LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Η Διαδικασία -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Η Διαδικασία 

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Διαδικασία 

ίσως το πιο ουσιαστικό μέρος τής ζωής δεν είναι αυτό που ζούμε,αλλά αυτό που αποφεύγουμε

η ενοχη δεν εξαγεται από τις πράξεις,αλλά από τη δυνατοτητα να πράξεις

την επόμενη μέρα πήγε στην υπηρεσία όπου εργαζόταν,κανείς δεν τον ρώτησε τίποτα,κανείς δεν τού έδωσε εντολές. κάθισε στο γραφείο του και περίμενε,οι ώρες πέρασαν χωρίς να συμβεί τίποτα,στο τέλος τής μέρας,ένας άντρας που δεν είχε ξαναδεί τον πλησίασε και τού είπε,με ψυχρή φωνή:

 -η καθυστέρηση,κύριε, καταγράφεται,

χαμογελασε αμηχανα

-ποια καθυστέρηση; ρώτησε,

ο άντρας τον κοίταξε,το πρόσωπο του ήταν ανέκφραστο,

-Η δική σας,είπε,και έφυγε.

αρχισε να ανακαλεί τη ζωή του με εμμονική ακρίβεια,μήπως σε κάποια ασήμαντη στιγμή, είχε συντελεστεί το καθοριστικό σφάλμα.

μια γυναίκα στο λεωφορείο τον κοίταξε έντονα και τού ψιθύρισε: -δεν είσαι ο μόνος,

η γυναίκα κατέβηκε στην επόμενη στάση

έλαβε ένα φάκελο στο σπίτι του,

-η διαδικασία έχει ήδη αρχίσει,

εγραφε

αργότερα μπήκε σε ένα καφέ και είδε την γυναικα τού λεωφορείου,

-σε περίμενα,τού είπε,

-ξέρεις γιατί;τη ρωτησε,

η γυναίκα χαμογέλασε,

-δεν έχει σημασία αν το ξέρω εγώ,εχει σημασία ότι το ξέρουν εκείνοι,

απάντησε,

-ποιοι; ρώτησε,

η γυναίκα δεν απάντησε,

τού έδωσε ένα φάκελο,

-τι σημαίνει αυτό; ρώτησε.

-ο,τι πάντα σήμαινε,οτι είσαι ενοχος,είπε η γυναίκα,και σηκώθηκε και έφυγε,

μπήκε στο κτίριο που τού είπαν,ανέβηκε στον όροφο,ο διάδρομος τού φανηκε πως ήταν  ατελειωτος,πόρτες αριστερά και δεξιά κλειστές,άνοιξε μια,μέσα στην αίθουσα,στο κέντρο της,ένας άντρας κάθονταν σε ένα γραφείο και έγραφε,χωρίς να σηκώσει το κεφάλι είπε:

-ηρθες;

στάθηκε μπροστά του,

-δεν ξέρω γιατί είμαι εδώ,είπε,

-αυτό δεν είναι απαραίτητο,απάντησε ο άντρας,η άγνοια δεν σε απαλλάσσει,

-από τι; ρώτησε,

ο άντρας σταμάτησε να γράφει,σήκωσε το βλέμμα του και τον κοίταξε,τα μάτια του 

ήταν άχρωμα,νόμισε ότι είναι τυφλός, 

-και τώρα;ρώτησε τον άντρα,

ο άντρας επέστρεψε στο γράψιμο.

-τώρα μπορείς να φύγεις,

τού είπε,

πηγαινε κάθε μέρα στο ίδιο κτίριο,την ιδια ώρα,δέκα το πρωί,

στον διάδρομο ανοιγε μια πορτα,κάθε φορά αλλη,η αίθουσα άδεια,κάθονταν σε μια καρέκλα και περίμενε,πίστευε πως κάποιος θα έρχονταν να τού δώσει οδηγίες,κανείς όμως δεν ερχονταν,

μια μέρα ο φύλακας στην είσοδο τού κτιρίου τον ρώτησε:

τι περιμένετε εδώ; 

δεν ήξερε τι να απαντήσει,

ύστερα είπε:

-νομιζω,μια απόφαση,

ο φύλακας χαμογέλασε,

-οι αποφάσεις συνέχεια αναβάλλονται,τού ειπε,

το πρωί βρήκε μια επιστολή κάτω από την πόρτα τού σπιτιού του,την άνοιξε,

-εχεις ήδη κριθεί,εγραφε

στο πίσω μέρος τού χαρτιού έγραψε:

-αρνούμαι την κρίση σας,

πήγε στο κτίριο,μπήκε στην αίθουσα,μέσα ήταν ο άντρας,η' κάποιος άλλος,που έγραφε 

στο γραφειο,δίπλα του,τη γνώρισε,κάθονταν η γυναικα τού λεωφορείου,

εκείνη όταν τον είδε τού χαμογελασε προκλητικα,

εκείνος πέταξε το χαρτί στο γραφείο,ο αντρας χωρίς να τον κοιτάξει τού είπε:

-η διαδικασία για σήμερα,κυριε,έχει τελειώσει τώρα,

μπορείτε να φύγετε,

και σήκωσε το βλέμμα του,τα μάτια του ήταν θολά,ήταν πραγματικά τυφλός,

-και την άλλη φορά μην καθυστερήσετε,

συμπληρωσε και επέστρεψε στο γραψιμο,

.

.

.