Π- Literature Λογοτεχνία -χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 

.

Π-

Literature Λογοτεχνία

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

.χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Ένα Παραμύθι)

Η φωνή μέσα από το πηγάδι

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Μια φορά κι έναν καιρό σε ένα χωριό βαθιά μέσα στο δάσος ζούσε ένα κορίτσι,χωρίς μάνα και πατέρα,με τη γιαγιά της.

Το σπίτι τους ήταν στην άκρη άκρη τού χωριού.

Το μέρος εκείνο το απέφευγαν οι άνθρωποι γιατί ακούγονταν,έλεγαν,φωνεςουτε ανθρώπινες ούτε και ζώων και πουλιών.

Ένα χειμωνιάτικο βράδυ με παγωνιά πολύ και αέρα που φυσούσε δυνατα η γιαγιά κάλεσε το κορίτσι στο κρεβάτι της.

-Ελα εδώ,παιδί μου,τής είπε,είμαι άρρωστη βαριά και θα πεθάνω,μην κλαίς κι άκουσε με,μέσα στο δάσος πολύ βαθειά είναι ένα πηγάδι,αν κάποιος πέσει μέσα ποτέ δεν ξαναβγαίνει.

Το κορίτσι έσφιξε το χέρι τής γιαγιάς.

-Γιαγια μου θα γίνεις καλά,τής είπε με δάκρυα στα μάτια.

-Αν ποτέ,κορουλα μου,τής είπε η γιαγιά μ'αδυνατη φωνή,ακούσεις να σε φωνάζει με τ'ονομα σου μην απαντήσεις και πλησιάσεις,μην κοιτάξεις μέσα στο πηγάδι.

Ξημερώνοντας η γιαγιά πέθανε κι έμεινε το κορίτσι μονο κι έρημο.

Πέρασαν μέρες κι ένα απόγευμα βρέθηκε στο δάσος να μαζεύει ξύλα.

Τότε άκουσε το όνομα της,να τη φωνάζουν.

-Ελα εδώ,

Και ξανά η φωνή να λέει.

-Ελα εδώ.

Το κορίτσι θυμήθηκε τα λόγια τής γιαγιάς.

Η φωνή ήταν γλυκειά,απαλή,όπως κάποιου που τη γνώριζε και την αγαπούσε.

-Ποιος είναι; φώναξε

-Ελα εδώ να δεις,άκουσε τη φωνή.

Χωρίς να το καταλάβει πήγε προς τα κει,τα δέντρα και οι θάμνοι άνοιγαν δρόμο να περάσει και έφτασε μπροστά σ' ένα πετρινο πηγάδι παλιό σκεπασμένο με αγριόχορτα.

-Ελα εδώ και κοίταξε,άκουσε τη φωνή από μέσα.

Το κορίτσι πήγε κι έσκυψε,στην αρχή σκοτάδι τίποτα δεν ειδε,ύστερα αρχίσε το νερό να καθαρίζει και μέσα είδε το πρόσωπο τής γιαγιάς της,γελαστό και όπως ήταν κάποτε νέα.

-Παιδί μου, τής είπε,ελα εδω κοντά μου.

Το κορίτσι έσκυψε περισσότερο,όλο και περισσότερο.

Και είδε ένα χέρι να απλώνεται μέσα απ'το νερο προς τα πάνω στο μέρος της και το χέρι εκείνο την έπιασε και την τράβηξε μέσα στο πηγαδι.

Λένε πως από τότε τις νύχτες ακούγεται η φωνή ενός κοριτσιού να καλεί απ'το πηγάδι.

-Ελα εδώ να δεις.

.

.

(A Fairy Tale)

The Voice from the Well

Once upon a time, in a village deep within the forest, there lived a girl with no mother or father, only her grandmother.

Their house stood at the very edge of the village.

People avoided that place because, they said, voices could be heard there—neither human nor animal nor bird.

One winter night, with bitter cold and strong winds blowing, the grandmother called the girl to her bed.

“Come here, my child,” she said. “I am gravely ill and I will die. Do not cry, but listen to me. Deep in the forest there is a well. If anyone falls into it, they never come out again.”

The girl held her grandmother’s hand tightly.

“Grandmother, you will get better,” she said with tears in her eyes.

“If ever, my little girl,” the grandmother whispered weakly, “you hear your name being called, do not answer and do not go near. Do not look into the well.”

At dawn, the grandmother died, and the girl was left alone.

Days passed, and one afternoon she went into the forest to gather wood.

Then she heard her name being called.

“Come here,” said the voice.

Again: “Come here.”

The girl remembered her grandmother’s words.

The voice was sweet and gentle, like someone who knew and loved her.

“Who is it?” she called.

“Come here and see,” the voice replied.

Without realizing it, she walked toward it. The trees and bushes opened a path for her, and she arrived before an old stone well covered with wild grass.

“Come and look,” the voice said from inside.

The girl leaned over. At first, she saw nothing but darkness. Then the water cleared, and she saw her grandmother’s face, smiling as she once was when she was young.

“My child,” she said, “come closer to me.”

The girl leaned further and further.

Then she saw a hand reaching up from the water toward her. The hand seized her and pulled her into the well.

They say that ever since, at night, the voice of a girl can be heard calling from the well:

“Come here and see.”

.

.

(Un Conte)

La voix venue du puits

Il était une fois, dans un village profondément enfoui dans la forêt, une jeune fille qui vivait sans père ni mère, avec sa grand-mère.

Leur maison se trouvait tout au bord du village.

Les habitants évitaient cet endroit car, disaient-ils, on y entendait des voix — ni humaines, ni animales, ni d’oiseaux.

Un soir d’hiver, glacial, où le vent soufflait avec violence, la grand-mère appela la jeune fille près de son lit.

— Viens ici, mon enfant, lui dit-elle, je suis gravement malade et je vais mourir. Ne pleure pas, mais écoute-moi. Au plus profond de la forêt, il y a un puits. Si quelqu’un y tombe, il n’en ressort jamais.

La jeune fille serra la main de sa grand-mère.

— Grand-mère, tu vas guérir, dit-elle les larmes aux yeux.

— Si jamais, ma petite, dit la grand-mère d’une voix faible, tu entends quelqu’un t’appeler par ton nom, ne réponds pas et ne t’approche pas. Ne regarde pas dans le puits.

À l’aube, la grand-mère mourut, et la jeune fille resta seule et abandonnée.

Les jours passèrent, et un après-midi, elle se retrouva dans la forêt à ramasser du bois.

Alors, elle entendit son nom.

— Viens ici, disait la voix.

Et encore :

— Viens ici.

La jeune fille se souvint des paroles de sa grand-mère.

La voix était douce, tendre, comme celle de quelqu’un qui la connaissait et l’aimait.

— Qui est là ? cria-t-elle.

— Viens ici et tu verras, répondit la voix.

Sans s’en rendre compte, elle s’approcha. Les arbres et les buissons semblaient s’écarter pour lui ouvrir le passage, et elle arriva devant un vieux puits de pierre couvert d’herbes sauvages.

— Viens voir, dit la voix venant de l’intérieur.

La jeune fille se pencha. Au début, elle ne vit rien, seulement l’obscurité. Puis l’eau devint claire, et elle aperçut le visage de sa grand-mère, souriant comme autrefois, jeune.

— Mon enfant, lui dit-elle, viens plus près de moi.

La jeune fille se pencha encore, de plus en plus.

Alors, elle vit une main s’étendre depuis l’eau vers elle. Cette main l’attrapa et la tira dans le puits.

On raconte que depuis lors, la nuit, on entend la voix d’une jeune fille appeler depuis le puits :

— Viens ici,viens voir.

.

.

(Ein Märchen)

Die Stimme aus dem Brunnen

Es war einmal, in einem Dorf tief im Wald, ein Mädchen, das ohne Vater und Mutter lebte, nur mit seiner Großmutter.

Ihr Haus stand ganz am Rand des Dorfes.

Die Menschen mieden diesen Ort, denn man sagte, dort seien Stimmen zu hören — weder menschliche noch tierische oder von Vögeln.

An einem kalten Winterabend, als der Wind heftig wehte, rief die Großmutter das Mädchen an ihr Bett.

— Komm her, mein Kind, sagte sie, ich bin schwer krank und werde sterben. Weine nicht, sondern hör mir zu. Tief im Wald gibt es einen Brunnen. Wenn jemand hineinfällt, kommt er niemals wieder heraus.

Das Mädchen drückte die Hand seiner Großmutter fest.

— Großmutter, du wirst wieder gesund, sagte sie mit Tränen in den Augen.

— Wenn du jemals, mein Kind, sagte die Großmutter mit schwacher Stimme, deinen Namen hören solltest, antworte nicht und geh nicht näher. Schau nicht in den Brunnen.

Im Morgengrauen starb die Großmutter, und das Mädchen blieb allein und verlassen zurück.

Die Tage vergingen, und eines Nachmittags ging sie in den Wald, um Holz zu sammeln.

Da hörte sie ihren Namen.

— Komm her, sagte die Stimme.

Und wieder:

— Komm her.

Das Mädchen erinnerte sich an die Worte seiner Großmutter.

Die Stimme war sanft und lieblich, wie die eines Menschen, der sie kannte und liebte.

— Wer ist da? rief sie.

— Komm her und sieh selbst, antwortete die Stimme.

Ohne es zu merken, ging sie in diese Richtung. Die Bäume und Büsche schienen sich zu öffnen und ihr den Weg freizugeben, bis sie vor einem alten, mit wildem Gras überwucherten Steinbrunnen stand.

— Komm her und sieh hinein, sagte die Stimme aus dem Inneren.

Das Mädchen beugte sich vor. Zuerst sah sie nichts als Dunkelheit. Dann wurde das Wasser klar, und sie sah das Gesicht ihrer Großmutter, lächelnd, so wie sie einst in ihrer Jugend gewesen war.

— Mein Kind, sagte sie, komm näher zu mir.

Das Mädchen beugte sich immer weiter vor.

Dann sah sie eine Hand, die sich aus dem Wasser nach ihr ausstreckte. Diese Hand packte sie und zog sie in den Brunnen.

Man sagt, dass man seitdem in den Nächten die Stimme eines Mädchens aus dem Brunnen hören kann:

— Komm her,sieh nur.

.

.

(Una Fiaba)

La voce dal pozzo

C’era una volta, in un villaggio profondo nel cuore della foresta, una ragazza che viveva senza padre né madre, insieme alla sua nonna.

La loro casa si trovava all’estremo limite del villaggio.

La gente evitava quel luogo perché, dicevano, si udivano voci — né umane, né di animali o uccelli.

Una notte d’inverno, molto fredda, con un vento che soffiava forte, la nonna chiamò la ragazza accanto al suo letto.

— Vieni qui, bambina mia, le disse, sono gravemente malata e morirò. Non piangere e ascoltami. Nel profondo della foresta c’è un pozzo. Se qualcuno vi cade dentro, non ne esce più.

La ragazza strinse la mano della nonna.

— Nonna, guarirai, disse con le lacrime agli occhi.

— Se mai, bambina mia, disse la nonna con voce debole, sentirai qualcuno chiamarti per nome, non rispondere e non avvicinarti. Non guardare dentro il pozzo.

All’alba la nonna morì, e la ragazza rimase sola e abbandonata.

Passarono i giorni, e un pomeriggio si trovò nella foresta a raccogliere legna.

All’improvviso sentì chiamare il suo nome.

— Vieni qui, disse una voce.

E ancora:

— Vieni qui.

La ragazza ricordò le parole della nonna.

La voce era dolce, gentile, come quella di qualcuno che la conosceva e la amava.

— Chi è? gridò.

— Vieni qui e vedrai, rispose la voce.

Senza accorgersene, si incamminò verso quella direzione. Gli alberi e i cespugli sembravano aprirle un passaggio, finché arrivò davanti a un antico pozzo di pietra coperto di erba selvatica.

— Vieni a guardare, disse la voce dall’interno.

La ragazza si chinò. All’inizio non vide nulla, solo oscurità. Poi l’acqua si fece limpida, e vide il volto della nonna, sorridente, come quando era giovane.

— Bambina mia, disse, avvicinati a me.

La ragazza si chinò sempre di più.

E vide una mano emergere dall’acqua verso di lei. Quella mano la afferrò e la trascinò dentro il pozzo.

Si racconta che da allora, nelle notti, si possa udire la voce di una ragazza chiamare dal pozzo:

— Vieni qui,vieni a vedere.

.

.

(Un Cuento)

La voz del pozo

Érase una vez, en un pueblo profundo dentro del bosque, una niña que vivía sin padre ni madre, solo con su abuela.

Su casa estaba en el extremo del pueblo.

La gente evitaba ese lugar porque, decían, se oían voces — ni humanas ni de animales ni de aves.

Una noche de invierno, muy fría y con un viento fuerte, la abuela llamó a la niña junto a su cama.

— Ven aquí, hija mía, le dijo, estoy gravemente enferma y voy a morir. No llores y escúchame. En lo profundo del bosque hay un pozo. Si alguien cae dentro, nunca vuelve a salir.

La niña tomó la mano de su abuela.

— Abuela, te pondrás bien, dijo con lágrimas en los ojos.

— Si alguna vez, hijita mía, dijo la abuela con voz débil, escuchas que te llaman por tu nombre, no respondas ni te acerques. No mires dentro del pozo.

Al amanecer, la abuela murió, y la niña quedó sola y abandonada.

Pasaron los días, y una tarde se encontró en el bosque recogiendo leña.

Entonces escuchó que llamaban su nombre.

— Ven aquí, dijo una voz.

Y otra vez:

— Ven aquí.

La niña recordó las palabras de su abuela.

La voz era dulce y suave, como de alguien que la conocía y la quería.

— ¿Quién es? gritó.

— Ven aquí y lo verás, respondió la voz.

Sin darse cuenta, caminó hacia allí. Los árboles y los arbustos parecían abrirle paso, hasta que llegó frente a un viejo pozo de piedra cubierto de hierba silvestre.

— Ven y mira, dijo la voz desde dentro.

La niña se inclinó. Al principio no vio nada, solo oscuridad. Luego el agua se volvió clara y vio el rostro de su abuela, sonriente como cuando era joven.

— Hija mía, dijo, acércate a mí.

La niña se inclinó cada vez más.

Y vio una mano que salía del agua hacia ella. Esa mano la agarró y la arrastró dentro del pozo.

Se dice que desde entonces, por las noches, se oye la voz de una niña llamando desde el pozo:

— Ven aquí,ven a ver.

.

.

(Um Conto)

A voz do poço

Era uma vez, numa aldeia no fundo da floresta, uma menina que vivia sem pai nem mãe, apenas com a sua avó.

A casa deles ficava na extremidade da aldeia.

As pessoas evitavam aquele lugar porque, diziam, ouviam-se vozes — nem humanas, nem de animais ou pássaros.

Numa noite de inverno, muito fria e com vento forte, a avó chamou a menina para junto da sua cama.

— Vem aqui, minha criança, disse ela, estou gravemente doente e vou morrer. Não chores e escuta-me. No fundo da floresta há um poço. Se alguém cair lá dentro, nunca mais sai.

A menina segurou a mão da avó.

— Avó, vais ficar boa, disse com lágrimas nos olhos.

— Se alguma vez, minha menina, disse a avó com voz fraca, ouvires alguém chamar pelo teu nome, não respondas nem te aproximes. Não olhes para dentro do poço.

Ao amanhecer, a avó morreu, e a menina ficou sozinha e abandonada.

Os dias passaram, e uma tarde ela foi para a floresta apanhar lenha.

Então ouviu o seu nome.

— Vem aqui, disse uma voz.

E novamente:

— Vem aqui.

A menina lembrou-se das palavras da avó.

A voz era doce e suave, como de alguém que a conhecia e a amava.

— Quem é? gritou.

— Vem aqui e verás, respondeu a voz.

Sem perceber, caminhou naquela direção. As árvores e os arbustos pareciam abrir caminho, até que chegou diante de um antigo poço de pedra coberto de ervas selvagens.

— Vem olhar, disse a voz de dentro.

A menina inclinou-se. No início não viu nada, apenas escuridão. Depois a água tornou-se clara e viu o rosto da avó, sorridente como quando era jovem.

— Minha criança, disse ela, aproxima-te de mim.

A menina inclinou-se cada vez mais.

E viu uma mão a sair da água em sua direção. Essa mão agarrou-a e puxou-a para dentro do poço.

Dizem que, desde então, à noite, ouve-se a voz de uma menina a chamar do poço:

— Vem aqui,vem ver.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Ιδιοτροποι Έρωτες)

Η Norma Casta Diva

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Η ηχογράφηση από τη Maria Callas ήταν η αιτία για την λατρεία στη Casta Diva,από την όπερα Norma τού Vincenzo Bellini.

Στο θέατρο η αυλαία σηκώθηκε και είδε τη σοπράνο.

Τα χέρια τής Norma σηκώθηκαν,η φωνή της απαλη,μια προσευχή στην θεα Σεληνη.

Casta Diva che inargenti

Queste sacre antiche piante,

A noi volgi il bel sembiante

Senza nube e senza vel.

Αγνή θεά που ασημωνεις

αυτά τα ιερά αρχαία δέντρα

σε μας στρέψε την όμορφη όψη σου

χωρις σύννεφο και πεπλο

Tempra o Diva,

Tempra tu de' cori ardenti,

Tempra ancor lo zelo audace,

Spargi in terra quella pace

Che regnar tu fai nel ciel.

ηρέμησε θεά

ηρεμησε τις φλογερες καρδιες

ηρεμησε τον παραλογο ζήλο

άπλωσε στη γη αυτή την ειρήνη

που κανεις στον ουρανό να βασιλευει

Μετά την παράσταση την περίμενε.

Εμφανιστηκε χωρίς μακιγιάζ.

-Συγγνώμη,τής είπε,δεν ήσασταν απλώς εξαιρετική,ησασταν εκείνη.

Εκείνη τον κοίταξε και χαμογέλασε.

-Ποια; ρωτησε.

-Η Norma,είπε εκείνος.

Η σοπράνο έφυγε,χάθηκε μέσα στη νύχτα τής πόλης.

Τις επόμενες βραδυες πήγαινε σε κάθε εμφάνιση της,σε καθε ρεσιτάλ.

Την είχε μεταμορφώσει στη Norma.

Σε μια έξοδο της από το θέατρο την ακολούθησε.

-Δεν είμαι η Norma,τού είπε,και φώναξε ένα διερχομενο ταξι και μπαινοντας μέσα εξαφανίστηκε.

Εκείνο το βράδυ γύριζοντας σπίτι έβαλε στο πικ-απ την άρια.

Έκλεισε τα μάτια.

Η Norma δεν ήταν πια εκείνη.

.

.

(Idiosyncratic Loves)

Norma – Casta Diva

The recording by Maria Callas was the reason for his devotion to Casta Diva, from the opera Norma by Vincenzo Bellini.

At the theatre, the curtain rose and he saw the soprano.

Norma’s hands were lifted, her voice gentle, a prayer to the goddess Moon.

Casta Diva che inargenti

Queste sacre antiche piante,

A noi volgi il bel sembiante

Senza nube e senza vel.

Pure goddess who silvers

these sacred ancient trees,

turn your beautiful face toward us

without cloud and without veil.

Tempra o Diva,

Tempra tu de' cori ardenti,

Tempra ancor lo zelo audace,

Spargi in terra quella pace

Che regnar tu fai nel ciel.

Calm, O goddess,

calm the burning hearts,

temper the reckless zeal,

spread upon the earth that peace

which you make reign in heaven.

After the performance, he waited for her.

She appeared without makeup.

— Forgive me, he said, you were not merely exceptional—you were her.

She looked at him and smiled.

— Who? she asked.

— Norma, he said.

The soprano left, vanished into the city’s night.

On the following evenings, he went to every appearance, every recital.

He had transformed her into Norma.

One night, as she left the theatre, he followed her.

— I am not Norma, she told him, and called a passing taxi; getting in, she disappeared.

That night, returning home, he put the aria on the record player.

He closed his eyes.

Norma was no longer her.

.

.

(Amours idiosyncratiques)

Norma – Casta Diva

L’enregistrement de Maria Callas fut la cause de son adoration pour Casta Diva, de l’opéra Norma de Vincenzo Bellini.

Au théâtre, le rideau se leva et il vit la soprano.

Les mains de Norma s’élevèrent, sa voix douce, une prière à la déesse Lune.

Casta Diva che inargenti

Queste sacre antiche piante,

A noi volgi il bel sembiante

Senza nube e senza vel.

Pure déesse qui argentent

ces arbres sacrés et anciens,

tourne vers nous ton beau visage

sans nuage et sans voile.

Tempra o Diva,

Tempra tu de' cori ardenti,

Tempra ancor lo zelo audace,

Spargi in terra quella pace

Che regnar tu fai nel ciel

Apaise, ô déesse,

apaise les cœurs ardents,

tempère le zèle audacieux,

répands sur la terre cette paix

que tu fais régner au ciel.

Après la représentation, il l’attendit.

Elle apparut sans maquillage.

— Pardonnez-moi, dit-il, vous n’étiez pas simplement exceptionnelle, vous étiez elle.

Elle le regarda et sourit.

— Qui ? demanda-t-elle.

— Norma, répondit-il.

La soprano partit, se perdit dans la nuit de la ville.

Les soirs suivants, il allait à chacune de ses apparitions, à chaque récital.

Il l’avait transformée en Norma.

Un soir, à la sortie du théâtre, il la suivit.

— Je ne suis pas Norma, lui dit-elle, puis elle appela un taxi et disparut.

Cette nuit-là, rentrant chez lui, il mit l’aria sur le tourne-disque.

Il ferma les yeux.

Norma n’était plus elle.

.

.

(Eigenwillige Lieben)

Norma – Casta Diva

Die Aufnahme von Maria Callas war der Grund für seine Verehrung der Casta Diva aus der Oper Norma von Vincenzo Bellini.

Im Theater hob sich der Vorhang, und er sah die Sopranistin.

Normas Hände erhoben sich, ihre Stimme sanft, ein Gebet an die Mondgöttin.

Casta Diva che inargenti

Queste sacre antiche piante,

A noi volgi il bel sembiante

Senza nube e senza vel.

Reine Göttin, die du

diese heiligen alten Bäume versilberst,

wende uns dein schönes Antlitz zu

ohne Wolke und ohne Schleier.

Tempra o Diva,

Tempra tu de' cori ardenti,

Tempra ancor lo zelo audace,

Spargi in terra quella pace

Che regnar tu fai nel ciel

Mäßige, o Göttin,

mäßige die brennenden Herzen,

zügle den kühnen Eifer,

verbreite auf Erden jenen Frieden,

den du im Himmel herrschen lässt.

Nach der Vorstellung wartete er auf sie.

Sie erschien ungeschminkt.

— Verzeihen Sie, sagte er, Sie waren nicht nur außergewöhnlich, Sie waren sie.

Sie sah ihn an und lächelte.

— Wer? fragte sie.

— Norma, sagte er.

Die Sopranistin ging fort, verschwand in der Nacht der Stadt.

In den folgenden Abenden besuchte er jede ihrer Aufführungen, jedes Rezital.

Er hatte sie in Norma verwandelt.

Eines Abends folgte er ihr nach dem Theater.

— Ich bin nicht Norma, sagte sie und hielt ein Taxi an, in das sie einstieg und verschwand.

In jener Nacht legte er zu Hause die Arie auf.

Er schloss die Augen.

Norma war nicht mehr sie.

.

.

(Amori idiosincratici)

Norma – Casta Diva

La registrazione di Maria Callas fu la causa della sua devozione per Casta Diva, dall’opera Norma di Vincenzo Bellini.

A teatro il sipario si alzò e vide il soprano.

Le mani di Norma si sollevarono, la sua voce dolce, una preghiera alla dea Luna.

Casta Diva che inargenti

Queste sacre antiche piante,

A noi volgi il bel sembiante

Senza nube e senza vel.

Tempra o Diva,

Tempra tu de' cori ardenti,

Tempra ancor lo zelo audace,

Spargi in terra quella pace

Che regnar tu fai nel ciel

Dopo lo spettacolo la aspettò.

Apparve senza trucco.

— Mi scusi, disse, non era soltanto straordinaria, era lei.

Lei lo guardò e sorrise.

— Chi? chiese.

— Norma, disse lui.

Il soprano se ne andò, scomparve nella notte della città.

Nelle sere successive andava a ogni sua esibizione, a ogni recital.

L’aveva trasformata in Norma.

Una sera, all’uscita del teatro, la seguì.

— Non sono Norma, gli disse, poi chiamò un taxi e sparì.

Quella notte, tornando a casa, mise l’aria sul giradischi.

Chiuse gli occhi.

Norma non era più lei.

.

.

(Amores idiosincráticos)

Norma – Casta Diva

La grabación de Maria Callas fue la causa de su devoción por Casta Diva, de la ópera Norma de Vincenzo Bellini.

En el teatro se alzó el telón y vio a la soprano.

Las manos de Norma se elevaron, su voz suave, una oración a la diosa Luna.

Casta Diva che inargenti

Queste sacre antiche piante,

A noi volgi il bel sembiante

Senza nube e senza vel.

Pura diosa que plateas

estos árboles sagrados y antiguos,

vuelve hacia nosotros tu bello rostro

sin nube y sin velo.

Tempra o Diva,

Tempra tu de' cori ardenti,

Tempra ancor lo zelo audace,

Spargi in terra quella pace

Che regnar tu fai nel ciel

Calma, oh diosa,

calma los corazones ardientes,

templa el celo audaz,

esparce sobre la tierra esa paz

que haces reinar en el cielo.

Después de la función la esperó.

Apareció sin maquillaje.

— Perdón, le dijo, no fue simplemente excepcional, fue ella.

Ella lo miró y sonrió.

— ¿Quién? preguntó.

— Norma, dijo él.

La soprano se fue, se perdió en la noche de la ciudad.

Las noches siguientes iba a cada actuación, a cada recital.

La había transformado en Norma.

Una noche, al salir del teatro, la siguió.

— No soy Norma, le dijo, llamó a un taxi y desapareció.

Esa noche, al volver a casa, puso el aria en el tocadiscos.

Cerró los ojos.

Norma ya no era ella.

.

.

(Amores idiossincráticos)

Norma – Casta Diva

A gravação de Maria Callas foi a causa da sua devoção por Casta Diva, da ópera Norma de Vincenzo Bellini.

No teatro, a cortina se ergueu e ele viu a soprano.

As mãos de Norma se levantaram, sua voz suave, uma prece à deusa Lua.

Casta Diva che inargenti

Queste sacre antiche piante,

A noi volgi il bel sembiante

Senza nube e senza vel.

Pura deusa que prateias

estas árvores sagradas e antigas,

volta para nós o teu belo rosto

sem nuvem e sem véu.

Tempra o Diva,

Tempra tu de' cori ardenti,

Tempra ancor lo zelo audace,

Spargi in terra quella pace

Che regnar tu fai nel ciel

Acalma, ó deusa,

acalma os corações ardentes,

modera o zelo audaz,

espalha sobre a terra aquela paz

que fazes reinar no céu.

Após o espetáculo, ele a esperou.

Ela apareceu sem maquiagem.

— Desculpe, disse ele, não foi apenas excepcional, foi ela.

Ela o olhou e sorriu.

— Quem? perguntou.

— Norma, disse ele.

A soprano partiu, desapareceu na noite da cidade.

Nas noites seguintes, ele ia a cada apresentação, a cada recital.

Ele a tinha transformado em Norma.

Uma noite, ao sair do teatro, ele a seguiu.

— Não sou Norma, disse ela, chamou um táxi e desapareceu.

Naquela noite, ao voltar para casa, colocou a ária no toca-discos.

Fechou os olhos.

Norma já não era ela.

.

.

.

φωτογράφιση

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η γυναίκα τής φωτογραφιας

στέκεται με την πλάτη γυρισμένη,το δωμάτιο άδειο,ένα μικρό σκαμπό,το καλοριφέρ,

ο λευκός τοίχος μπροστά.

Το αριστερό χέρι της σηκωμένο αγγίζει τα μαλλιά της.

Κάποτε την έλεγαν αλλιώς,σε άλλη πόλη,σε άλλο σπίτι,σε ένα ίδιο δωμάτιο,πόρτες

που έκλειναν,ψίθυροι πίσω απ'τους τοίχους.Ακινητη άκουγε.Δεν υπήρχε για κανεναν.

Κάθε φορά που άλλαζε πόλη,άλλαζε το μήκος τών μαλλιών της,το χρώμα τους,

τα ρούχα της,να μην είναι ποτέ καποια.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

(Ιστορίες τού κ Κ)

Σκέψεις

.Δεν θέλω να γυρίσω προς τον καθρέφτη.

Ας αναβληθει η απουσία μου.

.Το δωμάτιο είναι ήσυχο.

Τόσο ήσυχο που ακούω καποιον να αναπνέει.

.Στο πάτωμα,τα ρούχα μου παρατημένα.

Δεν είναι αμέλεια.

.Πόσο εύκολα ξεχνάμε ότι το σώμα μας δεν μπορεί να ξεφύγει

από το βάρος του.

.Η απουσία δεν είναι κενό.

Είναι μια μορφή παρουσίας που δεν επιβεβαιώνεται.

.

.

.

.ν.κουβελης c.n.couvelis

Άνοδος και Πτώση

(Μια νουάρ ιστορία)

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

(και μια μελέτη ανάλυση)

Ο άνθρωπος εκείνος είχε κάτι εξίσου επικίνδυνο με εκείνη τη πόλη:υπομονή.

Στην αρχή στις σκιές της παρατηρούσε:

ποιος πλήρωνε ποιον, ποιος φοβόταν ποιον,και κυρίως,ποιος δεν φοβόνταν κανέναν.

Η εποχή βοήθησε.Νέοι νόμοι απαγόρευαν πράγματα στα οποία άνθρωποι είχαν εθιστεί:ποτά,γυναίκες,τζόγος.

Και Νόμος είναι:Κάθε απαγόρευση συνεπάγεται κερδος.

Εκείνος στο παιχνίδι είχε αυστηρό πρόγραμμα: εκανε συμφωνίες,πλήρωνε στην ώρα του,δεν υποσχόνταν περισσότερα απ’όσα μπορούσε να δώσει,επεδίωξε οι αλλοι να εξαρτώνται από αυτόν.

Όταν ένας αντίπαλος προσπάθησε να τον εκβιάσει,δεν αντέδρασε άμεσα.

Περίμενε.Δύο εβδομάδες μετά,ο τυπος αυτός έχασε τα πάντα,όχι από σφαίρες, αλλά από χρέη που εμφανίστηκαν ξαφνικά, συνεργάτες που εξαφανίστηκαν,και έναν 'τυχαιο' έλεγχο τής αστυνομίας.

Ήξερε ότι:Η δύναμη δεν είναι να πυροβολείς.Είναι να μη χρειάζεται να πυροβολήσεις.

Σε πέντε χρόνια,ελεγχε τα πάντα: ποτά, λέσχες,πορνεια,ακόμα και δικαστές.

Ένα τεράστιο δίκτυο.

Το τέλος του ήταν τα λογιστικά του βιβλια,ο Δούρειος Ίππος του.Μετα από εξέταση τους τον συνέλαβαν.

Στη δίκη αριθμοί, ποσά,τον καταδίκασαν.

Και μετά την Πτώση του η πόλη απλώς άλλαξε αφεντικό.

.

.

Rise and Fall

(A noir story)

That man possessed something as dangerous as that city: patience.

At first, in its shadows, he observed:

who paid whom, who feared whom, and above all, who feared no one.

The times helped. New laws forbade things people were addicted to: alcohol, women, gambling.

And it is a Law: every prohibition entails profit.

He followed a strict code in the game: he made deals, paid on time, never promised more than he could deliver, and made sure others depended on him.

When a rival tried to blackmail him, he did not react immediately.

He waited. Two weeks later, that man lost everything—not from bullets, but from debts that suddenly appeared, partners who vanished, and a “random” police inspection.

He knew: power is not about pulling the trigger. It is about not needing to.

Within five years, he controlled everything: alcohol, clubs, prostitution, even judges.

A vast network.

His end came from his ledgers—his Trojan Horse. After they were examined, he was arrested.

At the trial: numbers, amounts—they convicted him.

And after his Fall, the city simply changed its master.

.

.

Ascension et Chute

(Une histoire noire)

Cet homme possédait quelque chose d’aussi dangereux que cette ville : la patience.

Au début, dans ses ombres, il observait :

qui payait qui, qui craignait qui, et surtout, qui ne craignait personne.

L’époque l’aida. De nouvelles lois interdisaient des choses auxquelles les gens étaient accros : alcool, femmes, jeu.

Et c’est une Loi : toute interdiction engendre du profit.

Il suivait une discipline stricte : il concluait des accords, payait à temps, ne promettait jamais plus qu’il ne pouvait donner, et veillait à ce que les autres dépendent de lui.

Quand un rival tenta de le faire chanter, il ne réagit pas immédiatement.

Il attendit. Deux semaines plus tard, cet homme perdit tout — non par des balles, mais par des dettes apparues soudainement, des associés disparus et un contrôle de police « aléatoire ».

Il savait : le pouvoir n’est pas de tirer. C’est de ne pas avoir besoin de tirer.

En cinq ans, il contrôlait tout : alcool, clubs, prostitution, même les juges.

Un vaste réseau.

Sa fin vint de ses livres comptables — son cheval de Troie. Après leur examen, il fut arrêté.

Au procès : des chiffres, des montants — ils le condamnèrent.

Et après sa chute, la ville changea simplement de maître.

.

.

Aufstieg und Fall

(Eine Noir-Geschichte)

Jener Mann besaß etwas ebenso Gefährliches wie diese Stadt: Geduld.

Anfangs beobachtete er in ihren Schatten:

wer wen bezahlte, wer wen fürchtete und vor allem, wer niemanden fürchtete.

Die Zeit spielte ihm in die Hände. Neue Gesetze verboten Dinge, von denen die Menschen abhängig waren: Alkohol, Frauen, Glücksspiel.

Und es ist ein Gesetz: Jedes Verbot bringt Gewinn.

Er folgte einem strengen Prinzip: Er schloss Geschäfte ab, zahlte pünktlich, versprach nie mehr, als er halten konnte, und sorgte dafür, dass andere von ihm abhängig wurden.

Als ein Rivale versuchte, ihn zu erpressen, reagierte er nicht sofort.

Er wartete. Zwei Wochen später verlor jener Mann alles — nicht durch Kugeln, sondern durch plötzlich auftauchende Schulden, verschwundene Partner und eine „zufällige“ Polizeikontrolle.

Er wusste: Macht bedeutet nicht zu schießen. Es bedeutet, es nicht nötig zu haben.

Innerhalb von fünf Jahren kontrollierte er alles: Alkohol, Clubs, Prostitution, sogar Richter.

Ein riesiges Netzwerk.

Sein Ende kam durch seine Geschäftsbücher — sein Trojanisches Pferd. Nach deren Prüfung wurde er verhaftet.

Im Prozess: Zahlen, Summen — sie verurteilten ihn.

Und nach seinem Fall wechselte die Stadt einfach den Herrn.

.

.

Ascesa e Caduta

(Una storia noir)

Quell’uomo possedeva qualcosa di pericoloso quanto quella città: la pazienza.

All’inizio, nelle sue ombre, osservava:

chi pagava chi, chi temeva chi e soprattutto chi non temeva nessuno.

I tempi lo favorirono. Nuove leggi vietavano cose a cui le persone erano abituate: alcol, donne, gioco d’azzardo.

Ed è una Legge: ogni proibizione comporta profitto.

Seguiva una disciplina rigorosa: faceva accordi, pagava puntualmente, non prometteva più di quanto potesse mantenere e faceva in modo che gli altri dipendessero da lui.

Quando un rivale cercò di ricattarlo, non reagì subito.

Aspettò. Due settimane dopo, quell’uomo perse tutto — non per colpi di pistola, ma per debiti apparsi all’improvviso, soci scomparsi e un controllo di polizia “casuale”.

Sapeva che il potere non consiste nello sparare, ma nel non averne bisogno.

In cinque anni controllava tutto: alcol, locali, prostituzione, perfino i giudici.

Una vasta rete.

La sua fine venne dai suoi registri contabili — il suo cavallo di Troia. Dopo l’esame, fu arrestato.

Al processo: numeri, somme — lo condannarono.

E dopo la sua caduta, la città cambiò semplicemente padrone.

.

.

Ascenso y Caída

(Una historia noir)

Aquel hombre tenía algo tan peligroso como esa ciudad: paciencia.

Al principio, en sus sombras, observaba:

quién pagaba a quién, quién temía a quién y, sobre todo, quién no temía a nadie.

La época lo ayudó. Nuevas leyes prohibían cosas a las que la gente estaba acostumbrada: alcohol, mujeres, juego.

Y es una Ley: toda prohibición implica ganancia.

Seguía una disciplina estricta: hacía acuerdos, pagaba a tiempo, no prometía más de lo que podía cumplir y procuraba que los demás dependieran de él.

Cuando un rival intentó chantajearlo, no reaccionó de inmediato.

Esperó. Dos semanas después, ese hombre lo perdió todo — no por balas, sino por deudas que aparecieron de repente, socios que desaparecieron y una inspección policial “aleatoria”.

Sabía que el poder no consiste en disparar, sino en no tener que hacerlo.

En cinco años, controlaba todo: alcohol, clubes, prostitución, incluso jueces.

Una vasta red.

Su final llegó por sus libros contables — su caballo de Troya. Tras ser examinados, fue arrestado.

En el juicio: números, cantidades — lo condenaron.

Y tras su caída, la ciudad simplemente cambió de dueño.

.

.

Ascensão e Queda

(Uma história noir)

Aquele homem possuía algo tão perigoso quanto aquela cidade: paciência.

No início, nas suas sombras, ele observava:

quem pagava a quem, quem temia a quem e, acima de tudo, quem não temia ninguém.

A época ajudou. Novas leis proibiam coisas às quais as pessoas estavam habituadas: álcool, mulheres, jogo.

E é uma Lei: toda proibição implica lucro.

Ele seguia uma disciplina rigorosa: fazia acordos, pagava em dia, não prometia mais do que podia cumprir e procurava fazer com que os outros dependessem dele.

Quando um rival tentou chantageá-lo, ele não reagiu imediatamente.

Esperou. Duas semanas depois, aquele homem perdeu tudo — não por balas, mas por dívidas que surgiram de repente, parceiros que desapareceram e uma inspeção policial “aleatória”.

Ele sabia: o poder não está em disparar. Está em não precisar disparar.

Em cinco anos, controlava tudo: álcool, clubes, prostituição, até mesmo juízes.

Uma vasta rede.

O seu fim veio dos seus livros contábeis — o seu cavalo de Troia. Após serem examinados, foi preso.

No julgamento: números, quantias — condenaram-no.

E, após a sua queda, a cidade simplesmente mudou de dono.

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Η Ανάσταση τού Λαζαρου

-Το Κατά Ιωάννην Άγιον Ευαγγέλιον,Κεφάλαιον ΙΑ'(11) 1-45-

Ήταν λοιπόν κάποιος που ασθενουσε Λάζαρος από τη Βηθανία,από το χωριό τής Μαρίας

και τής Μαρθας τής αδελφής της,

η Μαρία ήταν αυτή που άλειψε τον Κύριο με μύρο και που σκούπισε τα πόδια του με

τα μαλλιά της,τής οποίας ο αδελφός Λάζαρος ασθενουσε,

έστειλαν λοιπόν οι αδελφές σ'αυτον και έλεγαν:Κύριε,μάθε,ότι αυτός που αγαπάς ασθενει,

όταν λοιπόν το άκουσε ο Ιησούς είπε:αυτή η ασθένεια δεν είναι για θάνατο,αλλά υπέρ

τής δοξας τού Θεού,για να δοξασθεί ο υιός τού Θεού μέσω αυτής,

αγαπούσε ο Ιησούς τη Μαρθα και την αδελφή της και τον Λάζαρο,

μόλις λοιπόν άκουσε ότι ασθενουσε,τότε έμεινε στον τόπο που ήταν δυο μέρες,έπειτα

μετά από αυτό λέει στους μαθητές:

ας πάμε στην Ιουδαία πάλι,

τότε λένε σ'αυτον οι μαθητές:

ραββί,μα μόλις τώρα ζητούσαν να σε λιθοβολήσουν οι Ιουδαίοι,και πάλι θα πας εκεί;

αποκρίθηκε ο Ιησούς:δεν είναι δωδεκα οι ώρες τής μέρας;αν κάποιος περπατεί μέσα

στη μέρα,δεν σκοντάφτει,γιατί το φως τού κόσμου τούτου βλέπει,

αν όμως κάποιος περπατεί μέσα στη νύχτα,σκοντάφτει,γιατί το φως δεν είναι σ'αυτον,

αυτά είπε και μετά από αυτό λέει σ'αυτούς:

ο Λάζαρος ο φίλος μας έχει κοιμηθεί,αλλά θα πάω για να τον ξυπνήσω,

τότε τού είπαν οι μαθητές του:

Κύριε,αν έχει κοιμηθεί,θα σωθεί,

όμως είχε μιλήσει ο Ιησούς για τον θανατο του,

εκείνοι όμως νόμισαν ότι για το κοιμισμα τού ύπνου λέει,

τότε λοιπόν είπε σ'αυτούς ο Ιησούς καθαρα:

ο Λάζαρος πέθανε,καὶ χαιρομαι για σας,για να πιστεψετε,γιατί δεν ήμουν εκεί,

αλλά ας πάμε σ'αὐτόν,

τότε είπε ο Θωμάς ο λεγόμενος Δίδυμος στους συμμαθητές,ας πάμε κι εμεις να πεθάνουμε

μαζί του,

όταν λοιπόν ήρθε ο Ιησούς τον βρήκε τέσσερις μέρες ήδη να τον έχουν μέσα στο μνημα.

ήταν δε η Βηθανία κοντά στα Ιεροσόλυμα περίπου δεκαπέντε στάδια,και πολλοί από τους Ιουδαίους είχαν έρθει προς τη Μάρθα και τη Μαρία για να τις παρηγορήσουν για τον αδελφό τους,

η Μαρθα λοιπόν όταν ακουσε ότι ο Ιησούς έρχεται,πήγε να τον συναντήσει,

η δε Μαρία στο σπίτι κάθονταν,

είπε λοιπόν η Μαρθα στον Ιησού:

Κυριε,αν ήσουν εδώ,ο αδελφός μου δεν θα πεθανε,αλλά και τώρα γνωρίζω ότι αν ζητήσεις

από τον Θεό,σε σένα ο Θεος θα δωσει,

λέει σ'αυτη ο Ιησούς:

θα αναστηθεί ο αδελφός σου,

λέει σ'αυτον η Μάρθα:

γνωρίζω ότι θα αναστηθεί στην ανάσταση στην τελευταία μέρα,

είπε σ'αυτη ο Ιησούς:

εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή,αυτός που πιστεύει σε μένα,κι αν πεθάνει,θα ζησει,και

ο καθένας που ζει και πιστεύει σε μένα δεν θα πεθάνει στον αιώνα,το πιστεύεις αυτό;

λέει σ'αυτον:

ναι,Κύριε,έχω πιστέψει ότι συ είσαι ο Χριστός ο υιός τού Θεού αυτός που στον κόσμο ηρθε,

και αυτά αφού είπε έφυγε και φώναξε τη Μαρια την αδελφή της και κρυφά τής είπε:

ο διδάσκαλος βρίσκεται εδώ και σε φωνάζει,

εκείνη μόλις το άκουσε,σηκώνεται γρήγορα και πάει σ'αυτον,

γιατί ακόμα δεν είχε πάει ο Ιησούς στο χωριό,αλλά ήταν στο τόπο που τον συνάντησε

η Μάρθα,

οι Ιουδαίοι λοιπόν που ήταν μαζί της στο σπίτι και την παρηγορούσαν,βλέποντας τη Μαρία ότι γρήγορα σηκώθηκε και βγήκε,την ακολούθησαν,λέγοντας ότι πάει στο μνημείο για να κλάψει εκεί,

η Μαρία λοιπόν όταν ήρθε όπου ήταν ο Ιησούς,αφού τον είδε έπεσε στα πόδια του λέγοντας σ'αυτον:

Κύριε,αν ήσουν εδώ,δεν θα πέθανε ο αδελφός μου,

ο Ιησούς λοιπόν όταν τη είδε να κλαιει και τους Ιουδαίους που ήρθαν μ'αυτη να κλαίνε,

αναστεναξε βαθειά μέσα του και ταραχτηκε,και είπε:

που τον έχετε τοποθετήσει;

λένε σ'αυτον:

Κύριε,έλα και δες,

δακρυσε ο Ιησούς,

έλεγαν τότε οι Ιουδαίοι:

δες τε πως τον αγαπούσε,

κάποιοι όμως από αυτους ειπαν:

δεν μπορούσε αυτός,που άνοιξε τα μάτια τού τυφλού,για να κάνει κι αυτός να μην πεθάνει;

ο Ιησούς λοιπόν αφού αναστεναξε βαθειά μέσα του,έρχεται στο μνημείο,σπήλαιο ήταν,και

λίθος ήταν τοποθετημενος πάνω σ'αυτο,

λέει ο Ιησούς:σήκωστε το λίθο,

λέει σ'αυτον η αδελφή τού πεθαμένου η Μάρθα:

Κύριε,ηδη μυρίζει,γιατί τέσσερις μέρες είναι,

λεει σ'αυτη ο Ιησούς:δεν σου είπα ότι αν πιστέψεις,θα δεις τη δόξα τού Θεού;

σήκωσαν λοιπόν το λίθο,που ήταν ο πεθαμένος τοποθετειμένος,

ο δε Ιησούς σήκωσε τα μάτια πάνω και είπε:

πατέρα,σε ευχαριστω γιατί με άκουσες,εγώ βέβαια το γνωρίζω ότι πάντοτε με ακούς,

αλλά για το πλήθος που βρίσκεται εδώ το είπα,για να πιστέψουν ότι εσύ με έστειλες,

και αυτά αφού είπε με φωνή μεγάλη δυνατά φώναξε:

Λάζαρε,δεῦρο ἔξω

(βγες εδώ έξω)

και βγήκε έξω ο πεθαμένος με δεμένα τα πόδια και τα χέρια με λουρίδες υφασματινες,

και το πρόσωπο του με νεκρικό μαντήλι περιτυλιγμενο,

λέει σ'αυτούς ο Ιησούς:

λύστε τον και αφήστε τον να παει,

πολλοί λοιπόν από τούς Ιουδαίους,που ήρθαν στη Μαρία και είδαν αυτά που έκανε

ο Ιησούς,πίστεψαν σ'αυτον.

.

.

Ἦν δέ τις ἀσθενῶν Λάζαρος ἀπὸ Βηθανίας, ἐκ τῆς κώμης Μαρίας καὶ Μάρθας τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς.

ἦν δὲ Μαρία ἡ ἀλείψασα τὸν Κύριον μύρῳ καὶ ἐκμάξασα τοὺς πόδας αὐτοῦ ταῖς θριξὶν αὐτῆς, ἧς ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἠσθένει.

ἀπέστειλαν οὖν αἱ ἀδελφαὶ πρὸς αὐτὸν λέγουσαι· Κύριε, ἴδε ὃν φιλεῖς ἀσθενεῖ.

ἀκούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· αὕτη ἡ ἀσθένεια οὐκ ἔστι πρὸς θάνατον, ἀλλ’ ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ δι’ αὐτῆς.

ἠγάπα δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν Μάρθαν καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς καὶ τὸν Λάζαρον.

ὡς οὖν ἤκουσεν ὅτι ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν ἐν ᾧ ἦν τόπῳ δύο ἡμέρας·

ἔπειτα μετὰ τοῦτο λέγει τοῖς μαθηταῖς· ἄγωμεν εἰς τὴν ᾿Ιουδαίαν πάλιν.

λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταί· ραββί, νῦν ἐζήτουν σε λιθάσαι οἱ ᾿Ιουδαῖοι, καὶ πάλιν ὑπάγεις ἐκεῖ;

ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς· οὐχὶ δώδεκά εἰσιν ὧραι τῆς ἡμέρας; ἐάν τις περιπατῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, οὐ προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου βλέπει·

ἐὰν δέ τις περιπατῇ ἐν τῇ νυκτί, προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ.

ταῦτα εἶπε, καὶ μετὰ τοῦτο λέγει αὐτοῖς· Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐξυπνίσω αὐτόν.

εἶπον οὖν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Κύριε, εἰ κεκοίμηται, σωθήσεται.

εἰρήκει δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ἐκεῖνοι δὲ ἔδοξαν ὅτι περὶ τῆς κοιμήσεως τοῦ ὕπνου λέγει.

τότε οὖν εἶπεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς παρρησίᾳ· Λάζαρος ἀπέθανε,

καὶ χαίρω δι’ ὑμᾶς, ἵνα πιστεύσητε, ὅτι οὐκ ἤμην ἐκεῖ· ἀλλ’ ἄγωμεν πρὸς αὐτόν.

εἶπεν οὖν Θωμᾶς ὁ λεγόμενος Δίδυμος τοῖς συμμαθηταῖς· ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ’ αὐτοῦ.

᾿Ελθὼν οὖν ὁ ᾿Ιησοῦς εὗρεν αὐτὸν τέσσαρας ἡμέρας ἤδη ἔχοντα ἐν τῷ μνημείῳ.

ἦν δὲ ἡ Βηθανία ἐγγὺς τῶν ῾Ιεροσολύμων ὡς ἀπὸ σταδίων δεκαπέντε,

καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων ἐληλύθεισαν πρὸς τὰς περὶ Μάρθαν καὶ Μαρίαν ἵνα παραμυθήσωνται αὐτὰς περὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῶν.

ἡ οὖν Μάρθα ὡς ἤκουσεν ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς ἔρχεται, ὑπήντησεν αὐτῷ· Μαρία δὲ ἐν τῷ οἴκῳ ἐκαθέζετο.

εἶπεν οὖν ἡ Μάρθα πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει.

ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τὸν Θεόν, δώσει σοι ὁ Θεός.

λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀναστήσεται ὁ ἀδελφός σου.

λέγει αὐτῷ Μάρθα· οἶδα ὅτι ἀναστήσεται ἐν τῇ ἀναστάσει ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ.

εἶπεν αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή.

ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. πιστεύεις τοῦτο;

λέγει αὐτῷ· ναί, Κύριε, ἐγὼ πεπίστευκα ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ εἰς τὸν κόσμον ἐρχόμενος.

καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἀπῆλθε καὶ ἐφώνησε Μαρίαν τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς λάθρᾳ εἰποῦσα· ὁ διδάσκαλος πάρεστι καὶ φωνεῖ σε.

ἐκείνη ὡς ἤκουσεν, ἐγείρεται ταχὺ καὶ ἔρχεται πρὸς αὐτόν.

οὔπω δὲ ἐληλύθει ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὴν κώμην, ἀλλ’ ἦν ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ὑπήντησεν αὐτῷ ἡ Μάρθα.

οἱ οὖν ᾿Ιουδαῖοι οἱ ὄντες μετ’ αὐτῆς ἐν τῇ οἰκίᾳ καὶ παραμυθούμενοι αὐτήν, ἰδόντες τὴν Μαρίαν ὅτι ταχέως ἀνέστη καὶ ἐξῆλθεν, ἠκολούθησαν αὐτῇ, λέγοντες ὅτι ὑπάγει εἰς τὸ μνημεῖον ἵνα κλαύσῃ ἐκεῖ.

ἡ οὖν Μαρία ὡς ἦλθεν ὅπου ἦν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἰδοῦσα αὐτὸν ἔπεσεν αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας λέγουσα αὐτῷ· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, οὐκ ἂν ἀπέθανέ μου ὁ ἀδελφός.

᾿Ιησοῦς οὖν ὡς εἶδεν αὐτὴν κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας αὐτῇ ᾿Ιουδαίους κλαίοντας, ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν,

καὶ εἶπε· ποῦ τεθείκατε αὐτόν;

λέγουσιν αὐτῷ· Κύριε, ἔρχου καὶ ἴδε. ἐδάκρυσεν ὁ ᾿Ιησοῦς.

ἔλεγον οὖν οἱ ᾿Ιουδαῖοι· ἴδε πῶς ἐφίλει αὐτόν·

τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν εἶπον· οὐκ ἠδύνατο οὗτος, ὁ ἀνοίξας τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ, ποιῆσαι ἵνα καὶ οὗτος μὴ ἀποθάνῃ;

᾿Ιησοῦς οὖν, πάλιν ἐμβριμώμενος ἐν ἑαυτῷ, ἔρχεται εἰς τὸ μνημεῖον· ἦν δὲ σπήλαιον, καὶ λίθος ἐπέκειτο ἐπ’ αὐτῷ.

λέγει ὁ ᾿Ιησοῦς· ἄρατε τὸν λίθον. λέγει αὐτῷ ἡ ἀδελφὴ τοῦ τεθνηκότος Μάρθα· Κύριε, ἤδη ὄζει· τεταρταῖος γάρ ἐστι.

λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· οὐκ εἶπόν σοι ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς, ὄψει τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ;

ἦραν οὖν τὸν λίθον οὗ ἦν ὁ τεθνηκὼς κείμενος. ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἦρε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἄνω καὶ εἶπε· πάτερ, εὐχαριστῶ σοι ὅτι ἤκουσάς μου.

ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις· ἀλλὰ διὰ τὸν ὄχλον τὸν περιεστῶτα εἶπον, ἵνα πιστεύσωσιν ὅτι σύ με ἀπέστειλας.

καὶ ταῦτα εἰπὼν φωνῇ μεγάλῃ ἐκραύγασε· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω.

καὶ ἐξῆλθεν ὁ τεθνηκὼς δεδεμένος τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας κειρίαις, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ σουδαρίῳ περιεδέδετο. λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· λύσατε αὐτὸν καὶ ἄφετε ὑπάγειν.

Πολλοὶ οὖν ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων, οἱ ἐλθόντες πρὸς τὴν Μαρίαν καὶ θεασάμενοι ἃ ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν

.

.

.

φωτογράφιση

-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ένα πείραμα βλέμματος,

(project work)

Ένα πείραμα βλέμματος,

όχι ως πράξη,αλλά ως διάρρηξη τών ορίων.

Στο διπλανό δωμάτιο,τα σώματα κρέμονται χωρίς κεφάλια.Μανεκέν.

Και ύστερα το υπόγειο.

Η γυναίκα κάθεται,τα πόδια της ανοιχτά.Το πικάπ γυρίζει.

Ο αφηγητής θα παρατηρούσε τη λεπτομέρεια,τη μικρή κίνηση τού χεριού,

το τσιγάρο που δεν ανάβει

Το πικάπ εξακολουθεί να γυρίζει,ο ίδιος ήχος επαναλαμβάνεται.

Η γυναίκα αγγίζει το πρόσωπό της,σαν να δοκιμάζει μια μάσκα.

Η γυναίκα σηκώνεται από το κρεβάτι.Σταματά μπροστά σε ένα από τα κρεμασμένα

σώματα και το παρατηρεί.

Ακουμπά τα μανεκέν.

Η άλλη γυναίκα ανεβαίνει τώρα τη σκάλα.

Η πρώτη στρέφεται προς τη δεύτερη.

-Είσαι αληθινή;ρωτάει.

Η δεύτερη χαμογελά.

-Θέλω κάτι να συμβεί,απαντάει.

Στο υπόγειο η γυναίκα φωτογραφιζει.

-Το σώμα,λέει στον παρατηρητή-αφηγητη,δεν είναι ποτέ αυτό που δείχνει.

Είναι αυτό που επιτρέπεται να φανεί.

Εκείνος ρωτά τη γυναίκα στο δωμάτιο τών μανεκεν:

-ποιο είναι το όριο;

-το όριο,απαντά εκείνη,είναι κάτι που διαχωρίζει το αληθινό από το

κατασκευασμένο.

Η γυναίκα στο χώρο με το πικ απ τού λέει:

-Εγώ νομίζω ότι το όριο είναι ο θεατής.

Οι επισκέπτες κινούνται αργά στους τρεις χώρους.

Κάποιοι βλέπουν αισθητική.

Άλλοι πρόκληση.

Άλλοι τίποτα.

Τέλος τού project.

.

.

..

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Το Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον,Κα'

Κεφάλαιον,21

-Η θριαμβευτική Είσοδος τού Ιησού στα Ιεροσολυμα-

Και όταν πλησίασαν στα Ιεροσόλυμα και ήρθαν στη Βηθσφαγη προς το όρος τών ελαιών,

τότε ο Ιησούς έστειλε δύο μαθητές λέγοντας σ'αυτούς:

πηγαίνετε στο χωριό το απέναντι σας,και αμέσως θα βρείτε ένα θηλυκό γαϊδούρι δεμένο

και ενα πουλαρι μαζί της,κι αφού τα λύσετε φέρτε τα σε μένα,

κι αν κάποιος σας πει κάτι,θα πείτε ότι ο Κύριος αυτά τα χρειάζεται,κι αμέσως θα τα στείλει,

όλο αυτό έγινε για να εκπληρωθεί το ειπωμένο διαμέσου τού προφήτη που είπε:

πείτε στη θυγατέρα Σιών,

να ο βασιλιας σου έρχεται σε σένα ταπεινός και καθισμένος πάνω σε όνο και πουλαρι παιδι υποζυγιου,

και αφού πήγαν οι μαθητές και έκαναν όπως πρόσταξε σ'αυτούς ο Ιησούς έφεραν το θηλυκό γαϊδούρι και το πουλάρι,και έβαλαν πάνω τα ρούχα τους,και καθησε πάνω τους,

και ο πολύς κόσμος έστρωσαν τα ρούχα τους στο δρόμο,και άλλοι έκοβαν κλαδιά από τα

δέντρα και τα έστρωναν στο δρομο,

και τα πλήθη που προπορεύονταν και αυτά που ακολουθούσαν φώναζαν δυνατά λέγοντας:

ὡσαννὰ στον γιο τού Δαυιδ,

εὐλογημένος αυτός που έρχεται στο όνομα τού Κυρίου,

ὡσαννὰ στα ύψιστα,

και αφού αυτός μπήκε μέσα στα Ιεροσόλυμα σείστηκε όλη η πόλη λέγοντας:

ποιος είναι αυτός;

και τα πλήθοι έλεγαν:

αυτός είναι ο Ιησούς ο προφήτης αυτός από τη Ναζαρέτ τής Γαλιλαίας.

1 Καὶ ὅτε ἤγγισαν εἰς Ἱεροσόλυμα καὶ ἦλθον εἰς Βηθσφαγῆ πρὸς τὸ ὄρος τῶν ἐλαιῶν,

τότε ὁ Ἰησοῦς ἀπέστειλε δύο μαθητὰς

2 λέγων αὐτοῖς· πορεύθητε εἰς τὴν κώμην τὴν ἀπέναντι ὑμῶν, καὶ εὐθέως εὑρήσετε ὄνον δεδεμένην καὶ πῶλον μετ᾿ αὐτῆς· λύσαντες ἀγάγετέ μοι.

3 Καὶ ἐάν τις ὑμῖν εἴπῃ τι, ἐρεῖτε ὅτι ὁ Κύριος αὐτῶν χρείαν ἔχει· εὐθέως δὲ ἀποστέλλει αὐτούς.

4 Τοῦτο δὲ ὅλον γέγονεν ἵνα πληρωθῇ τὸ ρηθὲν διὰ τοῦ προφήτου λέγοντος·

5 εἴπατε τῇ θυγατρὶ Σιών, ἰδοὺ ὁ βασιλεύς σου ἔρχεταί σοι πραῢς καὶ ἐπιβεβηκὼς ἐπὶ ὄνον καὶ πῶλον υἱὸν ὑποζυγίου.

6 Πορευθέντες δὲ οἱ μαθηταὶ καὶ ποιήσαντες καθὼς προσέταξεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς,

7 ἤγαγον τὴν ὄνον καὶ τὸν πῶλον, καὶ ἐπέθηκαν ἐπάνω αὐτῶν τὰ ἱμάτια αὐτῶν, καὶ ἐπεκάθισεν ἐπάνω αὐτῶν.

8 Ὁ δὲ πλεῖστος ὄχλος ἔστρωσαν ἑαυτῶν τὰ ἱμάτια ἐν τῇ ὁδῷ, ἄλλοι δὲ ἔκοπτον κλάδους ἀπὸ τῶν δένδρων καὶ ἐστρώννυον ἐν τῇ ὁδῷ.

9 Οἱ δὲ ὄχλοι οἱ προάγοντες καὶ οἱ ἀκολουθοῦντες ἔκραζον λέγοντες· ὡσαννὰ τῷ υἱῷ Δαυὶδ· εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου· ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις.

10 Καὶ εἰσελθόντος αὐτοῦ εἰς Ἱεροσόλυμα ἐσείσθη πᾶσα ἡ πόλις λέγουσα· τίς ἐστιν οὗτος;

11 οἱ δὲ ὄχλοι ἔλεγον· οὗτός ἔστιν Ἰησοῦς ὁ προφήτης ὁ ἀπὸ Ναζαρὲτ τῆς Γαλιλαίας.

.

.

.

φωτογραφιση

-χνκουβελης cncouvelis

Μια γυναίκα κάθεται σε ένα ξύλινο παγκάκι, μπροστά

σε έναν άδειο ωμό τοίχο από σκυρόδεμα.

Ποσο το σώμα της είναι εύθραυστο δεν φαινεται.

Δεν θυμάται πότε έγινε εκείνο.

Η αρχιτεκτονική γραμμική,αυστηρή,αδιαφορη.

-θα φύγω,είχε πει.

τώρα ξέρει:

Πάντα υπάρχει ένα σημείο από το οποίο ξεκινάς

και ένα που δεν φτάνεις ποτέ.

Ένας άδειος χώρος.

Ένας τοίχος λευκός.

Εκείνη μόνη μέσα στην απεραντοσύνη τής απουσίας.

Και τότε θυμάται.

Η σιωπή που ακολούθησε.

Εκεί σε εκείνο το κενό ανάμεσα σε δύο ανθρώπους.

.

.

.

My own Empire of Heteronyma Paintings

-χνκουβελης cncouvelis

Ένα παιδί κρατούσε ένα κλειστό κουτί.

Το ρώτησε:

-Τι έχει μέσα;

Και εκείνο απάντησε:

-Αν το ανοίξω,θα πάψει να έχει αυτό που έχει.

-Και τι είναι αυτό που έχει;

-Το ενδεχόμενο όλων,

απάντησε το παιδι

.

.

.

.

.

πλάνο από την ταινία:the blood of a poet (1932) τού Jean Cocteau 

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ιστορίες τού φανταστικου

το δωμάτιο είχε τέσσερις πόρτες,μια στον κάθε τοίχο,

άνοιξε αυτή στο βάθος,βρέθηκε σε ένα θεατρο όπου οι θεατές 

χωρίς πρόσωπα χειροκροτούσαν έναν νεκρό ηθοποιό,

γύρισε στο δωμάτιο,

σε ένα κρεβάτι  είδε μια γυναίκα γυμνή να κοιμάται,

-είναι πεθαμενη,άκουσε μια φωνή,πριν αιώνες,

βγήκε από το δωμάτιο,

στο διάδρομο το δάπεδο ήταν γεμάτο από σπασμένα αγάλματα,

είδε τη γυναίκα που ήταν στο δωμάτιο,

-Θελω να συναρμολογησω το σώμα μου,τού είπε,

τότε την θυμήθηκε.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

μεταφράζοντας

Θουκυδίδης, Ιστορία τού Πελοποννησιακού Πολέμου

Βιβλίο Γ',83

-Κερκυραικα,Η Παθολογια τού Πολεμου

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Εμφύλιο Σύμπτωμα

είχαν ναρκοθετησει ολες τις θέσεις

κανεις σκοτωμένος ένθεν και ένθεν 

δεν δικαιούται αναστασης

νεκροί είναι 

έτσι κάθε ειδος επικράτησε ηθικής διαστροφής εξαιτίας των εμφυλίων 

συγκρούσεων στον ελληνικό κόσμο,και η ευπρέπεια τού ήθους,που με την ανωτερότητα τού χαρακτήρα συνδέεται,αφού γελοιοποιήθηκε εξελιπε,ενώ η αναμεταξύ τους αντιπαράθεση τής δυσπιστίας πολύ διήρκησε.

γιατί για να φέρει λύση δεν υπήρχε ούτε λόγος αξιόπιστος ούτε δεσμευτικός 

όρκος,αλλά αν και όλοι πολύ ικανοί ήταν στη λογική κάτι ανέλπιστο στην 

ασφαλεια τους να μην πάθουν μαλλον έπαιρναν μέτρα,παρά εμπιστοσύνη 

μπορούσαν να έχουν.

και οι χειρότεροι στη σύνεση συνήθως επικρατούσαν,γιατί φοβούμενοι και την

δική τους ανεπαρκεια και τών αντιπαλων την ικανότητα,μηπως υστερήσουν στα 

επιχειρήματα και εξαιτίας της πολυμήχανης σκέψης τους προφθάσουν να τους 

επιβουλευτουν,χωρίς δισταγμό στη δράση προχωρούσαν.

αυτοί όμως που σε αυτά δεν εδιναν σημασια  και οτι να προβλέψουν μπορούσαν 

και ότι καμία δράση αυτοί δεν πρεπει να αναλάβουν για όσα με τη λογική 

αντιμετωπίζονται,απροστάτευτοι σε μεγάλο αριθμό σκοτωνονταν.

83] [83.1] Οὕτω πᾶσα ἰδέα κατέστη κακοτροπίας διὰ τὰς στάσεις τῷ Ἑλληνικῷ, καὶ τὸ εὔηθες, οὗ τὸ γενναῖον πλεῖστον μετέχει, καταγελασθὲν ἠφανίσθη, τὸ δὲ ἀντιτετάχθαι ἀλλήλοις τῇ γνώμῃ ἀπίστως ἐπὶ πολὺ διήνεγκεν· [83.2] οὐ γὰρ ἦν ὁ διαλύσων οὔτε λόγος ἐχυρὸς οὔτε ὅρκος φοβερός, κρείσσους δὲ ὄντες ἅπαντες λογισμῷ ἐς τὸ ἀνέλπιστον τοῦ βεβαίου μὴ παθεῖν μᾶλλον προυσκόπουν ἢ πιστεῦσαι ἐδύναντο. [83.3] καὶ οἱ φαυλότεροι γνώμην ὡς τὰ πλείω περιεγίγνοντο· τῷ γὰρ δεδιέναι τό τε αὑτῶν ἐνδεὲς καὶ τὸ τῶν ἐναντίων ξυνετόν, μὴ λόγοις τε ἥσσους ὦσι καὶ ἐκ τοῦ πολυτρόπου αὐτῶν τῆς γνώμης φθάσωσι προεπιβουλευόμενοι, τολμηρῶς πρὸς τὰ ἔργα ἐχώρουν. [83.4] οἱ δὲ καταφρονοῦντες κἂν προαισθέσθαι καὶ ἔργῳ οὐδὲν σφᾶς δεῖν λαμβάνειν ἃ γνώμῃ ἔξεστιν, ἄφαρκτοι μᾶλλον διεφθείροντο.

.

.

..

.

χνκουβελης cncouvelis 

Ecco Homo

τού Hieronymous Bosh 

Ο πίνακας «Ecce Homo» τού Hieronymus Bosch είναι μια έντονα δραματική και συμβολική απεικόνιση της στιγμής όπου ο Χριστός παρουσιάζεται στο πλήθος πριν από τη σταύρωση.

Στο κέντρο της σύνθεσης στέκεται ο Χριστός, πληγωμένος, με το σώμα του γυμνό στο πάνω μέρος, φορώντας το ακάνθινο στεφάνι. Το βλέμμα του είναι ήρεμο αλλά βαθιά θλιμμένο, σχεδόν αποστασιοποιημένο από τη βία που τον περιβάλλει. Η στάση του αποπνέει μια εσωτερική αξιοπρέπεια και αποδοχή της μοίρας του.

Δίπλα του βρίσκεται ο Πόντιους Πιλατους, ο οποίος, με μια χειρονομία προς το πλήθος, «παρουσιάζει» τον Χριστό λέγοντας «Ιδού ο άνθρωπος» (Ecce Homo). Η μορφή του Πιλάτου αποπνέει αμφιβολία ,και μια ψυχρή αποστασιοποίηση, σαν να μεταθέτει την ευθύνη στο πλήθος.

Το πλήθος καταλαμβάνει μεγάλο μέρος της σκηνής. Τα πρόσωπα είναι παραμορφωμένα, σχεδόν καρικατουρίστικα, με έντονα χαρακτηριστικά που αποδίδουν κακία, ειρωνεία ,βία. Αυτή η παραμόρφωση είναι χαρακτηριστική του ύφους του Bosch: δεν αποδίδει απλώς ανθρώπους, αλλά την ηθική τους κατάσταση — τη διαφθορά, την αγριότητα, την πνευματική τύφλωση.

από τα στοματα τών μορφών  φαινεται να βγαίνουν  φωνές όπου εκφράζεται η καταδίκη («σταύρωσον αυτόν»). Αυτό προσδίδει μια σχεδόν θεατρική, αφηγηματική διάσταση στο έργο.

Στο βάθος, η αρχιτεκτονική είναι αυστηρή και ψυχρή, δημιουργώντας μια αντίθεση ανάμεσα στη σταθερότητα του χώρου και το χάος των ανθρώπινων παθών στο προσκήνιο.

Ο Bosch δεν ενδιαφέρεται για μια ρεαλιστική αναπαράσταση, αλλά για μια ηθική και πνευματική αλληγορία:

ο Χριστός ως σύμβολο αθωότητας και θυσίας, απέναντι σε μια ανθρωπότητα αλλοιωμένη από το μίσος και την άγνοια.

.

.

.

χνκουβελης cncouvelis 

Η εικόνα «Calvary» τού Pseudo Jan Wellens de Kock (περ. 1520) ανήκει στην παράδοση της βόρειας αναγεννησιακής ζωγραφικής και αποδίδει τη σκηνή της Σταύρωσης με έντονη δραματικότητα και αφηγηματική πυκνότητα.

Στο κέντρο δεσπόζει ο σταυρός του Ιησού Χριστου, υψωμένος πάνω στον λόφο του Γολγοθά. Το σώμα του είναι αποδυναμωμένο, με εμφανή τα σημάδια του μαρτυρίου, ενώ η στάση του αποπνέει ταυτόχρονα πόνο και μια υπερβατική γαλήνη.

Δεξιά και αριστερά υψώνονται οι σταυροί των δύο ληστών, που εντείνουν την τραγικότητα της σκηνής. Κάτω από τον σταυρό συγκεντρώνεται πλήθος μορφών:

Η Παναγία, συντετριμμένη, συχνά λιποθυμά ή υποβαστάζεται, εκφράζοντας τον απόλυτο μητρικό θρήνο.

Ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στέκεται κοντά της, με στάση πένθους και περισυλλογής.

Άλλες γυναικείες μορφές (Μυροφόρες) εκδηλώνουν έντονα συναισθήματα θρήνου.

Γύρω τους απλώνεται ένα πολυπληθές και χαοτικό πλήθος στρατιωτών, ιππέων και θεατών. Οι μορφές αυτές αποδίδονται με λεπτομέρεια, χαρακτηριστική της φλαμανδικής ζωγραφικής: εκφράσεις, ενδυμασίες και κινήσεις δημιουργούν μια ζωντανή, σχεδόν θεατρική αφήγηση.

Η σύνθεση είναι πολυεπίπεδη, με έντονη προοπτική που οδηγεί το βλέμμα από το πλήθος προς τον σταυρό.

Τα χρώματα είναι συχνά σκούρα και γήινα, με αντιθέσεις φωτός–σκότους που υπογραμμίζουν τη δραματικότητα.

Η λεπτομερής απόδοση (πρόσωπα, πανοπλίες, τοπία) φανερώνει την επίδραση της φλαμανδικής σχολής.

Η εικόνα δεν παρουσιάζει μόνο ένα θρησκευτικό γεγονός, αλλά μια κοσμική τραγωδία:

η ανθρώπινη σκληρότητα, η αδιαφορία του πλήθους και ο απόλυτος πόνος συνυπάρχουν με τη σιωπηλή ιερότητα της θυσίας.

Ο θεατής καλείται να κινηθεί ανάμεσα σε δύο κόσμους:

τον θορυβώδη, βίαιο κόσμο των ανθρώπων

και τον υπερβατικό, σχεδόν ακίνητο κόσμο του Εσταυρωμένου

Πρόκειται για ένα έργο που συνδυάζει:

αφηγηματική πολυπλοκότητα

έντονη συναισθηματική φόρτιση

και θεολογικό βάθος

χαρακτηριστικά που κάνουν τη σκηνή της Σταύρωσης όχι απλώς μια εικόνα, αλλά μια δραματική εμπειρία θέασης.

.

.

.

χνκουβελης cncouvelis 

Ανάσταση

τού Κωνσταντίνου Παρθένη 

 Η «Ανάσταση» του Κωνσταντίνου Παρθένη, είναι ένα έργο που συνδυάζει τη βυζαντινή πνευματικότητα με μοντερνιστική, εξπρεσιονιστική γραφή.

Στο κέντρο δεσπόζει η μορφή του Ιησού Χριστου, όρθιος, επιμήκης, σχεδόν αιωρούμενος. Το σώμα του αποδίδεται με φωτεινές, ψυχρές αποχρώσεις (λευκά, γαλάζια, πρασινωπά), που του δίνουν μια άυλη, πνευματική διάσταση. Δεν είναι ένα σώμα βαρύ και γήινο· μοιάζει να έχει ήδη υπερβεί τη φθορά και τον θάνατο. Πίσω του σχηματίζεται μια αψιδωτή, φωτοειδής μορφή, σαν αύρα ή μανδύας δόξας, που υποδηλώνει τη θεϊκή του φύση.

Γύρω του κινούνται στρατιώτες,φρουροί του τάφου,που αποδίδονται με έντονη παραμόρφωση και ένταση. Στα αριστερά, δύο μορφές  σαν να αιφνιδιάζονται από το θαύμα,η στάση τους είναι γεμάτη φόβο και σύγχυση. Στο κέντρο αριστερά, ένας στρατιώτης με πράσινο ένδυμα στρέφεται προς τον αναστημένο Χριστό, μεταξύ απορίας και εγρήγορσης. Στα δεξιά, άλλη μορφή υψώνει το δόρυ της,μοιάζει  αποσβολωμένη.

Το τοπίο στο βάθος είναι σχηματοποιημένο: λόφοι, δέντρα και αρχιτεκτονικά στοιχεία αποδίδονται με γεωμετρική λιτότητα και διακοσμητικό ρυθμό. Οι γραμμές είναι έντονες, κοφτές, ρυθμικές, επιρροές από τον μοντερνισμό και τον συμβολισμό.

Η σύνθεση είναι κάθετη και ιεραρχική:

στο κέντρο το θείο, φωτεινό και ήρεμο

γύρω του το ανθρώπινο, ταραγμένο και ασταθές

Το έργο δεν επιδιώκει ρεαλισμό αλλά πνευματική ένταση. Η Ανάσταση δεν παρουσιάζεται ως ιστορικό γεγονός, αλλά ως κοσμική μεταμόρφωση: η νίκη τού φωτός πάνω στο σκοτάδι, της ζωής πάνω στον θάνατο.

.

.

. .

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Νεκρός Che Guevara 

στο δωμάτιο τού νοσοκομείου τής Βαγιεγκράντε το νεκρό σώμα τού Ernesto Che Guevara τοποθετημένο πάνω σε ένα ξυλινο τραπέζι.

Τον είχαν περικυκλωμένο.

Κάποιος  διόρθωσε τη στάση τού κεφαλιου,άλλος τράβηξε το λευκό σεντονι αφήνοντας 

το στήθος γυμνο.

Τα μάτια του ήταν μισάνοιχτα.

-Κλειστε τα,φώναξε κάποιος,μας κοιταει.

-Οχι,αντέδρασε ένας άλλος,αφήστε τον να μας κοιταει Αυτό θέλω.

Απομακρύνθηκαν,ανοιξαν τον κύκλο.

Ένας φωτογράφος στάθηκε απέναντι.

-Φωτογραφισε,μια φωνή τον διέταξε.

Εκείνος σήκωσε τη μηχανή αργά. Η σκηνοθετημένη σκηνή που αντίκριζε δεν ήταν 

απλώς η εικόνα ενός   πτώματος.Του φάνηκε παράξενα οικεία,κάτι τού θυμισε.

Ναι,ήταν ο πίνακας:

Lamentation over the Dead Christ τού Andrea Mantegna 

Το νεκρό σώμα μπροστά του είχε την ίδια αυστηρή οριζοντιόποιηση,την ίδια ωχρη αποχρωση τής σάρκας,καμια ωραιοποιηση.Τα πόδια προτεταμένα με το βάρος τού θανάτου να τα τραβά προς τα κατω.Καμια εξιδανίκευση στο προσωπο.Ενα πρόσωπο ανθρώπινο,φθαρτό,στην ακινησία τού θανάτου.

Ακούστηκε το κλικ τής φωτογραφικής μηχανής.

-Αλλη μια φορά φωτογράφισε τον,ακούστηκε η φωνή διαταγής.

Το κλικ ακούστηκε δεύτερη φορά.

-Και τρίτη,μια φωνή διέταξε.

Το τρίτο κλικ.

Η εικόνα ενός νεκρού σώματος,εκτεθειμένου στο τέλος τού θανάτου του,όχι για να 

το θρηνήσουν,ούτε σύμβολο ήρωα,ενός αντάρτη,αλλά μια εικόνα-τεκμηριο να ιδωθεί,

ότι τελείωσαν μ'αυτον και τις επαναστάσεις του.

Περικύκλωσαν το τραπέζι,ένας σταυρωκοπηθηκε επιδεικτικά,ενας γέλασε δυνατά περιπαικτικα,απομακρύνθηκαν και βγήκαν από το δωμάτιο.Εκλεισαν τη πορτα

Η Ιστορία σφραγιστηκε με εικονογραφία.

.

.

.

Νίκος Πουλαντζας

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Άνοδος τού Νίκου Πουλαντζα

Λίγο πριν από την πτώση

η κοινωνία ήταν ένα σύνολο από έννοιες που είχαν αποκολληθεί από τούς ανθρώπους. 

Στέκονταν στο κλειστό παράθυρο.

-Το κράτος,σκέφτηκε,δεν είναι πράγμα.Είναι σχέση που επιβάλλεται.Αυτο πάντα το ήξερα.

Ανοίγει το παράθυρο.

-Αλλα τι γίνεται,συνεχίζει,όταν το υποκείμενο αποσύρεται;

.Η 'τάξη',η 'εξουσία',η 'ηγεμονία' λέξεις που άλλοτε είχαν βάρος, τώρα αιωρούνταν άδειες.

Σε λίγο θα πέσουν εκκωφαντικά.

Θυμήθηκε τον Καρλ Μαρξ:

-Οι άνθρωποι κάνουν την ιστορία τους

Ναι,αλλά όχι πάντα υπό συνθήκες που μπορούν να αντέξουν-

Είδε στο δωμάτιο σκορπισμένα τα παιχνίδια τού παιδιού.

-Μήπως η θεωρία είναι μια μορφή άμυνας απέναντι στο χάος;

κάποτε  στην αρχαιότητα έγραψε.

Μήπως το να εξηγείς τον κόσμο είναι ένας τρόπος να καθυστερείς την κατάρρευση;

Ένιωθε το σώμα του να είναι  ακόμη εκεί,βαρύ,

υλικό διαλυσης.

Στο βάθος,η πόλη ξαπλωμένη στο νυχτερινό κρεβάτι της αδιάφορη.

Έσκυψε στο παράθυρο,στο βάθος κατω ο δρομος,κενός,σκοτεινός.

-Η πτώση μου,σκέφτηκε,μια συμπυκνωση από μνήμες,αγώνες,ήττες.

Είδε καθαρά τη θάλασσα τής Ελλάδας,το Ιονιο,το Αιγαιο.

Ίσως στη χώρα μου,σκέφτηκε,η ελευθερία να μην ήταν  ποτέ πολιτική έννοια.

Το χέρι του άγγιξε το περβάζι.Δεν τον παραξένεψε η ψυχρη πραγματικότητα του. 

Όλα τώρα έγιναν καθαρά:

καμιά θεωρία,ουτε ιστορία,ούτε κράτος. Μόνο ένα όριο.

Η απουσία κάθε ανάγκης για εξηγηση.

Πεφτοντας σκέφτονταν: πως το τέλος τού υποκειμένου είναι μια 

μεταβαση,συνέχεια διαλυομενη.

Παρακαλώ καμία θεωρία να μην ενοχοποιηθει.

.

.

..

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis μεταφράζοντας Θουκυδίδης Ιστορία τού Πελοποννησιακού Πολέμου Βιβλίο Σ',88 -Οι Αθηναιοι στα λατομεία τών Συρακουσών αυτούς λοιπόν στα λατομεία οι Συρακούσιοι σκληρά τον πρώτο καιρό μεταχειρίστηκαν,γιατί σε βαθύ χώρο βρίσκονταν και σε μικρό πολλοί, και οι καύσωνες τού ήλιου και η πνιγερη ατμοσφαιρα επιπλέον τούς βασάνιζε αφού ήταν άστεγαστος ο χωρις,και οι νύχτες που ακολουθούσαν αντίθετα ήταν φθινοπωριατικες και ψυχρές και μ'αυτη τη μεταβολή αρρωστεναν και όλα τα έκαναν αυτοί εξαιτιας τής στενοτητας στον ίδιο χώρο, και επιπλέον οι νεκροί μαζί ο ένας με τον άλλον ήταν σωριασμενοι, οι οποιοι και από τα τραύματα και εξαιτίας τής μεταβολής τού καιρού και τέτοια πεθαιναν,και οι μυρωδιές δεν υποφερονταν,και από πείνα συνάμα και δίψα υπεφεραν,(γιατί τους έδωναν στον καθενα για οκτώ μήνες μια κοτύλη νερου και δυο κοτυλες σιταριου),αλλά και όσα είναι φυσικό σε τέτοιο χώρο όποιοι τύχει να βρεθούν να κακοπαθησουν, τίποτε δεν υπήρξε που να μην συνέβηκε σ'αυτους,και για περίπου εβδομήντα μέρες έτσι ζούσαν συγκεντρωμενοι,έπειτα εκτός τών Αθηναίων και κάποιους τών Σικελιωτων η' τών Ιταλιωτων που είχαν εκστρατεύσει μαζί τους, τους άλλους πούλησαν,και όλοι μαζί που συνελήφθηκαν,με ακρίβεια βέβαια είναι δύσκολο να ειπωθεί,όμως όχι λιγότεροι τών εφτά χιλιαδων ήταν, και συνεβει το (ελληνικο) αυτό γεγονός κατά τον πόλεμο αυτον εδω να είναι το πιο μεγαλο απο όσα εγιναν,και σε μένα φαίνεται να ειναι και από όσα εξ ακοής τών ελληνικών γνωρίζουμε,και σ'αυτους που επικράτησαν το πιο λαμπρο και σ' αυτούς που καταστράφηκαν το πιο δυστυχες,γιατί σε όλα ολοκληρωτικά νικηθηκαν και τιποτα λίγο σε τίποτα δεν κακοπαθησαν, πανωλεθρία επαθαν πραγματι όπως λέγεται,και το πεζικό και τα καράβια και τίποτε δεν έμεινε που να μην χαθηκε και λίγοι από τους πολλούς στο σπιτι επέστρεψαν, αυτά είναι λοιπόν οσα στη Σικελία εγιναν. [88] [88.1] τοὺς δ’ ἐν ταῖς λιθοτομίαις οἱ Συρακόσιοι χαλεπῶς τοὺς πρώτους χρόνους μετεχείρισαν. ἐν γὰρ κοίλῳ χωρίῳ ὄντας καὶ ὀλίγῳ πολλοὺς οἵ τε ἥλιοι τὸ πρῶτον καὶ τὸ πνῖγος ἔτι ἐλύπει διὰ τὸ ἀστέγαστον καὶ αἱ νύκτες ἐπιγιγνόμεναι τοὐναντίον μετοπωριναὶ καὶ ψυχραὶ τῇ μεταβολῇ ἐς ἀσθένειαν ἐνεωτέριζον, [2] πάντα τε ποιούντων αὐτῶν διὰ στενοχωρίαν ἐν τῷ αὐτῷ καὶ προσέτι τῶν νεκρῶν ὁμοῦ ἐπ’ ἀλλήλοις ξυννενημένων, οἳ ἔκ τε τῶν τραυμάτων καὶ διὰ τὴν μεταβολὴν καὶ τὸ τοιοῦτον ἀπέθνῃσκον, καὶ ὀσμαὶ ἦσαν οὐκ ἀνεκτοί, καὶ λιμῷ ἅμα καὶ δίψῃ ἐπιέζοντο (ἐδίδοσαν γὰρ αὐτῶν ἑκάστῳ ἐπὶ ὀκτὼ μῆνας κοτύλην ὕδατος καὶ δύο κοτύλας σίτου), ἄλλα τε ὅσα εἰκὸς ἐν τῷ τοιούτῳ χωρίῳ ἐμπεπτωκότας κακοπαθῆσαι, οὐδὲν ὅτι οὐκ ἐπεγένετο αὐτοῖς· [88.3] καὶ ἡμέρας μὲν ἑβδομήκοντά τινας οὕτω διῃτήθησαν ἁθρόοι· ἔπειτα πλὴν Ἀθηναίων καὶ εἴ τινες Σικελιωτῶν ἢ Ἰταλιωτῶν ξυνεστράτευσαν, τοὺς ἄλλους ἀπέδοντο. [88.4] ἐλήφθησαν δὲ οἱ ξύμπαντες, ἀκριβείᾳ μὲν χαλεπὸν ἐξειπεῖν, ὅμως δὲ οὐκ ἐλάσσους ἑπτακισχιλίων. [88.5] ξυνέβη τε ἔργον τοῦτο [Ἑλληνικὸν] τῶν κατὰ τὸν πόλεμον τόνδε μέγιστον γενέσθαι, δοκεῖν δ’ ἔμοιγε καὶ ὧν ἀκοῇ Ἑλληνικῶν ἴσμεν, καὶ τοῖς τε κρατήσασι λαμπρότατον καὶ τοῖς διαφθαρεῖσι δυστυχέστατον· [88.6] κατὰ πάντα γὰρ πάντως νικηθέντες καὶ οὐδὲν ὀλίγον ἐς οὐδὲν κακοπαθήσαντες πανωλεθρίᾳ δὴ τὸ λεγόμενον καὶ πεζὸς καὶ νῆες καὶ οὐδὲν ὅτι οὐκ ἀπώλετο, καὶ ὀλίγοι ἀπὸ πολλῶν ἐπ’ οἴκου ἀπενόστησαν. ταῦτα μὲν τὰ περὶ Σικελίαν γενόμενα.

.

.

.

..

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Βίνσεντ βαν Γκογκ 

Στην Αρλ το κίτρινο φως είναι σαν λεπιδα.

Είχε συμβεί ο καυγάς με τον Πωλ Γκωγκέν.

Λέξεις βλέμματα που πια δεν θυμάται.

Είχε βραδυασει όταν μπήκε στο πορνείο,η γυναίκα τον κοίταξε με απορία,έδιωξε 

τον πελάτη,σε ένα μαντηλι τυλιγμένο τής έδωσε το αυτί του,

εκείνη άνοιξε το μαντήλι,είδε,χαμογελασε αμηχανα.

Επειτα είδε τη θλίψη στο βλέμμα της,

-στο δίνω δωρο,τής είπε και εφυγε.

Ο Βίνσεντ δεν θυμόταν τον ακρωτηριασμό,μόνο το αίμα ψυχρο,και μια περιεργη 

αίσθηση ελαφρότητας.

Γυρίζοντας βρήκε μέσα στο δωμάτιο τη Σιέν,

-Που ήσουν;την αγκάλιασε,σε έψαχνα,φοβήθηκα,

έφαγες;

Η κοπέλα έτρεμε.

-κοιμησου,να ξεκουραστείς.

Τη σκέπασε με μια κουβέρτα,

Την επόμενη μέρα την σχεδίασε,ήταν έγκυος,

το μολύβι ακολουθούσε με τρυφερότητα την καμπύλη τής κοιλιάς της,

Λίγο μετά τον επισκέφτηκε ο Πολ Γκασέ.

-Πονάς;τον ρώτησε.

Ο Βίνσεντ χαμογέλασε.

-Όχι τώρα πια.

Ο γιατρός είδε τον πίνακα με το κίτρινο δωμάτιο.

-Ζωγραφιζω,γιατί δεν υπάρχω αλλιως,τού ειπε.

Τη νύχτα έγραψε ένα γράμμα στον αδελφο του Τεο.

Αγαπημένε μου Τεό,

Δεν ξέρω αν αυτό που ζω είναι ζωή ή σκιά ζωης.Οι άνθρωποι εδώ με κοιτούν σαν 

να είμαι κάτι παραξενο.Και ίσως να έχουν δίκιο.

Σήμερα σχεδίασα ξανά τη Σιέν.Ειναι έγκυος. Σκέφτομαι πως η ζωή επιμένει ακόμα 

και μέσα στη φθορά.Και ίσως αυτό να είναι το μόνο που αξίζει να ζωγραφίσω.

Δεν ξέρω αν θα σου στείλω αυτό το γράμμα.

Σταμάτησε να γράφει,δίπλωσε το χαρτί, αλλά δεν το έβαλε στο φάκελο.Το άφησε 

δίπλα στα σχέδια τής Σιέν.

Το πρωί,το κιτρινο φως στο δωμάτιο.

Βγήκε έξω και περπάτησε στα χωραφια,τα σπαρτά κυμάτιζαν σαν θάλασσα,

ενα-δυο κοράκια πετούσαν σαν μαύροι γλάροι.

Για μια στιγμή όλα στάθηκαν ακίνητα.Και έμειναν ακινητα.

Κάτω από τον έναστρο ουρανό.

.

.

.

.

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η πιθανή συνάντηση 

(Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι, Γκριγκορι Περελμαν, Ρασκόλνικωφ,Νικολάι Σταβρογκιν,Παίκτης)

(Ελληνικά, English, Francais, German, Italiano, Spanish, Portuguese)

Το υπόγειο καζίνο στη Αγία Πετρουπολη με χαμηλό.φωτισμο,γεμάτο καπνο.

Πάνω στα τραπέζια οι μάρκες.

Σε ένα από αυτά όρθιος ο Φιοντόρ Ντοστογιέφσκι.

Δίπλα του ο Γκριγκόρι Περελμάν,δεν κοιτούσε τα χρήματα,ούτε τους παίκτες,κοιτούσε 

τα μοτίβα,τα επαναλαμβανόμενα λάθη. 

-Εδώ,είπε ο Ντοστογιέφσκι,ο άνθρωπος αποκαλύπτεται.Οχι όταν κερδίζει,αλλά όταν επιμένει να χάνει.

Ο Περελμάν απαντησε: -Δεν είναι τυχαιότητα. Είναι τοπολογία τής απελπισίας.

Πλησίασε ο Ρασκόλνικωφ,ήταν φανερά νευρικός,εσφιγγε κάποια ενοχή στις μαρκες,

κάθε ρίψη στη ρουλέτα ήταν σαν αποκάλυψη τού εγκλήματος,κάθε αριθμός που 

πετυχαινε μια λύτρωση.

Απέναντί του ήρθε και στάθηκε ο Νικολάι Βσεβολόντοβιτς Σταβρόγκιν χαμογελοντας προκλητικα.Σχεδον βίαια επιθετικα.

-Δεν παιζω για να κερδίσω,τούς είπε, παιζω για να αποδείξω ότι τίποτα δεν έχει σημασία. Έσπρωχνε τις μάρκες στο τραπέζι με μια τρομακτικη  αδιαφορία.

-Τι είναι η ηθική;συνέχισε ο Σταβρόγκιν,ένα παιχνίδι σαν κι αυτό στημένο.

Ο Ρασκόλνικωφ τον κοίταξε ειρωνικα. 

-Και όμως πληρώνεις,τού είπε.Πάντα  δέχεσαι να πληρώνεις.

Τότε ακούστηκε ένας θόρυβος,γύρισαν και κοίταξαν.Στη μέση τής αίθουσας ενα σώμα 

είχε πρσει στο πάτωμα. Ήταν ενας άντρας χλωμός.Αρχισε να σπαρταρά,το στόμα του γεμάτο αφρούς,τα μάτια του είχαν γυρίσει ανάποδα.

-Μολις γύρισε από τα 

 Γκουλάγκ τής Σιβηρίας,είπε κάποιος παικτης.

Ο Περελμάν παρατηρούσε την κρίση σαν να ήταν ένα φαινόμενο που μπορούσε να περιγραφεί.

-Το σύστημα καταρρέει, είπε ήσυχα, Υπερφόρτωση.Άπειρη επανάληψη χωρίς λύση.

Ο άντρας όταν συνήλθε σηκωθηκε.Πηγε πάλι στη ρουλέτα.

-Δεν υπάρχει λύση, ψιθύρισε,Μόνο επανάληψη.

Ο Ντοστογιέφσκι είπε:

-Τον καταλαβαίνω,έχει μια επίμονη ανάγκη να ξαναπαίξει.Να ξαναχάσει. Να ξαναδοκιμάσει να προκαλέσει τον θεό τής τυχης.Τον ξέρω.Ειναι εγώ.

Ο Παικτης εσπρωξε ό,τι είχε μπροστά του στο κόκκινο.

Η ρουλέτα γύρισε.

Ο Ρασκόλνικωφ κρατούσε την αναπνοή του. 

Ο Σταβρόγκιν χαμογελούσε ψυχρα. Ο Ντοστογιέφσκι έτρεμε ελαφρά.Ο Περελμάν 

έκλεισε τα μάτια υπολογίζοντας το αποτέλεσμα.

Η μπίλια σταμάτησε.

Μα κανείς δεν κοίταξε τον αριθμό.

Σημασία δεν είχε η επιτυχία.

.

.

.

The Possible Encounter

(Fyodor Dostoevsky, Grigori Perelman, Rodion Raskolnikov, Nikolai Stavrogin, The Gambler)

The underground casino in Saint Petersburg, dimly lit, filled with smoke.

On the tables, the chips.

At one of them stood Fyodor Dostoevsky.

Beside him, Grigori Perelman did not look at the money, nor at the players; he looked at patterns, at recurring mistakes.

“Here,” said Dostoevsky, “man reveals himself. Not when he wins, but when he insists on losing.”

Perelman replied: “It is not randomness. It is the topology of despair.”

Raskolnikov approached, visibly nervous; he clenched some guilt in the chips. Every spin of the roulette was like the revelation of a crime, every number that hit a redemption.

Opposite him came and stood Nikolai Vsevolodovich Stavrogin, smiling provocatively—almost violently, aggressively.

“I do not play to win,” he told them, “I play to prove that nothing matters.” He pushed the chips onto the table with terrifying indifference.

“What is morality?” Stavrogin continued. “A game like this—rigged.”

Raskolnikov looked at him ironically.

“And yet you pay,” he said. “You always accept to pay.”

Then a noise was heard; they turned and looked. In the middle of the hall, a body had fallen to the floor. It was a pale man. He began to convulse; his mouth filled with foam, his eyes rolled back.

“He has just returned from the Gulags of Siberia,” said a player.

Perelman observed the seizure as if it were a phenomenon that could be described.

“The system collapses,” he said quietly. “Overload. Infinite repetition without solution.”

When the man recovered, he stood up. He went again to the roulette.

“There is no solution,” he whispered. “Only repetition.”

Dostoevsky said:

“I understand him. He has a persistent need to play again. To lose again. To try again to provoke the god of chance. I know him. He is me.”

The Gambler pushed everything he had onto red.

The roulette spun.

Raskolnikov held his breath.

Stavrogin smiled coldly.

Dostoevsky trembled slightly.

Perelman closed his eyes, calculating the outcome.

The ball stopped.

But no one looked at the number.

Success did not matter.

.

.

La rencontre possible

(Fiodor Dostoïevski, Grigori Perelman, Rodion Raskolnikov, Nikolai Stavroguine, Le Joueur)

Le casino souterrain de Saint Petersburg, faiblement éclairé, rempli de fumée.

Sur les tables, les jetons.

À l’une d’elles se tenait Fiodor Dostoïevski.

À ses côtés, Grigori Perelman ne regardait ni l’argent ni les joueurs ; il observait les motifs, les erreurs répétées.

« Ici, dit Dostoïevski, l’homme se révèle. Non pas quand il gagne, mais quand il insiste à perdre. »

Perelman répondit : « Ce n’est pas le hasard. C’est la topologie du désespoir. »

Raskolnikov s’approcha, visiblement nerveux ; il serrait une culpabilité dans les jetons. Chaque lancer de la roulette était comme la révélation du crime, chaque numéro touché une rédemption.

En face de lui vint se placer Nikolaï Vsevolodovitch Stavroguine, souriant de manière provocante—presque violemment, agressivement.

« Je ne joue pas pour gagner, leur dit-il, je joue pour prouver que rien n’a d’importance. » Il poussa les jetons sur la table avec une indifférence terrifiante.

« Qu’est-ce que la morale ? poursuivit Stavroguine. Un jeu comme celui-ci—truqué. »

Raskolnikov le regarda ironiquement.

« Et pourtant tu paies, lui dit-il. Tu acceptes toujours de payer. »

Alors un bruit se fit entendre ; ils se retournèrent. Au milieu de la salle, un corps était tombé au sol. C’était un homme pâle. Il se mit à convulser ; sa bouche pleine d’écume, ses yeux révulsés.

« Il vient de revenir des goulag de Sibérie », dit un joueur.

Perelman observait la crise comme un phénomène descriptible.

« Le système s’effondre, dit-il doucement. Surcharge. Répétition infinie sans solution. »

Lorsque l’homme reprit conscience, il se releva. Il retourna à la roulette.

« Il n’y a pas de solution, murmura-t-il. Seulement la répétition. »

Dostoïevski dit :

« Je le comprends. Il a un besoin obstiné de rejouer. De reperdre. D’essayer encore de provoquer le dieu du hasard. Je le connais. C’est moi. »

Le Joueur poussa tout ce qu’il avait sur le rouge.

La roulette tourna.

Raskolnikov retint son souffle.

Stavroguine souriait froidement.

Dostoïevski tremblait légèrement.

Perelman ferma les yeux, calculant le résultat.

La bille s’arrêta.

Mais personne ne regarda le numéro.

Le succès n’avait aucune importance.

.

.

Die mögliche Begegnung

(Fjodor Dostojewski, Grigori Perelman, Raskolnikow, Nikolai Stavrogin, Der Spieler)

Das unterirdische Kasino in Sankt Petersburg, schwach beleuchtet, voller Rauch.

Auf den Tischen lagen die Jetons.

An einem davon stand Fjodor Dostojewski.

Neben ihm beachtete Grigori Perelman weder das Geld noch die Spieler; er betrachtete Muster, wiederkehrende Fehler.

„Hier“, sagte Dostojewski, „offenbart sich der Mensch. Nicht wenn er gewinnt, sondern wenn er darauf besteht zu verlieren.“

Perelman antwortete: „Es ist kein Zufall. Es ist die Topologie der Verzweiflung.“

Raskolnikow näherte sich, sichtbar nervös; er umklammerte Schuld in den Jetons. Jeder Dreh des Roulette-Rads war wie die Offenbarung eines Verbrechens, jede getroffene Zahl eine Erlösung.

Ihm gegenüber trat Nikolai Vsewolodowitsch Stavrogin und blieb stehen, mit provokativem Lächeln—fast gewaltsam, aggressiv.

„Ich spiele nicht, um zu gewinnen“, sagte er, „ich spiele, um zu beweisen, dass nichts Bedeutung hat.“ Er schob die Jetons mit erschreckender Gleichgültigkeit über den Tisch.

„Was ist Moral?“, fuhr Stavrogin fort. „Ein Spiel wie dieses—manipuliert.“

Raskolnikow sah ihn ironisch an.

„Und doch zahlst du“, sagte er. „Du akzeptierst immer zu zahlen.“

Dann war ein Geräusch zu hören; sie drehten sich um. In der Mitte des Saals lag ein Körper am Boden. Es war ein blasser Mann. Er begann zu krampfen, Schaum vor dem Mund, die Augen verdreht.

„Er ist gerade aus den Gulags Sibiriens zurückgekehrt“, sagte ein Spieler.

Perelman beobachtete den Anfall, als wäre er ein beschreibbares Phänomen.

„Das System kollabiert“, sagte er leise. „Überlastung. Unendliche Wiederholung ohne Lösung.“

Als der Mann wieder zu sich kam, stand er auf. Er ging erneut zum Roulette.

„Es gibt keine Lösung“, flüsterte er. „Nur Wiederholung.“

Dostojewski sagte:

„Ich verstehe ihn. Er hat das zwanghafte Bedürfnis, wieder zu spielen. Wieder zu verlieren. Den Gott des Zufalls erneut herauszufordern. Ich kenne ihn. Er ist ich.“

Der Spieler setzte alles, was er hatte, auf Rot.

Das Roulette drehte sich.

Raskolnikow hielt den Atem an.

Stavrogin lächelte kalt.

Dostojewski zitterte leicht.

Perelman schloss die Augen und berechnete das Ergebnis.

Die Kugel stoppte.

Aber niemand schaute auf die Zahl.

Der Erfolg spielte keine Rolle.

.

.

Il possibile incontro

(Fëdor Dostoevskij, Grigorij Perelman, Raskol'nikov, Nikolaj Stavrogin, Il Giocatore)

Il casinò sotterraneo di San Pietroburgo, debolmente illuminato, pieno di fumo.

Sui tavoli le fiches.

A uno di essi era in piedi Fëdor Dostoevskij.

Accanto a lui Grigorij Perelman non guardava il denaro né i giocatori; osservava i modelli, gli errori ripetuti.

«Qui», disse Dostoevskij, «l’uomo si rivela. Non quando vince, ma quando insiste nel perdere.»

Perelman rispose: «Non è casualità. È la topologia della disperazione.»

Raskol’nikov si avvicinò, visibilmente nervoso; stringeva una colpa nelle fiches. Ogni giro della roulette era come la rivelazione di un crimine, ogni numero centrato una redenzione.

Di fronte a lui si fermò Nikolaj Vsevolodovič Stavrogin, sorridendo in modo provocatorio—quasi violento, aggressivo.

«Non gioco per vincere», disse, «gioco per dimostrare che nulla ha importanza.» Spinse le fiches sul tavolo con una freddezza terribile.

«Che cos’è la morale?», continuò Stavrogin. «Un gioco come questo—truccato.»

Raskol’nikov lo guardò con ironia.

«Eppure paghi», disse. «Accetti sempre di pagare.»

All’improvviso si udì un rumore; si voltarono. Al centro della sala un corpo era caduto a terra. Era un uomo pallido. Cominciò a contorcersi, la bocca piena di schiuma, gli occhi rovesciati.

«È appena tornato dai gulag della Siberia», disse un giocatore.

Perelman osservava la crisi come un fenomeno descrivibile.

«Il sistema collassa», disse piano. «Sovraccarico. Ripetizione infinita senza soluzione.»

Quando l’uomo si riprese, si alzò. Tornò alla roulette.

«Non c’è soluzione», sussurrò. «Solo ripetizione.»

Dostoevskij disse:

«Lo capisco. Ha un bisogno ossessivo di giocare ancora. Di perdere ancora. Di sfidare ancora il dio del caso. Lo conosco. Sono io.»

Il Giocatore spinse tutto ciò che aveva sul rosso.

La roulette girò.

Raskol’nikov trattenne il respiro.

Stavrogin sorrideva freddamente.

Dostoevskij tremava leggermente.

Perelman chiuse gli occhi, calcolando il risultato.

La pallina si fermò.

Ma nessuno guardò il numero.

Il successo non aveva importanza.

.

.

El posible encuentro

(Fiódor Dostoievski, Grigori Perelman, Raskólnikov, Nikolái Stavrogin, El jugador)

El casino subterráneo en San Petersburgo, con luz tenue, lleno de humo.

Sobre las mesas, las fichas.

En una de ellas estaba de pie Fiódor Dostoievski.

A su lado, Grigori Perelman no miraba el dinero ni a los jugadores; observaba los patrones, los errores repetidos.

—Aquí —dijo Dostoievski— el hombre se revela. No cuando gana, sino cuando insiste en perder.

Perelman respondió: —No es azar. Es la topología de la desesperación.

Se acercó Raskólnikov, visiblemente nervioso; apretaba la culpa en las fichas. Cada giro de la ruleta era como la revelación de un crimen, cada número acertado una redención.

Frente a él apareció Nikolái Vsevolodovich Stavrogin, sonriendo provocativamente—casi con violencia, de forma agresiva.

—No juego para ganar —les dijo—, juego para demostrar que nada importa. Empujó las fichas sobre la mesa con una indiferencia aterradora.

—¿Qué es la moral? —continuó Stavrogin—. Un juego como este, amañado.

Raskólnikov lo miró con ironía.

—Y sin embargo pagas —dijo—. Siempre aceptas pagar.

Entonces se oyó un ruido; se giraron. En el centro del salón un cuerpo había caído al suelo. Era un hombre pálido. Empezó a convulsionar, la boca llena de espuma, los ojos en blanco.

—Acaba de regresar de los gulags de Siberia —dijo un jugador.

Perelman observaba la crisis como si fuera un fenómeno describible.

—El sistema colapsa —dijo en voz baja—. Sobrecarga. Repetición infinita sin solución.

Cuando el hombre se recuperó, se levantó. Volvió a la ruleta.

—No hay solución —susurró—. Solo repetición.

Dostoievski dijo:

—Lo entiendo. Tiene una necesidad persistente de volver a jugar. De volver a perder. De volver a desafiar al dios del azar. Lo conozco. Soy yo.

El Jugador empujó todo lo que tenía al rojo.

La ruleta giró.

Raskólnikov contuvo la respiración.

Stavrogin sonreía fríamente.

Dostoievski temblaba ligeramente.

Perelman cerró los ojos, calculando el resultado.

La bola se detuvo.

Pero nadie miró el número.

El éxito no importaba.

.

.

O encontro possível

(Fiódor Dostoiévski, Grigori Perelman, Raskólnikov, Nikolai Stavróguin, O Jogador)

O casino subterrâneo em São Petersburgo, com luz fraca, cheio de fumo.

Sobre as mesas, as fichas.

Num delas estava de pé Fiódor Dostoiévski.

Ao seu lado, Grigori Perelman não olhava para o dinheiro nem para os jogadores; observava padrões, erros repetidos.

—Aqui —disse Dostoiévski— o homem revela-se. Não quando vence, mas quando insiste em perder.

Perelman respondeu: —Não é acaso. É a topologia do desespero.

Aproximou-se Raskólnikov, visivelmente nervoso; apertava a culpa nas fichas. Cada giro da roleta era como a revelação de um crime, cada número acertado uma redenção.

À sua frente surgiu Nikolai Vsevolodovich Stavróguin, sorrindo de forma provocadora—quase violenta, agressiva.

—Não jogo para ganhar —disse-lhes—, jogo para provar que nada importa. Empurrou as fichas sobre a mesa com uma indiferença aterradora.

—O que é a moral? —continuou Stavróguin—. Um jogo como este, manipulado.

Raskólnikov olhou para ele com ironia.

—E no entanto pagas —disse—. Aceitas sempre pagar.

Então ouviu-se um barulho; eles viraram-se. No centro da sala um corpo tinha caído ao chão. Era um homem pálido. Começou a ter convulsões, a boca cheia de espuma, os olhos revirados.

—Acabou de regressar dos gulags da Sibéria —disse um jogador.

Perelman observava a crise como se fosse um fenómeno descritível.

—O sistema colapsa —disse baixinho—. Sobrecarga. Repetição infinita sem solução.

Quando o homem recuperou, levantou-se. Voltou à roleta.

—Não há solução —sussurrou—. Apenas repetição.

Dostoiévski disse:

—Compreendo-o. Ele tem uma necessidade persistente de voltar a jogar. De voltar a perder. De voltar a desafiar o deus do acaso. Eu conheço-o. Sou eu.

O Jogador empurrou tudo o que tinha para o vermelho.

A roleta girou.

Raskólnikov prendeu a respiração.

Stavróguin sorria friamente.

Dostoiévski tremia levemente.

Perelman fechou os olhos, calculando o resultado.

A bola parou.

Mas ninguém olhou para o número.

O sucesso não importava.

.

.

.

....

.