I Am a Greek European Worldwidel Man-Now!- www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

I Am a Greek European Worldwide Man-Now!-

www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2026

GREEK POETRY -μεταφράζοντας το τελος τής Ομηρου Οδύσσειας,- ραψωδια ω',στίχοι 520-548- Το Ορκιο τέλος τού Νείκους Οδυσσέως Ιθακησιων -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.


GREEK POETRY

-μεταφράζοντας

το τελος
τής Ομηρου Οδύσσειας,-
ραψωδια ω',στίχοι 520-548-
Το Ορκιο τέλος τού Νείκους Οδυσσέως Ιθακησιων

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης




χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
μεταφράζοντας
το τελος
τής Ομηρου Οδύσσειας,
ραψωδια ω',στίχοι 520-548
Το Ορκιο τέλος τού Νείκους Οδυσσέως Ιθακησιων

έτσι μίλησε κι εμφυσησε μεγάλο θάρρος
η Αθηνά Παλλαδα
κι αφού στη κόρη τού μεγάλου Δια ευχήθηκε
αμέσως δυνατα κουνωντας τιναξε
το μακρύ τρομερό δορυ
και τον Ευπειθη στη περικεφαλαία χτύπησε
μεσα στις χαλκινες παρειες
που δεν κράτησε το δόρυ
αλλά ο χαλκός διαπέρασε
κι εκείνος με δυνατό πέφτοντας κροτο
τ'αρματα με θόρυβο πάνω του κρουστηκαν
και στους πολεμιστές ο Οδυσσέας κι ο γενναίος Τηλέμαχος
όρμησαν χτυπώντας με τα ξίφη
και τα δόρατα με τις διπλές λαβες,
και τώρα πια όλους θ'αφανιζαν και θα τους αφηναν
διχως γυρισμό,αν η Αθηνά η κόρη τού Δια
που την αιγιδα κραταει,
δεν φωναζε να συγκρατήσει το πλήθος ολο,
τον ανελεητο σταματηστε,Ιθακησιοι,πόλεμο,
για να χωριστείτε χωρίς αίματα όσο πιο γρηγορα
γινεται,
έτσι η Αθηνά μίλησε,κι αυτους ο φόβος χλωμιασε,
και τότε απ'τα χέρια τους τ'αρματα τιναχτηκαν,
κι όλα πάνω στη γη έπεσαν,όταν η θεα φώναξε,
και προς τη πόλη τράπηκαν λαχταρώντας τη ζωή τους
να γλυτώσουν,
ο δε πολύπαθος ισοθεος Οδυσσεας φώναξε δυνατά,
κι όρμησε φευγοντας σαν αετός που στα ύψη πετα
και τότε τού Κρόνου ο γιος ρίχνει τον τρομερό
απ'τους καπνους κεραυνό,που μπροστά σ'αυτη
με τα γλαυκα μάτια έπεσε τού ισχυρού πατέρα κορη,
τότε στον Οδυσσέα απευθύνθηκε η Αθηνά
με τα γλαυκα τα ματια,
ισοθεε γιε τού Λαερτη πολυμήχανε Οδυσσέα,
συγκρατησου,πάψε τη φιλονικία που με πόλεμο
παρόμοια είναι,
μηπως με σένα ο γιος τού Κρόνου θυμώσει Ζευς
που πέρα για πέρα βλέπει,
έτσι η Αθηνά μίλησε,κι αυτός υπάκουσε,και μεσα του χαρηκε,
κι απ'αυτά κατοπιν όρκους ανάμεσα στους δυο έθεσε
η Αθηνά Παλλαδα τού Δια η κόρη που την αιγιδα κρατάει
με τη μορφή και τη φωνή τού Μεντορα παρομοιασμενη

ὣς φάτο, καί ῥ' ἔμπνευσε μένος μέγα Παλλὰς Ἀθήνη.520
εὐξάμενος δ' ἄρ' ἔπειτα Διὸς κούρῃ μεγάλοιο,
αἶψα μάλ' ἀμπεπαλὼν προΐει δολιχόσκιον ἔγχος
καὶ βάλεν Εὐπείθεα κόρυθος διὰ χαλκοπαρῄου.
ἡ δ' οὐκ ἔγχος ἔρυτο, διαπρὸ δὲ εἴσατο χαλκός·
δούπησεν δὲ πεσών, ἀράβησε δὲ τεύχε' ἐπ' αὐτῷ.525
ἐν δ' ἔπεσον προμάχοισ' Ὀδυσεὺς καὶ φαίδιμος υἱός,
τύπτον δὲ ξίφεσίν τε καὶ ἔγχεσιν ἀμφιγύοισι.
καί νύ κε δὴ πάντας ὄλεσαν καὶ θῆκαν ἀνόστους,
εἰ μὴ Ἀθηναίη, κούρη Διὸς αἰγιόχοιο,
ἤϋσεν φωνῇ, κατὰ δ' ἔσχεθε λαὸν ἅπαντα·530
«ἴσχεσθε πτολέμου, Ἰθακήσιοι, ἀργαλέοιο,
ὥς κεν ἀναιμωτί γε διακρινθῆτε τάχιστα.»
ὣς φάτ' Ἀθηναίη, τοὺς δὲ χλωρὸν δέος εἷλε·
τῶν δ' ἄρα δεισάντων ἐκ χειρῶν ἔπτατο τεύχεα,
πάντα δ' ἐπὶ χθονὶ πῖπτε, θεᾶς ὄπα φωνησάσης·535
πρὸς δὲ πόλιν τρωπῶντο λιλαιόμενοι βιότοιο.
σμερδαλέον δ' ἐβόησε πολύτλας δῖος Ὀδυσσεύς,
οἴμησεν δὲ ἀλεὶς ὥς τ' αἰετὸς ὑψιπετήεις.
καὶ τότε δὴ Κρονίδης ἀφίει ψολόεντα κεραυνόν,
κὰδ δ' ἔπεσε πρόσθε γλαυκώπιδος ὀβριμοπάτρης.540
δὴ τότ' Ὀδυσσῆα προσέφη γλαυκῶπις Ἀθήνη·
«διογενὲς Λαερτιάδη, πολυμήχαν' Ὀδυσσεῦ,
ἴσχεο, παῦε δὲ νεῖκος ὁμοιΐου πτολέμοιο,
μή πώς τοι Κρονίδης κεχολώσεται εὐρύοπα Ζεύς.»
ὣς φάτ' Ἀθηναίη, ὁ δ' ἐπείθετο, χαῖρε δὲ θυμῷ.545
ὅρκια δ' αὖ κατόπισθε μετ' ἀμφοτέροισιν ἔθηκε
Παλλὰς Ἀθηναίη, κούρη Διὸς αἰγιόχοιο,
Μέντορι εἰδομένη ἠμὲν δέμας ἠδὲ καὶ αὐδήν.
.
.
.

Τρίτη 27 Ιανουαρίου 2026

GREEK POETRY -Η Ταφή τού Δαμαστή Αλόγων Εκτορα -μεταφράζοντας το τελος τής Ιλιάδος τού Ομήρου Ραψωδία ω',στίχοι 788-804, -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

GREEK POETRY

-Η Ταφή τού Δαμαστή Αλόγων Εκτορα

-μεταφράζοντας

το τελος τής Ιλιάδος τού Ομήρου
Ραψωδία ω',στίχοι 788-804,

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης


χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Ταφή τού Δαμαστή Αλόγων Εκτορα
(Ομήρου Ιλιάδα,ραψωδία ω',788-804)

όταν ροδιζε η αυγη οι Τρώες
γύρω στη πυρά του μαζεύτηκαν
από την ακατανίκητη έλξη
τής τελευταίας πράξης
ούτε για πόλεμο επρόκειτο ούτε για θρίαμβο
αλλά για τη τελική σκηνοθεσία τού χαμού
τού ήρωα δαμαστη αλογων Εκτορα
τα καμμένα οστά του μάζευαν πληρωμή
τής σφαγής ανθρώπων
και μέσα σε χρυσή λάρνακα έκλεισαν
τη μεγάλη θλίψη τους με μαλακά πορφυρά πέπλα
και κάτω από βαριές πέτρες σε βαθύ λάκκο
τοποθέτησαν την λαμπρότητα του
κι έκλαιγαν, βεβαίως θρηνώντας τον ήρωα
διότι όλη αυτή η θλίψη χωρίς δάκρυα
και τελετές είναι αφόρητα κενές
κι έστρωσαν λαμπρό δείπνο στα δωματα
τού Πριάμου
διοτι η ζωή έχει την ύβρη να συνεχιζεται
ερήμην τών εκλιποντων
.
.
.
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
μεταφράζοντας
το τελος τής Ιλιάδος τού Ομήρου
Ραψωδία ω',στίχοι 788-804,
Η ταφή τού Εκτορα

κι όταν η ροδοδακτυλη που γεννιέται
το πρωί φάνηκε Ηω
τότε γύρω απ'τού ήρωα Εκτορα τη πυρά
ηρθε το πληθος κι αφού συγκεντρώθηκαν
πρώτα τη πυρκαγιά με μαυρο έσβησαν κρασι όλη
ως εκεί που έφτανε τής φωτιάς η ορμη
κι έπειτα τα λευκά μάζευαν οστα τ'αδερφια
κι οι σύντροφοι θρηνώντας,κι άφθονο
απ'τα μαγουλα κυλουσε δάκρυ,
κι αυτά παίρνοντας σε χρυσή λάρνακα
τα'βαλανμε πορφυρά μαλακά πέπλα καλυπτοντας
κι αμέσως στο σκαμμένο λάκκο τα τοποθετησαν
κι από πάνω με πολλές μεγάλες πέτρες σκεπασαν
και στο ταφο γρήγορα έρριξαν χώμα,
και γύρω παντού στάθηκαν φρουροι
για να προλάβουν μην οι Αχαιοί
με τις γερές περικνημιδες κάνουν εφοδο
κι αφού τον τάφο έχωσαν γύρισαν πισω
κι έπειτα μετά από αυτά αφού όπως πρεπει
συγκεντρώθηκαν ετοίμασαν λαμπρό δείπνο
στου αγαπητού στους θεους βασιλιά Πριάμου
τα δώματα,
έτσι λοιπόν με τιμές κηδευσαν τον δαμαστη
αλογων Εκτορα

Ἦμος δ’ ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,
τῆμος ἄρ’ ἀμφὶ πυρὴν κλυτοῦ Ἕκτορος ἔγρετο λαός.
αὐτὰρ ἐπεί ῥ’ ἤγερθεν ὁμηγερέες τ’ ἐγένοντο,790
πρῶτον μὲν κατὰ πυρκαϊὴν σβέσαν αἴθοπι οἴνῳ
πᾶσαν, ὁπόσσον ἐπέσχε πυρὸς μένος· αὐτὰρ ἔπειτα
ὀστέα λευκὰ λέγοντο κασίγνητοί θ’ ἕταροί τε
μυρόμενοι, θαλερὸν δὲ κατείβετο δάκρυ παρειῶν.
καὶ τά γε χρυσείην ἐς λάρνακα θῆκαν ἑλόντες,795
πορφυρέοις πέπλοισι καλύψαντες μαλακοῖσιν.
αἶψα δ’ ἄρ’ ἐς κοίλην κάπετον θέσαν, αὐτὰρ ὕπερθε
πυκνοῖσιν λάεσσι κατεστόρεσαν μεγάλοισι·
ῥίμφα δὲ σῆμ’ ἔχεαν, περὶ δὲ σκοποὶ ἥατο πάντῃ,
μὴ πρὶν ἐφορμηθεῖεν ἐϋκνήμιδες Ἀχαιοί.800
χεύαντες δὲ τὸ σῆμα πάλιν κίον· αὐτὰρ ἔπειτα
εὖ συναγειρόμενοι δαίνυντ’ ἐρικυδέα δαῖτα
δώμασιν ἐν Πριάμοιο διοτρεφέος βασιλῆος.
Ὣς οἵ γ’ ἀμφίεπον τάφον Ἕκτορος ἱπποδάμοιο.
.
.
.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Η Εξέταση (Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Η Εξέταση

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis



χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Η Εξέταση
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Τον έφεραν στην αίθουσα τής ανακρισης.Ενα μονο μικρό παράθυρο υπήρχε ψηλά.
Σχεδόν σκοτάδι.
Τον κάθισαν σε μια καρέκλα στο κέντρο και τον έδεσαν σφιχτά.
Ο ιεροεξεταστής,ενας ψηλός αδύνατος άντρας,με οστεωδη πρόσωπο,μπήκε μέσα.
Φορούσε μαύρη ενδυμασία.Σταθηκε όρθιος μπροστά του.
-Γιατι σε κατηγορούν;τον ρώτησε.
Δεν απαντησε.
Ο ιεροεξεταστής πήγε αριστερά του.
-Είναι αλήθεια,ότι έγραψες ότι ο Θεος δεν είναι παντοδύναμος,αλλά υπόλογος στους ανθρώπους;
-Ειναι αλήθεια,απάντησε.
Αυτό είναι ερώτηση.
Ο ιεροεξεταστής πήγε πίσω του.
-Οι ερωτήσεις όμως δεν είναι αθώες,είπε ο ιερος ανακριτής,όλες οι αιρέσεις ξεκινούν από ερωτήσεις.
Δεν απαντησε.
Ο ιεροεξεταστης πήγε δεξιά του.
-Τι επιδιώκεις; Ποιος σε καθοδηγεί;
-Κανείς,απάντησε,μόνο η απορία.
-Η απορία είναι μορφή αλαζονείας,είπε ο ιεροεξεταστής.
Το να ρωτάς όταν η Εκκλησία έχει ήδη απαντήσει είναι σαν να προσπαθείς να διορθώσεις τον Θεό.
-Αληθεια είναι,απάντησε,
αναρωτιέμαι αν ο Θεός θα χρειαζόταν διόρθωση.
-Ποιος είσαι για να το αναρωτηθείς;ακούστηκε σκληρή η φωνή τού ιεροεξεταστη
-Ένας άνθρωπος,απάντησε.
Ο ιεροεξεταστης πήγε μπροστά του.
-Δεν φοβάσαι;τον ρώτησε.
-Φοβάμαι,απάντησε,αλλά δεν μετατρέπω τον φόβο σε υπακοή.
-Αρκετα,φώναξε ο ιεροεξεταστης,πάρτε τον.
Τον έφεραν σε ένα πολύ στενό χώρο.Εδεσαν τους καρπούς του σφιχτά με σχοινί και τον κρέμασαν
ψηλά σε ένα γάντζο.
Απο τα πόδια του κρέμασαν σιδερένια βαρη.
Τον άφησαν στο σκοτάδι.
Έκλεισαν τη πόρτα.
Το τρομερό βάρος εξαρθρωνε το σώμα του.
Απο ανοιγμα πανω τού έρριχναν παγωμένο νερό.
Πέρασαν ώρες,μερες.
Η πόρτα άνοιξε.Ερριξαν φως πάνω του.Τυφλωθηκε.
Άκουσε τη φωνή τού ιεροεξεταστη:
-αρκεί η ομολογία τής αίρεσης σου
-Η πίστη σας ζητάει ομολογία,τού απάντησε,η δική μου ζητάει αλήθεια.
Τον έδεσαν πάνω στο σωρό με τα ξύλα.
Το πλήθος ήταν γυρω-γυρω.
Τον έδεσαν πάνω στο σωρό με τα ξύλα.
Το πλήθος ήταν γυρω-γυρω.
Κάποιος εντεταλμένος τους πάνω σε ξύλινο ψηλό βαθρο για είναι ορατός διάβασε:
'Εις το όνομα τής καθαρότητας τής πίστεως και τής σωτηρίας τών ψυχών
ο κατηγορούμενος καταδικάζεται εις το πυρ.'
Άναψαν τη φωτιά.
Οι φλόγες τον έκαιγαν.
Ο αιρετικος έγινε στάχτη.
Λενε πως στα χειρόγραφα τής υπόθεσης,που βρέθηκαν πολύ αργότερα,ο ιεροεξεταστης είχε σημειώσει:
Ο άνθρωπος ρώτησε γιατί ο Θεός δεν διορθώνεται.
Και ίσως η μόνη απάντηση είναι πως ο Θεός δεν διορθώνεται,
αλλά οι άνθρωποι που τον υπηρετούν ίσως πρέπει.
.
.

The Examination
They brought him into the interrogation room.
There was only a small window high up.
Almost darkness.
They sat him on a chair in the center and tied him tight.
The inquisitor, a tall thin man with a bony face, entered.
He wore black garments. He stood in front of him.
“Why are you accused?” he asked.
He did not answer.
The inquisitor moved to his left.
“Is it true that you wrote that God is not almighty, but accountable to men?”
“It is true,” he answered.
“That is a question.”
The inquisitor went behind him.
“But questions are not innocent,” said the holy examiner. “All heresies begin with questions.”
He did not answer.
The inquisitor moved to his right.
“What do you seek? Who guides you?”
“No one,” he answered, “only doubt.”
“Doubt is a form of arrogance,” said the inquisitor.
“To ask when the Church has already answered is like trying to correct God.”
“It is true,” he answered,
“I wonder if God would need correction.”
“And who are you to wonder?” came the harsh voice of the inquisitor.
“A man,” he answered.
The inquisitor came before him.
“Are you not afraid?” he asked.
“I am afraid,” he replied, “but I do not turn fear into obedience.”
“Enough!” shouted the inquisitor. “Take him.”
They brought him into a very narrow space.
They tied his wrists tightly with rope and hung him from a hook high above.
From his feet they hung iron weights.
They left him in the dark.
They closed the door.
The terrible weight dislocated his body.
From an opening above they poured cold water over him.
Hours passed, days.
The door opened. They threw light upon him. He was blinded.
He heard the inquisitor’s voice:
“Your confession of heresy is sufficient.”
“Your faith demands confession,” he replied, “mine demands truth.”
They tied him on the pile of wood.
The crowd was gathered around.
An official, standing on a high wooden platform to be seen, read:
“In the name of the purity of the faith and the salvation of souls,
the accused is condemned to fire.”
They lit the flames.
The fire consumed him.
The heretic turned to ash.
They say that in the manuscripts of the case, found much later, the inquisitor had noted:
“The man asked why God is not corrected.
And perhaps the only answer is that God is not corrected,
but those who serve Him perhaps should be.”
.
.
L’Examen
On l’amena dans la salle d’interrogatoire.
Il n’y avait qu’une petite fenêtre en hauteur.
Presque l’obscurité.
On le fit asseoir sur une chaise au centre et on l’attacha fermement.
L’inquisiteur, un homme grand et mince au visage osseux, entra.
Il portait un vêtement noir. Il resta debout devant lui.
« De quoi t’accuse-t-on ? » demanda-t-il.
Il ne répondit pas.
L’inquisiteur passa à sa gauche.
« Est-il vrai que tu as écrit que Dieu n’est pas tout-puissant, mais redevable aux hommes ? »
« C’est vrai », répondit-il.
« Ceci est une question. »
L’inquisiteur se plaça derrière lui.
« Mais les questions ne sont pas innocentes, dit l’examinateur sacré. Toutes les hérésies commencent par des questions. »
Il ne répondit pas.
L’inquisiteur passa à sa droite.
« Que cherches-tu ? Qui te guide ? »
« Personne, répondit-il, seulement l’étonnement. »
« L’étonnement est une forme d’arrogance, dit l’inquisiteur.
Questionner lorsque l’Église a déjà répondu, c’est vouloir corriger Dieu. »
« C’est vrai, répondit-il,
je me demande si Dieu aurait besoin d’être corrigé. »
« Qui es-tu pour te le demander ? » lança la voix dure de l’inquisiteur.
« Un homme », répondit-il.
L’inquisiteur revint devant lui.
« N’as-tu pas peur ? » demanda-t-il.
« J’ai peur, répondit-il, mais je ne transforme pas la peur en obéissance. »
« Assez ! » cria l’inquisiteur. « Emmenez-le. »
On le conduisit dans un espace très étroit.
On lui lia les poignets avec une corde serrée et on le suspendit à un crochet en hauteur.
À ses pieds on accrocha des poids de fer.
On le laissa dans le noir.
On ferma la porte.
Le poids terrible disloquait son corps.
Par une ouverture au-dessus on lui versait de l’eau glacée.
Des heures passèrent, des jours.
La porte s’ouvrit. On jeta de la lumière sur lui. Il fut aveuglé.
Il entendit la voix de l’inquisiteur :
« Il suffit de ta confession d’hérésie. »
« Votre foi exige une confession, répondit-il, la mienne exige la vérité. »
On l’attacha au bûcher.
La foule était rassemblée autour.
Un officier, sur un haut estrade de bois pour être visible, lut :
« Au nom de la pureté de la foi et du salut des âmes,
l’accusé est condamné au feu. »
On mit le feu.
Les flammes le brûlèrent.
L’hérétique devint cendre.
On dit que dans les manuscrits du dossier, retrouvés bien plus tard, l’inquisiteur avait noté :
« L’homme a demandé pourquoi Dieu ne se corrige pas.
Et peut-être que la seule réponse est que Dieu ne se corrige pas,
mais que ceux qui le servent devraient peut-être le faire. »
.
.
Die Untersuchung
Sie brachten ihn in den Verhörraum.
Es gab nur ein kleines Fenster weit oben.
Fast völlige Dunkelheit.
Sie setzten ihn auf einen Stuhl in der Mitte und banden ihn fest.
Der Inquisitor, ein großer, dünner Mann mit knochigem Gesicht, trat ein.
Er trug schwarze Kleidung. Er stellte sich vor ihn.
„Warum wirst du angeklagt?“, fragte er.
Er antwortete nicht.
Der Inquisitor ging zu seiner linken Seite.
„Stimmt es, dass du geschrieben hast, Gott sei nicht allmächtig, sondern den Menschen gegenüber rechenschaftspflichtig?“
„Es stimmt“, antwortete er.
„Das ist eine Frage.“
Der Inquisitor ging hinter ihn.
„Aber Fragen sind nicht unschuldig“, sagte der heilige Prüfer. „Alle Häresien beginnen mit Fragen.“
Er antwortete nicht.
Der Inquisitor ging zu seiner rechten Seite.
„Was suchst du? Wer leitet dich?“
„Niemand“, antwortete er, „nur das Staunen.“
„Staunen ist eine Form von Arroganz“, sagte der Inquisitor.
„Zu fragen, wenn die Kirche bereits geantwortet hat, heißt, Gott korrigieren zu wollen.“
„Es stimmt“, antwortete er,
„ich frage mich, ob Gott eine Korrektur bräuchte.“
„Wer bist du, um das zu fragen?“, ertönte die harte Stimme des Inquisitors.
„Ein Mensch“, antwortete er.
Der Inquisitor trat wieder vor ihn.
„Hast du keine Angst?“
„Ich habe Angst“, antwortete er, „aber ich verwandle Angst nicht in Gehorsam.“
„Genug!“, rief der Inquisitor. „Nehmt ihn mit.“
Sie brachten ihn in einen sehr engen Raum.
Sie banden seine Handgelenke mit einem Seil fest und hängten ihn hoch an einen Haken.
An seine Füße hängten sie eiserne Gewichte.
Sie ließen ihn in der Dunkelheit zurück.
Sie schlossen die Tür.
Das schreckliche Gewicht verrenkte seinen Körper.
Durch eine Öffnung oben gossen sie eiskaltes Wasser über ihn.
Stunden vergingen, Tage.
Die Tür öffnete sich. Licht fiel auf ihn. Er wurde geblendet.
Er hörte die Stimme des Inquisitors:
„Dein Bekenntnis der Häresie genügt.“
„Euer Glaube verlangt ein Bekenntnis,“ antwortete er, „mein Glaube verlangt Wahrheit.“
Sie banden ihn auf den Holzstoß.
Das Volk stand ringsherum.
Ein Beauftragter, auf einem hohen hölzernen Podest, damit er sichtbar sei, las:
„Im Namen der Reinheit des Glaubens und des Heils der Seelen
wird der Angeklagte zum Feuer verurteilt.“
Sie zündeten das Feuer an.
Die Flammen fraßen ihn.
Der Ketzer wurde zu Asche.
Man sagt, dass in den Akten des Falls, die viel später gefunden wurden, der Inquisitor notiert hatte:
„Der Mensch fragte, warum Gott nicht korrigiert wird.
Und vielleicht ist die einzige Antwort, dass Gott nicht korrigiert wird,
aber diejenigen, die ihm dienen, vielleicht sollten.“
.
.
L’Esame
Lo portarono nella sala degli interrogatori.
C’era solo una piccola finestra in alto.
Quasi buio.
Lo fecero sedere su una sedia al centro e lo legarono strettamente.
L’inquisitore, un uomo alto e magro dal volto ossuto, entrò.
Indossava un abito nero. Si fermò davanti a lui.
«Perché sei accusato?» chiese.
Non rispose.
L’inquisitore si spostò alla sua sinistra.
«È vero che hai scritto che Dio non è onnipotente, ma responsabile davanti agli uomini?»
«È vero», rispose.
«Questa è una domanda.»
L’inquisitore si spostò dietro di lui.
«Ma le domande non sono innocenti,» disse l’esaminatore sacro. «Tutte le eresie cominciano dalle domande.»
Non rispose.
L’inquisitore si spostò alla sua destra.
«Che cosa cerchi? Chi ti guida?»
«Nessuno,» rispose, «solo la meraviglia.»
«La meraviglia è una forma di arroganza,» disse l’inquisitore.
«Domandare quando la Chiesa ha già risposto è come voler correggere Dio.»
«È vero,» rispose,
«mi chiedo se Dio avrebbe bisogno di correzione.»
«Chi sei tu per chiedertelo?» si udì la voce dura dell’inquisitore.
«Un uomo,» rispose.
L’inquisitore tornò davanti a lui.
«Non hai paura?»
«Ho paura,» rispose, «ma non trasformo la paura in obbedienza.»
«Basta!» gridò l’inquisitore. «Portatelo via.»
Lo condussero in uno spazio molto stretto.
Gli legarono i polsi con una corda e lo appesero in alto a un gancio.
Ai suoi piedi attaccarono pesi di ferro.
Lo lasciarono nel buio.
Chiusero la porta.
Il terribile peso gli slogava il corpo.
Da un’apertura sopra gli versavano acqua gelata.
Passarono ore, giorni.
La porta si aprì. Gli gettarono luce addosso. Fu accecato.
Udì la voce dell’inquisitore:
«Basta la tua confessione d’eresia.»
«La vostra fede chiede confessione,» rispose, «la mia chiede verità.»
Lo legarono alla catasta di legna.
La folla era tutt’intorno.
Un incaricato, su un alto palco di legno per essere visibile, lesse:
«In nome della purezza della fede e della salvezza delle anime
l’imputato è condannato al fuoco.»
Accesero il fuoco.
Le fiamme lo bruciarono.
L’eretico divenne cenere.
Si dice che nei manoscritti del caso, ritrovati molto più tardi, l’inquisitore avesse annotato:
«L’uomo ha domandato perché Dio non venga corretto.
E forse l’unica risposta è che Dio non viene corretto,
ma coloro che lo servono, forse sì.»
.
.
El Examen
Lo llevaron a la sala de interrogatorios.
Solo había una pequeña ventana en lo alto.
Casi oscuridad.
Lo sentaron en una silla en el centro y lo ataron con fuerza.
El inquisidor, un hombre alto y delgado de rostro huesudo, entró.
Vestía de negro. Se quedó de pie frente a él.
—¿De qué te acusan? —preguntó.
Él no respondió.
El inquisidor pasó a su izquierda.
—¿Es verdad que escribiste que Dios no es todopoderoso, sino responsable ante los hombres?
—Es verdad —respondió.
—Esa es una pregunta.
El inquisidor se colocó detrás de él.
—Pero las preguntas no son inocentes —dijo el examinador sagrado—, todas las herejías comienzan con preguntas.
Él no respondió.
El inquisidor pasó a su derecha.
—¿Qué buscas? ¿Quién te guía?
—Nadie —respondió—, solo la duda.
—La duda es una forma de arrogancia —dijo el inquisidor—.
Preguntar cuando la Iglesia ya ha respondido es como intentar corregir a Dios.
—Es verdad —respondió—,
me pregunto si Dios necesitaría corrección.
—¿Quién eres tú para preguntarlo? —se oyó la voz dura del inquisidor.
—Un hombre —respondió.
El inquisidor volvió a ponerse frente a él.
—¿No tienes miedo? —preguntó.
—Tengo miedo —respondió—, pero no convierto el miedo en obediencia.
—¡Basta! —gritó el inquisidor—, lleváoslo.
Lo llevaron a un espacio muy estrecho.
Le ataron las muñecas con una cuerda y lo colgaron de un gancho en lo alto.
A sus pies colgaron pesas de hierro.
Lo dejaron en la oscuridad.
Cerraron la puerta.
El peso terrible dislocaba su cuerpo.
Desde una abertura arriba le vertían agua helada.
Pasaron horas, días.
La puerta se abrió. Le arrojaron luz encima. Quedó cegado.
Oyó la voz del inquisidor:
—Basta con tu confesión de herejía.
—Vuestra fe exige confesión —respondió—, la mía exige verdad.
Lo ataron a la hoguera.
La multitud estaba alrededor.
Un funcionario, sobre una alta plataforma de madera para ser visto, leyó:
«En nombre de la pureza de la fe y de la salvación de las almas,
el acusado es condenado al fuego.»
Encendieron las llamas.
El fuego lo consumió.
El hereje se volvió ceniza.
Dicen que en los manuscritos del caso, encontrados mucho más tarde, el inquisidor había anotado:
«El hombre preguntó por qué Dios no se corrige.
Y quizá la única respuesta sea que Dios no se corrige,
pero tal vez quienes le sirven sí deberían.»
.
.
O Exame
Levaram-no à sala de interrogatório.
Havia apenas uma pequena janela lá em cima.
Quase escuridão.
Sentaram-no numa cadeira ao centro e o amarraram com força.
O inquisidor, um homem alto e magro de rosto ossudo, entrou.
Vestia roupas negras. Ficou de pé diante dele.
—De que é acusado? —perguntou.
Ele não respondeu.
O inquisidor foi para o seu lado esquerdo.
—É verdade que escreveste que Deus não é todo-poderoso, mas responsável perante os homens?
—É verdade —respondeu.
—Isto é uma pergunta.
O inquisidor foi para trás dele.
—Mas as perguntas não são inocentes —disse o examinador sagrado—, todas as heresias começam com perguntas.
Ele não respondeu.
O inquisidor foi para o seu lado direito.
—O que procuras? Quem te orienta?
—Ninguém —respondeu—, apenas a dúvida.
—A dúvida é uma forma de arrogância —disse o inquisidor—.
Perguntar quando a Igreja já respondeu é como tentar corrigir Deus.
—É verdade —respondeu—,
pergunto-me se Deus precisaria de correção.
—Quem és tu para te perguntares isso? —soou a voz dura do inquisidor.
—Um homem —respondeu.
O inquisidor voltou a ficar diante dele.
—Não tens medo? —perguntou.
—Tenho medo —respondeu—, mas não transformo o medo em obediência.
—Chega! —gritou o inquisidor—, levem-no.
Levaram-no para um espaço muito estreito.
Amarraram-lhe os pulsos com uma corda e o penduraram num gancho alto.
Nos pés, penduraram pesos de ferro.
Deixaram-no na escuridão.
Fecharam a porta.
O peso terrível deslocava o seu corpo.
Por uma abertura acima derramavam-lhe água gelada.
Passaram-se horas, dias.
A porta abriu-se. Lançaram luz sobre ele. Ficou cego.
Ouviu a voz do inquisidor:
—Basta a tua confissão de heresia.
—A vossa fé exige confissão —respondeu—, a minha exige verdade.
Amarraram-no à fogueira.
O povo estava à volta.
Um oficial, sobre um alto estrado de madeira para ser visível, leu:
«Em nome da pureza da fé e da salvação das almas,
o acusado é condenado ao fogo.»
Atearam fogo.
As chamas o queimaram.
O herege virou cinza.
Dizem que nos manuscritos do caso, encontrados muito mais tarde, o inquisidor anotara:
«O homem perguntou por que Deus não é corrigido.
E talvez a única resposta seja que Deus não é corrigido,
mas aqueles que o servem talvez devessem ser.»
.
.
.
.

Δευτέρα 26 Ιανουαρίου 2026

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ -Fado Menor στη Mouraria Lisboa (Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese) -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis

 .

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

-Fado Menor στη Mouraria Lisboa

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis


χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Fado Menor στη Mouraria Lisboa
(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Η Inês de Moura στη Mouraria ηταν
a voz da sombra η φωνή τής σκιάς.
Τραγουδούσε fado menor, στο μικρό casa de fado O Gato Azul στη Rua do Capelão,εκεί όπου παλιά τραγουδούσε η Maria Severa Onofriana.
Η μητέρα της ήταν άρρωστη,η υγρασία είχε πειράξει τα πνευμόνια της.
Τον πατέρα της,ήταν μικρό κορίτσι τότε,μια νύχτα τον συνέλαβαν,τον φυλάκισαν και τον εκτέλεσαν.
Ένα βράδυ με πυκνή ομίχλη μπήκε μέσα στο O Gato Azul ένας ναυτικός,ο
Miguel.
Είχε ταξιδέψει από το Macau τής Κίνας ως το Santos τής Βραζιλιας.
Παρήγγειλε Vinho Verde.
Οταν άκουσε την Inês να τραγουδάει:
No silêncio da noite eu canto,
saudade no peito a me cortar.
A lua ilumina o meu pranto,
e as ondas vêm o meu fado levar.
Στη σιωπή τής νύχτας τραγουδώ,
η saudade στην καρδιά μου με μαχαιρώνει.
Το φεγγάρι φωτίζει τα δάκρυά μου,
και τα κύματα έρχονται να πάρουν το fado μου.
ένιωσε πως:
O oceano não é profundo como a dor da sua voz,
Ο ωκεανός δεν είναι τόσο βαθύς όσο ο πόνος τής φωνής της
Στο διάλειμμα τη κέρασε ενα Ginjinha,λικέρ κερασιού.
Η Inês και ο Miguel άρχισαν να συναντιούνται. Εκείνος τής μιλούσε για την Σαγκάη,την Αβάνα,το Recife τής Βραζιλιας,τα κανάλια τις γέφυρες του,τη μουσική το χορο
frevo, maracatu,το καρναβάλι.
Εκείνη τού μιλούσε για τη δύσκολη επιβίωση,τη μητέρα που δύσκολευται ν'αναπνευσει,τη Mouraria που είχε γεμίσει σκιές,ανθρώπους τους,πληροφοριοδότες,
χαφιέδες.
Κάθε νύχτα έρχονταν ασφαλιτες στο casa de fado O Gato Azul και παρακολουθούσαν.
Ο Miguel τής εκμυστηρεύτηκε πως είχε μυστικές συνδέσεις
με εξόριστους αντιφρονούντες στα λιμάνια.
Η Inês δεν ήταν γραμμένη σε καμιά παράνομη μυστικη πολιτική οργάνωση.
Όμως στα fados της υπόγεια,με υπαινιγμους,έλεγε για την τυραννια,τις διωξεις.
Και ο κόσμος καταλάβαινε.
Τού απέκρυψε τη σχέση της με έναν πλούσιο.επιχειρηματια,
που την ήθελε ερωμένη του με αντάλλαγμα τα φάρμακα τής μητέρας της,χρήματα,ασφαλεια.
Όταν ο.επιχειρημστιας έμαθε για τον Miguel θύμωσε και τής ζήτησε να τον χωρίσει.
Η Inês αρνήθηκε.
Τότε ο επιχειρηματίας απευθύνθηκε στους φίλους του στο καθεστως
και εκεινοι έστειλαν και τον συνέλαβαν μέσα στο O Gato Azul τη στιγμή που η Inês τραγουδούσε:
A minha cidade deixou de sonhar
η πόλη μου σταμάτησε
πια να ονειρευτεται
Η Inês πάγωσε,τρελάθηκε.
Όταν αναστατωμένη γύριζε σπίτι της,είδε μέσα στην ομιχλη τον τεράστιο όγκο τού επιχειρηματία να τής κλείνει το δρόμο.
-O teu fado, minha pequena, termina aqui,na escuridão.
το fado σου,μικρή μου,τελειώνει εδώ,στο σκοτάδι.
Ο πυροβολισμός τής εσπασε τη καρδιά.
Ο Miguel έμαθε τον θάνατό της μήνες αργότερα στο κελί τής φυλακής του.
Όταν αποφυλακίστηκε έφυγε για τη Βραζιλια και δεν ξαναγύρισε ποτέ.
Ποτέ δεν ξέχασε την Inês του,τη a voz da sombra.
Και μέσα στην ομιχλη τής Mauraria άκουγεται το fado menor:
A voz da sombra sem fim,
a saudade rasga a minha alma,
quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua
η φωνή τής σκιάς χωρις τέλος,
η saudade σχίζει την ψυχή μου,
οποιος την ακούει νιώθει το κρύο τής μοίρας στη σιωπή τού δρόμου.
.
.
Σημείωση:
Maria Severa Onofriana(Λισαβόνα 1820-1846),
μια από τις πρώτες τραγουδίστριες τού fado.
Στη Mouraria,τη παλιά πόλη τής Λισαβόνας,που εζησε στην Rua do Capelão στη Mouraria υπάρχει σήμερα το Largo da Severa με την Casa da Severa.
.
.
Fado Menor in Mouraria, Lisbon
Inês de Moura in Mouraria was a voz da sombra, the voice of the shadow.
She sang fado menor at the small casa de fado O Gato Azul on Rua do Capelão, where Maria Severa Onofriana once sang.
Her mother was ill; the dampness had affected her lungs.
Her father—she was a little girl then—was captured one night, imprisoned, and executed.
One foggy evening, a sailor entered O Gato Azul—Miguel.
He had traveled from Macau, China, to Santos, Brazil.
He ordered Vinho Verde.
When he heard Inês sing:
No silêncio da noite eu canto,
saudade no peito a me cortar.
A lua ilumina o meu pranto,
e as ondas vêm o meu fado levar.
In the silence of the night I sing,
saudade in my heart cuts me.
The moon illuminates my tears,
and the waves come to take my fado.
He felt that:
O oceano não é profundo como a dor da sua voz
The ocean is not as deep as the pain in her voice.
During the break, he offered her a Ginjinha, cherry liqueur.
Inês and Miguel began meeting. He spoke of Shanghai, Havana, Recife in Brazil, its canals and bridges, the music, the dance—frevo, maracatu, carnival.
She spoke of her hard survival, her mother struggling to breathe, Mouraria full of shadows, informants, spies.
Every night, agents came to O Gato Azul to watch.
Miguel confided that he had secret connections with exiled dissidents in the ports.
Inês was not part of any illegal secret political organization. Yet in her fados, subtly, through allusions, she sang of tyranny and persecution. People understood.
She hid from him her affair with a wealthy businessman, who wanted her as a mistress in exchange for her mother’s medicine, money, and security.
When the businessman learned of Miguel, he became angry and demanded she leave him. Inês refused.
The businessman then turned to his regime friends, who sent men to arrest Miguel inside O Gato Azul while Inês sang:
A minha cidade deixou de sonhar
My city has stopped
dreaming.
Inês froze, lost her mind.
When she returned home, distressed, she saw in the fog the enormous figure of the businessman blocking her way.
-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.
Your fado, my little one, ends here, in the darkness.
The shot shattered her heart.
Miguel learned of her death months later in his prison cell.
When he was released, he went to Brazil and never returned.
He never forgot his Inês, a voz da sombra.
And in the fog of Mouraria, the fado menor is still heard:
A voz da sombra sem fim,
a saudade rasga a minha alma,
quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.
The voice of the shadow without end,
saudade tears my soul,
whoever hears it feels the chill of fate in the silence of the street.
.
.
Fado Menor à Mouraria, Lisbonne
Inês de Moura à Mouraria était a voz da sombra, la voix de l’ombre.
Elle chantait le fado menor dans le petit casa de fado O Gato Azul sur la Rua do Capelão, là où Maria Severa Onofriana chantait autrefois.
Sa mère était malade ; l’humidité avait abîmé ses poumons.
Son père—elle était encore une petite fille—fut capturé une nuit, emprisonné et exécuté.
Un soir brumeux, un marin entra dans O Gato Azul—Miguel.
Il avait voyagé de Macao, en Chine, à Santos, au Brésil.
Il commanda du Vinho Verde.
Quand il entendit Inês chanter :
No silêncio da noite eu canto,
saudade no peito a me cortar.
A lua ilumina o meu pranto,
e as ondas vêm o meu fado levar.
Dans le silence de la nuit je chante,
la saudade dans mon cœur me transperce.
La lune éclaire mes larmes,
et les vagues viennent emporter mon fado.
Il ressentit que :
O oceano não é profundo como a dor da sua voz
L’océan n’est pas aussi profond que la douleur de sa voix.
Pendant la pause, il lui offrit une Ginjinha, liqueur de cerise.
Inês et Miguel commencèrent à se voir. Il lui parlait de Shanghai, La Havane, Recife au Brésil, de ses canaux et ponts, de la musique, de la danse—frevo, maracatu, carnaval.
Elle lui parlait de sa survie difficile, de sa mère qui peine à respirer, de Mouraria remplie d’ombres, d’informateurs, d’espions.
Chaque nuit, des agents venaient à O Gato Azul pour surveiller.
Miguel lui confiait qu’il avait des liens secrets avec des dissidents exilés dans les ports.
Inês n’appartenait à aucune organisation politique secrète illégale. Pourtant, dans ses fados, subtilement, par des allusions, elle chantait la tyrannie et les persécutions.
Le public comprenait.
Elle lui cachait sa relation avec un riche homme d’affaires, qui voulait d’elle qu’elle devienne sa maîtresse en échange des médicaments de sa mère, de l’argent, et de la sécurité.
Quand l’homme d’affaires apprit l’existence de Miguel, il se fâcha et exigea qu’elle rompe avec lui. Inês refusa.
L’homme d’affaires fit alors appel à ses amis du régime, qui envoyèrent des hommes pour arrêter Miguel à l’intérieur de O Gato Azul alors qu’Inês chantait :
A minha cidade deixou de sonhar
Ma ville a cessé
de rêver.
Inês se figea, devint folle.
De retour chez elle, bouleversée, elle vit dans la brume l’énorme silhouette de l’homme d’affaires lui bloquer le passage.
-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.
Ton fado, ma petite, s’achève ici, dans l’obscurité.
Le coup de feu brisa son cœur.
Miguel apprit sa mort des mois plus tard dans sa cellule.
À sa libération, il partit pour le Brésil et ne revint jamais.
Il n’oublia jamais son Inês, a voz da sombra.
Et dans la brume de Mouraria, le fado menor se fait encore entendre :
A voz da sombra sem fim,
a saudade rasga a minha alma,
quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.
La voix de l’ombre sans fin,
la saudade déchire mon âme,
qui l’entend ressent le froid du destin dans le silence de la rue.
.
.
Fado Menor in Mouraria, Lissabon
Inês de Moura in Mouraria war a voz da sombra, die Stimme des Schattens.
Sie sang fado menor im kleinen casa de fado O Gato Azul in der Rua do Capelão, wo einst Maria Severa Onofriana sang.
Ihre Mutter war krank; die Feuchtigkeit hatte ihre Lungen beeinträchtigt.
Ihr Vater – sie war noch ein kleines Mädchen – wurde eines Nachts gefangen genommen, eingesperrt und hingerichtet.
An einem nebligen Abend betrat ein Seemann O Gato Azul – Miguel.
Er war von Macau, China, nach Santos, Brasilien, gereist.
Er bestellte Vinho Verde.
Als er Inês singen hörte:
No silêncio da noite eu canto,
saudade no peito a me cortar.
A lua ilumina o meu pranto,
e as ondas vêm o meu fado levar.
Im Schweigen der Nacht singe ich,
saudade in meinem Herzen schneidet mich.
Der Mond erleuchtet meine Tränen,
und die Wellen kommen, um mein Fado zu tragen.
Er fühlte:
O oceano não é profundo como a dor da sua voz
Der Ozean ist nicht so tief wie der Schmerz in ihrer Stimme.
In der Pause schenkte er ihr eine Ginjinha, Kirschlikör.
Inês und Miguel begannen sich zu treffen. Er erzählte ihr von Shanghai, Havanna, Recife in Brasilien, von Kanälen, Brücken, Musik, Tanz – Frevo, Maracatu, Karneval.
Sie erzählte ihm von ihrem harten Überleben, von ihrer Mutter, die schwer atmete, von Mouraria voller Schatten, Informanten, Spitzel.
Jede Nacht kamen Beamte ins O Gato Azul, um zuzusehen.
Miguel vertraute ihr an, dass er geheime Verbindungen zu exilierten Dissidenten in den Häfen hatte.
Inês war keiner illegalen geheimen politischen Organisation angeschlossen. Doch in ihren Fados sang sie, versteckt, durch Andeutungen, über Tyrannei und Verfolgung. Die Menschen verstanden.
Sie verbarg vor ihm ihre Beziehung zu einem reichen Geschäftsmann, der sie als Geliebte wollte im Austausch für die Medikamente ihrer Mutter, Geld und Sicherheit.
Als der Geschäftsmann von Miguel erfuhr, wurde er wütend und forderte sie auf, ihn zu verlassen. Inês weigerte sich.
Der Geschäftsmann wandte sich dann an seine Freunde im Regime, die Männer schickten und Miguel im O Gato Azul verhafteten, während Inês sang:
A minha cidade deixou de sonhar
Meine Stadt hat aufgehört
zu träumen.
Inês erstarrte, verlor den Verstand.
Als sie aufgebracht nach Hause ging, sah sie im Nebel die gewaltige Gestalt des Geschäftsmannes, der ihr den Weg versperrte.
-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.
Dein Fado, mein Kleines, endet hier, in der Dunkelheit.
Der Schuss zerbrach ihr Herz.
Miguel erfuhr Monate später in seiner Gefängniszelle von ihrem Tod.
Nach seiner Entlassung ging er nach Brasilien und kehrte nie zurück.
Er vergaß seine Inês nie, a voz da sombra.
Und im Nebel von Mouraria ist der fado menor noch zu hören:
A voz da sombra sem fim,
a saudade rasga a minha alma,
quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.
Die Stimme des Schattens ohne Ende,
saudade zerreißt meine Seele,
wer sie hört, spürt die Kälte des Schicksals in der Stille der Straße.
.
.
Fado Menor a Mouraria, Lisbona
Inês de Moura a Mouraria era a voz da sombra, la voce dell’ombra.
Cantava fado menor nel piccolo casa de fado O Gato Azul in Rua do Capelão, dove un tempo cantava Maria Severa Onofriana.
Sua madre era malata; l’umidità aveva danneggiato i suoi polmoni.
Suo padre – era ancora una bambina – fu catturato una notte, imprigionato ed eseguito.
Una sera nebbiosa, un marinaio entrò in O Gato Azul – Miguel.
Aveva viaggiato da Macao, Cina, a Santos, Brasile.
Ordinò Vinho Verde.
Quando sentì cantare Inês:
No silêncio da noite eu canto,
saudade no peito a me cortar.
A lua ilumina o meu pranto,
e as ondas vêm o meu fado levar.
Nel silenzio della notte canto,
saudade nel mio cuore mi trafigge.
La luna illumina le mie lacrime,
e le onde vengono a portare il mio fado.
Sentì che:
O oceano não é profundo como a dor da sua voz
L’oceano non è profondo quanto il dolore nella sua voce.
Durante l’intervallo, le offrì una Ginjinha, liquore di ciliegie.
Inês e Miguel cominciarono a incontrarsi. Lui le parlava di Shanghai, L’Avana, Recife in Brasile, dei suoi canali e ponti, della musica, della danza – frevo, maracatu, carnevale.
Lei gli parlava della sua dura sopravvivenza, della madre che faticava a respirare, di Mouraria piena di ombre, informatori, spie.
Ogni notte, agenti venivano a O Gato Azul per osservare.
Miguel le confidò di avere connessioni segrete con dissidenti esiliati nei porti.
Inês non apparteneva a nessuna organizzazione politica segreta illegale. Eppure nei suoi fados, in modo sotterraneo, attraverso allusioni, cantava di tirannia e persecuzioni.
La gente capiva.
Le nascondeva la relazione con un ricco uomo d’affari, che la voleva come amante in cambio dei farmaci per la madre, soldi e sicurezza.
Quando l’uomo d’affari venne a sapere di Miguel, si arrabbiò e le chiese di lasciarlo. Inês rifiutò.
L’uomo d’affari allora si rivolse ai suoi amici del regime, che inviarono uomini per arrestare Miguel dentro O Gato Azul mentre Inês cantava:
A minha cidade deixou de sonhar
La mia città ha smesso
di sognare.
Inês si bloccò, impazzì.
Tornando a casa sconvolta, vide nella nebbia l’enorme figura dell’uomo d’affari che le sbarrava la strada.
-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.
Il tuo fado, piccola mia, finisce qui, nell’oscurità.
Lo sparo le spezzò il cuore.
Miguel apprese della sua morte mesi dopo nella sua cella.
Quando fu liberato, partì per il Brasile e non tornò mai.
Non dimenticò mai la sua Inês, a voz da sombra.
E nella nebbia di Mouraria si ode ancora il fado menor:
A voz da sombra sem fim,
a saudade rasga a minha alma,
quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.
La voce dell’ombra senza fine,
la saudade lacera la mia anima,
chi l’ascolta sente il freddo del destino nel silenzio della strada.
.
.
Fado Menor en Mouraria, Lisboa
Inês de Moura en Mouraria era a voz da sombra, la voz de la sombra.
Cantaba fado menor en la pequeña casa de fado O Gato Azul en la Rua do Capelão, donde alguna vez cantó Maria Severa Onofriana.
Su madre estaba enferma; la humedad había afectado sus pulmones.
Su padre —ella era una niña entonces— fue capturado una noche, encarcelado y ejecutado.
Una noche con densa niebla entró en O Gato Azul un marinero: Miguel.
Había viajado desde Macao, China, hasta Santos, Brasil.
Pidió Vinho Verde.
Cuando escuchó cantar a Inês:
No silêncio da noite eu canto,
saudade no peito a me cortar.
A lua ilumina o meu pranto,
e as ondas vêm o meu fado levar.
En el silencio de la noche canto,
la saudade en mi pecho me atraviesa.
La luna ilumina mis lágrimas,
y las olas vienen a llevar mi fado.
Sintió que:
O oceano não é profundo como a dor da sua voz
El océano no es tan profundo como el dolor de su voz.
En el descanso, le ofreció una Ginjinha, licor de cereza.
Inês y Miguel comenzaron a encontrarse. Él le hablaba de Shanghái, La Habana, Recife en Brasil, de sus canales y puentes, de la música y el baile —frevo, maracatu, carnaval.
Ella le hablaba de su difícil supervivencia, de su madre que apenas podía respirar, de Mouraria llena de sombras, informantes, espías.
Cada noche llegaban agentes al O Gato Azul para observar.
Miguel le confesó que tenía conexiones secretas con disidentes exiliados en los puertos.
Inês no pertenecía a ninguna organización política secreta ilegal. Pero en sus fados, de manera subterránea, con insinuaciones, cantaba sobre la tiranía y la persecución.
La gente entendía.
Ella le ocultaba su relación con un empresario rico, que la quería como amante a cambio de los medicamentos de su madre, dinero y seguridad.
Cuando el empresario se enteró de Miguel, se enfadó y le pidió que lo dejara. Inês se negó.
Entonces, el empresario recurrió a sus amigos del régimen, quienes enviaron hombres y arrestaron a Miguel dentro de O Gato Azul mientras Inês cantaba:
A minha cidade deixou de sonhar
Mi ciudad ha dejado de
soñar.
Inês se paralizó, enloqueció.
Cuando, angustiada, regresaba a casa, vio en la niebla la enorme figura del empresario bloqueándole el camino.
-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.
Tu fado, pequeña mía, termina aquí, en la oscuridad.
El disparo le rompió el corazón.
Miguel se enteró de su muerte meses después en su celda de prisión.
Al salir, se fue a Brasil y nunca regresó.
Nunca olvidó a su Inês, a voz da sombra.
Y en la niebla de Mouraria todavía se escucha el fado menor:
A voz da sombra sem fim,
a saudade rasga a minha alma,
quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.
La voz de la sombra sin fin,
la saudade rasga mi alma,
quien la escucha siente el frío del destino en el silencio de la calle.
.
.
Fado Menor na Mouraria, Lisboa
Inês de Moura na Mouraria era a voz da sombra, a voz da sombra.
Cantava fado menor na pequena casa de fado O Gato Azul na Rua do Capelão, onde Maria Severa Onofriana cantava antigamente.
A mãe dela estava doente; a humidade tinha prejudicado os seus pulmões.
O pai dela —ela era uma menina então— foi preso uma noite, encarcerado e executado.
Numa noite com neblina densa, entrou no O Gato Azul um marinheiro: Miguel.
Tinha viajado de Macau, China, até Santos, Brasil.
Pediu Vinho Verde.
Quando ouviu Inês cantar:
No silêncio da noite eu canto,
saudade no peito a me cortar.
A lua ilumina o meu pranto,
e as ondas vêm o meu fado levar.
Sentiu que:
O oceano não é profundo como a dor da sua voz
No intervalo, ofereceu-lhe uma Ginjinha, licor de cereja.
Inês e Miguel começaram a encontrar-se. Ele falava-lhe de Xangai, Havana, Recife no Brasil, dos canais e pontes, da música e da dança — frevo, maracatu, carnaval.
Ela falava-lhe da difícil sobrevivência, da mãe que tinha dificuldade em respirar, da Mouraria cheia de sombras, informantes, espiões.
Todas as noites chegavam agentes ao O Gato Azul para observar.
Miguel confidenciou-lhe que tinha ligações secretas com dissidentes exilados nos portos.
Inês não estava inscrita em nenhuma organização política secreta ilegal. Mas nos seus fados, de forma subterrânea, com insinuações, cantava sobre a tirania e a perseguição.
O público entendia.
Ela ocultava a relação com um empresário rico, que a queria como amante em troca dos remédios da mãe, dinheiro e segurança.
Quando o empresário soube de Miguel, ficou zangado e pediu-lhe para o deixar. Inês recusou.
Então, o empresário recorreu aos amigos do regime, que enviaram homens e prenderam Miguel dentro do O Gato Azul enquanto Inês cantava:
A minha cidade deixou de sonhar
Inês ficou paralisada, enlouqueceu.
Quando, perturbada, voltava para casa, viu na neblina a enorme figura do empresário a bloquear-lhe o caminho.
-O teu fado, minha pequena, termina aqui, na escuridão.
O tiro partiu-lhe o coração.
Miguel soube da sua morte meses depois, na sua cela de prisão.
Quando foi libertado, foi para o Brasil e nunca mais voltou.
Nunca esqueceu a sua Inês, a voz da sombra.
E na neblina da Mouraria ainda se ouve o fado menor:
A voz da sombra sem fim,
a saudade rasga a minha alma,
quem a ouve sente o frio do destino no silêncio da rua.
.
.
.