιξαν τις
τηλεορασεις , θρηνησαν την
ανικανοτητα να ονειρευονται , απο
τις φωτογραφιες τους στα καδρα
του τοιχου εστελναν τα χαμογελα τους
σταματημενα , ελπιζουν στο παιδι,
που οσο να'ναι θα περπατησει ,
το κλαμα του στο θανατο τους
τους ζωντανευει,
τουτο ειπε ο μελωδος

σελιδα 11

η γλωσσα μου θ'αρμολογηθει ως οικια μ'αυτα τα μικρα
αποσπασματα των λεξεων

ανασα-
το στηθος φουσκωμενο ροδακινο απ'την ανασα σου,
ροδακινια διπλοφορη η ' και πορτοκαλια ομφαλοφορα

βηματα-
σταματωντας τα δεντρα τα βηματα τους σκορπισαν
στο χωμα χοντρες ριζες και ριζιδια , μια μηχανη αργαλειου

γαλα -
τα χρωματα της τεμπερας τ'αναμειξε με το γαλα της αγριας
συκιας ,σε σκονη το κιτρινο, η ωχρα , το χοντροκοκκινο,
το γαλαζιο , να ιστορηθει ο λιποσαρκος αναχωρητης , ως
αγριο πτηνο στους βραχους , μεσα στο ερημο τοπιο

δωματιο -
απ'το ανοιχτο παραθυρο ορμησαν μεσα στο δωματιο πουλια,
ωρα προμεσημβρινη , αφου γαληνεψαν πανω στα επιπλα
οταν ηρθε η ωρα τους αναληφθηκαν στα λαμπρα κρυσταλλα
του πολυελαιου, σ'αλλες εποχες θ'αποτελουσαν τα μορφωματα
των αστερισμων

εψιλον -
στο σχημα των χειλιων σχεδιασε το εψιλον ε,
πανευτυχης για την εφευρεση

σελιδα 12

ζητουμενο -
κανενα ζητουμενο δεν προεκυψε απο κεινο το ειδος των
δεδομενων , κατα συνεπεια η επιστημη καθυστερησε

ηληκια-
σ'εκεινη την ηληκια η χωριστρα των βαμενων μαλλιων σε καμια
περιπτωση δεν αντιστοιχουσε σε ευθυγραμμο τμημα μιας ευθειας

Θεος-
πως στις καφετεριες , τα συγχρονα μοναστηρια , οι νεοι
μοναχοι λατρευουν το θεο ;

Ικτινος-
'' απ'τα πετρωματα , τα πλεον εκλεκτα, να διασωσουμε την ομορφια
της απειροτητας'' , μ'αυτο τον τροπο διηφθηνε τις εργασιες ο Ικτινος

καλαμια-
τα καλαμια χαρισαν στη φλογερα το σχημα της, και σ'αυτα τα
βατραχια διδαξαν τα τραγουδια τους

λατρευω-
λατρευω τον δεικτη και τον παραμεσο , καθως προσαρμοζεται
στα λογια σου

ματαια-
παρ'ολες τις επιμονες προσπαθειες ματαια το ματι αναζητησε
να συναντησει το αλλο ματι , εκεινο αλλαζονικα αποφυγε τη
παγιδα του.Την αλλη μερα εξουθενωμενο παραδωθηκε στη
μαγεια του ανευ ορων

σελιδα 13

νηστεια-
ακουσε για πρωτη φορα τη λεξη , ρωτησε να μαθει το περιεχομενο της
, δεν πηρε σαφη απαντηση

ξεραμενα-
φυσηξε ο αερας το φθινοπωρο , τα φυλλα με χορογραφικες κινησεις
συναντησαν το χωμα , ξεραμενα

ομιλια-
δωδεκα τον αριθμο ομιλιες διασωθηκαν , εννεα σε αποσπασματα,
και σε περιληψεις εικοσι τον αριθμο.

παραδεισος-
στον αριστερο ωμο η κιτρινη λωριδα του υφασματος, στο αριστερο
αυτι ενας βοστριχος στη θεση του σκουλαρικιου, παπουτσια πανινα
στα ποδια, δεν θα φυτρωσουν στους ωμους της φτερουγες αγγελου,
σαν αλατι της αλυκης το χρωμα των δοντιων , σ'αυτον τον παραδεισο
μετεφερε το γαλαζιο τ'ουρανου στα βλεφαρα,κορη με παντελονια
...ετων...ονομα...επωνυμο...,που οσο την κοιταζω τοσο ομορφαινει
,συλλογιστηκα:'' Ειναι η ματια μας,που ομορφαινει τον αλλον.
Φυσικα αυτη η ευκαιρια μας δινεται πολυ σπανια ''

ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΕΙΑ ΤΗΣ ΑΦΗΓΗΣΗΣ η' Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ[σελ14-21]β' μερος[γραφτηκε στο Ηρακλειο Κρητης στα καφε του κεντρου τον Μαι'ο του 1999]

σελιδα 14

ρητορευει -
αρχικα ο χειρισμος του λογου ηταν ατεχνος
με τον καιρο και την ασκηση βελτιωθηκε.
Πολλοι θαυμασαν την ικανοτητα του να
ρητορευει , αργοτερα διαισθανθηκαν τα
ψεματα του και τον παρατησαν , στο τελος,
αρκετα μετεπειτα, αναστηλωσαν τη περιτεχνια
του σε λαμπρο μνημειο του λογου.
Εγω ,στερημενος το λογο, δουλεψα στις λεξεις
τα φωνηματα των ζωων , τα κελαηδισματα
των πουλιων , συνδιασα με τις λεξεις τις
χειρονομιες και τις γκριματσες του προσωπου.
Το αποτελεσμα , η γλωσσα αυτη , που δεν
ακουτε, οχι πως ειναι σπουδαια αλλα γιατι
ειναι φυσικη την προτιμω. Που βρισκεται
η αληθεια ; Ουτε εδω , ουτε εκει , πουθενα
δεν βρισκεται

Το χρωμα στα μαλλια προερχεται απ' το καστανο
, η κινηση του ποδιου απ' το εκκρεμες , πισω
απ' τα καμωματα της ζαρκαδας κινηθηκαν
τα αρσενικα , η δε υπαρξη του ηλιου εντοπισθηκε
απ'τη φωτισμενη προσοψη του κτιριου απεναντι
και ψηλα, ηρθε να πληρωθει για τη σαρκα της,
ενας καφες ,ενα τσιγαρο , ενα ποτο , δεν μπορουν
να δυστυχησουν μεσα σε τοση ομορφια πνιγμενοι,
Rebels κοσμοοργωτες και κοσμοκαλογεροι σαν
τον Ρηγα , εκδιωγμενοι απ' τον παραδεισο θα
επανερθουν πανδοξασμενοι .


σελιδα 15

συνοικια -
Η συνοικια θα τους αποφερει το ζητουμενο .
Εκεινος αντρας ακρως ερωτικος , εκεινη γυναικα
ταπεινη και γλυκεια.Στο επαγγελμα ηταν φυτευτης
τριανταφυλλων , τις νυχτες χωρις προσωπο σεληνης
ψαρευε στη θαλασσα , και μηχανευτηκε πολλουςς
τροπους να συλλαμβανει πουλια .Το γελιο εκεινης
εψαχνε το μπρατσο του , απ 'το μελι και το γαλα
στις τροφες του ενδυναμωμενο , η ανασα του ταυρου
πυρωμενη την εκαιγε στο λαιμο , οπως ο καυτος
λιβας τα σπαρτα καιει .Συν τα αλλα ηταν καλλιφωνος
και ταιριαζε τραγουδια.

σαν τη παπια κολυμπαγε
σαν τη χηνα φτερουγαγε
σαν τη βιολα μυρωδιαζε
σαν το ροδο ερογδιαζε

στα ποδια της κλωναριασε
στα στηθη της λεμονιασε
στα χειλη της ανατολισθηκε
στη κοιλια της σπαρτισθηκε

ηταν της αγαπης λαβωμενη
ηταν της αγαπης ορκισμενη


σελιδα 16

τυλιγω -
Οταν ο ηλιος κατεβαινει στη δυση το φως του
ανεβαινει , στις κορυφες των κτιριων , στα
αναιμισματα της σημαιας , την ωρα εκεινη τα
συννεφα καραβια , που το μεταφερουν , οι
ανθρωποι αναβοντας τα ηλεκτρικα φωτα αγνοουν
αυτα τα συμβαντα στο κοσμο .Ετσι φαινεται να
ειναι δικαια η τιμωρια τους με κομματια σκοτους,
που σαν λιθαρια πεφτουν πανω τους .''Μονο , Εγω,
τυλιγω και ξετυλιγω τον κοσμο στο φως και στο
σκοταδι ''.Φετος ειναι η μοδα οι γυναικες να φορουν
μαυρα, οχι βεβαια σαν εκεινες ττις μαυροφορεμενες
της σκλαβιας , η' τις μανες , τις αδερφες και τις
αρραβωνιασμενες των πικροθανατισμενων .
Η ασπρη σαρκα τονιζεται φωτεινοτερη σε σκοτεινο
φοντο, ισως επειδη το μαυρο χρωμα απορροφωντας
το φως δεν το στελνει πισω.Βλεπω γυρω τους
αντρες να καπνιζουν , σαν απογαλακτισμενα βρεφη.
Βλεπω γυρω τις γυναικες να καπνιζουν , τον φαλλο ,
που δεν κατεχουν . Το ακκορντεον με τις παληες
μελωδιες ζητιανευε τη φιλευσπλαχνια τους με
δολιο τροπο


σελιδα 17

υψηλοφρων -
το σκυλι βρισκει το δρομο του αναμεσα απ'τους
ανθρωπους , ο τυφλος , που οδηγουσε χαθηκε
προσφατα.Μια τσιγγανα διπλα μαντευει στα χερια
τα μελλοντα του αιωνα . Αντιφαση υψηλοφρων .
Σχημα οξυμωρο της λογοτεχνιας. Τα πετεινα τ' ουρανου
σε λιγο με ελικοειδεις κινησεις θα φωλιασουν .
Αυριο θα ψαλλουν τη μερα , που θα'ρθει , εν αγνοια.
Τωρα στηθηκε το σκηνικο της Βραδυνης Παραστασης.
Αινειτε Αυτον . Με μπυρες , ουισκι και πολλα γελια.
Λειτουργηθητε στον Μικρο Εσπερινο
της Εξαπλωμενης Μοναξιας . Ας μην ειμαστε
ζηλοφθονοι , Ποτε δεν εμφανιστηκαν αλλοτε
πανω στη γη ομορφοτερα πλασματα.


σελιδα 18

φιλοσοφια -
αδειαζουν και γεμιζουν συνεχως οι γαλαζιες καρεκλες ,
οπως τ 'αμπαρια του καλου γεωργου απο γεννηματα.
Ποτε στη φιλοσοφια τα Χρωματα δεν υπηρξαν αντικειμενο
σοβαρης ερευνας . Ποτε μια Θεωρια των Χρωματων .
Η νυχτα πεφτει και φωτιζονται τα προσωπα των ανθρωπων,
οπως η σεληνη φαινεται οταν πεσει η νυχτα .Η μουσικη
εδω και ωρα στιβαζει ρυθμους, οπως τα τζιτζικια το καλοκαιρι
στιβαζουν φωνες , που δεν ακουγονται , αν και εκκοφαντικες,
κατεβαινοντας απ 'τις πλαγιες ως τα πευκα του γυαλου,
ειτε μενοντας αγκυρωμενες σ'ολα τα δεντρα του
περιβολιου , αμυγδαλιες και συκιες , πορτοκαλιες ,
αχλαδιες και ροδακινιες .Και τωρα η φιλοσοφια του
ειναι και του μη-ειναι , κι αυτη η ερωτηση της ηθικης,
πως γινεται να ειμαστε αυτο που ειμαστε ;
Να. Η ξανθια κοπελλα με τη λακ στερεωσε τα μαλλια
της βρεγμενα .Ω. Η Ενδοξη Ποιηση του Εφημερου.
Επιτελους η καθημερινοτητα εκδικηθηκε
την Αιωνιοτητα .

η σιλουετα της λεπτη , ψηλα ποδια , μικρο το στηθος,
χαμογελο στα χειλη,
στη μοτοσυκλετα που την πηρε ανασηκωθηκε η
φουστα της .Αυτο το ειδα .Στη Φιλοσοφια εμφανιστηκε
για πρωτη φορα η Εννοια της Ωραιοτητας.


σελιδα 19

χειροτερο -
Γιατι τα πουλια ακομα διαλεγουν τη πολιτεια για
τη φωλια τους , και δεν την αφηνουν ερμαια στα
εντομα ;Ισως απ' τη φυση τους να απεχθανονται
το χειροτερο.Η ψυχολογικη ερμηνεια των πουλιων
ειναι καταλοιπο της ανθρωποκεντρικης μας
ιδεοληψιας για τον κοσμο , που ζουμε..Οπως στη
λογοτεχνια στα κοκκινα χειλη του κοριτσιου
ωριμαζουν κερασια , η' οπως στο κορφο της κορης
ανθισε μ ' αρωματα ο κηπος , η ' οπως στα ματια
της καΡπιστηκαν οι πικραμυγδαλιες . Ποιος ειναι
ο Ιουδας , που τσεπωσε τα τριαντα αργυρια της
προδοσιας μας ; Εμεις Ολοι , αυτος ειμαστε : κατα
μια αποψη .Ειπαμε προσοχη στις ιδεολογιες . Αν και
Φανταχτερος Κοσμος Φανταχτερα Πορευεται .Αυτα
ολα χωρις διαθεση ειρωνειας η ' χλευασμου τα
διατυπωνω .



σελιδα 20 , 21

ψεμα -
Εισαι η πιο ομορφη απ 'ολες οσες ειδα ως τωρα ,
τα μαλλια σου τα φυκια της θαλασσας μοιαζουν ,
επειτα στη νωπογραφια φανηκαν κοκκινα
τα χειλη , υστερα σ' εκρυψα οπως λαγουδινα
κρυβεται στους βατους, τα ποδια σου ποταμια
ασπροποταμα διδυμα , στο τελος τα τελειωσα
με δυο σειρες πεντε- δακτυλα .Επιτηδες δεν σε
ζωντανεψα , να μην εισελθει το Πονηρον στο
λογισμο μου . Αυτο ειναι μεγαλο ψεμα .Και
σαν Μεγιστος Ψευτης θα κριθω στη Τελευταια
Δευτερη Κριση.

ωμεγα -
''Εγω ειμαι το Αλφα και το Ωμεγα ''
''Εγω ειμαι το Βητα και το Ψι ''
''Εγω ειμαι το Γαμα και το Χι ''
''Εγω ειμαι το Δελτα και το Φι ''
''Εγω ειμαι το Εψιλον και το Υψιλον '' -
''Εγω ειμαι το Ζητα και το Ταυ ''
''Εγω ειμαι το Ηττα και το Σιγμα ''
''Εγω ειμαι το Θητα και το Ρο ''
'Εγω ειμαι το Ιωτα και το Πι ' ''
''Εγω ειμαι το Καπα και το Ομικρον ''
''Εγω ειμαι το Λαμδα και το Ξι ''
''Εγω ειμαι το Μι και το Νι ''

''Εγω ειμαι η Γλωσσα ''
Εγω , ειμαι ο Σκηνοθετης Της

Αυγη τα βηματα μας στη γη , στο ελαφι δωριστηκε
η ζημια της ηττας του ,στον ιερο κορμο της λευκας
θυσιαστηκε , μαζευτηκαν νοτισμενα ξυλα οξυας ,
τα ποδια του ριγωσαν , στηλωθηκαμε τυφλωμενοι.
Υστερωτερα φιλιωσαμε χωρις τα ψεματα της
ωραιοπαθειας.

''Εγω ειμαι η Γλωσσα , που θα ορμησει στην
ωραιοτητα σου ''σαν κυνηγοσκυλο ασκημενο
χρονια στη μυρωδα του θηραματος, θα σ'
ανακαλυψει κρυμενη πισω απ 'τους θαμνους
σου , η μασκα της Σερβιτορας δεν θα σε κρυψει ,
οι κρινοι , που κραταμε θα σε σπειρουν , αδυνατο
να ξεφυγεις τα αιχμηρα , μοιραια , βελη των
Βλεμματων

ΙΕΡΟΤΕΛΕΣΤΙΑ ΤΗΣ ΑΦΗΓΗΣΗΣ η'Η ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ[ σελ22- 27 ] γ ' μερος [ γραφτηκε στο Ηρακλειο Κρητης, στα καφε του κεντρου τον Μαι'ο του 1999]

σελιδα 22

Μια μερα κοντα στο ξημερωμα τους φωναξε να ξυπνησουν. Ηθελε
τους δειξει και να συμμεριστει μαζι τους τη μυστικη παραλια , που
ειχε ανακαλυψει .Εκεινοι δεχτηκαν με χαρα.Κατεβηκαν στα βραχια ,
που τα χτυπουσε το κυμα. Οι γλαροι στην εμφανιση τους σηκωσαν
τις φτερουγες τους στην ατμοσφαιρα.Τους γοητευσε το φως στα
ταξιδια του πανω στα νερα.Λιγα μετρα απ'την ακτη αναπηδησε και
ξαναβουτηξε το ασημενιο λεπιδι του ψαριου .Τον ακολουθησαν στο
κολυμπι , του ορκιστηκαν παντοτινη την αγαπη τους στα κοχυλια.
Ψηλα πισω τους ανεβαινε το βουνο , πετρωμενος θαλασσινος γιγαντας.
Διαβηκανε με χαρες τα περασματα των νησιων κι ανοιχτηκανε
με ηρεμια στο πλατυ πελαγο. Η νυχτα ηρθε ακολουθωντας
τη δυση του ηλιου , που σαν να σφαγιαστηκε εχυσε πισω του
κοκκινο αιμα.Τους πλησιασε ενα λαμπρα φωτισμενο υπερωκεανειο,
τους περασαν για ναυαγους και με δυνατες φωνες απο εκει τους
καλεσαν ν 'ανεβουν.Ερριξαν την ανεμοσκαλα , ενας- ενας σαν μαυροι
ισκιοι ανεβηκαν στο καταστρωμα , πλην ενος.Εκει τους περιμεναν
οι αλλοι , εφυγαν μεσα στη νυχτα με ασματα του συρμου και
χαχανητα .Εκεινον , μοναχο τον αφησαν στα μαυρα νερα
να πνιγει. Και πνιγηκε ο ερημοτατος των ανθρωπων.

Σαν πικραμενος , που ηταν εγυρε ν'αποκοιμηθει στον ισκιο
ενος πευκου.Κατα το μεσημερι τον ξυπνησαν οδοιπορειες
ανθρωπων,στα μουλαρια και στ'αλογα φορτωμενα τα υπαρχοντα
τους , οι αντρες με βυζαντινες τις οψεις και πισω οι γυναικες
με τα μωρα στην αγκαλια .Τα μεγαλυτερα παιδια , επαιζαν ανιδεα
χοροπηδωντας στα διαρκη πεταγματα της πεταλουδας .Ενας
αναμεσα τους , ισως ο γεροντοτερος τον χαιρετησε , σηκωνοντας
το χερι σαν ευλογια στον χαιρετισμο του .Τον αντιχαιρετησε
στελνωντας την καρδια του .Ως τρεις ωρες κρατησε η πορεια
των δικαιων ανθρωπων.Επειτα χαθηκαν μαζι με τις εικονες τους
κι οι φωνες τους.Κατω στο γυαλο τους περιμεναν,απο χθες

σελιδα 23

το απογευμα αγκυροβολημενα τα καραβια να τους φορτωσουν
για την εξορια .Ανεβηκε το βουνο απ'τη μερια των βραχων , στη
κορυφη του κολλησε με κερι στις πλατες του τις φτερουγες
τ' αετου , ορμησε προς τους γκρεμους κι επεσε, ελευθερος να
πετα στην ατμοσφαιρα .Οι ελιες πληθυναν απο κατω του
στις πλαγιες και στα χωραφια , και τα σιταροχωραφα αρμενιζαν
κιτρινα καθως ψηλωνε ακολουθωντας τα ρευματα του αερα,
ολο και ψηλωνε . Για ωρα πολυ πετουσε κι ειχε ξεχαστει ,
ομως σαν ελιωσε το κερι στις καμενες πλατες του
απ' τα φλογοβολα του ηλιου , ευχηθηκε
σαν φτασει κατω να φυτευτει σαν κυπαρισσι ορθοκορμο
σε τοπο σκεπασμενο απο κοκκινες παπαρουνες πληθος. Κι ετσι
εγινε στον ερημοτατο των ανθρωπων.

Κατα τις συνηθειες εκεινων των εποχων νηστεψε σαραντα ημερες
,κι ασκητευσε διαμενοντας στις κουφαλες των δεντρων και στα
κοιλωματα των βραχων .Ετσι ετοιμασθηκε , καθαρισμενος απ 'τις
αμαρτιες , και σαν ηρθε η ωρα εφτασε στο καθορισμενο μερος.
Εσυρε τη βαρεια πετρα στο πλαι' και μπηκε μεσα στη σπηλια ,
βρεθηκε στην αιθουσα με τους σταλακτιτες και τους σταλαγμιτες .
Εκει βρηκε την εικονα ,απο τα ιστορημενα χαρακτηριστικα πανω
στο σανιδι της με την εγκαυστικη μεθοδο μπορεσε να συμπερανει
πως ηταν δυνατος και ρωμαλεος .Βγηκε και μετακινησε το βραχο
πισω στη θεση του ,κλεινοντας το ανοιγμα της σπηλιας . Επειτα
κατεβαινοντας πιο χαμηλα συναντησε τη μεγαλη πολιτεια
των ανθρωπων .Κανενας δεν τον αναγνωρισε , ουτε τον προσφω-
νησε με τ'ονομα του , αυτον, που ολους τους γνωριζε , μ 'ολοκληρα
τα γεννεολογικα τους δεντρα.Δεν τον παραξενεψε η συμπεριφορα
τους , περιμενε η ιδιοτελεια τους να ταιριαζει στην αναισθησια
και στην αχαριστια τους.Σιωπησε στα βαθη της καρδιας του το
παραπονο για κεινον τον ανθρωπο , βουβαθηκε στο στομα
η εξιστορηση των μαρτυρηματων . Για κεινον τον ερημοτατο
των ανθρωπων.

σελιδα 24

Εκεινη τη χρονια ολα συνεβησαν αναποδα.Ρηχα τα λογια των ανθρωπων
και τα φερσιματα τους αδιαντροπα .Η σκληροτητα κυριαρχισε στη
καρδια τους .Τοσο ηταν καταπτιστοι , που πλησιασε η αναποδραστη
καταστροφη τους .Πυρ εξ ουρανου κατακαυσε τα σπιτια τους ,
τα ζωα καταγκρεμνιστηκαν στις αβυσσους , που ανοιχτηκαν στη
γη.Οι σωφρονεστεροι τους ειχαν προειδοποιησει για τα μελλοντα
δυστυχηματα , ματαια ομως , δεν εισακουσθηκαν απο τους
αχρειοτερους. Εκεινες τις ημερες εγενετο τρομερη η κολασις
επι του προσωπου της γης. Ορνια αγρια κατασπαραζαν τα πτωματα
και τρωγανε χωρις ελεος τα κεφαλια των ανθρωπων , οι
σαπισμενες σαρκες λεπριασμενες δυσωδουσαν και μολυναν
ολη την ατμοσφαιρα . Μεσα σ ' αυτη την μαυρη κατασταση
στασιασαν οι αντρειωμενοι πανοπλοι εναντιων των φαυλων.
Η αδυσωπητη μαχη κρατησε μια εβδομαδα , συγκεκριμενα
την τελευταια εβδομαδα του Μαι'ου. Κι εκλεινε νικητρια
προς το μερος των αξιων .Τ' ακους αυτο ερημοτατε
των ανθρωπων.

Τον δισκο του ηλιου τον ισορροπησε μ'ενα τεραστιο μηλο , πανω απ'
τη στεγη του νεοκλασικου κτιριου.Σ'εκεινη την ζωγραφικη
ανεβασμενος σε μια βαρκα ανδρας νεαρης ηληκιας με τον κορμο
γυμνωμενο στο φως κωπηλατουσε στα νερα της θαλασσας,
σε καποια αποσταση απο την κιτρινη ακτη, εκει καπου
εριχνε τον ισκιο του ενα τεραστιο ζαρι. Ο αριθμος των
στιγματων του κυβου , που θα εβλεπε ο Θεατης του πινακα
ηταν :ενα , δυο , τρια,στις τρεις τετραγωνες πλευρες του,
που εδειχνε για χαρι της προοπτικης.Τα συννεφα πανω
εικονιζονταν στις γοργες μορφες ρων αλογων , που
καλπαζουν.Μια γυναικα , παλι σε νεαρη ηληκια οπως ο κωπηλατης ,
φορωντας ολοσωμο μαγιο γαλαζιου χρωματος , ετοιμασθηκε
να βουτησει στα νερα απο ενα ψηλο αποτομο βραχο. Και
βουτηξε μεσα στα διαφανα νερα , που αναταραχτηκαν ,
ομως κανεις δεν ανησυχησε , αφου μετα την παρελευση
αρκετου χρονου , δεν αναδυθηκε απ 'τα νερα .Το περιστατικο
αυτο θεωρηθηκε απ'τον ζωγραφο μελοδραματικο στοιχειο
και παραλειφθηκε στην μετειπα εξελιξη της εικονογραφισης.
Επισης και το τεραστιο μηλο θεωρηθηκε ως υπερβολη και
αφαιρεθηκε κι αυτο .Ο μοναδικος διασωθεις ηταν ο νεαρος
κωπηλατης, αν και μετατοπισμενος βαθυτερα στον πινακα,
αποκτωντας ασαφη χαραχτηριστκα . Τελειωνοντας , αφου
αναψε τα φωτα στο ισογειο και στον πανω οροφο του
νεοκλασικου ,υπογραψε στη κατω δεξια γωνια του πινακα.
Ο ερημοτατος των ανθρωπων.


σελιδα 25

Το φως γαργαρο ανα-
διπλωθηκε στα φυκια , η λυ-
ρικη υπερβαλει οταν εικονοποιει-/
η
κληματαρια θα δε-
σει
κοκκινα τα σταφυλια


αυτος ο κοσμος αξιζει - το καλυτερο

στον ναυαγο ριχνοντας κομματια του νοστου , τον
ενδυναμωνουμε στη μαχη του με τον καρχαρια , το
ξερουμε πως σαν διασωθει θα οικο-
δομησει εκκλησια , με κυ-
παρισσια στον αυλο-
γυρο και φωλιες στη στε-
γη των χελιδονιων

Τωρα , που ειμαστε στιβαγμενοι στη πολιτεια , πως
θ ' ανταμωσουμε τη σωτηρια μας ;
με δυο κουμπια στο πουκαμισο της
ελευθερωνεται ο κορφος της,πανεμορφη κοιλαδα,

εδω με δυσκολευει η Γλωσσα

τα παιδια ερχονται γρηγορα στο ζευ-
γαρι, εκεινη ποτιζει τον βασιλικο μην μαραθει, η φω-
νη της διακλαδιζεται/
δεν βαφει τα μαλλια της απο
κοκκεταρια , αλλα επειδη αρεσουν
σ 'εκεινον , χθες της αγορασε ενα
δαχτυλιδι και σκουλαρικια


σελιδα 26

Το πρασινο , το καταπρασινο των
φυλλων
Το χλωροπρασινο της χλοης /

το αυτοκινητο σταματησε στη
γωνια , ανοιξε τη μπροστινη δε-
ξια πορτα, κατεβηκε,
ανεβαινοντας την εσωτερικη σκαλα, στα-
ματησε , καθησε σ' ενα σκαλι,
στερεωσε το κεφαλι της στα
δυο χερια , θυμηθηκε τον πρωτο
αντρα, που της πηρε την παρθενια, μεσα
στο παρκο , πισω απο κατι
ψηλους θαμνους, υστερα τους αναθυ-
μηθηκε με τη σειρα , ο τριτος
ηταν στρατιωτης, καλο παιδι, καλη του
ωρα , οπου κι αν βρισκεται η '
μηπως δεν βρισκεται ;
Τωρα επεσε σε κακα χερια

ευχαριστημενη , που επαιξε τελεια το ρο-
λο της , σηκωθηκε , τη νυχτα ονειρευ-
τηκε τον εβδομο αντρα της ζωης της

Οταν ξυπνησε αργα το πρωι, στο σαλονι
στον δερματινο καναπε ξεφυλλισε ενα
αλμπουμ με φωτογραφιες, εκει ηταν η
μητερα , ο πατερας , ο συζυγος , τα παιδια,

εκεινη δεν ηταν εικονισμενη πουθενα


'' της ασπρης , της μαυριδερης της πρεπει καβαλλαρης ''


σελιδα 27

Ετσι τελειωσε ο Ποιητης:
''με τι υπερηφανεια οι γυναικες επιδεικνυουν
τα αναπαραγωγικα τους χαραχτηριστικα /

σωμα ανεστραμενου εναστρου ουρανου
Πολη λαμπρη
Παγκαλη πολη

στον ουρανο η γαλαζια θαλασσα
βυθισμενοι στα κοραλλια οι ανθρωποι

οργανισμος πληρης ανθρωποσφαιριδιων
Χρυση πολη
αργυρη πολη

εξασκημενα ματια , μπλουζες με τυ-
πωμενα γραμματα , εστιατορια , μπαρ

περιβολι σπιτιων , ανθρωπων , αυτοκινητων
Πολη πορνικη
Παρθενα πολη

αγοραζουμε και πουλαμε τα σωματα μας
στη τιμη της ζωης , φανατικοι

φιλοσοφια της απουσιας , της παρουσιας
Πολυβουη πολη
Παμφωτη πολη

το αρωμα του εσπρεσσο , αντιπαλευει
το αρωμα στη ριζα του αυτιου της

θεατρο των Χρωματων , των Κινησεων
Πολη πολυανθρωπη
Κατοικημενη πολη

ο δρομος στριβει δεξια , επειτα αριστερα
ξανα αριστερα , πιο κατω δεξια , επ 'απειρον

Βλεμμα της επιθυμιας , της Ορμης
δαιδαλικη πολη
συγχρονη πολη

τρυπημενη απ'τους αιχμηρους ηχους των αε-
ροπλανων , ηδονικη γυναικα σε οιστρο

Νικητρια του απειρου
Πολη φανταχτερη
βαβυλωνια πολη



ενδοξη μοιχαλιδα ''

Drinking a Beer . Viva

A Continuous Thoughting of on Picasso ' s Guernica

Θεια Μιλτενα [ '' Πορτραιτα Ανθρωπων '' ] 1 μερος [ Οι δικοι μας ανθρωποι ]

Θεια Μιλτενα [ '' Πορτραιτα Ανθρωπων ] 2 μερος [ Οι δικοι μας ανθρωποι ]

Θεια Μιλτενα [ '' Πορτραιτα Ανθρωπων '' ] 3 μερος [ Οι δικοι μας ανθρωποι ]

Θεια Μιλτενα [ '' Πορτραιτα Ανθρωπων ''] 4 μερος [ Οι δικοι μας ανθρωποι ]

Θεια Μιλτενα [ '' Πορτραιτα Ανθρωπων ''] 5 μερος [ Οι δικοι μας ανθρωποι ]

Το καλαθι [ Basket Ball ] Απο τα '' Αθλητικα Θεματα '' ]

Ο καφες [ Απο τα '' Λαι'κα Θεματα '' ]

Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ [ α ' Δωρο - στ ' Δωρο ] α ' μερος [ γραφτηκε για την Λιμνοθαλασσα του Μεσολογγιου ]

α' Δωρο

εφευγε η πολη βορεια, η ' εμεινε στασιμη ,σιμωνε ο
νοτος η' μονιμα οπισθοχωρουσε, στ'αριστερα η θα-
λασσα ρηχη, στα δεξια η θαλασσα αβαθης , στη
μεση το πελαγου ευθεια γραμμη ο δρομος, στ'α-
ριστερα της ζυγαριας αντιζυγιζονταν το ποδηλατο
κι ο φτωχος ψαρας , τα βραχια τ'αρμυρικια , τα
ξυλινα παλουκια , ο φραχτης της θαλασσας ,το
πλεουμενο σπιτακι της θαλασσας , γλαρονι , -
μ'ασπρογαλαζες μπογιες χαμογελουσε ο κοσμος /
Εγω, που βλε-
πω ερμηνευοντας τον κοσμο, Εγω , ο κατασκευαστης,
ο ιερος μαραγκος των ψαριων, Εγω, ο ξενιος ψαρας,
αλιευς των ψυχων, ημαρτον ,ο ισορροπιστης
στο σχοινι: ''εδωθε - εκειθε '' μετεωρος, μεγαλυνω
τα εργα Μου , απ' τα βαθη της ψυχης, τα εργα Σου
μεγαλυνω /
Εγω , πληθυνθηκα ως
οι κοκκοι της αμμου στα εικονισματα κι αυξηθηκα
ως τα πανυψηλα βουνα στα λογια, αιωνια/
Εγω , ειμι η ευθεια ο-
δος
Εγω , το χελι , ο εγχει-
λος
Εγω , ο κεφαλος, Εγω
ο βηματιζων στο Μεσον , Εγω , λακωνιζοντας οδευ-
ω, Εγω , ερημιτης εν τη πληροτητι , Εγω , συμμε-
ριστης των Προηγιασμενων δωρων , Εγω , πενης κι
εχορτασθηκα , διψασμενος κι εξεδιψασα , Εγω ,
ο μικρος , ο Μεγας , εγω , ο ανθρωπος /
Εγω


β ' Δωρο

απ' τη μερια της δυσης ξεμπαρκαρε ο αρχαιος
καραβοκυρης , τα βραδια γυρω απ 'τη φωτια,
π' αναβαμε να ζεσταθουμε στα κοκκαλα μας
ξεμπερδευε επιδεξια τις περιπετειες , εκεινη
ομως , που περισσοτερο μας τρομαξε ηταν
εκεινη η παραξενη της μαγισσας γυναικας
, που μαγεψε τους συντροφους μας σε γου-
ρουνια , εκεινα τα αγρια και βρωμικα, ο πιο
μικρος αναμεσα μας το πηρε ασηκωτο κι
αψηλωθηκε ασχημα ο νους του ,ετσι την ορι-
σμενη ωρα οταν τ ' αστρο ερχεται να βυθιστει
στα νερα , γαληνια προκρινοντας τον καιρο
στους θνητους , αρματονοντας τρικαταρτο
καραβι ξεφυγε αποφασισμενος κι αραχνος
στο πλατυ πελαγο κατα το νοτο , νεα του δεν
μαθαμε μητε καλα μητε κακα ως τα τωρα,
που ολ' αυτα τ ' απολογουμαι, μητε ακουστηκε
να γυρισε κανενας τους

Μακαριες οι ψυχες , π ' αφηνουνε ξωπισω τους
σαν πεταλουδες πολυχρωμες τα χρωματισματα
στην ατμοσφαιρα, για βραδυνη για πρωινη ,
μνημουρι παντοτεινο των απογονων ανθρωπων

Μακαρισμενοι οι θαλασσιτες των αλυκων , κι αυτοι
και τα αλατισμενα ισκιωματα τους στη θαλασσα
τη ρηχη κι αβαθη
των αβυθων


γ ' Δωρο

Απ' την αβεβαιη μερια της θαλασσας δεθηκε με
διπατα , τριπατα τα καραβια / στα
μπαλκονια αγκαλιαζανε τα παιδια σφιχτα στο
στηθος , τρισαλι των φτωχων του αιωνα /
τα ειρηνικα
του μελλοντα αιωνα θα καταφθασουν στο λιμανι
νωρις αυριο το πρωι'/
αν προφητευεις
την αδικια , ποτε μαντη κακων , αισχημονεστατε ,
θα προμηνυσεις την δικαιοσυνη ; /
αριθμω
απειρα τα περατα των λογων , δηλαδη ο λογος
με την αυστηρη εννοια των αρχαιων , Ελληνων
των δικων μας προγονων/
εφτασε στο
βυζαντινο εκκλησακι ο ορθρος με τα τρεμουλιαστα
αγγελματα των γλαρων , τον γυιο της τον κατα -
σαρκωσε στο κυπαρισσι ισκιο καται'σκιο ''εδωκας
στις αμαρτιες μου μεριδιο δικαιο , μην μ' αξιωσεις
της τιμωριας '' την ωρα , που τελειωνει το οραμα
των θαλασσινων κηπων/
εξιστορουμαι την απεραντη αφηγηση . πρωτο
κατα πρωτο , πρωτατο , το αλφα , στο βαθος
βυθισμενη η στερια στον αδολο υπνο των μακα-
ρισμενων , αιωνια αφουγκραζουμαι τις φτερουγες
των αγγελων ειτε για την ψυχη /
κι εκειθε
με την ψυχη


δ ' Δωρο

Καποτε θα ερχονταν , θα εφθανε η ωρα , το αγριο
στον τοπο του, το αγριο το φυσικο , οχι το αλλο,
των δαιμονων. ηθελε , λεει , να βοσκησει αμεριμνο
κι ευτυχισμενο σε χλωροπρασινα περιβολια , που
τρεχουν τα νερα αυλακια γυρω απ' τις μηλιτσες ,
επειτα να ισκιωθει στις αγριοτριανταφυλλιες προτου
η ωρα να ερθει να ζευγαρωθει καθως ειναι ορισμενη,
ακομη , λεει , ηθελε καταβαθα να τριποδισει
ελευθερο στο μονοπατι πλαι' στης θαλασσας
τ 'ακρογυαλι/
και
τ 'αναποφευκτο σ ' ανθρωπους και ζωα να το' βρει,
λεει , καλοταγισμενο/
αυτα,
που ηθελε δεν ξερω αν ετσι γυρισαν για κεινο /
ειναι αδιαπεραστα τα μυστικα τα συνθεμελιωματα
του ειναι /
κι εσυ φτωχο
στο νου και δυνατο στο σωμα , πως δυνασαι να
ξεκλειδωσεις τα σφραγισματα των θεων ; /
κι εσυ
δυνατο στο νου και ρωμαλαιο στο σωμα , πως
δυνασαι να ξεκλειδωσεις τα σφραγισμενα
των αλογων ;
κι εσυ ,δηλαδη εγω ,
πως υπαρχεις εκει , που υπηρξε
αυτο / αγριο/
αγριο /
αεικινητο/

Ποιος ξερει ;

Αν στη φαντασια του ειμαι , οτι υπηρξα , ειναι


ε ' Δωρο

ο ηλιος στοιβαχτηκε γαλαζιος , γαληνια περιμενε
το μεγαλυναριο του τρουλου, κι αφου αρμοσε τους
ισκιους του μεσημεριου στους τοιχους , δεν αποσυρ-
θηκε στους εξοχους κηπους , μητε απο τα πρασινα
δεντρα ξεσκαρφαλωσε /

Εγω , που δεν αρνουμαι το ωραιο , ξεκρεμασα
και φυλαξα κρυφη τη λειτουργημενη α -
γιογραφια στους δισεκτους καιρους /
κανεις
να μην μαρτυρησει το μυροβλητο μερος , απο-
κρυφο το παραδιδω στην ευγενικη κληρονομια
των ελαχιστων
Εν πασει περιπτωσει εξακολουθω να σαγηνευο-
μαι αμετανοητος απο την κλιμακωση του ιερου,
μεθερμηνευομενο ταπεινα '' ως των ανθρωπων ''

Ενωπιον των οικηματων αφηγουμαι τη παραδεισο,
που ισως μοναχα εγω αγνοω /
ειτε
αγνωριστη κατεχω ως τωρα


στ ' Δωρο

λυνοντας τα συννεφα ταξιδεψανε τα βουνα , ε -
ξον απ ' τις ελιες , καταφορτωμενες καρπο φετος,
μεταφερανε στις πλατες τους ολοκληρες πλαγιες
στ' αμπελια καταφυτες , τα σχοινια των μαλλιων
τους τα στερεωσανε στα ορθια κυπαρισσια λαμ-
ποντας το αντικαθρεφτισμα τους ο ποντος με-
τακινηθηκε στις μεσα στεριες , εκει γευτηκανε
το εσωτερικο των κοχυλιων , ρωτησανε για τις
καρφωμενες ταβλες , τα ξυλα , που πλεουν στα
νερα , η απαντηση ηρθε ολοκληρωμενη απ' τα
κανονικα χτυπηματα των κουπιων , παρακατω
μ ' αγκυρες αγκιστρωσανε την καρδια μας
την μεθεπομενη Κυριακη /των βαι'ων /

παιρ-
νοντας το νερο με τις φουχτες το κυλουσε ρυα-
κια στη κοιλια της , παρακατω τρυπωνε χρωματιστο
στα φυκια , τολμησε να τ ' αναδευσει πριν το ψαρι
χωθει στη κρυψωνα του ν ' ανταμωσει τα λογια,
ευφραντικα/

παιρ-
νοντας τα καλαμια στα χερια μελωδισε την απα-
λοτητα στο στομα , εν τω μεταξυ ταξιδευανε
τα συννεφα .

Painting Machine [ '' Simfonia '' in Plus ]

Η ΕΞΟΔΟΣ ΤΩΝ ΠΡΟΗΓΙΑΣΜΕΝΩΝ ΔΩΡΩΝ [ ζ' Δωρο - ιβ' Δωρο] β' μερος [ γραφτηκε για την Λιμνοθαλασσα του Μεσολογγιου ]

ζ ' Δωρο

Τα ψαρια καθως βυθιστηκαν με περιτεχνη βουτια
ανακαλυψαν τη πνιγμενη γυναικα π'απεγνωσμενα
αναζητουσαμε στα κτηματα του Ραζικοτσικα μεσα
στα κληματα των σταφυλιων. απ'τα στηθια ασπρα,
στρογγυλα ,αναβλυζε αφθονη η μαρμαρυγη τ'αλατιου,
την ειδαμε μπροστα στον μεγαλο καθρεφτη μ'αρμο-
νικες κινησεις χθες ως αργα τ'αποβραδο να ποστια-
ζει κυκλωτερα τα φορτια των νερων ,που πιαστη-
κανε στα διχτυα της / εξω
απ'τ 'ανατολικο παραθυρο και ψηλα βολταριζε
η σεληνη ολοστρογγυλη μπρατζερα προς τη
χαση ,κατω τα ξυλινα παλουκια, που δενονται
οι βαρκες μας, πριν να διαλυθουν γαλαζιες στον
οριζοντα / τωρα
διαλυθηκαν χωρις αμφιβολια γαλαζια τα ματια,
ωσοτου να φαγωθει στη ματαιοτητα θα'χει στρε-
ψει το πλευρο κατα τα δυτικα, απο πια μουραγια
θα ορτσαρουμε στα καμπυλωμενα μερη, τα ευω-
διαστα κηπαρια της Μαριας ; / Χαιρε ,

η αορατη των λογισμων / Χαιρε,

η επιστροφη της ευτυχιας ,Χαιρε,

η πολυανθουσα τα εγκοσμια ,Χαιρε,


περιστεριωνα της λευκοτητας

Αμην

η ' Δωρο

Αληθεια,πως να ονειρευεται στο θαλασσιο υπνο
του χωμενο το σπιτι εκεινο το ευτυχισμενο ψαρι ,
που σπαρταρωντας λιγοστευει το λαδι στο καντηλι
του, φετος οι θαλασσινοι με τα πριαρια στο αι'βα-
ρι ειναι ετοιμοι / ειναι τα χρωματα να
αιχμαλωτισθουν η' παραμενουν παρ'ολ 'αυτα
ελευθερα πολιορκημενα; / απαντησε , εσυ στοχαστη
των ασημαντων και παντα εφημερων / ρωτων-
τας αναγνωριζουμε στα πραγματα τα ελαττωματα
των ιδεων μας,απαντωντας αιμμοραγουμε την αληθεια/
εχω ενα σπιτακι καρφιτσωμενο κοσμημα
στο γαλαζιο μισοπελαγα ,πεταλουδα στο μεσο
των αορατων/ '' εαλω η πολις,
η λαμπρη , η βασιλευουσα πολιτεια '' γρηγορα,
στ'ανατολικο ν'ανεβουμε στα βαρια καραβια,
οπως- οπως, για τα εφτανησα , ''σα σωθουμε
μανα, αχ. ερμη πατριδα , τ'ορκιζουμε '' να κοπει
συριζα η γλωσσα μας αν σ'απολησμονησουμε''
στην αιχμαλωσια μας ''συριζα,αρνουμενοι
την τυρβη και την πολυτελεια/ εχω ενα σπιτακι
παστωμενο στ'ασπρο λευκο αλατι της αλυκης,
λευκασμενο στην ασπρη συντροφια των
γλαρων / Εει'

Τακη Πλουμα τ'ακους ; και να μετρω και να'σαι
μεσ' στο χωμα / αθανατος


θ ' Δωρο

γλυστρισε λιτα στα νερα τα εργα του, αρμυρενει
τη γνωμη του στα συμβαντα των φυκιων,ως
το τελος απαραδοτος θα πορευεται στον ατρυγητο
ποντο, απ 'τα παναρχαια χρονια βυθιστηκε
αρματωλος στις πολιτειες του , ανεγραψε δε
τ' ονομα του αρχετυπο των παντοτεινων
ιδεων/με τ ' αρμυρικια
πορευεται η μνημη σου στην ισαξια μνημη των
ερχομενων, εσαει/αρκετα στον λυρισμο
της μερας εστρωσα παντοειδη θαλασσινα στο
τραπεζιμου, ποιος να ιερουργει εκει μεσα , στον
ομφαλο , περα ; το θυμιασμα μαρτυρειται
στο συννεφο , αιωρουμενο βαμβακι των
καμπων/σιγουρα , εδω, ανασταινεται το
κατασκοτεινο θεολαμπρο, πασιχαρες
στον ξανθο Απριλη του Ζακυνθινου ποιη
-ταρη/ οραματισθηκα τη ξαπλωμενη λιμνη
σαν γυναικα , και στη θαλασσα τα μαγια ,
τωρα ειν' ο Μαης κι Ανοιξη κι ο Γιωργης,
που' ναι θαμμενος θ' αναστηθει , θα το δει-
τε , Κωνσταντινος Παλαιολογος Δραγατσης
θ 'αναστηθει στη Χρυσοπορτα των Αναπαιστων
Ρυθμων , ναι.
Γρηγορειτε οι Μεταφυσικοι , εμφρονες


ι ' Δωρο

παπιες κολυμπαγανε γαληνιες στα ονειρα των κυκνων,
το ηξερες για τη χλοη , που φυλλαει την ορεξη των
αλογων, μπρουτζινη / το
ηξερες αραγε πως ανεβαζε [ η' μαλλον ανεβαινουν ]
στα επουρανια με τριχινες σκαλες τ' αγριοπεριστερα;
η' προσποιηθηκες τον ανηξερο ,μηπως και γλυτωσεις
την ισοβια καταδικη στα ομορφα και θαυμα-
στα ; / Εσυ , ξερεις . Αληθεια ,ε-
συ ξερεις. Εγω, βουταω στην αμφιβολια των λο-
γων ,εγω αρνουμαι τον εγκλεισμο στην αμφι-
βολια/ Εσυ, ξερεις τα νησια ,που μολις
αποβιβαστουνε τα κακοδαρμενα κορμια μας
μεμιας θα αναληφθουνε εκλαμπρα; / το
ξερεις/ Εγω , μερες συντροφευμενος
με σαυρες , σιτομενος το προζυμι των πουλιων,
αγρυπνω , μηπως η κακια μου παρει δρομο / ως
τωρα μπουλουκια - μπουλουκια καταφθανουν
οι αρματωμενοι , εγω φιλοξενα τους καταδεχουμαι
φιλους


ια' Δωρο

Ας ητανε να ξεθεμελιωθουνε τα βουνα να ορμη-
σουνε δεινοι κολυμβηταδες στη θαλασσα /Για δες
τε θαμα κι αντιθαμα. στα ονειρα των κυματων
οι βαρκες συχνοκοιμουνται τα βραδια/ Ευ-
λογημενοι εισιν οι οικιστες εν τω κηπω τουτω/
κι
ειναι κινουμενοι οι ογκοι των συννεφων κι
ειναι ακινητοι , ακινητοι οι ογκοι των βουνων /
το
ομοιασμα του Θεου./ το αγιασμα των
νερων. / Γρηγορειτε , οι μακαρισμενοι.
Μαθευτηκε γρηγορα, σαν τη σπηλιαδα στο
πελαγο ,πως σαν αποσωθηκανε οι τροφες
και τα ταγισματα χυμηξανε οι ανθρωποι
ολεθρια πεινασμενοι πανω στα ζωα τ'ακα-
θαρτα να σωθουνε στη ζωη κι ητανε πολλες
φορες , που τα κουφαρια τους ετσι μ' αυτον
τον τροπο ταγισμενα τα τρωγανε τα σαρκο-
φαγα ψαρια κι ητανε οι κραυγες
και τα μοιρολογια τους φρικτο πολυ να τ'α-
κους/ ετσι,
λοιπον , ειναι μοιρασμενα τα επικα των αν-

θρωπων ; αδικα δικαια

ακους ;


ιβ' Δωρο

Πληθαινοντας ο αρχαιος καιρος , βρεθηκα μεσο-
πελαγα τοτε στ' αβαθη νερα , τα δακτυλα των πο-
διων , πεντε στο καθενα , βυθιστηκαν αμετακλητα
σπαζοντας τον σαθρο σκελετο του βυθου , ορθω-
θηκα εκατομυρια χρονια αναμεσα στα πολυκλα-
δα κοραλλια κι αφησα πισω μου τις φυσαλλιδες ,
π'ανεπνευσα στο βιο μου , ισως ανοιγοκλεινοντας
τα βελουδενια βλεφαρα ανακαλυψα τη μερα και
τη νυχτα , ταπεινη εφευρεση θα μου πειτε . καθε-
νας εναποθετει καθως δυναται το ιδιαιτερο ση-
μαδι του στον κοσμο/πλησιαζον-
τας η Κυριακη της προηγιασμενης ανθοβολισε
στο μυστικο κορφο τα κρινα [ η ' χρησιμοποιω-
ντας την τετριμμενη μεταφορα]ζωοπυρωθηκαν
τα μαγουλα/απλωνοντας το χερι γεφυρωθηκε
ο κοσμος / ειθε/
ειδε τα περπατηματα του αερα , πλησιαζοντας
τους βηματισμους στην εσχατη κριση των
ροδων/ανθ ' ημων
ο σιτοβολωνας της λογοτεχνιας , αει και τρις
αει.