.
.
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n couvelis
Η Εκτέλεση τού Frederico Garcia Lorca
την αυγή το χώμα ήταν υγρό
ιδρωμενο από τη νύχτα
τα φύλλα στις ελιές μισά ασημένια
μισά σκοτεινα
Κάπου μακριά ένα σκυλί
γαυγίζει τα συννεφα,
ο δυνατός αέρας γυρίζει
με τούς καβαλαριδες του
Τον έφεραν.Δεν αντιστάθηκε.
Το πρόσωπό του ήταν ήρεμο.
-θέλω να με σκεπασει
νερό με νουφαρα-
Ένας από τους στρατιώτες τον κοίταξε. -Δεν νιώθεις τρόμο;τον ρωτησε.
-ειμαστε βρέφη και η γη είναι η κούνια μας,
ειπε.
-Εδώ,είπε ο αρχηγός.
Ο τόπος τής εκτέλεσης δεν είχε τίποτα το δραματικό.Ένα κομμάτι γης,μια μικρή ανηφόρα,λίγες πέτρες.
Τον έστησαν.
Τα χέρια του δεν έτρεμαν.
-μη δέστε τα χέρια του,διέταξε ο αρχηγός
Ένας άλλος στρατιώτης απέφευγοντας να κοιταξει το πρόσωπο του, κοίταζε
τα παπούτσια του,τη λάσπη που είχε κολλήσει πάνω τους.
Ο ουρανός άρχισε να αλλάζει χρώμα.
Το γαλάζιο πάλευε με το μαύρο.
-πρασινο,ψιθύρισε,πράσινος άνεμος,πράσινα πουλια
Μέσα από τις ελιές βγηκε ένας χορός μαυροφορεμένων γυναικών.
-Ηρθαμε καλεσμένες στον γάμο σου,είπε η κορυφαία.
Τον ματωμένο.
Ένας αξιωματικός διάβασε ένα εγγραφι.
Λόγια τυπικά.
Ο ποιητής δεν άκουγε πια,άκουγε μόνο το αίμα του,τη γη του,τα νανουρίσματα.
Ούτε τον πυροβολισμό άκουσε.
Στις πέντε το απόγευμα.
Ήταν ακριβώς πέντε το απόγευμα.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου