.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-τελειώνω εδώ,απλώς κουρασμενη
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
τελειώνω εδώ,απλώς κουρασμενη
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Με δένουν απαλά. Παράξενο πόσο προσεκτικοί γίνονται στο τέλος.
Κανείς δεν ήταν έτσι όταν ήμουν παιδί.
Τότε έμαθα ότι το σώμα μου δεν ανήκει σε μένα,ανήκει σε όποιον είναι
πιο δυνατός.
Δεν θυμάμαι πότε ακριβώς έγινα αυτό που λένε πως είμαι.
Δεν υπήρξε στιγμή.
Υπήρξε συνέχεια.
Μέρα με τη μέρα, νύχτα με τη νύχτα,δρόμο με το δρόμο.
Κάθε άντρας ένα στοίχημα:θα φύγω ζωντανή ή όχι;
Λένε: 'δολοφόνος'.
Δεν λένε:'γυναίκα που δεν είχε πού να πάει'.
Δεν λένε:'παιδί που δεν υπήρξε ποτέ'.
Η μητέρα εξαφανιστηκε,ο πατέρας κρεμάστηκε στη φυλακή.
Παιδική ηλικία δεν είχε ποτέ.Στα επτά της έμαθε ότι το σώμα μπορεί να
σου το πάρουν χωρίς να ρωτήσουν
Στα δεκατρία, έμεινε έγκυος.Το παιδί που γέννησε δόθηκε για υιοθεσία.
Η μοναδική της επιβίωση ήταν το σώμα της.
Στάθηκε στο δρόμο.Νομισμα ανταλλαγής.
Κάθε αυτοκίνητο που σταματούσε διπλα της:-ποσο κοστιζεις;
Οι άντρες.βιαιοι,ένα χέρι που την αρπαζε.Μια απειλή μια παγίδα.
Κανείς δεν την έβλεπε,έβλεπαν μόνο ένα σώμα διαθέσιμο.Κι εκείνη, για
να αντέξει, άρχισε να αποσπά τον εαυτό της από το σώμα της.Το άφηνε
σαν παλτό πεταμένο στο χώμα, και περίμενε να τελειώσει η πράξη για
να το ξαναφορέσει.
Δεν τους αφαίρεσε τη ζωή ως προσωπα, τούς αφαίρεσε ως απειλές.
Το πρώτο όπλο το κράτησε σαν προέκταση τού φόβου της.
Ενιωσε ότι αν δεν σκοτώσει,θα την σκοτωναν.
Κάθε επόμενη φορά ήταν ευκολότερη. Όχι γιατί ήθελε να σκοτώνει,αλλά
γιατί δεν ήξερε πια πώς να σταματήσει.
Ενιωθε παγιδευμένη,μισούσε τούς πελάτες της και κάθε συναλλαγή ήταν
μια πράξη εξευτελισμού και φόβου
Οι εφτά φόνοι.Ειπε ότι αμύνθηκε.Είπαν ότι σκότωσε ψυχρά.
Στη φυλακή, ο χρόνος γέμισε με την παράνοια,τη θλίψη της.
Είπε ότι θέλει να πεθάνει.Από κούραση.
Αν δεν την σκοτώσουν,πάλι θα σκοτώσει.
Την ημέρα τής εκτέλεσης, δεν ζήτησε συγχώρεση. Είπε μόνο ότι ελπίζει να
γυρισει σαν κομητης να τα πει όλα.
Ο κοσμος δημιουργεί τέρατα και μετα τα τιμωρεί γιατί υπάρχουν.
Και στο δρομο.συνεχιζει μια άλλη γυναίκα.
Το υγρό τής ένεσης είναι έτοιμο.Το νιώθω πριν καν τρεξει.
Σαν κρύο χέρι που ακουμπά στον καρπό.
Αν μπορούσα να ζητήσω κάτι,δεν θα ήταν συγχώρεση.
Η συγχώρεση είναι πολυτέλεια όσων μεγάλωσαν με αγκαλιές.
Θα ζητούσα μόνο να μην πουν ψέματα για μένα.
Να μην πουν πως γεννήθηκα τέρας..
Κλείνω τα μάτια.
Όχι για να προσευχηθώ.
Τελειώνω εδώ.
Όχι αθώα.
Απλώς κουρασμένη.
.
.
I end here, simply tired.
They bind me gently. Strange how careful they become at the end.
No one was like that when I was a child.
That’s when I learned my body didn’t belong to me,
it belonged to whoever was stronger.
I don’t remember exactly when I became what they say I am.
There was no moment.
There was continuity.
Day after day, night after night, road after road.
Every man a bet: would I leave alive or not?
They say: “murderer.”
They don’t say: “a woman who had nowhere to go.”
They don’t say: “a child who never existed.”
Her mother disappeared, her father hanged himself in prison.
She never had a childhood.
At seven she learned that a body can be taken without asking.
At thirteen she became pregnant. The child she gave birth to was put up for adoption.
Her only means of survival was her body.
She stood on the road. A coin of exchange.
Every car that stopped beside her: “how much do you cost?”
Men—violent, a hand grabbing her, a threat, a trap.
No one saw her; they only saw an available body.
And she, to endure, began to detach herself from her body.
She left it like a coat thrown on the ground, waiting for the act to end so she could put it back on.
She didn’t take their lives as persons; she took them as threats.
She held the first weapon like an extension of her fear.
She felt that if she didn’t kill, she would be killed.
Each next time was easier—not because she wanted to kill,
but because she no longer knew how to stop.
She felt trapped, hated her clients,
and every transaction was an act of humiliation and fear.
Seven murders. She said she defended herself. They said she killed coldly.
In prison, time filled with paranoia and sorrow.
She said she wanted to die. From exhaustion.
If they didn’t kill her, she would kill again.
On the day of her execution, she didn’t ask for forgiveness.
She only said she hoped to return as a comet and tell everything.
The world creates monsters and then punishes them for existing.
And on the road, another woman continues.
The liquid of the injection is ready. I feel it before it even flows.
Like a cold hand resting on the wrist.
If I could ask for something, it wouldn’t be forgiveness.
Forgiveness is a luxury for those raised with embraces.
I would only ask that they not lie about me.
That they not say I was born a monster.
I close my eyes.
Not to pray.
I end here.
Not innocent.
Just tired.
.
.
Je m’arrête ici, simplement fatiguée.
Ils m’attachent doucement. Étrange comme ils deviennent prudents à la fin.
Personne n’était ainsi quand j’étais enfant.
C’est alors que j’ai appris que mon corps ne m’appartenait pas,
qu’il appartenait à celui qui était plus fort.
Je ne me souviens pas quand exactement je suis devenue ce qu’ils disent que je suis.
Il n’y a pas eu de moment.
Il y a eu une continuité.
Jour après jour, nuit après nuit, route après route.
Chaque homme un pari : sortirais-je vivante ou non ?
Ils disent : « meurtrière ».
Ils ne disent pas : « une femme qui n’avait nulle part où aller ».
Ils ne disent pas : « un enfant qui n’a jamais existé ».
La mère a disparu, le père s’est pendu en prison.
Elle n’a jamais eu d’enfance.
À sept ans, elle a appris qu’on peut prendre un corps sans demander.
À treize ans, elle est tombée enceinte. L’enfant a été donné à l’adoption.
Sa seule survie était son corps.
Elle se tenait sur la route. Monnaie d’échange.
Chaque voiture qui s’arrêtait : « combien tu coûtes ? »
Les hommes—violents, une main qui saisit, une menace, un piège.
Personne ne la voyait, ils ne voyaient qu’un corps disponible.
Et pour tenir, elle s’est détachée de son corps.
Elle le laissait comme un manteau jeté à terre, attendant que l’acte finisse pour le remettre.
Elle ne leur a pas ôté la vie comme à des personnes, mais comme à des menaces.
La première arme, elle l’a tenue comme une extension de sa peur.
Elle sentait que si elle ne tuait pas, elle serait tuée.
Chaque fois suivante était plus facile, non par désir de tuer,
mais parce qu’elle ne savait plus comment s’arrêter.
Elle se sentait piégée, haïssait ses clients,
chaque transaction était une humiliation et une peur.
Sept meurtres. Elle a dit qu’elle s’était défendue. Ils ont dit qu’elle avait tué froidement.
En prison, le temps s’est rempli de paranoïa et de tristesse.
Elle a dit vouloir mourir. De fatigue.
S’ils ne la tuaient pas, elle tuerait encore.
Le jour de l’exécution, elle n’a pas demandé pardon.
Elle a seulement dit qu’elle espérait revenir comme une comète pour tout dire.
Le monde crée des monstres et les punit ensuite parce qu’ils existent.
Et sur la route, une autre femme continue.
Le liquide de l’injection est prêt. Je le sens avant qu’il ne coule.
Comme une main froide sur le poignet.
Si je pouvais demander quelque chose, ce ne serait pas le pardon.
Le pardon est un luxe pour ceux qui ont grandi dans des bras.
Je demanderais seulement qu’on ne mente pas sur moi.
Qu’on ne dise pas que je suis née monstre.
Je ferme les yeux.
Pas pour prier.
Je m’arrête ici.
Pas innocente.
Simplement fatiguée.
.
.
Ich ende hier, einfach müde.
Sie fesseln mich sanft. Seltsam, wie vorsichtig sie am Ende werden.
So war niemand, als ich ein Kind war.
Damals lernte ich, dass mein Körper nicht mir gehörte,
sondern dem, der stärker war.
Ich erinnere mich nicht genau, wann ich das wurde, was sie sagen, dass ich bin.
Es gab keinen Moment.
Es gab eine Fortsetzung.
Tag für Tag, Nacht für Nacht, Straße für Straße.
Jeder Mann eine Wette: gehe ich lebend oder nicht?
Sie sagen: „Mörderin“.
Sie sagen nicht: „eine Frau, die nirgendwohin konnte“.
Sie sagen nicht: „ein Kind, das nie existierte“.
Die Mutter verschwand, der Vater erhängte sich im Gefängnis.
Eine Kindheit hatte sie nie.
Mit sieben lernte sie, dass man einen Körper nehmen kann, ohne zu fragen.
Mit dreizehn wurde sie schwanger. Das Kind wurde zur Adoption freigegeben.
Ihr einziges Überleben war ihr Körper.
Sie stand an der Straße. Tauschware.
Jedes Auto, das anhielt: „Wie viel kostest du?“
Männer—gewalttätig, eine packende Hand, eine Drohung, eine Falle.
Niemand sah sie, sie sahen nur einen verfügbaren Körper.
Und um es zu ertragen, trennte sie sich von ihrem Körper.
Sie ließ ihn zurück wie einen Mantel im Dreck,
wartete, bis es vorbei war, um ihn wieder anzuziehen.
Sie nahm ihnen nicht das Leben als Personen, sondern als Bedrohungen.
Die erste Waffe hielt sie wie eine Verlängerung ihrer Angst.
Sie fühlte: Wenn sie nicht tötet, wird sie getötet.
Jedes nächste Mal war leichter—nicht aus Lust am Töten,
sondern weil sie nicht mehr wusste, wie man aufhört.
Sie fühlte sich gefangen, hasste ihre Kunden,
jede Transaktion war Erniedrigung und Angst.
Sieben Morde. Sie sagte, sie habe sich verteidigt. Sie sagten, sie habe kaltblütig getötet.
Im Gefängnis füllte sich die Zeit mit Paranoia und Trauer.
Sie sagte, sie wolle sterben. Aus Erschöpfung.
Wenn sie sie nicht töten, wird sie wieder töten.
Am Tag der Hinrichtung bat sie nicht um Vergebung.
Sie sagte nur, sie hoffe, als Komet zurückzukehren und alles zu erzählen.
Die Welt erschafft Monster und bestraft sie dann, weil sie existieren.
Und auf der Straße geht eine andere Frau weiter.
Die Flüssigkeit der Injektion ist bereit. Ich spüre sie, bevor sie fließt.
Wie eine kalte Hand am Handgelenk.
Wenn ich etwas erbitten könnte, wäre es keine Vergebung.
Vergebung ist ein Luxus für die, die mit Umarmungen aufgewachsen sind.
Ich würde nur bitten, dass sie nicht über mich lügen.
Dass sie nicht sagen, ich sei als Monster geboren.
Ich schließe die Augen.
Nicht um zu beten.
Ich ende hier.
Nicht unschuldig.
Nur müde.
.
.
Mi fermo qui, semplicemente stanca.
Mi legano con delicatezza. Strano quanto diventino attenti alla fine.
Nessuno era così quando ero bambina.
È allora che ho imparato che il mio corpo non mi apparteneva,
apparteneva a chi era più forte.
Non ricordo quando esattamente sono diventata ciò che dicono che io sia.
Non c’è stato un momento.
C’è stata una continuità.
Giorno dopo giorno, notte dopo notte, strada dopo strada.
Ogni uomo una scommessa: sarei uscita viva o no?
Dicono: “assassina”.
Non dicono: “una donna che non aveva dove andare”.
Non dicono: “una bambina che non è mai esistita”.
La madre è scomparsa, il padre si è impiccato in prigione.
Non ha mai avuto un’infanzia.
A sette anni ha imparato che un corpo può essere preso senza chiedere.
A tredici anni è rimasta incinta. Il bambino è stato dato in adozione.
La sua unica sopravvivenza era il suo corpo.
Stava sulla strada. Moneta di scambio.
Ogni auto che si fermava: “quanto costi?”
Uomini—violenti, una mano che afferra, una minaccia, una trappola.
Nessuno la vedeva, vedevano solo un corpo disponibile.
E per resistere ha iniziato a separarsi dal suo corpo.
Lo lasciava come un cappotto gettato a terra, aspettando che finisse per rimetterlo.
Non ha tolto loro la vita come persone, ma come minacce.
La prima arma l’ha tenuta come un’estensione della sua paura.
Sentiva che se non avesse ucciso, sarebbe stata uccisa.
Ogni volta successiva era più facile, non perché volesse uccidere,
ma perché non sapeva più come fermarsi.
Si sentiva intrappolata, odiava i clienti,
ogni transazione era umiliazione e paura.
Sette omicidi. Disse di essersi difesa. Dissero che aveva ucciso a sangue freddo.
In prigione, il tempo si è riempito di paranoia e tristezza.
Disse di voler morire. Per stanchezza.
Se non l’avessero uccisa, avrebbe ucciso ancora.
Il giorno dell’esecuzione non chiese perdono.
Disse solo che sperava di tornare come una cometa per dire tutto.
Il mondo crea mostri e poi li punisce perché esistono.
E sulla strada continua un’altra donna.
Il liquido dell’iniezione è pronto. Lo sento prima ancora che scorra.
Come una mano fredda sul polso.
Se potessi chiedere qualcosa, non sarebbe il perdono.
Il perdono è un lusso di chi è cresciuto tra abbracci.
Chiederei solo di non mentire su di me.
Di non dire che sono nata mostro.
Chiudo gli occhi.
Non per pregare.
Mi fermo qui.
Non innocente.
Solo stanca.
.
.
Termino aquí, simplemente cansada.
Me atan con suavidad. Qué extraño lo cuidadosos que se vuelven al final.
Nadie fue así cuando era niña.
Entonces aprendí que mi cuerpo no me pertenecía,
pertenecía a quien era más fuerte.
No recuerdo cuándo exactamente me convertí en lo que dicen que soy.
No hubo un momento.
Hubo continuidad.
Día tras día, noche tras noche, camino tras camino.
Cada hombre una apuesta: ¿saldría viva o no?
Dicen: “asesina”.
No dicen: “una mujer que no tenía adónde ir”.
No dicen: “una niña que nunca existió”.
La madre desapareció, el padre se ahorcó en prisión.
Nunca tuvo infancia.
A los siete aprendió que un cuerpo puede ser tomado sin preguntar.
A los trece quedó embarazada. El hijo fue dado en adopción.
Su única supervivencia fue su cuerpo.
Estaba en la carretera. Moneda de cambio.
Cada coche que se detenía: “¿cuánto cuestas?”
Hombres—violentos, una mano que agarra, una amenaza, una trampa.
Nadie la veía; solo veían un cuerpo disponible.
Y para soportarlo, comenzó a separarse de su cuerpo.
Lo dejaba como un abrigo tirado en el suelo, esperando a que terminara para volver a ponérselo.
No les quitó la vida como personas, sino como amenazas.
La primera arma la sostuvo como una extensión de su miedo.
Sintió que si no mataba, la matarían.
Cada vez siguiente fue más fácil, no porque quisiera matar,
sino porque ya no sabía cómo detenerse.
Se sentía atrapada, odiaba a sus clientes,
cada transacción era humillación y miedo.
Siete asesinatos. Dijo que se defendió. Dijeron que mató fríamente.
En prisión, el tiempo se llenó de paranoia y tristeza.
Dijo que quería morir. De cansancio.
Si no la mataban, volvería a matar.
El día de la ejecución no pidió perdón.
Solo dijo que esperaba volver como un cometa y contarlo todo.
El mundo crea monstruos y luego los castiga por existir.
Y en la carretera continúa otra mujer.
El líquido de la inyección está listo. Lo siento antes de que fluya.
Como una mano fría en la muñeca.
Si pudiera pedir algo, no sería perdón.
El perdón es un lujo de quienes crecieron con abrazos.
Solo pediría que no mientan sobre mí.
Que no digan que nací monstruo.
Cierro los ojos.
No para rezar.
Termino aquí.
No inocente.
Solo cansada.
.
.
Termino aqui, simplesmente cansada.
Amarram-me com cuidado. Estranho como se tornam atentos no final.
Ninguém foi assim quando eu era criança.
Foi então que aprendi que meu corpo não me pertencia,
pertencia a quem era mais forte.
Não me lembro quando exatamente me tornei o que dizem que sou.
Não houve um momento.
Houve continuidade.
Dia após dia, noite após noite, estrada após estrada.
Cada homem uma aposta: eu sairia viva ou não?
Dizem: “assassina”.
Não dizem: “uma mulher que não tinha para onde ir”.
Não dizem: “uma criança que nunca existiu”.
A mãe desapareceu, o pai se enforcou na prisão.
Ela nunca teve infância.
Aos sete aprendeu que um corpo pode ser tomado sem perguntar.
Aos treze ficou grávida. O filho foi entregue para adoção.
Sua única sobrevivência era o próprio corpo.
Ficava na estrada. Moeda de troca.
Cada carro que parava: “quanto você custa?”
Homens—violentos, uma mão que agarra, uma ameaça, uma armadilha.
Ninguém a via; viam apenas um corpo disponível.
E para suportar, começou a se separar do próprio corpo.
Deixava-o como um casaco jogado no chão, esperando terminar para vesti-lo novamente.
Ela não lhes tirou a vida como pessoas, mas como ameaças.
A primeira arma foi segurada como extensão do medo.
Sentiu que, se não matasse, seria morta.
Cada vez seguinte foi mais fácil, não porque quisesse matar,
mas porque já não sabia como parar.
Sentia-se presa, odiava os clientes,
cada transação era humilhação e medo.
Sete assassinatos. Disse que se defendeu. Disseram que matou friamente.
Na prisão, o tempo se encheu de paranoia e tristeza.
Disse que queria morrer. De cansaço.
Se não a matassem, mataria de novo.
No dia da execução, não pediu perdão.
Disse apenas que esperava voltar como um cometa para contar tudo.
O mundo cria monstros e depois os pune por existirem.
E na estrada, outra mulher continua.
O líquido da injeção está pronto. Sinto antes mesmo de correr.
Como uma mão fria no pulso.
Se eu pudesse pedir algo, não seria perdão.
O perdão é um luxo de quem cresceu com abraços.
Eu só pediria que não mentissem sobre mim.
Que não dissessem que nasci monstro.
Fecho os olhos.
Não para rezar.
Termino aqui.
Não inocente.
Apenas cansada.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου