GREEK POETRY -Η Ποιηση Συστροφή Λέξεων Ειναι (ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΙΚΗΣ ΣΤΡΩΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑΣ) -χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

 .

.

.

GREEK POETRY

-Η Ποιηση Συστροφή Λέξεων Ειναι

(ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΙΚΗΣ ΣΤΡΩΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑΣ)

-χ.ν.κουβέλης c.n.couvelis

POETRY-c.n.couvelis-ΠΟΙΗΜΑΤΑ-χ.ν.κουβελης

χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Ποιηση Συστροφή Λέξεων Ειναι

(ΜΑΝΙΦΕΣΤΟ ΤΗΣ ΓΛΩΣΣΙΚΗΣ ΣΤΡΩΜΑΤΟΓΡΑΦΙΑΣ)

Η γλώσσα είναι το πεδίο ποίησης.

Δεν χρησιμοποιούμε τη γλώσσα.

Η γλώσσα μας χρησιμοποιεί.

Κάθε λέξη που λέγεται,

είναι ήδη αποτέλεσμα χιλιετιών.

Η ποίηση δεν είναι έκφραση,

είναι ανασκαφή.

Η λέξη δεν έχει παρόν

Η λέξη δεν είναι σημείο.

Είναι διαδικασία.

Κάθε λέξη περιέχει:

τις προηγούμενες μορφές της

τις χαμένες φωνές της

τις μετατοπίσεις της

Γράφουμε, λοιπόν:

όχι τη λέξη,

αλλά την ιστορία της λέξης

Ο χρόνος δεν είναι γραμμικός.

Το παρελθόν δεν πέρασε.

Το παρόν δεν είναι στιγμιαίο.

Ο χρόνος είναι στρώμα πάνω σε στρώμα.

Στο ίδιο ποίημα:

συνυπάρξει χωρίς ιεραρχία.

Η ελληνική γλώσσα είναι αρχείο τού κόσμου

Η ελληνική δεν είναι απλώς γλώσσα.

Είναι:

συνεχής ιστορική αποθήκη νοήματος

Μέσα της:

οι μετακινήσεις λαών

οι αλλαγές τών λέξεων

οι μετασχηματισμοί τής σκέψης

Η ελληνική είναι:

χρόνος που μιλά.

Καμία λέξη δεν είναι καθαρή

Κάθε λέξη είναι μίξη:

αρχαίου και σύγχρονου

ξένου και οικείου

ιερού και καθημερινού

Η «καθαρότητα» είναι ψευδαίσθηση.

Η ποίηση είναι αρχαιολογία.

Ο ποιητής:

δεν επινοεί

δεν διακοσμεί

δεν αφηγείται

σκάβει.

Κάτω από κάθε λέξη υπάρχει:

μια άλλη λέξη

και κάτω από αυτήν

άλλη μία.

Η ποίηση είναι η συνέχεια αυτής τής καθόδου.

Η ταυτότητα είναι γλωσσική

Δεν είμαστε οι εμπειρίες μας.

Είμαστε:

οι λέξεις που μας συγκροτούν.

Η ταυτότητα:

δεν κατοικεί στο σώμα

αλλά στη γλώσσα

Και η γλώσσα:

αλλάζει.

Ο μύθος είναι γλωσσική μνήμη

Ο μύθος δεν είναι ιστορία.

Είναι λέξη που επέζησε.

Όταν λέμε:

Ελένη

Ορέστης

Άργος

δεν αναφερόμαστε σε πρόσωπα,

αλλά σε γλωσσικές πυκνώσεις νοήματος.

Δεν υπάρχει ιεραρχία λέξεων.

Καμία λέξη δεν είναι ανώτερη:

ούτε η αρχαία

ούτε η σύγχρονη

ούτε η ξενική

όλες είναι ίσες ως φορείς ιστορίας.

Η ποίηση δεν ερμηνεύει.

Η ποίηση:

δεν εξηγεί

δεν διδάσκει

δεν καταλήγει

Η ποίηση:αποκαλύπτει την πολυπλοκότητα.

Το ποίημα είναι χώρος.

Το ποίημα δεν είναι:

αφήγηση

ούτε εικόνα

είναι πεδίο όπου συναντώνται:

χρόνοι

γλώσσες

φωνές

Στόχος δεν είναι να γράψουμε το τέλειο ποίημα.

Είναι να πλησιάσουμε:

την πλήρη συνείδηση τής γλώσσας.

Η γλώσσα δεν μας ανήκει.

Ανήκουμε εμείς στη γλώσσα.

Και μέσα σε αυτή:

μιλάμε

θυμόμαστε

υπάρχουμε.

Η ποίηση δεν τελειώνει.

συνεχίζεται μέσα σε κάθε λέξη που προφέρεται

σε κάθε λέξη που αλλάζει

σε κάθε λέξη που θυμάται την προέλευσή της.

.

.

.