.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-Οι σχεδιασμοι τών εξαφανισεων
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Οι σχεδιασμοι τών εξαφανισεων
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Στη δουλειά του τον θεωρούσαν σχολαστικό, ψυχρό.
Τα βράδια καθονταν στο στο δωμάτιο του με κλειστά τα στόρια.Σχεδιαζε.
Συνειθιζε να πηγαίνει σε απομονωμένες περιοχές.
Δεν κατέβαινε από το αυτοκίνητο.
Μέσα σε δύο χρόνια εξαφανίστηκαν τρεις γυναίκες.
Καμία σχέση μεταξύ τους.
Το μόνο κοινό ήταν:τρεις γυναικες που βγήκαν από το σπιτι τους και δεν γύρισαν ποτέ.
Εκείνος διάβαζε τις εφημερίδες,όχι,από περιέργεια,για να πληροφορηθεί,αλλά σαν να ηθελε να διορθώσει ένα λάθος στον σχεδιασμό.
Οι έρευνες προχωρούσαν αργά.Λαθος υποθέσεις,υποψίες που κατέρρεαν.
Η παρακολούθηση του κράτησε τρεις μήνες.
Τίποτα.Καθημερινοτητα.
Σπίτι,δουλειά,σπίτι.
Μέχρι που ένα βράδυ βρήκαν ένα αυτοκίνητο παρατημένο σε μια έρημη περιοχή.Τα αποτυπωματα του και τής τρίτης γυναίκας στη πόρτα.
Μπήκαν στο σπίτι του όταν έλειπε.Βρήκαν λεπτομερη σχέδια τών φόνων.
Τον περίμεναν.
Όταν γύρισε ομολόγησε.
Πρώτα διάλεγε τα χαρακτηριστικά τής γυναίκας,τού θύματος,και μετά επέλεγε το χώρο που θα συμβεί,και σχεδίαζε τον τρόπο.
Στην ανάκριση είπε ότι όλο αυτό κράτησε πολύ,και ήθελε να σταματήσει.
-Δεν ήθελα να τις σκοτώσω,είπε,αλλά να βρίσκονται σε έναν τοπο που κανείς να μην μπορεί να τις βρει.
.
.
The Designs of Disappearances
At work, they considered him meticulous, cold.
At night he sat in his room with the shutters closed. He designed.
He used to go to isolated areas.
He never got out of the car.
Within two years, three women disappeared.
No connection between them.
The only thing they had in common was this: three women who left their homes and never returned.
He read the newspapers not out of curiosity, not to be informed, but as if he wanted to correct a mistake in the design.
The investigations progressed slowly. Wrong assumptions, suspicions that collapsed.
His surveillance lasted three months.
Nothing. Everyday routine.
Home, work, home.
Until one night they found a car abandoned in a deserted area.
His fingerprints and those of the third woman on the door.
They entered his house while he was away.
They found detailed plans of the murders.
They waited for him.
When he returned, he confessed.
First he chose the characteristics of the woman, the victim, and then he selected the place where it would happen and designed the method.
During interrogation he said that all this had lasted a long time and that he wanted to stop.
“I didn’t want to kill them,” he said, “but to place them in a location where no one would ever be able to find them.”
.
.
Les plans des disparitions
Au travail, on le considérait comme méticuleux, froid.
Le soir, il restait dans sa chambre, les volets fermés. Il dessinait.
Il avait l’habitude de se rendre dans des endroits isolés.
Il ne descendait jamais de la voiture.
En deux ans, trois femmes ont disparu.
Aucun lien entre elles.
Le seul point commun était le suivant : trois femmes sorties de chez elles et jamais revenues.
Il lisait les journaux non par curiosité, ni pour s’informer, mais comme s’il voulait corriger une erreur de conception.
Les enquêtes avançaient lentement. Hypothèses erronées, soupçons qui s’effondraient.
La surveillance dura trois mois.
Rien. Routine quotidienne.
Maison, travail, maison.
Jusqu’à ce qu’un soir on découvre une voiture abandonnée dans une zone déserte.
Ses empreintes et celles de la troisième femme sur la portière.
Ils entrèrent chez lui pendant son absence.
Ils trouvèrent des plans détaillés des meurtres.
Ils l’attendirent.
À son retour, il avoua.
Il choisissait d’abord les caractéristiques de la femme, de la victime, puis il sélectionnait le lieu et concevait la méthode.
Lors de l’interrogatoire, il déclara que tout cela avait duré longtemps et qu’il voulait arrêter.
« Je ne voulais pas les tuer, dit-il, mais les placer dans un endroit où personne ne pourrait jamais les trouver. »
.
.
Die Entwürfe des Verschwindens
Bei der Arbeit hielt man ihn für pedantisch, kalt.
Abends saß er in seinem Zimmer mit geschlossenen Rollläden. Er entwarf.
Er pflegte abgelegene Gegenden aufzusuchen.
Er stieg nie aus dem Auto aus.
Innerhalb von zwei Jahren verschwanden drei Frauen.
Keinerlei Verbindung zwischen ihnen.
Das Einzige, was sie gemeinsam hatten: drei Frauen, die ihr Haus verließen und nie zurückkehrten.
Er las die Zeitungen nicht aus Neugier, nicht um informiert zu sein, sondern als wollte er einen Fehler im Entwurf korrigieren.
Die Ermittlungen kamen nur langsam voran. Falsche Annahmen, Verdächtigungen, die in sich zusammenfielen.
Die Überwachung dauerte drei Monate.
Nichts. Alltag.
Zuhause, Arbeit, Zuhause.
Bis man eines Abends ein verlassenes Auto in einer öden Gegend fand.
Seine Fingerabdrücke und die der dritten Frau an der Tür.
Sie betraten sein Haus, als er abwesend war.
Sie fanden detaillierte Pläne der Morde.
Sie warteten auf ihn.
Als er zurückkam, gestand er.
Zuerst wählte er die Eigenschaften der Frau, des Opfers, dann den Ort des Geschehens und entwarf die Vorgehensweise.
Im Verhör sagte er, das Ganze habe lange gedauert und er habe aufhören wollen.
„Ich wollte sie nicht töten“, sagte er, „sondern sie an einen Ort bringen, an dem niemand sie jemals finden kann.“
.
.
I progetti delle sparizioni
Al lavoro lo consideravano meticoloso, freddo.
La sera rimaneva nella sua stanza con le persiane chiuse. Progettava.
Era solito recarsi in zone isolate.
Non scendeva mai dall’auto.
Nel giro di due anni scomparvero tre donne.
Nessun legame tra loro.
L’unica cosa in comune era questa: tre donne uscite di casa e mai più tornate.
Leggeva i giornali non per curiosità, non per informarsi, ma come se volesse correggere un errore nel progetto.
Le indagini procedevano lentamente. Ipotesi sbagliate, sospetti che crollavano.
La sorveglianza durò tre mesi.
Nulla. Quotidianità.
Casa, lavoro, casa.
Finché una sera trovarono un’auto abbandonata in una zona deserta.
Le sue impronte e quelle della terza donna sulla portiera.
Entrarono in casa sua mentre era assente.
Trovarono progetti dettagliati degli omicidi.
Lo aspettarono.
Quando tornò, confessò.
Prima sceglieva le caratteristiche della donna, della vittima, poi selezionava il luogo e progettava il metodo.
Durante l’interrogatorio disse che tutto questo era durato a lungo e che voleva smettere.
«Non volevo ucciderle», disse, «ma collocarle in un luogo dove nessuno potesse mai trovarle».
.
.
Los diseños de las desapariciones
En el trabajo lo consideraban meticuloso, frío.
Por las noches se quedaba en su habitación con las persianas cerradas. Diseñaba.
Solía ir a zonas aisladas.
No bajaba del coche.
En el plazo de dos años desaparecieron tres mujeres.
Ninguna relación entre ellas.
Lo único en común era esto: tres mujeres que salieron de sus casas y nunca regresaron.
Leía los periódicos no por curiosidad, ni para informarse, sino como si quisiera corregir un error en el diseño.
Las investigaciones avanzaban lentamente. Suposiciones erróneas, sospechas que se derrumbaban.
La vigilancia duró tres meses.
Nada. Rutina.
Casa, trabajo, casa.
Hasta que una noche encontraron un coche abandonado en una zona desierta.
Sus huellas y las de la tercera mujer en la puerta.
Entraron en su casa cuando él no estaba.
Encontraron planes detallados de los asesinatos.
Lo esperaron.
Cuando regresó, confesó.
Primero elegía las características de la mujer, de la víctima, y luego seleccionaba el lugar y diseñaba el método.
Durante el interrogatorio dijo que todo aquello había durado mucho tiempo y que quería detenerse.
«No quería matarlas», dijo, «sino dejarlas en un lugar donde nadie pudiera encontrarlas jamás».
.
.
Os projetos dos desaparecimentos
No trabalho, consideravam-no meticuloso, frio.
À noite, sentava-se no quarto com as persianas fechadas. Planejava.
Costumava ir a zonas isoladas.
Não saía do carro.
Em dois anos, três mulheres desapareceram.
Nenhuma relação entre elas.
O único ponto em comum era este: três mulheres que saíram de casa e nunca voltaram.
Ele lia os jornais não por curiosidade, nem para se informar, mas como se quisesse corrigir um erro no projeto.
As investigações avançavam lentamente. Hipóteses erradas, suspeitas que ruíam.
A vigilância durou três meses.
Nada. Rotina.
Casa, trabalho, casa.
Até que uma noite encontraram um carro abandonado numa área deserta.
As impressões digitais dele e da terceira mulher na porta.
Entraram na casa dele enquanto estava ausente.
Encontraram planos detalhados dos assassinatos.
Esperaram por ele.
Quando voltou, confessou.
Primeiro escolhia as características da mulher, da vítima, depois selecionava o local e planejava o método.
Durante o interrogatório disse que tudo aquilo tinha durado muito tempo e que queria parar.
«Não queria matá-las», disse, «mas colocá-las num lugar onde ninguém jamais pudesse encontrá-las».
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου