.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-Η Σιωπή τής Χουλντρα
(Ελληνικα, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Σιωπή τής Χουλντρα
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Είχε έρθει στη Στοκχόλμη για ένα Συνέδριο Ψυχανάλυσης.Ηταν χειμώνας.Το φως άχρωμο.Ενας τρόπος ύπαρξης.
Την γνώρισε σε ένα μπαρ κοντά στο Södermalm. Εκείνη καθόταν μόνη,με ένα ποτήρι ουισκι.
Τον πλησίασε αμεσως.
Τον αγγιζε,ένιωθε τη μυρωδιά τής γυναίκας. Τον ρώτησε αν ήταν ξένος.
Εκείνος απάντησε:ναι.
-Κι εγώ είμαι,είπε,ακόμη κι εδώ.
Δεν ρώτησε πού.
Το όνομα της ήταν: Χουλντρα.
Μια εκπληκτικά όμορφη γυναίκα με καστανοκόκκινα μαλλιά.
Τον κοίταξε.Χαμογελασε
-Έτσι με βλέπεις από μπροστα,τού ειπε,
αλλά αν με δεις από πίσω είμαι κούφια σαν τον κορμό γέρικου δέντρου.
Του είπε πως δούλευε ως ακριβη escort girl.
Στο ξενοδοχείο που κατέληξαν τού μίλησε επίσης για τη διπολική διαταραχή της,για τις συχνες νοσηλείες σε ψυχιατρικές κλινικες,για το κενό,που ειιωθε.
Την άκουγε σαν αναλυτης και,ταυτόχρονα,σαν άντρα τον γοητευε.
Συναντήθηκαν πάλι σε ένα καφε και τον κάλεσε σπίτι της.
Εκεί η Χουλντρα τού είπε πως είχε εμμονή με την ταινία:'Η Σιωπη' τού Ίνγκμαρ Μπέργκμαν.
Την έβλεπε ξανά και ξανά.
-Θελεις τώρα να την δούμε;τού είπε.
Πρόβαλε την ταινία.
Τελείωσε η προβολή.
-Η Εστερ ζει μέσα σε ένα σώμα που δεν καταλαβαίνει,τού είπε.
Σε άλλη συναντηση τους τού είπε:
-Πολλές φορές πηγαίνω στο θέατρο με κάποιον άγνωστο άντρα και κάνω έρωτα μαζί του στα πίσω καθίσματα.
Η Στογχολμη είναι γεμάτοι με νάνους.
Ζηλεύω,μισώ την αδελφή μου,κυρίως τον εαυτό μου.
Μέσα στο τρένο φοβόμουν το θάνατο.
Εκείνος στο δωμάτιο τού ξενοδοχείο που έμενε κατέγραφε την περίπτωση της.
Αισθάνονταν θεατής της.
Περπατούσαν συχνά δίπλα στα κανάλια.
Η Στοκχόλμη μέσα στις αντανακλάσεις.
Τα φώτα της έσπαγαν στο νερό,δημιουργώντας κύκλους που άνοιγαν και έκλειναν αθόρυβα.
Εκείνη μιλούσε για την παιδική της ηλικία,για μια μητέρα που εμφανίζονταν και εξαφανιζονταν,για έναν πατέρα απόντα.
-Οπως ο θεός,τού ειπε.
Η σιωπή του δεν είναι κενό.
Μετά από τρεις μέρες εκείνη η νύχτα ήταν πυκνη,ακινητη. Περπατούσαν δίπλα στο κανάλι χωρίς να αγγίζονται.
Η Χουλντρα σταμάτησε, κοίταξε το νερό.
-Στην ταινία,είπε,κανείς δεν σώζεται.Απλώς συνεχίζουν έναν φαύλο κυκλο.
Προχωρησαν αμιλητοι.
Ξαφνικά εκεί η Χουλντρα έπεσε μέσα στο κανάλι.
Δεν υπήρξε κραυγή.Μόνο κύκλοι που άνοιξαν στην επιφάνεια,ο ένας μέσα στον άλλον,μέχρι που το νερό ξαναβρήκε την ησυχία του.Την σιωπή του.
Εκείνος εμεινε ακίνητος. Στις σημειώσεις του έγραψε:
Η Σιωπή έκλεισε με Σιωπή.
Και τις πέταξε στο κανάλι στο σημειο ακριβώς που έπεσε η Χουλντρα
Σε δύο μέρες έφυγε από την Στογχολμη.
.
.
The Silence of Huldra
He had come to Stockholm for a Psychoanalysis Conference. It was winter. The light was colorless. A way of being.
He met her in a bar near Södermalm. She was sitting alone, with a glass of whiskey.
She approached him immediately.
She touched him, he felt the scent of the woman. She asked him if he was a foreigner.
He answered: yes.
"So am I," she said, "even here."
She didn’t ask where.
Her name was Huldra.
An astonishingly beautiful woman with auburn hair.
She looked at him. She smiled.
"This is how you see me from the front," she said,
"but if you see me from behind, I am hollow like the trunk of an old tree."
She told him she worked as a high-class escort.
At the hotel they ended up in, she also spoke about her bipolar disorder, about frequent hospitalizations in psychiatric clinics, about the emptiness she felt.
He listened like an analyst
and, at the same time, as a man, he was captivated.
They met again in a café, and she invited him to her home.
There, Huldra told him she was obsessed with the film The Silence by Ingmar Bergman.
She watched it again and again.
"Do you want to watch it now?" she asked.
They played the film.
The screening ended.
"Esther lives inside a body she doesn’t understand," she said.
In another meeting, she told him:
"Many times I go to the theater with a stranger and make love with him in the back seats.
Stockholm is full of dwarfs.
I am jealous, I hate my sister, mostly myself.
On the train, I feared death."
He recorded her case in the hotel room where he stayed.
He felt like a spectator of her.
They often walked along the canals.
Stockholm reflected in the waters.
Its lights broke on the water, creating circles that silently opened and closed.
She spoke about her childhood, about a mother who appeared and disappeared, about an absent father.
"Like God," she said.
Its silence is not emptiness.
After three days, that night was dense, still. They walked by the canal without touching.
Huldra stopped, looked at the water.
"In the film," she said, "no one is saved. They just continue a vicious cycle."
They walked on, silent.
Suddenly, Huldra fell into the canal.
There was no scream. Only circles spreading on the surface, one within another, until the water found its peace again. Its silence.
He stayed motionless. In his notes he wrote:
Silence ended with Silence.
And he threw them into the canal, exactly where Huldra had fallen.
Two days later, he left Stockholm.
.
.
Le Silence de Huldra
Il était venu à Stockholm pour un congrès de psychanalyse. C’était l’hiver. La lumière était incolore. Une manière d’exister.
Il l’a rencontrée dans un bar près de Södermalm. Elle était assise seule, avec un verre de whisky.
Elle l’a approché immédiatement.
Elle le touchait, il sentait le parfum de la femme. Elle lui demanda s’il était étranger.
Il répondit : oui.
« Moi aussi, » dit-elle, « même ici. »
Elle ne demanda pas où.
Elle s’appelait Huldra.
Une femme incroyablement belle aux cheveux châtain-roux.
Elle le regarda. Elle sourit.
« C’est comme ça que tu me vois de face, » dit-elle,
« mais si tu me vois de dos, je suis creuse comme le tronc d’un vieil arbre. »
Elle lui dit qu’elle travaillait comme escort girl de luxe.
À l’hôtel où ils se retrouvèrent, elle parla aussi de son trouble bipolaire, de ses hospitalisations fréquentes dans des cliniques psychiatriques, du vide qu’elle ressentait.
Il l’écoutait comme un analyste
et, en même temps, comme homme, il était fasciné.
Ils se rencontrèrent à nouveau dans un café et elle l’invita chez elle.
Là, Huldra lui dit qu’elle était obsédée par le film Le Silence d’Ingmar Bergman.
Elle le regardait encore et encore.
« Veux-tu le regarder maintenant ? » demanda-t-elle.
Ils lancèrent le film.
La projection se termina.
« Esther vit dans un corps qu’elle ne comprend pas, » dit-elle.
Lors d’une autre rencontre, elle lui confia :
« Souvent, je vais au théâtre avec un inconnu et je fais l’amour avec lui dans les derniers rangs.
Stockholm est pleine de nains.
Je suis jalouse, je déteste ma sœur, surtout moi-même.
Dans le train, je craignais la mort. »
Il enregistrait son cas dans la chambre d’hôtel où il logeait.
Il se sentait spectateur d’elle.
Ils marchaient souvent le long des canaux.
Stockholm se reflétait dans l’eau.
Ses lumières se brisaient sur l’eau, créant des cercles qui s’ouvraient et se refermaient silencieusement.
Elle parlait de son enfance, d’une mère qui apparaissait et disparaissait, d’un père absent.
« Comme Dieu, » dit-elle.
Son silence n’est pas un vide.
Après trois jours, cette nuit-là était dense, immobile. Ils marchaient près du canal sans se toucher.
Huldra s’arrêta, regarda l’eau.
« Dans le film, » dit-elle, « personne n’est sauvé. Ils continuent juste un cycle vicieux. »
Ils avancèrent, silencieux.
Soudain, Huldra tomba dans le canal.
Il n’y eut pas de cri. Juste des cercles qui s’ouvraient à la surface, l’un dans l’autre, jusqu’à ce que l’eau retrouve son calme. Son silence.
Il resta immobile. Dans ses notes, il écrivit :
Le Silence se termina par le Silence.
Et il les jeta dans le canal, exactement à l’endroit où Huldra était tombée.
Deux jours plus tard, il quitta Stockholm.
.
.
Die Stille der Huldra
Er war nach Stockholm zu einer Psychoanalyse-Konferenz gekommen. Es war Winter. Das Licht war farblos. Eine Art zu existieren.
Er traf sie in einer Bar in der Nähe von Södermalm. Sie saß allein mit einem Glas Whisky.
Sie kam sofort auf ihn zu.
Sie berührte ihn, er roch den Duft der Frau. Sie fragte, ob er Ausländer sei.
Er antwortete: ja.
„Ich auch“, sagte sie, „selbst hier.“
Sie fragte nicht, woher.
Ihr Name war Huldra.
Eine erstaunlich schöne Frau mit kastanienrotem Haar.
Sie sah ihn an. Sie lächelte.
„So siehst du mich von vorne,“ sagte sie,
„aber von hinten gesehen bin ich hohl wie der Stamm eines alten Baumes.“
Sie erzählte ihm, dass sie als hochklassige Escort-Dame arbeitete.
Im Hotel, in das sie gingen, sprach sie auch über ihre bipolare Störung, über häufige Aufenthalte in psychiatrischen Kliniken, über die Leere, die sie fühlte.
Er hörte ihr wie ein Analytiker zu
und gleichzeitig war er als Mann fasziniert.
Sie trafen sich wieder in einem Café, und sie lud ihn zu sich nach Hause ein.
Dort erzählte Huldra ihm, dass sie besessen von dem Film Das Schweigen von Ingmar Bergman sei.
Sie sah ihn immer wieder.
„Willst du ihn jetzt sehen?“ fragte sie.
Sie spielten den Film ab.
Die Vorführung endete.
„Esther lebt in einem Körper, den sie nicht versteht,“ sagte sie.
Bei einem anderen Treffen erzählte sie ihm:
„Oft gehe ich mit einem Fremden ins Theater und mache im hinteren Rang Liebe mit ihm.
Stockholm ist voller Zwerge.
Ich bin eifersüchtig, ich hasse meine Schwester, vor allem mich selbst.
Im Zug fürchtete ich den Tod.“
Er dokumentierte ihren Fall in dem Hotelzimmer, in dem er wohnte.
Er fühlte sich als Zuschauer ihres Lebens.
Sie gingen oft entlang der Kanäle spazieren.
Stockholm spiegelte sich im Wasser.
Das Licht brach sich auf der Wasseroberfläche und bildete Kreise, die sich lautlos öffneten und schlossen.
Sie sprach über ihre Kindheit, über eine Mutter, die auftauchte und verschwand, über einen abwesenden Vater.
„Wie Gott,“ sagte sie.
Sein Schweigen ist keine Leere.
Nach drei Tagen war jene Nacht dicht, still. Sie gingen am Kanal entlang, ohne sich zu berühren.
Huldra blieb stehen, blickte ins Wasser.
„Im Film,“ sagte sie, „wird niemand gerettet. Sie setzen nur einen Teufelskreis fort.“
Sie gingen schweigend weiter.
Plötzlich fiel Huldra in den Kanal.
Es gab keinen Schrei. Nur Kreise, die sich auf der Oberfläche öffneten, einer im anderen, bis das Wasser seine Ruhe wiederfand. Seine Stille.
Er blieb regungslos. In seinen Notizen schrieb er:
Stille endete mit Stille.
Und er warf sie in den Kanal, genau an der Stelle, wo Huldra gefallen war.
Zwei Tage später verließ er Stockholm.
.
.
Il Silenzio di Huldra
Era venuto a Stoccolma per un Convegno di Psicoanalisi. Era inverno. La luce era incolore. Un modo di esistere.
L’ha incontrata in un bar vicino a Södermalm. Era seduta da sola, con un bicchiere di whisky.
Si avvicinò subito a lui.
Lo toccava, sentiva il profumo della donna. Gli chiese se fosse straniero.
Lui rispose: sì.
"Anch’io," disse, "anche qui."
Non chiese dove.
Si chiamava Huldra.
Una donna straordinariamente bella, con capelli castano-rossi.
Lo guardò. Sorrise.
"Così mi vedi da davanti," disse,
"ma se mi vedi da dietro, sono vuota come il tronco di un albero vecchio."
Le raccontò che lavorava come escort di lusso.
All’hotel in cui andarono, parlò anche del suo disturbo bipolare, dei frequenti ricoveri in cliniche psichiatriche, del vuoto che sentiva.
Lui la ascoltava come un analista
e, allo stesso tempo, come uomo, ne era affascinato.
Si incontrarono di nuovo in un caffè e lei lo invitò a casa sua.
Lì, Huldra gli disse di essere ossessionata dal film Il Silenzio di Ingmar Bergman.
Lo guardava più e più volte.
"Vuoi vederlo adesso?" chiese.
Fecero partire il film.
La proiezione finì.
"Esther vive in un corpo che non comprende," disse.
In un altro incontro, gli disse:
"Spesso vado a teatro con uno sconosciuto e faccio l’amore con lui nei posti dietro.
Stoccolma è piena di nani.
Sono gelosa, odio mia sorella, soprattutto me stessa.
Sul treno temevo la morte."
Lui registrava il suo caso nella stanza d’hotel dove alloggiava.
Si sentiva spettatore di lei.
Spesso camminavano lungo i canali.
Stoccolma riflessa nell’acqua.
Le luci si rompevano sull’acqua, creando cerchi che si aprivano e si chiudevano silenziosamente.
Parlava della sua infanzia, di una madre che appariva e spariva, di un padre assente.
"Come Dio," disse.
Il suo silenzio non è vuoto.
Dopo tre giorni, quella notte era densa, immobile. Camminavano lungo il canale senza toccarsi.
Huldra si fermò, guardò l’acqua.
"Nel film," disse, "nessuno è salvato. Continuano solo un ciclo vizioso."
Procedettero in silenzio.
Improvvisamente, Huldra cadde nel canale.
Non ci fu alcun grido. Solo cerchi che si aprivano sulla superficie, uno dentro l’altro, finché l’acqua ritrovò la sua pace. Il suo silenzio.
Lui rimase immobile. Nei suoi appunti scrisse:
Il Silenzio finì con il Silenzio.
E li gettò nel canale, esattamente dove Huldra era caduta.
Due giorni dopo, lasciò Stoccolma.
.
.
El Silencio de Huldra
Había llegado a Estocolmo para un Congreso de Psicoanálisis. Era invierno. La luz era incolora. Una forma de existir.
La conoció en un bar cerca de Södermalm. Ella estaba sentada sola, con un vaso de whisky.
Se acercó a él de inmediato.
Lo tocaba, él percibía el olor de la mujer. Le preguntó si era extranjero.
Él respondió: sí.
"Yo también," dijo, "incluso aquí."
No preguntó dónde.
Su nombre era Huldra.
Una mujer increíblemente hermosa, con cabello castaño rojizo.
Lo miró. Sonrió.
"Así me ves de frente," dijo,
"pero si me ves por detrás, estoy hueca como el tronco de un árbol viejo."
Le contó que trabajaba como escort de lujo.
En el hotel donde terminaron, también habló sobre su trastorno bipolar, sobre frecuentes hospitalizaciones en clínicas psiquiátricas, sobre el vacío que sentía.
Él la escuchaba como un analista
y, al mismo tiempo, como hombre, se sentía fascinado.
Se encontraron nuevamente en un café y ella lo invitó a su casa.
Allí, Huldra le dijo que estaba obsesionada con la película El Silencio de Ingmar Bergman.
La veía una y otra vez.
"¿Quieres verla ahora?" le dijo.
Reprodujeron la película.
La proyección terminó.
"Esther vive en un cuerpo que no entiende," dijo.
En otro encuentro le dijo:
"Muchas veces voy al teatro con un desconocido y hago el amor con él en los asientos de atrás.
Estocolmo está llena de enanos.
Tengo celos, odio a mi hermana, sobre todo a mí misma.
En el tren temía a la muerte."
Él registraba su caso en la habitación del hotel donde se alojaba.
Se sentía espectador de ella.
A menudo caminaban junto a los canales.
Estocolmo reflejada en el agua.
Sus luces se rompían sobre el agua, creando círculos que se abrían y cerraban silenciosamente.
Ella hablaba de su infancia, de una madre que aparecía y desaparecía, de un padre ausente.
"Como Dios," dijo.
Su silencio no es vacío.
Después de tres días, aquella noche era densa, inmóvil. Caminaban junto al canal sin tocarse.
Huldra se detuvo, miró el agua.
"En la película," dijo, "nadie se salva. Solo continúan un ciclo vicioso."
Avanzaron en silencio.
De repente, Huldra cayó al canal.
No hubo grito. Solo círculos que se abrieron en la superficie, uno dentro de otro, hasta que el agua recuperó su paz. Su silencio.
Él se quedó inmóvil. En sus notas escribió:
El Silencio terminó con Silencio.
Y los arrojó al canal, exactamente donde Huldra había caído.
Dos días después se fue de Estocolmo.
.
.
O Silêncio de Huldra
Ele tinha vindo a Estocolmo para um Congresso de Psicanálise. Era inverno. A luz era sem cor. Um modo de existir.
Ele a conheceu em um bar perto de Södermalm. Ela estava sentada sozinha, com um copo de uísque.
Ela se aproximou imediatamente.
Ela o tocava, ele sentia o perfume da mulher. Perguntou se ele era estrangeiro.
Ele respondeu: sim.
"Eu também," disse ela, "até aqui."
Não perguntou onde.
O nome dela era Huldra.
Uma mulher incrivelmente bonita, com cabelos castanho-avermelhados.
Ela olhou para ele. Sorriu.
"É assim que você me vê de frente," disse,
"mas se me vir por trás, estou oca como o tronco de uma árvore velha."
Ela disse que trabalhava como escort girl de luxo.
No hotel onde terminaram, ela também falou sobre seu transtorno bipolar, sobre internações frequentes em clínicas psiquiátricas, sobre o vazio que sentia.
Ele a ouviu como um analista
e, ao mesmo tempo, como homem, estava encantado.
Eles se encontraram novamente em um café, e ela o convidou para sua casa.
Lá, Huldra lhe disse que tinha obsessão pelo filme O Silêncio de Ingmar Bergman.
Ela o assistia repetidamente.
"Quer assistir agora?" disse ela.
Eles passaram o filme.
A exibição terminou.
"Esther vive em um corpo que não entende," disse ela.
Em outro encontro, disse-lhe:
"Muitas vezes vou ao teatro com um estranho e faço amor com ele nos ass
entos de trás.
Estocolmo está cheia de anões.
Tenho ciúmes, odeio minha irmã, principalmente a mim mesma.
No trem, eu temia a morte.
Ele registrava o caso dela no quarto do hotel onde estava hospedado.
Sentia-se espectador da vida dela.
Eles frequentemente caminhavam ao longo dos canais.
Estocolmo refletida na água.
As luzes quebravam na água, formando círculos que se abriam e fechavam silenciosamente.
Ela falava sobre sua infância, sobre uma mãe que aparecia e desaparecia, sobre um pai ausente.
"Como Deus," disse ela.
O silêncio dele não é vazio.
Após três dias, aquela noite estava densa, imóvel. Eles caminhavam ao longo do canal sem se tocar.
Huldra parou, olhou para a água.
"No filme," disse ela, "ninguém se salva. Apenas continuam um ciclo vicioso."
Eles continuaram em silêncio.
De repente, Huldra caiu no canal.
Não houve grito. Apenas círculos que se espalharam na superfície, um dentro do outro, até que a água reencontrou sua paz. Seu silêncio.
Ele permaneceu imóvel. Em suas anotações escreveu:
O Silêncio terminou com Silêncio.
E as jogou no canal, exatamente no ponto onde Huldra havia caído.
Dois dias depois, ele deixou Estocolmo.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου