.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
- Τι φοβάσαι;
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
φωτογράφιση -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelus
Τι φοβάσαι;
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Στις νύχτες μου πια τίποτα δεν συμβαινει,ένας σκύλος γαυτίζει κάτω από
το δέρμα μου,η σκόνη στο δωμάτιο αιωρείται,με σκεπάζει,άπλυτα ρούχα,
και παντού η αποτυχία τής μέρας μου.
Την βλέπω να κάθεται στην άκρη τού κρεβατιού,τραβά το φόρεμα της,
δείχνει το στήθος της γυμνό.Αυτο είναι το πιο αληθινό πράγμα στο δωμάτιο.
Μια γυναίκα που ξέρει να κάθεται,για να τη δει ο άντρας.
Έξω,δεν ακούγονταν τίποτα.Ολοι είχαν πεθάνει.
Κάτω από τη καρέκλα ένα γούνινο αρκουδάκι.
-Τι σκέφτεσαι;,τη ρώτησα.
-Απλως κάθομαι εδώ,είπε.
Είχε δίκιο,η σκέψη είναι πολυτέλεια.Οταν όλα σε κουράζουν.
Τράβηξε πάνω το φόρεμα της,έκρυψε το στήθος της,σηκώθηκε,πήγε στη κουζίνα,άκουσα το νερό τής βρύσης,γύρισε με ένα ποτήρι νερό.
Κάθισε πάλι στο κρεβάτι.
Σήκωσε το.ποτηρι και το έχυσε στο κεφάλι της.
-Ξερεις τι με ενοχλεί;,είπε.
-Τι;,ρώτησα.
-Οτι όλα περνάνε και γερνάμε.Και τίποτα δεν αξίζει.
Έγειρε το κεφάλι πίσω,η έκφραση στο πρόσωπο της ήταν έκφραση κραυγής.
Ουρλιαχτου.
-Τι φοβάσαι;,τη ρώτησα.
-Την ήττα μας,απάντησε.
Την κοίταξα Άναβε ένα τσιγάρο.
Ξάπλωσε στο κρεβάτι.
-Σβησε το φως,είπε.Ελα να κοιμηθουμε.Το πρωί θα ξαναπαιξουμε το ίδιο έργο.
.
.
What are you afraid of?
In my nights now nothing happens anymore, a dog barks beneath my skin, the dust in the room floats, covers me, unwashed clothes,
and everywhere the failure of my day.
I see her sitting at the edge of the bed, pulling her dress up, showing her naked breast. That is the most real thing in the room.
A woman who knows how to sit, so the man can see her.
Outside, nothing could be heard. Everyone had died.
Under the chair, a furry teddy bear.
“What are you thinking?” I asked her.
“I’m just sitting here,” she said.
She was right; thought is a luxury. When everything exhausts you.
She pulled her dress back up, hid her breast, stood up, went to the kitchen, I heard the faucet water, she returned with a glass of water.
She sat again on the bed.
She lifted the glass and poured it over her head.
“You know what bothers me?” she said.
“What?” I asked.
“That everything passes and we grow old. And nothing is worth anything.”
She tilted her head back. Her expression was the expression of a scream.
A howl.
“What are you afraid of?” I asked her.
“Our defeat,” she answered.
I looked at her. She lit a cigarette.
She lay down on the bed.
“Turn off the light,” she said. “Come, let’s sleep. In the morning we will play the same play again.”
.
.
De quoi as-tu peur ?
À mes nuits maintenant il ne se passe plus rien, un chien aboie sous ma peau, la poussière dans la chambre flotte, me couvre, des vêtements sales,
et partout l’échec de ma journée.
Je la vois assise au bord du lit, elle tire sa robe, montre son sein nu. C’est la chose la plus vraie dans la pièce.
Une femme qui sait s’asseoir, pour être vue par l’homme.
Dehors, on n’entendait rien. Tous étaient morts.
Sous la chaise, un ours en peluche.
« À quoi penses-tu ? » lui ai-je demandé.
« Je suis juste assise ici », dit-elle.
Elle avait raison, la pensée est un luxe. Quand tout te fatigue.
Elle remonta sa robe, cacha son sein, se leva, alla à la cuisine, j’entendis l’eau du robinet, elle revint avec un verre d’eau.
Elle s’assit de nouveau sur le lit.
Elle leva le verre et le versa sur sa tête.
« Tu sais ce qui m’ennuie ? » dit-elle.
« Quoi ? » demandai-je.
« Que tout passe et qu’on vieillisse. Et que rien ne vaut la peine. »
Elle renversa la tête en arrière, son expression était celle d’un cri.
D’un hurlement.
« De quoi as-tu peur ? » lui ai-je demandé.
« De notre défaite », répondit-elle.
Je la regardai. Elle alluma une cigarette.
Elle s’allongea sur le lit.
« Éteins la lumière », dit-elle. « Viens, dormons. Le matin nous rejouerons la même pièce. »
.
Wovor hast du Angst?
In meinen Nächten passiert nun nichts mehr, ein Hund bellt unter meiner Haut, der Staub im Zimmer schwebt, bedeckt mich, ungewaschene Kleidung,
und überall das Scheitern meines Tages.
Ich sehe sie am Bettrand sitzen, sie zieht ihr Kleid hoch, zeigt ihre nackte Brust. Das ist das Wahrste im ganzen Zimmer.
Eine Frau, die weiß, wie man sitzt, damit der Mann sie sieht.
Draußen war nichts zu hören. Alle waren gestorben.
Unter dem Stuhl ein Plüschbärchen.
„Woran denkst du?“, fragte ich sie.
„Ich sitze einfach nur hier“, sagte sie.
Sie hatte Recht, Denken ist Luxus. Wenn dich alles ermüdet.
Sie zog ihr Kleid wieder hoch, bedeckte ihre Brust, stand auf, ging in die Küche, ich hörte das Wasser des Hahns, sie kam mit einem Glas Wasser zurück.
Sie setzte sich wieder aufs Bett.
Sie hob das Glas und goss es über ihren Kopf.
„Weißt du, was mich stört?“, sagte sie.
„Was?“, fragte ich.
„Dass alles vergeht und wir alt werden. Und nichts etwas wert ist.“
Sie legte den Kopf zurück, ihr Gesichtsausdruck war der eines Schreis.
Eines Heulens.
„Wovor hast du Angst?“, fragte ich sie.
„Vor unserer Niederlage“, antwortete sie.
Ich sah sie an. Sie zündete sich eine Zigarette an.
Sie legte sich ins Bett.
„Mach das Licht aus“, sagte sie. „Komm, lass uns schlafen. Am Morgen spielen wir das gleiche Stück wieder.“
.
.
Di cosa hai paura?
Nelle mie notti ormai non accade più nulla, un cane abbaia sotto la mia pelle, la polvere nella stanza fluttua, mi copre, vestiti sporchi,
e ovunque il fallimento della mia giornata.
La vedo seduta sul bordo del letto, tira su il vestito, mostra il seno nudo. È la cosa più vera della stanza.
Una donna che sa sedersi, per farsi vedere dall’uomo.
Fuori non si sentiva nulla. Tutti erano morti.
Sotto la sedia un orsetto di peluche.
«A cosa pensi?» le chiesi.
«Sto solo seduta qui», disse.
Aveva ragione, pensare è un lusso. Quando tutto ti stanca.
Tirò su il vestito, nascose il seno, si alzò, andò in cucina, sentii l’acqua del rubinetto, tornò con un bicchiere d’acqua.
Si sedette di nuovo sul letto.
Alzò il bicchiere e lo versò sulla sua testa.
«Sai cosa mi dà fastidio?» disse.
«Cosa?» chiesi.
«Che tutto passa e invecchiamo. E niente vale davvero.»
Rovesciò la testa indietro, la sua espressione era l’espressione di un urlo.
Di un ululato.
«Di cosa hai paura?» le chiesi.
«Della nostra sconfitta», rispose.
La guardai. Accese una sigaretta.
Si sdraiò sul letto.
«Spegni la luce», disse. «Vieni, dormiamo. La mattina ripeteremo lo stesso spettacolo.»
.
.
¿De qué tienes miedo?
En mis noches ya no ocurre nada, un perro ladra bajo mi piel, el polvo en la habitación flota, me cubre, ropa sucia,
y en todas partes el fracaso de mi día.
La veo sentada al borde de la cama, se sube el vestido, muestra su pecho desnudo. Eso es lo más real de la habitación.
Una mujer que sabe sentarse para que el hombre la vea.
Afuera no se oía nada. Todos estaban muertos.
Debajo de la silla un osito de peluche.
«¿En qué piensas?» le pregunté.
«Solo estoy sentada aquí», dijo.
Tenía razón, pensar es un lujo. Cuando todo te cansa.
Se subió el vestido, ocultó el pecho, se levantó, fue a la cocina, escuché el agua del grifo, volvió con un vaso de agua.
Se sentó otra vez en la cama.
Levantó el vaso y lo derramó sobre su cabeza.
«¿Sabes qué me molesta?» dijo.
«¿Qué?» pregunté.
«Que todo pasa y envejecemos. Y nada vale la pena.»
Echó la cabeza hacia atrás, su expresión era la expresión de un grito.
De un aullido.
«¿De qué tienes miedo?» le pregunté.
«De nuestra derrota», respondió.
La miré. Encendió un cigarrillo.
Se acostó en la cama.
«Apaga la luz», dijo. «Ven, durmamos. Por la mañana volveremos a representar la misma obra.»
.
.
Do que tens medo?
Nas minhas noites já nada acontece, um cão ladra debaixo da minha pele, o pó no quarto flutua, cobre-me, roupas sujas,
e por toda a parte o fracasso do meu dia.
Vejo-a sentada à beira da cama, puxa o vestido, mostra o seu peito nu. Isso é a coisa mais real do quarto.
Uma mulher que sabe sentar-se para ser vista pelo homem.
Lá fora não se ouvia nada. Todos tinham morrido.
Debaixo da cadeira um ursinho de pelúcia.
«Em que pensas?» perguntei-lhe.
«Estou apenas sentada aqui», disse.
Tinha razão, pensar é um luxo. Quando tudo te cansa.
Puxou o vestido para cima, escondeu o peito, levantou-se, foi à cozinha, ouvi a água da torneira, voltou com um copo de água.
Sentou-se novamente na cama.
Levantou o copo e despejou-o sobre a cabeça.
«Sabes o que me incomoda?» disse.
«O quê?» perguntei.
«Que tudo passa e envelhecemos. E nada vale a pena.»
Reclinou a cabeça para trás, a sua expressão era expressão de um grito.
De um uivo.
«Do que tens medo?» perguntei-lhe.
«Da nossa derrota», respondeu.
Olhei para ela. Acendeu um cigarro.
Deitou-se na cama.
«Apaga a luz», disse. «Vem, vamos dormir. De manhã voltaremos a representar a mesma peça.»
.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου