.
.
LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
-Η Άνοδος πριν την Πτωση
(Ελληνικα, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Άνοδος πριν την Πτωση
(Ελληνικα, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)
Η αρχή του ήταν ένα υπόγειο.
Φτηνοι δισκοι μουσικής,μαγνητοεγγραφες κασετών,cd,dvd.
Ήταν φανατικά ρεαλιστής:ο πελάτης εκτιμά τις χαμηλές τιμές.
Η επιβίωση είναι το παν.
Η διόγκωση τού διαδικτύου τερμάτισε το φυσικό εμπόριο.
Έκλεισε το μαγαζί.Καμια ρομαντική θλίψη και υπαρξιακή απόγνωση.
Κάτι τελειώνει και κάτι άλλο αρχίζει.
Γρήγορα άνοιξε Εταιρεία Παροχής Υπηρεσιών.
Στην αρχή άγνοια ποιών υπηρεσιών,ούτε και είχε σημασία.
Αρκεί να δουλεύει.
Συμπληρωνε αιτήσεις,μάθαινε τις επιδοτήσεις,τα προγράμματα.
Τώρα το παν είναι να σε θεωρούν χρήσιμο,απαραίτητο.
Μέσα σε δέκα χρόνια πουλώντας 'λυσεις','μετασχηματισμους','ψηφιακες στρατηγικες'
πληθυθηναν τα μηδενικά τών λογαριασμών του.
Οι εταιρείες του άλλαζαν ονόματα, συγχωνεύονταν, απορροφούσαν μικρότερες.
Τώρα το παν ήταν η διαδρομή τού χρήματος,αυτό τον ενδιέφερε.
Άρχισε να εμπλέκεται θεσμικά,κυρίως με προσωπικό τρόπο.
Επέλεγε ποιον ανώτερο να καλέσει,ποτέ να τον συναντήσει,ποτέ να αποσυρθεί.
Τώρα το παν ήταν οι διαγωνισμοί και οι υπογραφές.
Οι φάκελοι ήταν άψογοι.
Όταν άνοιξαν οι στρόφιγγες τών μεγάλων κονδυλίων ήταν πανεμέτοιμος.
Είχε ήδη προετοιμάσει εταιρικό σχήμα,δανεισμό με εγγύηση μελλοντικά έσοδα,εξαγορές,αναλειψηνέων έργων πολλαπλαζοντας το 'ανεκτέλεστο έργο'. Στους ισολογισμούς,όλα στην εντέλεια.
Αδιαφορουσε για τούς ψιθύρους Άλλωστε αυτό ηταν φυσικό επακόλουθο σε αυτό το επίπεδο.
Τώρα το παν ήταν η απόκρυψη,το έντεχνο μακιγιαρισμα.
Η κοινωνική του άνοδος ακολούθησε την οικονομική.
Εκδηλώσεις, δείπνα,φωτογραφίες.
Η κόρη του σπούδασε στο εξωτερικό,παντρεύτηκε 'σωστά'.
Τώρα το παν ήταν η 'αξιοπιστεια τού ονόματος του'.
Εκεί άρχισαν οι ελεγχοι.
Εκείνος χαμογέλασε.
-Ολα,Κυριοι,είναι νόμιμα,είπε.Ελεγξτε παντού.
Τα υπόγεια τών πεπραγμένων ήταν σε μεγάλο βάθος.
Το παν τώρα ήταν να μην αποδειχθεί τίποτα.
Το βράδυ που έκλεισε τη μεγαλύτερη συμφωνία της ζωής του,τούς έδιωξε όλους και έμεινε μόνος στο γραφείο του. Από το παράθυρο έβλεπε την πόλη.
Απεραντη.Αδιαφορη.Συνενοχη.
-Εχω ξεπεράσει το ηθικό όριο,σκέφτηκε.
Δεν ένιωσε τύψεις.
Οι κανόνες που έπαιξε,και κέρδισε,δεν τούς επεβαλε αυτός, τούς βρήκε.
Τον παν είναι η κατά γράμμα εφαρμογή τους.
Χαμογέλασε.
Τώρα όλα ήταν σε άνοδο.
Και,νομοτελειακά,θα την διαδεχθεί η Κάθοδος
Η Πτώση του.
Από Άλλον όμοιο του.
Τίποτα δεν είναι κληρονομικό.
Το παν είναι το τέλος ολων.
Μέχρι τότε ας είναι αυστηρά ρεαλιστής.
.
.
The Rise Before the Fall
His beginning was a basement.
Cheap music records,tape recordings, CDs, DVDs.
He was fanatically realistic: the customer values low prices.
Survival is everything.
The swelling of the internet put an end to physical commerce.
He closed the shop. No romantic sorrow, no existential despair.
Something ends and something else begins.
He quickly opened a Service Provision Company.
At first, ignorance of what services exactly—nor did it matter.
As long as it worked.
He filled out applications, learned subsidies, programs.
Now what mattered was being considered useful, indispensable.
Within ten years, selling “solutions,” “transformations,” “digital strategies,”
the zeros in his bank accounts multiplied.
His companies changed names, merged, absorbed smaller ones.
Now what mattered was the path of money—that was his interest.
He began to become institutionally involved, mainly in a personal way.
He chose whom to call higher up, when to meet, when to withdraw.
Now what mattered were tenders and signatures.
The files were flawless.
When the taps of major funds were opened, he was fully prepared.
He had already set up corporate structures, loans secured by future revenue, acquisitions, the assignment of new projects, multiplying the “backlog.”
On the balance sheets, everything was impeccable.
He ignored the whispers. After all, this was a natural consequence at that level.
Now what mattered was concealment, skillful cosmetic masking.
His social rise followed his economic one.
Events, dinners, photographs.
His daughter studied abroad, married “properly.”
Now what mattered was the “credibility of his name.”
That was where the audits began.
He smiled.
“Everything, gentlemen, is legal,” he said. “Check everywhere.”
The basements of his deeds lay at great depth.
What mattered now was that nothing be proven.
The night he closed the biggest deal of his life, he dismissed everyone and remained alone in his office.
From the window he saw the city.
Vast. Indifferent. Complicit.
“I have crossed the moral boundary,” he thought.
He felt no remorse.
The rules he played by—and won—were not imposed by him; he found them.
What matters is their literal application.
He smiled.
Now everything was on the rise.
And, inevitably, it would be followed by the Descent.
His Fall.
By another like him.
Nothing is hereditary.
What matters is the end of all things.
Until then, let him remain strictly realistic.
.
.
L’Ascension avant la Chute
Son début fut un sous-sol.
Des disques de musique bon marché,des cassettes, des CD, des DVD.
Il était farouchement réaliste : le client apprécie les bas prix.
La survie est primordiale.
L’essor d’Internet mit fin au commerce physique.
Il ferma le magasin. Aucune mélancolie romantique, aucun désespoir existentiel.
Quelque chose se termine, quelque chose d’autre commence.
Il ouvrit rapidement une société de services.
Au début, ignorance totale des services proposés — cela n’avait pas d’importance.
Pourvu que ça fonctionne.
Il remplissait des dossiers, apprenait les subventions, les programmes.
Désormais, l’essentiel était d’être jugé utile, indispensable.
En dix ans, en vendant des « solutions », des « transformations », des « stratégies numériques »,
les zéros de ses comptes se multiplièrent.
Ses entreprises changeaient de nom, fusionnaient, absorbaient les plus petites.
Désormais, ce qui comptait, c’était le trajet de l’argent.
Il commença à s’impliquer institutionnellement, surtout de manière personnelle.
Il choisissait qui appeler, quand rencontrer, quand se retirer.
Désormais, l’essentiel était les appels d’offres et les signatures.
Les dossiers étaient irréprochables.
Lorsque les robinets des grands fonds s’ouvrirent, il était prêt.
Montages financiers, emprunts garantis par des revenus futurs, acquisitions, nouveaux projets multipliant le « carnet de commandes ».
Dans les bilans, tout était parfait.
Il se moquait des murmures. À ce niveau, c’était inévitable.
Désormais, l’essentiel était la dissimulation, le maquillage habile.
Son ascension sociale suivit l’ascension économique.
Réceptions, dîners, photographies.
Sa fille étudia à l’étranger, se maria « comme il faut ».
Désormais, ce qui comptait, c’était la « crédibilité de son nom ».
C’est là que commencèrent les contrôles.
Il sourit.
« Tout est légal, messieurs. Vérifiez partout. »
Les sous-sols de ses actes étaient très profonds.
L’essentiel était désormais qu’on ne prouve rien.
La nuit où il conclut l’affaire la plus importante de sa vie, il renvoya tout le monde et resta seul dans son bureau.
Par la fenêtre, il regardait la ville.
Immense. Indifférente. Complice.
« J’ai dépassé la limite morale », pensa-t-il.
Il n’éprouva aucun remords.
Les règles qu’il a suivies — et gagnées — ne venaient pas de lui ; il les a trouvées là.
L’essentiel est de les appliquer à la lettre.
Il sourit.
Tout était désormais en ascension.
Et, inévitablement, viendrait la Descente.
Sa Chute.
Par un autre semblable à lui.
Rien n’est héréditaire.
L’essentiel est la fin de tout.
D’ici là, qu’il reste strictement réaliste.
.
.
Der Aufstieg vor dem Fall
Sein Anfang war ein Keller.
Billige Schallplatten,Tonbandkassetten, CDs, DVDs.
Er war fanatisch realistisch: Der Kunde schätzt niedrige Preise.
Überleben ist alles.
Das Anschwellen des Internets beendete den stationären Handel.
Er schloss den Laden. Keine romantische Trauer, keine existenzielle Verzweiflung.
Etwas endet, etwas anderes beginnt.
Schnell gründete er ein Dienstleistungsunternehmen.
Anfangs wusste er nicht einmal, welche Dienstleistungen — und es spielte keine Rolle.
Hauptsache, es funktionierte.
Er füllte Anträge aus, lernte Förderprogramme kennen.
Nun galt es, als nützlich, als unverzichtbar zu gelten.
Innerhalb von zehn Jahren, durch den Verkauf von „Lösungen“, „Transformationen“, „digitalen Strategien“,
vermehrten sich die Nullen auf seinen Konten.
Seine Firmen wechselten Namen, fusionierten, schluckten kleinere.
Nun interessierte ihn nur noch der Weg des Geldes.
Er begann, sich institutionell einzubringen, vor allem auf persönlicher Ebene.
Er entschied, wen er anrief, wann er sich traf, wann er sich zurückzog.
Nun zählten Ausschreibungen und Unterschriften.
Die Akten waren makellos.
Als die Schleusen der großen Fördergelder geöffnet wurden, war er bereit.
Unternehmensstrukturen, Kredite mit zukünftigen Einnahmen als Sicherheit, Übernahmen, neue Projekte, die den Auftragsbestand vervielfachten.
In den Bilanzen war alles perfekt.
Er ignorierte das Flüstern. Auf dieser Ebene war es unvermeidlich.
Nun ging es um Verschleierung, um geschicktes Schminken der Zahlen.
Sein sozialer Aufstieg folgte dem wirtschaftlichen.
Empfänge, Dinner, Fotos.
Seine Tochter studierte im Ausland, heiratete „standesgemäß“.
Nun zählte die „Zuverlässigkeit seines Namens“.
Dort begannen die Prüfungen.
Er lächelte.
„Alles ist legal, meine Herren. Prüfen Sie alles.“
Die Keller seiner Taten lagen tief.
Nun ging es darum, dass nichts bewiesen werden konnte.
In der Nacht, in der er den größten Deal seines Lebens abschloss, schickte er alle fort und blieb allein im Büro.
Aus dem Fenster sah er die Stadt.
Unendlich. Gleichgültig. Mitschuldig.
„Ich habe die moralische Grenze überschritten“, dachte er.
Er empfand keine Reue.
Die Regeln, nach denen er spielte und gewann, hatte er nicht gemacht — er fand sie vor.
Entscheidend ist ihre buchstabengetreue Anwendung.
Er lächelte.
Alles befand sich nun im Aufstieg.
Und unvermeidlich würde der Abstieg folgen.
Sein Fall.
Durch einen anderen wie ihn.
Nichts ist erblich.
Entscheidend ist das Ende von allem.
Bis dahin: strikt realistisch bleiben.
.
.
L’Ascesa prima della Caduta
Il suo inizio fu un seminterrato.
Dischi musicali a basso costo,cassette, CD, DVD.
Era fanaticamente realista: il cliente apprezza i prezzi bassi.
La sopravvivenza è tutto.
L’espansione di Internet pose fine al commercio fisico.
Chiuse il negozio. Nessuna malinconia romantica, nessuna angoscia esistenziale.
Qualcosa finisce, qualcos’altro comincia.
Aprì rapidamente una società di servizi.
All’inizio ignorava quali servizi offrire — e non aveva importanza.
Bastava che funzionasse.
Compilava domande, imparava sovvenzioni e programmi.
Ora contava essere considerato utile, indispensabile.
In dieci anni, vendendo “soluzioni”, “trasformazioni”, “strategie digitali”,
gli zeri sui suoi conti si moltiplicarono.
Le sue aziende cambiavano nome, si fondevano, assorbivano le più piccole.
Ora ciò che contava era il percorso del denaro.
Cominciò a coinvolgersi istituzionalmente, soprattutto in modo personale.
Sceglieva chi chiamare, quando incontrarlo, quando ritirarsi.
Ora contavano le gare e le firme.
I dossier erano impeccabili.
Quando si aprirono i rubinetti dei grandi fondi, era pronto.
Strutture societarie, prestiti garantiti da entrate future, acquisizioni, nuovi progetti che moltiplicavano il portafoglio lavori.
Nei bilanci, tutto era perfetto.
Ignorava i sussurri: a quel livello era inevitabile.
Ora contavano l’occultamento, il maquillage sapiente.
La sua ascesa sociale seguì quella economica.
Eventi, cene, fotografie.
Sua figlia studiò all’estero, si sposò “bene”.
Ora contava l’“affidabilità del suo nome”.
Lì cominciarono i controlli.
Lui sorrise.
«È tutto legale, signori. Controllate ovunque.»
I sotterranei delle sue azioni erano molto profondi.
Ora contava che non si potesse dimostrare nulla.
La sera in cui concluse l’affare più importante della sua vita, mandò via tutti e rimase solo nel suo ufficio.
Dalla finestra guardava la città.
Immensa. Indifferente. Complice.
«Ho superato il limite morale», pensò.
Non provò rimorso.
Le regole con cui giocò e vinse non le aveva imposte lui: le aveva trovate.
Conta applicarle alla lettera.
Sorrise.
Ora tutto era in ascesa.
E inevitabilmente sarebbe seguita la Discesa.
La sua Caduta.
Per mano di un altro come lui.
Nulla è ereditario.
Conta la fine di tutto.
Fino ad allora, restare rigidamente realista.
.
.
El Ascenso antes de la Caída
Su comienzo fue un sótano.
Discos de música baratos,cintas grabadas, CD, DVD.
Era fanáticamente realista: el cliente valora los precios bajos.
La supervivencia lo es todo.
La expansión de Internet puso fin al comercio físico.
Cerró la tienda. Ninguna tristeza romántica ni desesperación existencial.
Algo termina y algo más comienza.
Rápidamente abrió una empresa de prestación de servicios.
Al principio, ignoraba qué servicios — y tampoco importaba.
Lo importante era que funcionara.
Rellenaba solicitudes, aprendía sobre subvenciones y programas.
Ahora lo esencial era que lo consideraran útil, indispensable.
En diez años, vendiendo “soluciones”, “transformaciones”, “estrategias digitales”,
los ceros en sus cuentas bancarias se multiplicaron.
Sus empresas cambiaban de nombre, se fusionaban, absorbían a otras más pequeñas.
Ahora lo que importaba era el recorrido del dinero; eso le interesaba.
Comenzó a implicarse institucionalmente, sobre todo de manera personal.
Elegía a qué superior llamar, cuándo reunirse, cuándo retirarse.
Ahora lo esencial eran los concursos y las firmas.
Los expedientes eran impecables.
Cuando se abrieron las compuertas de los grandes fondos, estaba completamente preparado.
Ya había organizado estructuras corporativas, préstamos garantizados por ingresos futuros, adquisiciones, la asignación de nuevos proyectos, multiplicando el “trabajo pendiente”.
En los balances, todo era perfecto.
Ignoraba los susurros. Al fin y al cabo, eran una consecuencia natural a ese nivel.
Ahora lo esencial era el ocultamiento, el maquillaje hábil.
Su ascenso social siguió al económico.
Eventos, cenas, fotografías.
Su hija estudió en el extranjero, se casó “correctamente”.
Ahora lo esencial era la “credibilidad de su nombre”.
Allí comenzaron las auditorías.
Él sonrió.
—Todo es legal, señores —dijo—. Revisen todo.
Los sótanos de sus actos estaban a gran profundidad.
Ahora lo esencial era que no se demostrara nada.
La noche en que cerró el mayor acuerdo de su vida, despidió a todos y se quedó solo en su oficina.
Desde la ventana veía la ciudad.
Inmensa. Indiferente. Cómplice.
—He superado el límite moral —pensó.
No sintió remordimiento alguno.
Las reglas con las que jugó y ganó no las impuso él; las encontró.
Lo esencial es aplicarlas al pie de la letra.
Sonrió.
Ahora todo estaba en ascenso.
Y, inevitablemente, lo seguiría el Descenso.
Su Caída.
Por otro igual a él.
Nada es hereditario.
Lo esencial es el final de todo.
Hasta entonces, ser estrictamente realista.
.
.
A Ascensão antes da Queda
O seu começo foi um porão.
Discos de música baratos,fitas gravadas, CDs, DVDs.
Era fanaticamente realista: o cliente valoriza preços baixos.
A sobrevivência é tudo.
A expansão da internet pôs fim ao comércio físico.
Fechou a loja. Nenhuma tristeza romântica, nenhum desespero existencial.
Algo termina e algo mais começa.
Rapidamente abriu uma empresa de prestação de serviços.
No início, ignorava quais serviços — e isso não importava.
O importante era que funcionasse.
Preenchia formulários, aprendia sobre subsídios e programas.
Agora o essencial era ser considerado útil, indispensável.
Em dez anos, vendendo “soluções”, “transformações”, “estratégias digitais”,
os zeros nas suas contas bancárias se multiplicaram.
As suas empresas mudavam de nome, fundiam-se, absorviam as menores.
Agora o que importava era o caminho do dinheiro; isso o interessava.
Começou a envolver-se institucionalmente, sobretudo de forma pessoal.
Escolhia quem ligar, quando encontrar, quando recuar.
Agora o essencial eram os concursos e as assinaturas.
Os dossiês eram impecáveis.
Quando se abriram as torneiras dos grandes fundos, ele estava totalmente preparado.
Já havia estruturado esquemas corporativos, empréstimos garantidos por receitas futuras, aquisições, a assunção de novos projetos, multiplicando o “trabalho em carteira”.
Nos balanços, tudo estava perfeito.
Ignorava os murmúrios. Afinal, isso era uma consequência natural nesse nível.
Agora o essencial era a ocultação, a maquilhagem habilidosa.
A sua ascensão social seguiu a económica.
Eventos, jantares, fotografias.
A sua filha estudou no estrangeiro, casou-se “bem”.
Agora o essencial era a “credibilidade do seu nome”.
Foi aí que começaram as auditorias.
Ele sorriu.
—Tudo é legal, senhores —disse—. Verifiquem tudo.
Os porões dos seus atos estavam a grande profundidade.
Agora o essencial era que nada fosse provado.
Na noite em que fechou o maior negócio da sua vida, mandou todos embora e ficou sozinho no escritório.
Da janela via a cidade.
Imensa. Indiferente. Cúmplice.
—Ultrapassei o limite moral —pensou.
Não sentiu culpa.
As regras com que jogou e venceu não foram impostas por ele; estavam lá.
O essencial é aplicá-las à letra.
Sorriu.
Agora tudo estava em ascensão.
E, inevitavelmente, viria a Descida.
A sua Queda.
Por outro igual a ele.
Nada é hereditário.
O essencial é o fim de tudo.
Até lá, ser estritamente realista.
.
.
.
