I Am a Greek European Worldwidel Man-Now!- www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

I Am a Greek European Worldwide Man-Now!-

www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

Κυριακή, 11 Φεβρουαρίου 2018

ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΝΤΑΣ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ-χ.ν.κουβελης-3

.
.
ΜΕΤΑΦΡΑΖΟΝΤΑΣ ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ-χ.ν.κουβελης-3
.
.

Μεγας Αλεξανδρος Great Alexander -2μ χ 2,50μ-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis


Αλεξανδρος και Διογενης


Jacques Gamelin  (1738–1803)-Alexandre et Diogène


Μποστ-Αλεξανδρος και Διογενης-Ενθυμιον Κορινθου


Πλουταρχου,Βιοι Παραλληλοι.Αλεξανδρος [ΙΔ']
Η Κρισιμη Συναντηση του Αλεξανδρου με τον Διογενη τον Κυνικο Φιλοσοφο στο Κρανειο
της Κορινθου -σχολια ,μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
και ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΑ ΚΑΙ ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ ΚΥΝΙΚΟΥ-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

[ΙΔ']Εἰς δὲ τὸν Ἰσθμὸν τῶν Ἑλλήνων συλλεγέντων καὶ ψηφισαμένων ἐπὶ Πέρσας
μετ’ Ἀλεξάνδρου στρατεύειν, ἡγεμὼν ἀνηγορεύθη. πολλῶν δὲ καὶ πολιτικῶν ἀνδρῶν
καὶ φιλοσόφων ἀπηντηκότων αὐτῷ καὶ συνηδομένων, ἤλπιζε καὶ Διογένην τὸν Σινωπέα
ταὐτὸ ποιήσειν, διατρίβοντα περὶ Κόρινθον. ὡς δ’ ἐκεῖνος ἐλάχιστον Ἀλεξάνδρου λόγον
ἔχων ἐν τῷ Κρανείῳ σχολὴν ἦγεν, αὐτὸς ἐπορεύετο πρὸς αὐτόν· ἔτυχε δὲ κατακείμενος
ἐν ἡλίῳ. καὶ μικρὸν μὲν ἀνεκάθισεν, ἀνθρώπων τοσούτων ἐπερχομένων, καὶ διέβλεψεν
εἰς τὸν Ἀλέξανδρον. ὡς δ’ ἐκεῖνος ἀσπασάμενος καὶ προσειπὼν αὐτὸν ἠρώτησεν, εἴ τινος
τυγχάνει δεόμενος, "μικρὸν" εἶπεν· "ἀπὸ τοῦ ἡλίου μετάστηθι". πρὸς τοῦτο λέγεται τὸν
Ἀλέξανδρον οὕτω διατεθῆναι καὶ θαυμάσαι καταφρονηθέντα τὴν ὑπεροψίαν καὶ τὸ μέγεθος
τοῦ ἀνδρός, ὥστε τῶν περὶ αὐτὸν ὡς ἀπῄεσαν διαγελώντων καὶ σκωπτόντων, "ἀλλὰ μὴν ἐγὼ"
εἶπεν "εἰ μὴ Ἀλέξανδρος ἤμην, Διογένης ἂν ἤμην".

[μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

[ΙΔ']στον Ισθμο οπου οι Ελληνες συνηλθαν και ψηφισαν κατα των Περσων μετα του
Αλεξανδρου να εκστρατευσουν,αρχηγος αναγορευθει,πολλοι δε και πολιτικοι ανδρες
και φιλοσοφοι τον συναντησαν και συνεχαρουν,ελπιζε κι ο Διογενης απ'την Σινωπη το
ιδιο θα εκανε,που περνουσε τον καιρο του γυρω εκει στην Κορινθο,αλλα καθως εκεινος
 ελαχιστη για τον Αλεξανδρο ειχε ειχε κι αναπαυετο στο Κρανειο,αυτος πηγε σ'αυτον,
ετυχε δε να'ναι ξαπλωμενος στον ηλιο, και λιγο ανασηκωθηκε,οταν ειδε τοσους ανθρωπους
να'ρχονται,και κοιταξε προς τον Αλεξανδρο,καθως δ'εκεινος τον χαιρετησε εγκαρδια και τον
ρωτησε,αν κατι τυχαινει να'χει αναγκη,'λιγο'ειπε'απ'τον ηλιο μετακινησου',απ'αυτο λεγεται
πως ο Αλεξανδρος τοσο εντυπωσιασθηκε και θαυμασαι ενω τον περιφρονησε την υπεροψια
και την μεγαλοπρεπεια του ανδρα ,ωστε στους ακολουθους του που καθως εφευγαν τον
περιγελουσαν και τον κοροιδευαν,'αλλ'εγω,αληθεια'ειπε 'αν δεν ημουν ο Αλεξανδρος,
ο Διογενης θα'θελα να'μουν'
.
.
σχολια-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

-Εἰς δὲ τὸν Ἰσθμὸν τῶν Ἑλλήνων συλλεγέντων καὶ ψηφισαμένων ἐπὶ Πέρσας
μετ’ Ἀλεξάνδρου στρατεύειν, ἡγεμὼν ἀνηγορεύθη
το φθινοπωρο του 336 π.Χ εγινε στον Ισθμο το Συνεδριο των Ελληνων οπου ψηφισθηκε
να εκστρατευσουν κατα των Περσων με αρχηγο τον Αλεξανδρο
-Διογενης ο Σινωπευς[412 η' 399 π.Χ-323 π.Χ],κυνικος φιλοσοφος,μαθητης στην Αθηνα του
Αντισθενη,ιδρυτη της κυνικης φιλοσοφιας[με συμβολο τον κυνα,σκυλο],απλος,λιτος,ελεγκτικος,
χλευαστικος,διδασκε πως η ευτυχια βρισκεται στην φυσικη ζωη,που μονο με ασκηση,αυταρ-
κεια,λιτοτητα και αυτογνωσια μπορει να κατορθωθει,χρησιμοποιουσε τον αστεισμο και τα
λογοπαιγνια,καποτε μερα μεσημερι περιφερονταν στην πολη μ'ενα φαναρι κι οταν τον
ρωτουσαν τι κανει['Διογενες,τι ημεραν μετα λυχνου ανα την πολιν πλανασαι;']αυτος
απαντουσε :'ανθρωπο ψαχνω να βρω'['Ανθρωπον ανευρειν'],οταν βρεθηκε στην Κορινθο να
πουλιεται για δουλος και ρωτηθηκε τι δουλεια ξερει να κανει απαντησε:'Ανθρωπων αρχειν'
λογοπαιγνιο,δηλαδη 'ν'αρχω των ανθρωπων διδασκωντας των ανθρωπων αρχες',
['Ανθρωπων αρχειν διδασκων αρχας ανθρωπων']
και καποτε ο Αλεξανδρος για να πειραξει τον Διογενη  που ελεγε πως ειναι κυων,σκυλος,
του εστειλε ενα πιατο με κοκκαλα,κι οταν τον συναντησε τον ρωτησε:'Κυων,πως σου φανηκε
το δωρο μου;' κι ο ευφυης Διογενης του απαντησε:'αξιο για κυνα,αναξιο για βασιλεα'
['τω κυνι αξιον,αναξιον τω βασιλει']
-το Κρανειο ηταν αριστοκρατικη συνοικια της Κορινθου
.
ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ΒΑΣΙΛΕΑ ΚΑΙ ΔΙΟΓΕΝΟΥΣ ΚΥΝΙΚΟΥ-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

[Ο Αλεξανδρος εστειλε εναν ακολουθον του στον Διογενη να του πει πως ο βασιλιας
θελει να τον δει]
Ακολουθος Αλεξανδρου:-Διογενες χαιρε,Αλεξανδρος βασιλευς  βουλει οραν σε
Διογενης:-Εγω γε ουκ εθελω αυτον καθοραν,ει δ'αυτος βουλει,αυτος πορευετο με οραν
[ετσι ο Αλεξανδρος αναγκαστηκε να παει αυτος στον Διογενη]
Αλεξανδρος:-Βασιλευς Αλεξανδρος ειμι
Διογενης:-Εγω τε Διογενης ειμι
Αλεξανδρος:-συ μη φοβου μου;
Διογενης:-αγαθον η' κακον φερεις;
Αλεξανδρος:-αγαθον
Διογενης:-τοτε πως σε φοβηθω;
Αλεξανδρος:-τι τυγχανεις δεομενος προς σε ποιησω;
Διογενης:-μικρον απο του ηλιου μεταστηθι
[και τοτε ο Αλεξανδρος γυριζοντας προς τους ακολουθους του θαυμαζοντας ειπε:]
Αλεξανδρος:-ἀλλὰ μὴν ἐγὼ εἰ μὴ Ἀλέξανδρος ἤμην,Διογένης ἂν ἤμην
[και συνεχιζοντας τον διαλογο ρωτησε τον Διογενη]
Αλεξανδρος:-Διογενες,τι χρειαν χρηματων εχεις;
Διογενης:-ουδεμιαν χρηματων η' αγαθων
Αλεξανδρος:-τι μειζον εστι,λαους κυριαρχειν η' τον εμον λαον ωφελειν;
Διογενης:-τι ωφεληση σου αν μειζω της Ασιας Ηπειρον τον Ωκεανον διανηξαμενος αρχειν
αν τον σον λαον  μην ωφελησης;
Αλεξανδρος:-Διογενες,προς τι και κυων καλεισαι;
Διογενης:-ως κυων γαρ δαγκνων ανθρωπους βελτιστους προς το αγαθον ποιησω
Αλεξανδρος:-ποιος ευ πραττειν;
Διογενης:-ευ πραττειν  ο  ευ γιγνωσκειν
Αλεξανδρος:-τι εστι καλα κυβερνιαν;
Διογενης:-ηνιοχος εστι ος μη καλως τα ηνια κρατει;
Αλεξανδρος:-ουχι
Διογενης:-κυβερνητης εστι ος μη καλως κυβερνα;
Αλεξανδρος:-ουδαμως
Διογενης:-τοτε τι εστι κυβερναν;
Αλεξανδρος:-ποιος της βασιλικης τεχνης διδασκαλος εστι και που ναιει;
Διογενης:-ουδεις η' μουνον η γνωσις,και δυο γνωσεις εισιν,η εμφυτος,εκ της φυσεως,
και η επικτητος,εκ των ανθρωπων,αν δε την πρωτην εχεις τοτε και την δευτεραν κατακτας
Αλεξανδρος:-τι λογον,ου η' ναι,εχεις περι εξουσιας;
Διογενης:-τον αυτον ως δια το πυρ,ου σμικρον αυτου  στεκεις μην καεις,ου μακρον αυτου μην
παγωσεις
Αλεξανδρος:-Διογενες,η σα πατρις τις ειη;
Διογενης:-Εγω,Αλεξανδρε,πολιτης του κοσμου ειμι
Αλεξανδρος:-τι εσυ αληθως και γιγνωσκειν και πραττειν;
Διογενης:-ανθρωπων αρχειν
Αλεξανδρος:-εις τι πλεον τους κυνας θαυμαζεις;
Διογενης:-εις αυτα τουτα,μη γαρ της πολυτελειας μετεχοντων και τους αληθως φιλους των
ψευδων διακρινοντων
Αλεξανδρος:-και τι περι γυναικων φρονεις;
Διογενης:-λυχνιας σβεσθησεις πασα γυνη Λαις
Αλεξανδρος:-και τι περι ανθρωπου;
Διογενης:-ανθρωπος αυταρκης παρα φυσιν εστι,ουδενος περιττου χρειαν εχει,
αναγκαι εισι επιθυμιων τεχνηματα και ανθρωπους δουλους ποιουν,φαρμακον
δε εστι η του σωματος ασκησις
Αλεξανδρος:-και δια τον Πλατωναν τι εστι ανθρωπος;
Διογενης:-ζωον διπουν απτερον,οιον απτερος ορνιθα,και συμπληρουμενον 'αλλα και
πλατωνυχον'
Αλεξανδρος:-Διογενες,δια τι λογο ο Πλατων εις τον Διονυσιον τον Συρακουσιον τυραννον
προσετρεξεν;
Διογενης:-επειδη Πλατων ου εβρωσκεν ελαιας ως Διογενης
Αλεξανδρος:-Διογενες ουκ εστι αντι των Μακεδονων ως οι Κορινθιοι εισιν;
Διογενης:-τα μαλλα ειμι εναντιον Μακεδονων,τον εμον πιθον μεμανως ως Σωκρατης ανω κατω
κυλιων
Αλεξανδρος:-ποιων των θηριων δαγκνει χειριστα;
Διογενης:-των αγριων ο συκοφαντης των δε ημερων ο κολαξ
Αλεξανδρος:-αλλ'οι πλειονες των ανθρωπων περιγελουν σε και σκωπτουν
Διογενης:-και οι ονοι,πιθανον,περιγελουν αυτους,αλλα δια τους ονους ου φροντιζουν
τι,και'γω ουν δια τουτον ουδαμως ειμι φροντιζων
Αλεξανδρος:-Διογενες,νυν γεγηρασκες,φροντιζε σχολιην εχεις
Διογενης:-αν εις δρομου αγωνα ετρεχον χρειαν ειη σχολιην εχω προ του τελους  η' πλεον τρεξω;
Αλεξανδρος:-τι νυν μελετας;
Διογενης:-μελετω αποτυγχανειν
Αλεξανδρος:-εκ Σινωπης δ'εξορισθεις ων
Διογενης:-και'γω αυτους εξορισα παντα χρονον εκει μενουν
Αλεξανδρος:-αν εις ωραν τεθνακεις ποιος κηδευσει σου;
Διογενης:-οστις μα οικια εθελει κατακτησιν
Αλεξανδρος:-εις την Χαιρωνειας μαχην,Διογενες,τι ο εμος πατηρ Φιλιππος σε ηρωτησεν;
Διογενης:-τις ει;της σης απληστιας,ειπα,κατασκοπος ειμι
Αλεξανδρος:-ποτε δ'ωρα εστι ανδρας γαμει;
Διογενης:-τους μεν νεους μηδεπω,τους δε πρεσβυτερους μηδεπωποτε
Αλεξανδρος:-πως εις μισαρους τοπους διαβιεις;
Διογενης:-αλλα και ηλιος και ου μιαινεται
Αλεξανδρος:-τι γνωμην περι της συνεκστρατειας των Ελληνων εις Ασιαν εχεις;
Διογενης:-Αλεξανδρε,μην υπεροψιαν εχεις δια το της Ασιας μεγεθος αλλα δια των εκει
συστρατευσαντων ανδρων μεγεθος
[ο Διογενης ανοιξε το σακουλι του κι εβγαλε ψωμι κι ελιες κι ετρωγε]
Αλεξανδρος:-ακαταλληλος η ωρα εστι δια εσθιειν
Διογενης:-οι πλουσιοι εσθιουν οτ'εθελουν,εγω δε ο πενης οτε πεινω
[βλεπωντας εκει κοντα εναν Ολυμπιονικη δρομεα να βοσκα προβατα του φωναξε]
Διογενης:-ω,βελτιστε,ταχεως μετεβης απο των Ολυμπιων επι τα Νεμεα
[και τοτε ο Αλεξανδρος γυριζοντας προς τους ακολουθους του θαυμαζοντας επανελαβε:]
Αλεξανδρος:-ἀλλὰ μὴν ἐγὼ εἰ μὴ Ἀλέξανδρος ἤμην,Διογένης ἂν ἤμην
.
.
.


Πομπηια Pompeia

Πλουταρχου.Βιοι Παραλληλοι.Κικερων,[ΚΗ',ΚΘ']
Η Γυναικα του Καισαρα [και η Σκηνοθεσια της Μοιχειας]
[σχολιο,μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

[ΚΗ'] Ἐκ τούτων ἐγίνετο πολλοῖς ἐπαχθής, καὶ οἱ μετὰ Κλωδίου συνέστησαν ἐπ’ αὐτόν,ἀρχὴν
τοιαύτην λαβόντες.ἦν Κλώδιος ἀνὴρ εὐγενής, τῇ μὲν ἡλικίᾳ νέος, τῷ δὲ φρονήματι θρασὺς
καὶ αὐθάδης. οὗτος ἐρῶν Πομπηίας τῆς Καίσαρος γυναικός, εἰς τὴν οἰκίαν αὐτοῦ παρεισῆλθε
κρύφα, λαβὼν ἐσθῆτα καὶ σκευὴν ψαλτρίας·ἔθυον γὰρ ἐν τῇ Καίσαρος οἰκίᾳ τὴν ἀπόῤῥητον
ἐκείνην καὶ ἀθέατον ἀνδράσι θυσίαν αἱ γυναῖκες, καὶ παρῆν ἀνὴρ οὐδείς·ἀλλὰ μειράκιον
ὢν ἔτι καὶ μήπω γενειῶν ὁ Κλώδιος ἤλπιζε λήσεσθαι διαδὺς πρὸς τὴν Πομπηίαν διὰ τῶν
γυναικῶν. ὡς δ’ εἰσῆλθε νυκτὸς εἰς οἰκίαν μεγάλην, ἠπόρει τῶν διόδων, καὶ πλανώμενον
αὐτὸν ἰδοῦσα θεραπαινὶς Αὐρηλίας τῆς Καίσαρος μητρός, ᾔτησεν ὄνομα. φθέγξασθαι δ’
ἀναγκασθέντος  αὐτοῦ καὶ φήσαντος ἀκόλουθον Πομπηίας ζητεῖν Ἄβραν τοὔνομα, συνεῖσα
τὴν φωνὴν οὐ γυναικείαν οὖσαν ἀνέκραγε καὶ συνεκάλει τὰς γυναῖκας. αἱ δ’ ἀποκλείσασαι
τὰς θύρας καὶ πάντα διερευνώμεναι, λαμβάνουσι τὸν Κλώδιον, εἰς οἴκημα παιδίσκης ᾗ
συνεισῆλθε καταπεφευγότα. τοῦ δὲ πράγματος περιβοήτου γενομένου, Καῖσάρ τε τὴν
Πομπηίαν ἀφῆκε,καὶ δίκην τις <τῶν δημάρχων> ἀσεβείας ἐγράψατο τῷ Κλωδίῳ.
[ΚΘ']Κικέρων δ’ ἦν μὲν αὐτοῦ φίλος, καὶ τῶν περὶ Κατιλίναν πραττομένων ἐκέχρητο
προθυμοτάτῳ συνεργῷ καὶ φύλακι τοῦ σώματος, ἰσχυριζομένου δὲ πρὸς τὸ ἔγκλημα τῷ
μηδὲ γεγονέναι κατ’ ἐκεῖνον ἐν Ῥώμῃ τὸν χρόνον, ἀλλ’ ἐν τοῖς ποῤῥωτάτω χωρίοις διατρίβειν,
κατεμαρτύρησεν ὡς ἀφιγμένου τε πρὸς αὐτὸν οἴκαδε καὶ διειλεγμένου περί τινων· ὅπερ ἦν
ἀληθές. οὐ μὴν ἐδόκει μαρτυρεῖν ὁ Κικέρων διὰ τὴν ἀλήθειαν, ἀλλὰ πρὸς τὴν αὑτοῦ γυναῖκα
Τερεντίαν ἀπολογούμενος. ἦν γὰρ αὐτῇ πρὸς τὸν Κλώδιον ἀπέχθεια διὰ τὴν ἀδελφὴν τὴν
ἐκείνου Κλωδίαν, ὡς τῷ Κικέρωνι βουλομένην γαμηθῆναι καὶ τοῦτο διὰ Τύλλου τινὸς
Ταραντίνου πράττουσαν, ὃς ἑταῖρος μὲν ἦν καὶ συνήθης ἐν τοῖς μάλιστα Κικέρωνος, ἀεὶ δὲ
πρὸς τὴν Κλωδίαν φοιτῶν καὶ θεραπεύων ἐγγὺς οἰκοῦσαν, ὑποψίαν τῇ Τερεντίᾳ παρέσχε.
χαλεπὴ δὲ τὸν τρόπον οὖσα καὶ τοῦ Κικέρωνος ἄρχουσα, παρώξυνε τῷ Κλωδίῳ συνεπιθέσθαι
καὶ καταμαρτυρῆσαι. κατεμαρτύρουν δὲ τοῦ Κλωδίου πολλοὶ τῶν καλῶν καὶ ἀγαθῶν ἀνδρῶν
ἐπιορκίας, ῥᾳδιουργίας, ὄχλων δεκασμούς, φθορὰς γυναικῶν. Λεύκολλος δὲ καὶ θεραπαινίδας
παρεῖχεν, ὡς συγγένοιτο τῇ νεωτάτῃ τῶν ἀδελφῶν ὁ Κλώδιος, ὅτε Λευκόλλῳ συνῴκει. πολλὴ
δ’ ἦν δόξα καὶ ταῖς ἄλλαις δυσὶν ἀδελφαῖς πλησιάζειν τὸν Κλώδιον, ὧν Τερτίαν μὲν Μάρκιος
<ὁ> Ῥήξ, Κλωδίαν δὲ Μέτελλος ὁ Κέλερ εἶχεν, ἣν Κουαδρανταρίαν ἐκάλουν, ὅτι τῶν ἐραστῶν
τις αὐτῇ χαλκοῦς ἐμβαλὼν εἰς βαλάντιον ὡς ἀργύριον εἰσέπεμψε· τὸ δὲ λεπτότατον τοῦ
χαλκοῦ  νομίσματος κουαδράντην Ῥωμαῖοι καλοῦσιν. ἐπὶ ταύτῃ μάλιστα τῶν ἀδελφῶν κακῶς
ἤκουσεν  ὁ Κλώδιος. οὐ μὴν ἀλλὰ τότε τοῦ δήμου πρὸς τοὺς καταμαρτυροῦντας αὐτοῦ καὶ
συνεστῶτας ἀντιταττομένου, φοβηθέντες οἱ δικασταὶ φυλακὴν περιεστήσαντο, καὶ τὰς
δέλτους οἱ πλεῖστοι συγκεχυμένοις τοῖς γράμμασιν ἤνεγκαν. ὅμως δὲ πλείονες ἔδοξαν οἱ
ἀπολύοντες γενέσθαι, καί τις ἐλέχθη καὶ δεκασμὸς διελθεῖν. ὅθεν ὁ μὲν Κάτλος ἀπαντήσας
τοῖς δικασταῖς, „ὑμεῖς“ εἶπεν „ὡς ἀληθῶς ὑπὲρ ἀσφαλείας ᾐτήσασθε τὴν φυλακήν,
φοβούμενοι μή τις ὑμῶν ἀφέληται τὸ ἀργύριον“. Κικέρων δὲ τοῦ Κλωδίου πρὸς αὐτὸν
λέγοντος, ὅτι μαρτυρῶν οὐκ ἔσχε πίστιν παρὰ τοῖς δικασταῖς, „ἀλλ’ ἐμοὶ μέν“ εἶπεν „οἱ πέντε
καὶ εἴκοσι τῶν δικαστῶν ἐπίστευσαν· τοσοῦτοι γάρ σου κατεψηφίσαντο· σοὶ δ’ οἱ τριάκοντα
οὐκ ἐπίστευσαν· οὐ γὰρ πρότερον ἀπέλυσαν ἢ ἔλαβον τὸ ἀργύριον“. ὁ μέντοι Καῖσαρ οὐ
κατεμαρτύρησε κληθεὶς ἐπὶ τὸν Κλώδιον, οὐδ’ ἔφη μοιχείαν κατεγνωκέναι τῆς γυναικός,
ἀφεικέναι δ’ αὐτὴν ὅτι τὸν Καίσαρος ἔδει γάμον οὐ πράξεως αἰσχρᾶς μόνον, ἀλλὰ καὶ φήμης
καθαρὸν εἶναι.
[μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]
.
.
[ΚΗ']Εξ αιτιας τιυτων εγινε στους πολλους απεχθης,κι οι γυρω απ'τον Κλωδιο συσπειρωθηκαν
εναντιον του.Ο Κλωδιος ηταν ανδρας ευγενικης καταγωγης,στην ηλικια νεος,και στο φρονημα
θρασυς κι αυθαδης.Αυτος εχοντας ερωτα για την Πομπηια τη γυναικα του Καισαρα,στο σπιτι
αυτου μπηκε κρυφα,παιρνωντας το ρουχο και την ενδυμασια μιας ψαλτριας,γιατι οι γυναικες
τελουσαν μεσα στο σπιτι του Καισαρα την απορρητη κι αθεατη στους ανδρες τελετη,και πα-
ρων κανενας ανδρας δεν ηταν,αλλα καθως ακομη ηταν μικρο παιδι κι ουτε γενια ειχε ο Κλω-
διος ηλπιζε να γλυστρισει χωρις να τον καταλαβουν ως την Πομπηια μεσ'απ'τις γυναικες.
Καθως μπηκε νυχτα μεσα στο μεγαλο σπιτι,χαθηκε στους διαδρομους,και περιπλανωμενο
οταν τον ειδε η υπερετρια της Αυρηλιας της μητερας του Καισαρα τον ρωτησε τ'ονομα του.
Κι αναγκασμενος να μιλησει ειπε πως την ακολουθο της Πομπηιας ψαχνει με τ'ονομα
Αβρα,εκεινη καταλαβαινοντας οτ'η φωνη δεν ηταν γυναικεια φωναξε και καλουσε τις γυναι-
κες να τρεξουν.Αυτες εκλεισαν τις πορτες  και παντου εψαχναν,και πιανουν τον Κλωδιο μεσα
στη καμαρη,που'χε καταφυγει, ενος κοριτσιου με το οποιο ειχε μπει μαζι στο σπιτι.Αφου
το συμβαν βουησε παντου,ο Καισαρας και την Πομπηια χωρησε και να δικαστει για ασεβεια
καταγγειλε τον Κλωδιο, 
[ΚΘ']Ο Κικερων ηταν μ'αυτον φιλος,και στα περι Κατιλινα διαπραττομενα τον ειχε βρει προθυ-
μοτατο συνεργατη και φρουρο του σωματος του.Οταν δε ισχυρισθηκε για την κατηγορια
εναντιον του οτι εκεινο τον καιρο καθολου δεν βρισκονταν στη Ρωμη,αλλα στα πιο μακρυνα
μερη εμενε,μαρτυρισε εναντιον του πως ηρθε σ'αυτον στο σπιτι του και συμβουλευθηκε για
καποια ζητηματα του,το οποιον ηταν αληθες.Ομως δεν φαινεται να μαρτυρησε ο Κικερων
χαριν της αληθειας,αλλ'απολογουμενος προς την γυναικα του Τερεντια.Γιατι αυτη αισθανον-
ταν απεχθεια προς τον Κλωδιο εξ αιτιας της αδελφης του Κλωδιας,καθως αυτη με τον Κικερω-
να ηθελε να παντρευτει,κι αυτο μεσω του Τυλλου καποιου απ'τον Ταραντα επεδιωκε,ο οποι-
ος συνεργατης ηταν κι απ'τους πολυ δικους του Κικερωνα,κι οι συνεχεις με  την Κλωδια συνα-
ναστροφες του και φροντιδες,η οποια κοντα κατοικουσε,εδωσαν στην Τερεντια υποψια.Και
καθως ηταν δυστροπη στους τροπους και τον Κικερωνα εξουσιαζε,τον εξωθησε εναντια στον
Κλωδιο να κινηθει και να μαρτυρισει κατα του.Καταμαρτυρουσαν πολλοι αξιοσεβαστοι αν-
δρες τον Κλωδιο για επιορκια,ραδιουργια,δωροδοκιες του οχλου,διαφθορες γυναικων.
Ο Λευκολλος εφερε και υπερετριες ,πως ο Κλωδιος ειχε ερωτικα συσχετισθει με την πιο νεω-
τερη αδελφη του,οταν αυτη με τον Λευκολλο συγκατοικουσε ως συζυγος.Και πολυ μεγαλη
ηταν η φημη πως και με τις αλλες δυο αδελφες του συνεβρεθηκε ερωτικα ο Κλωδιος,απ'τις
οποιες τηνΤερτια ο Μαρκιος ο Ρηξ ειχε γυναικα και την Κλωδια ο Μετελλος ο Κελερ,την οποια
Κουαδρανταριαν  καλουσαν,γιατι απ'τους εραστες καποιος σ'αυτη χαλκινα  νομισματα βαζον-
τας σε σακουλακι γι'ασημενια της τα'στειλε,το δε  παρα πολυ λεπτο χαλκινο νομισμα κουα-
δρατη οι Ρωμαιοι καλουν.Κι εξ αιτιας αυτης πιο πολυ απ'τις αδελφες ο Κλωδιος δυσφημη-
σθηκε.Οντας τοτε ο λαος αντιτιθεμενος προς εκεινους που συγκεντρωνονταν κι εναντιον
του μαρτυρουσαν,φοβουμενοι  οι δικαστες  φυλακες εβαλαν να τους περιστοιχιζουν,και τις
πινακιδες-με τους ψηφους οι πιο πολλοι με συγχισμενα τα γραμματα εφεραν.
Ομως οι περισσοτεροι φαινονταν να'ναι οι αθωωνοντες,κι ειπωθηκε πως και καποια δωρο-
δοκια ελαβε χωρα.Κι απο'κει ορμωντας ο Κατλος οταν συναντηθηκε με του δικαστες,'εσεις'
ειπε,' πραγματικα αληθεια για την ασφαλεια ζητησατε την φρουρα,επειδη φοβοσασταν
πως καποιος απο σας θ'αφαιρεσει  τ'αργυρια' .Ο δε Κικερων οταν ο Κλωδιος του'πε,οτ' ως
 μαρτυς δεν εγινε πιστευτος στους δικαστες,'αλλα σ'εμενα',απαντησε,'οι εικοσιπεντε απ'τους
δικαστες  εδωσαν πιστην,επειδη τοσοι σε καταψηφισαν.Σε'σενα οι τριαντα δεν εδωσαν
πιστην,γιατι δεν σ'αθωωσαν πριν να πιασουν τ'αργυρια' .Ο Καισαρας,παρ'ολ'αυτα,αν και
κληθηκε δεν μαρτυρησε κατα του Κλωδιου,ουτ'ειπε πως εχει αναγνωρισει μοιχεια κατα
της γυναικας του ,την χωρισε διοτι του Καισαρα ο γαμος πρεπει οχι μονον απο ατιμωτικη
πραξη,αλλα κι απο φημες καθαρος να'ναι.

/[Η γυναικα του Καισαρα δεν πρεπει μονο να ειναι αλλα και να φαινεται τιμια]/
.
.
Σχολια:
-την ἀπόῤῥητον  ἐκείνην καὶ ἀθέατον ἀνδράσι θυσίαν αἱ γυναῖκες, καὶ παρῆν ἀνὴρ οὐδείς
Τα Μυστηρια της Αγαθης θεας
-[οι δικασται]καὶ τὰς δέλτους οἱ πλεῖστοι συγκεχυμένοις τοῖς γράμμασιν ἤνεγκαν.
καθε δικαστης ειχε στη διαθεση του τρεις δελτους[πινακιδες] για να ψηφισει
αναλογα την κριση του,στην μια απ'αυτες ηταν σημειωμενο το γραμμα A [Absolvo,Αθωος],
στη δευτερη το γραμμα C[Condemno,Ενοχος] και στην τριτη τα γραμματα N L[Non Liquet,
Αμφιβολια] /
-ὅτι τὸν Καίσαρος ἔδει γάμον οὐ πράξεως αἰσχρᾶς μόνον, ἀλλὰ καὶ φήμης καθαρὸν εἶναι.
/[Η γυναικα του Καισαρα δεν πρεπει μονο να ειναι αλλα και να φαινεται τιμια]/
η πρωτη γυναικα του Γαιου Ιουλιου Καισαρα[100π.Χ-44π.Χ]ηταν η Κορνηλια κορη του
Λεύκιου Κορνήλιου Κίννα,υπατου, απο το 84 π.Χ-68 π.Χ
κατοπιν το 68 π.Χ παντρευτηκε την Πομπηια κορη του Quintus Pompeius Rufus κι εγγονη του
Λευκιου Κορνηλιου  Συλλα
κατα μια εκδοχη,ο  Γαιος Ιουλιος Καισαρας το 62 π.Χ σκηνοθετησε την μοιχεια της Πομπηιας
στο σπιτι του την ημερα των Μυστηριων της Αγαθης θεας με τον τυχοδιωχτη νεαρο Ποπλιο
Κλωδιο Πουλχερ,τρελλα ερωτευμενο μαζι της, για να βρει την ευκαιρια να την χωρισει και
 να νυμφευτει  την τριτη γυναικα του  την Καλπουρνια  κορη του  Lucius Calpurnius Piso
Caesoninus το 59 π.Χ,γαμος που θα τον εξυπερετουσε στα μελλοντικα μεγαλεπιβουλα σχεδια
του ως Κοσμοκρατωρ
-ὅμως δὲ πλείονες ἔδοξαν οἱ ἀπολύοντες γενέσθαι, καί τις ἐλέχθη καὶ δεκασμὸς διελθεῖν
ο Μάρκος Λικίνιος Κράσσος δωροδοκησε τους δικαστες κι ο Κλωδιος αθωωθηκε στη δικη
.
.
.


Marcus Licinius Crassus, Louvre, Paris

Πλουταρχου.Βιοι Παραλληλοι.Κρασσος.[ΚΑ'-ΚΒ'-ΚΓ']
Η Τραγωδια του Κρασσου
[σχολια,μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

σχολια:χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

-Μαρκος Λικινιος Κρασσος[Marcus Licinius Crassus Dives, 115 π.Χ- 53 π.Χ),ρωμαιος πολιτικος
αριστοκρατικης καταγωγης,ο πλουσιοτερος στη Ρωμαικη Ιστορια,πηρε μερος και διακριθηκε
στην καταστολη της εξεγερσης του δουλων του Σπαρτακου[73-71 π.Χ],το 60 π.Χ μελος της
πρωτης τριανδριας[Πομπηιος,Καισαρας,Κρασσος],υποστηριξε τον Γαιο Ιουλιο Καισαρα,το
55 π.Χ ως στρατηγος της ανατολης εκστρατευσε εναντιον των Παρθων[απειλη των ρωμαικων
κτησεων στην ανατολη]και στη Μαχη των Καρρων της Μεσοποταμιας το 53 π.Χ ηττηθηκε και
σκοτωθηκε,η μαχη αυτη θεωρειται μια απο τις μεγαλυτερες καταστροφες της Ρωμαικης Αυτο-
κρατοριας κι ενα απο τα μεγαλυτερα στρατηγικα λαθη της Ιστοριας
-Παρθοι,Παρθια,[ελληνικα:Παρθυηνή Παρθυαία,αρχαια περσικα:Παρθάβα,λατινικα:Parthia,
κοινη ελληνικη:Παρθία],περιοχη στην βορειοανατολικη Περσια,Παρθικη Αυτοκρατορια απο
το 247 π.Χ μεχρι το 224 μ.Χ,Δυναστεια Αρσακιδων
[Αρσάκης Α' ο ιδρυτής της δυναστείας,Τιριδάτης αδελφός του προηγουμένου,
Αρτάβανος Α΄ (Αρσάκης Β') γιος του Τιριδάτη,Πριαπάτιος,Φραάτης Α΄,Μιθριδάτης Α',
Φραάτης Β΄,Αρτάβανος Β΄,Μιθραδάτης Β΄ ο Μέγας,Γοτάρζης Α’,Ορόντης Α΄,Σανατράκης,
Φραάτης Γ΄,Ορόντης Β΄,Μιθραδάτης Γ΄,Φραάτης Δ΄,Μούσα της Παρθίας,Φραάτης Ε'.
Ορόντης Γ΄,Βονώνης Α’,Αρτάβανος Γ΄,Βαρδάνης Α',Γοτάρζης Β',Βονώνης Β’,Βολογήσης Α΄,
Πακώρος Β',Χοσρόης Α',Μιθριδάτης Δ',Βολογήσης Γ’,Βολογήσης Δ΄,Βολογήσης Ε΄,Βολογήσης ΣΤ΄
και Αρτάβανος Ε΄]
το 238 π.Χ οι Παρθοι κατελαβαν την Εκατομπυλον[η πολις των 100 πυλων]και την εκαναν
πρωτευουσα τους
-Ὁρώδῃ τε βασιλεῖ
Οροντης Β' της Παρθιας,βασιλιας των Παρθων,απο το 57 π.Χ μεχρι το 37 π.Χ,της Δυναστειας
των Αρσακιδων[247 π.Χ-224 μ.Χ],γιος του Φραατη Γ' τον οποιο δολοφονησε με τον αδελφο
του Μιθριδατη Γ,γυναικα του η ελληνιδα Λαοδικη,κορη του βασιλια της Κομμαγηνης Αντιοχου
Α' Θεου,απο την οποια εμαθε να μιλαει καλα την ελληνικη γλωσσα,το 53 π.Χ ο στρατηγος του
Σουρηνας νικησε τον Ρωμαιο στρατηγο Μαρκο Λικινιο Κρασσο,κι επιτεθηκε στην Αρμενια
αναγκαζοντας τον βασιλια της Αρταβασδη,γιο του Τιγρανη του Μεγαλου να διακοψει τη
συμμαχια με τους Ρωμαιους,το 51 π.Χ μαζι με τον γιο του Πακωρη δολοφονησαν τον Σουρηνα,
που η ανοδος της δυναμης του  θεωρηθηκε απειλη για την εξουσια του,
Δίκη μέντοι καὶ τῆς ὠμότητος Ὁρώδην καὶ τῆς ἐπιορκίας Σουρήναν ἀξία μετῆλθε. Σουρήναν
μὲν γὰρ οὐ μετὰ πολὺν χρόνον Ὁρώδης φθονῶν τῆς δόξης ἀπέκτεινεν,
Πλουταρχου.Βιοι Παραλληλοι.Κρασσος.[ΚΓ']
στον Ρωμαικο εμφυλιο πολεμο συμμαχησε πρωτα με τον Πομπηιο,μετα με τον Βρουτο και τον
Κασσιο,το 37 π.Χ ο γιος του Φραατης Δ' τον δολοφονησε για να ανεβει πιο γρηγορα στο θρονο
[Ὁρώδῃ δ' ἀποβαλόντι Πάκορον ὑπὸ Ῥωμαίων μάχῃ κρατηθέντα καὶ νοσήσαντι νόσον εἰς
ὕδερον τραπεῖσαν Φραάτης ὁ υἱὸς ἐπιβουλεύων ἀκόνιτον ἔδωκεν. ἀναδεξαμένης δὲ τῆς νόσου
τὸ φάρμακον εἰς ἑαυτὴν ὥστε συνεκκριθῆναι, καὶ τοῦ σώματος κουφισθέντος, ἐπὶ τὴν ταχίστην
τῶν ὁδῶν ἐλθὼν ὁ Φραάτης ἀπέπνιξεν αὐτόν.Πλουταρχου.Βιοι Παραλληλοι.Κρασσος.[ΚΓ']
-μειξέλληνες,ημιελληνας,απο ελληνα ανδρα και ξενη γυναικα
-δεῖν δὲ γράψασθαι τὰς συνθήκας ἐπὶ τὸν ποταμὸν προελθόντας
στον ποταμο Ευφρατη
-Αριστειδης,αισχρολογος,εγραψε τα Μιλησιακα,τα Σικελικα,τα Ιταλικα,Ιστορια Περσιας
-Αισωπος,Μυθοι,
Πῆραι δύο
Ἀνθρώπων ἕκαστος δύο πήρας φέρει, τὴν μὲν ἔμπροσθεν, τὴν δὲ ὄπισθεν, γέμει δὲ κακῶν
ἑκατέρα΄ ἀλλ' ἡ μὲν ἔμπροσθεν ἀλλοτρίων, ἡ δὲ ὄπισθεν τῶν αὐτοῦ τοῦ φέροντος. Καὶ διὰ
τοῦτο οἱ ἄνθρωποι τὰ μὲν ἑαυτῶν κακὰ οὐχ ὁρῶσι, τὰ δὲ ἀλλότρια πάνυ ἀκριβῶς θεῶνται.
[μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]
[δυο σακκοι
καθ'ανθρωπος δυο σακκους κουβαλα,τον ενα μπροστα,τον αλλον πισω,καθ'ενας γεματος
κακα,ο μπροστινος τα ξενα[των αλλων],ο πισω αυτουνου που τον κουβαλα[τα δικα του].Και
γι'αυτο οι ανθρωποι τα δικα τους κακα δεν βλεπουν,ενω τα ξενα παρα πολυ καθαρα τα
παρατηρουν]
-Παρθικὴν Σύβαριν,
Συβαρις,αρχαια πολη της Μεγαλης Ελλαδος στην Ιταλια,ιδρυθηκε το 720 π.Χ απο Αχαιους της
Ελικης[Αχαια] και Ιωνες της Τροιζηνας[Αργολιδα]αποικους,ισχυροτατη πολη φημισμενη για τον
ηδονισμο των κατοικων της[Συβαριτισμος]
-Τραλλιανὸς,Τραλλεις[Σελευκεια Ισαυριας]αρχαια ελληνικη πολη της Λυδιας,Μικρα Ασια[σημε-
ρινο Αιδινι]
-ᾖδεν Εὐριπίδου Βακχῶν τὰ περὶ τὴν Ἀγαύην
Ευριπιδου [480 π.Χ. - 406 π.Χ].Βακχαι,τραγωδια,γραφτηκε το 407 π.Χ,οταν ο Ευριπιδης βρισκον-
ταν στην Πελλα της Μακεδονιας στην αυλη του βασιλια Αρχελαου,στην Αθηνα διδαχθηκε το
405 π.Χ απο τον  γιο του
Υποθεση τραγωδιας:
η ελευση του Βακχου Διονυσου στη Θηβα,η Αγαυη κυριευμενη απο την βακχικη μανια σκοτωνει
το παιδι της Πενθεα,που ηταν αντιθετος με την λατρεια του νεου θεου
- εἰς τοιοῦτόν φασιν ἐξόδιον τὴν Κράσσου στρατηγίαν ὥσπερ τραγῳδίαν τελευτῆσαι.
Εξοδος,το τελευταιο διακριτο μερος της τραγωδιας
.
.
Πλουταρχου.Βιοι Παραλληλοι.Κρασσος.[ΚΑ'-ΚΒ'-ΚΓ']
Η Τραγωδια του Κρασσου
[σχολια,μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

[οι Παρθοι καταφεραν να ξεγελασουν με το τεχνασμα περι συμφωνιας ειρηνης τους
Ρωμαιους]

[KA'] Οὐ μὴν ἔμειναν οἱ περὶ τὸν Ὀκτάβιον, ἀλλὰ συγκατέβαινον ἀπὸ τοῦ λόφου· τοὺς δὲ ῥαβδούχους ἑπομένους ὁ Κράσσος ἀπήλλασσε. πρῶτοι δὲ τῶν βαρβάρων ἀπήντησαν αὐτοῖς δύο μειξέλληνες, οἳ καὶ προσεκύνησαν τὸν Κράσσον, ἀπὸ τῶν ἵππων ἁλάμενοι, καὶ προσαγορεύσαντες ἑλλάδι φωνῇ παρεκάλουν προπέμψαι τινάς, οἷς ἐπιδείξεται Σουρήνας ἑαυτὸν καὶ τοὺς περὶ αὑτὸν ἀνόπλους καὶ ἀσιδήρους προσερχομένους. ὁ δὲ Κράσσος ἀπεκρίνατο μέν, ὡς εἰ καὶ τὸν ἐλάχιστον εἶχε τοῦ ζῆν λόγον, οὐκ ἂν εἰς χεῖρας αὐτοῖς ἦλθεν· ὅμως δὲ δύο Ῥωσκίους ἀδελφοὺς ἔπεμψε πευσομένους ἐπὶ τίσι καὶ πόσοι συνίασιν.οὓς εὐθὺς συλλαβὼν ὁ Σουρήνας κατέσχεν, αὐτὸς δὲ μετὰ τῶν ἀρίστων ἱππότης προσῄει καὶ "τί τοῦτο;" ἔφη "πεζὸς ὁ Ῥωμαίων αὐτοκράτωρ, ἡμεῖς δ' ὀχούμεθα;" καὶ προσαγαγεῖν ἐκέλευσεν ἵππον αὐτῷ. τοῦ δὲ Κράσσου φήσαντος οὔθ' ἑαυτὸν ἁμαρτάνειν οὔτ' ἐκεῖνον, ὡς ἑκατέρῳ πάτριόν ἐστι ποιουμένους τὴν σύνοδον, εἶναι μὲν αὐτόθεν ἔφη σπονδὰς καὶ εἰρήνην ὁ Σουρήνας Ὁρώδῃ τε βασιλεῖ καὶ Ῥωμαίοις, δεῖν δὲ γράψασθαι τὰς συνθήκας ἐπὶ τὸν ποταμὸν προελθόντας· "οὐ γὰρ ὑμεῖς γε" ἔφη "πάνυ μνήμονες ὁμολογιῶν οἱ Ῥωμαῖοι", καὶ προὔτεινε τὴν δεξιὰν αὐτῷ. μεταπεμπομένου δ' ἵππον, οὐδὲν ἔφη δεῖν· "βασιλεὺς γάρ σοι δίδωσι τοῦτον." ἅμα δ' ἵππος τε τῷ Κράσσῳ παρέστη χρυσοχάλινος, οἵ τ' ἀναβολεῖς αὐτὸν ἀράμενοι περιεβίβασαν καὶ παρείποντο, πληγῇ τὸν ἵππον ἐπιταχύνοντες. Ὀκτάβιος δὲ πρῶτος ἀντιλαμβάνεται τῶν χαλινῶν, καὶ μετ' ἐκεῖνον εἷς τῶν χιλιάρχων Πετρώνιος, εἶθ' οἱ λοιποὶ περιίσταντο, τόν θ' ἵππον ἀνακόπτειν πειρώμενοι καὶ τοὺς πιεζοῦντας τὸν Κράσσον ἐξ ἑκατέρου μέρους ἀφέλκοντες. ὠθισμοῦ δὲ γενομένου καὶ ταραχῆς, εἶτα πληγῶν, Ὀκτάβιος μὲν ἀνασπάσας τὸ ξίφος ἑνὸς τῶν βαρβάρων κτείνει τὸν ἱπποκόμον, ἕτερος δὲ τὸν Ὀκτάβιον ἐκ τῶν ὄπισθεν πατάξας· Πετρώνιος δ' ὅπλου μὲν οὐκ ηὐπόρησεν, εἰς δὲ τὸν θώρακα πληγεὶς ἀπεπήδησεν ἄτρωτος· τὸν δὲ Κράσσον ὄνομα Ἐξάθρης Πάρθος ἀπέκτεινεν. οἱ δ' οὔ φασιν, ἀλλ' ἕτερον μὲν εἶναι τὸν ἀποκτείναντα, τοῦτον δὲ κειμένου τὴν κεφαλὴν ἀποκόψαι καὶ τὴν δεξιάν. εἰκάζεται δὲ ταῦτα μᾶλλον ἢ γινώσκεται· τῶν γὰρ παρόντων οἱ μὲν ἐκεῖ μαχόμενοι περὶ τὸν Κράσσον ἀνῃρέθησαν, οἱ δ' εὐθὺς ἀνεχώρησαν ἐπὶ τὸν λόφον. Ἐπελθόντων δὲ τῶν Πάρθων καὶ λεγόντων ὅτι Κράσσος μὲν δίκην δέδωκε, τοὺς δ' ἄλλους κελεύει Σουρήνας κατιέναι θαῤῥοῦντας, οἱ μὲν ἐνεχείρισαν αὑτοὺς καταβάντες, οἱ δὲ τῆς νυκτὸς ἐσπάρησαν, καὶ τούτων ὀλίγοι παντάπασιν διεσώθησαν· τοὺς δ' ἄλλους ἐκθηρεύοντες οἱ Ἄραβες συνελάμβανον καὶ διέφθειρον. λέγονται δ' οἱ πάντες δισμύριοι μὲν ἀποθανεῖν, μύριοι δ' ἁλῶναι ζῶντες.
[KB'] Ὁ δὲ Σουρήνας τὴν κεφαλὴν τοῦ Κράσσου καὶ τὴν χεῖρα πρὸς Ὁρώδην ἔπεμψεν εἰς Ἀρμενίαν, αὐτὸς δὲ διαδοὺς λόγον ὑπ' ἀγγέλων εἰς Σελεύκειαν ὡς ζῶντα Κράσσον ἄγοι, παρεσκεύαζε πομπήν τινα γελοίαν, ὕβρει προσαγορεύων θρίαμβον. ὁ μὲν γὰρ ἐμφερέστατος Κράσσῳ τῶν αἰχμαλώτων, Γάιος Πακκιανός, ἐσθῆτα βασιλικὴν γυναικὸς ἐνδὺς καὶ διδαχθεὶς Κράσσος ὑπακούειν καὶ αὐτοκράτωρ τοῖς καλοῦσιν, ἐφ' ἵππου καθήμενος ἤγετο· πρὸ αὐτοῦ δὲ σαλπιγκταὶ καὶ ῥαβδοῦχοί τινες ὀχούμενοι καμήλοις εἰσήλαυνον· ἐξήρτητο δὲ τῶν ῥάβδων βαλάντια καὶ περὶ τοὺς πελέκεις πρόσφατοι κεφαλαὶ Ῥωμαίων  ἀποτετμημέναι. κατόπιν δ' εἵποντο Σελευκίδες ἑταῖραι μουσουργοί, πολλὰ βωμολόχα καὶ γελοῖα δι' ᾀσμάτων εἰς θηλύτητα καὶ ἀνανδρίαν τοῦ Κράσσου λέγουσαι. ταῦτα μὲν οὖν πάντες ἐθεῶντο. τὴν δὲ γερουσίαν τῶν Σελευκέων ἀθροίσας, εἰσήνεγκεν ἀκόλαστα βιβλία τῶν Ἀριστείδου Μιλησιακῶν, οὔτι ταῦτά γε καταψευσάμενος· εὑρέθη γὰρ ἐν τοῖς Ῥουστίου σκευοφόροις, καὶ παρέσχε τῷ Σουρήνᾳ καθυβρίσαι πολλὰ καὶ κατασκῶψαι τοὺς Ῥωμαίους, εἰ μηδὲ πολεμοῦντες ἀπέχεσθαι πραγμάτων καὶ γραμμάτων δύνανται τοιούτων. τοῖς μέντοι Σελευκεῦσιν ἐδόκει σοφὸς ἀνὴρ ὁ Αἴσωπος εἶναι, τὸν Σουρήναν ὁρῶσι τὴν μὲν τῶν Μιλησιακῶν ἀκολαστημάτων πήραν ἐξηρτημένον πρόσθεν, ὄπισθεν δὲ Παρθικὴν Σύβαριν ἐφελκόμενον ἐν τοσαῖσδε παλλακίδων ἁμάξαις, τρόπον τινὰ ταῖς λεγομέναις ἐχίδναις καὶ σκυτάλαις ἀντιμόρφως τὰ μὲν ἐμφανῆ καὶ πρόσθια μέρη φοβερὰ καὶ φρικώδη δόρασι καὶ τόξοις καὶ ἵπποις προβαλλομένην, κατ' οὐρὰν δὲ τῆς φάλαγγος εἰς χορείαν καὶ κρόταλα καὶ ψαλμοὺς καὶ παννυχίδας ἀκολάστους μετὰ γυναικῶν τελευτῶσαν.  ψεκτὸς μὲν γὰρ ὁ Ῥούστιος, ἀναιδεῖς δὲ Πάρθοι τὰ Μιλησιακὰ ψέγοντες, ὧν πολλοὶ βεβασιλεύκασιν ἐκ Μιλησίων καὶ Ἰωνίδων ἑταιρῶν γεγονότες Ἀρσακίδαι.
[KG'] Τούτων δὲ πραττομένων Ὁρώδης ἐτύγχανεν ἤδη διηλλαγμένος Ἀρταβάζῃ τῷ Ἀρμενίῳ καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτοῦ γυναῖκα Πακόρῳ τῷ παιδὶ καθωμολογημένος, ἑστιάσεις τε καὶ πότοι δι' ἀλλήλων ἦσαν αὐτοῖς, καὶ πολλὰ  παρεισήγετο τῶν ἀπὸ τῆς Ἑλλάδος ἀκουσμάτων. ἦν γὰρ οὔτε φωνῆς οὔτε γραμμάτων ὁ Ὁρώδης Ἑλληνικῶν ἄπειρος, ὁ δ' Ἀρταβάζης καὶ τραγῳδίας ἐποίει καὶ λόγους ἔγραφε καὶ ἱστορίας, ὧν ἔνιαι διασῴζονται. τῆς δὲ κεφαλῆς τοῦ Κράσσου κομισθείσης ἐπὶ θύρας, ἀπηρμέναι μὲν ἦσαν αἱ τράπεζαι, τραγῳδιῶν δ' ὑποκριτὴς Ἰάσων ὄνομα Τραλλιανὸς ᾖδεν Εὐριπίδου Βακχῶν τὰ περὶ τὴν Ἀγαύην. εὐδοκιμοῦντος δ' αὐτοῦ, Σιλάκης ἐπιστὰς τῷ ἀνδρῶνι καὶ προσκυνήσας, προὔβαλεν εἰς μέσον τοῦ Κράσσου τὴν κεφαλήν. κρότον δὲ τῶν Πάρθων μετὰ χαρᾶς καὶ κραυγῆς ἀραμένων, τὸν μὲν Σιλάκην κατέκλιναν οἱ ὑπηρέται βασιλέως κελεύσαντος, ὁ δ' Ἰάσων τὰ μὲν τοῦ Πενθέως σκευοποιήματα παρέδωκέ τινι τῶν χορευτῶν, τῆς δὲ τοῦ Κράσσου κεφαλῆς λαβόμενος καὶ ἀναβακχεύσας ἐπέραινεν ἐκεῖνα τὰ μέλη μετ' ἐνθουσιασμοῦ καὶ ᾠδῆς
φέρομεν ἐξ ὄρεος
ἕλικα νεότομον ἐπὶ μέλαθρα,
μακάριον θήραμα.
 καὶ ταῦτα μὲν πάντας ἔτερπεν· ᾀδομένων δὲ τῶν ἑξῆς ἀμοιβαίων πρὸς τὸν χορόν
<Α.> τίς ἐφόνευσεν;
<Β.> ἐμὸν τὸ γέρας,
ἀναπηδήσας ὁ Ἐξάθρης -- ἐτύγχανε γὰρ δειπνῶν -- ἀντελαμβάνετο τῆς κεφαλῆς, ὡς αὐτῷ λέγειν ταῦτα μᾶλλον  ἢ ἐκείνῳ προσῆκον. ἡσθεὶς δ' ὁ βασιλεὺς τὸν μὲν οἷς πάτριόν ἐστιν ἐδωρήσατο, τῷ δ' Ἰάσονι τάλαντον ἔδωκεν. εἰς τοιοῦτόν φασιν ἐξόδιον τὴν Κράσσου στρατηγίαν ὥσπερ τραγῳδίαν τελευτῆσαι.


[μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

[ΛΑ']παρ'ολ'αυτα οι γυρω απ' τον Οκταβιο δεν εμειναν,αλλα μαζι απ'το λοφο κατεβαιναν,
τους δε ραβδουχους π'ακολουθουσαν τους εστειλε πισω.Πρωτοι απ'τους βαρβαρους
τους συναντησαν  δυο μισοελληνες,οι οποιοι και προσκυνησαν τον Κρασσο,απ'τ'αλογα
πηδωντας,κι απευθυνομενοι σ'αυτον ελληνικα μιλωντας τον παρακαλουν να στειλει
καποιους  στους οποιους να δειξει ο Σουρηνας και τον ιδιο και τους γυρω του πως ειναι
χωρις οπλα και χωρις αρματα,και να προσερθουν για την συμφωνια.Ο δε Κρασσος απαν-
τησε,πως αν και το ελαχιστο για τη ζωη του τον εννοιαζε,δεν θα'ρχονταν να πεσει στα χερια
τους,ομως δυο Ρωσκιους αδελφους εστειλε για να μαθουν με ποιους ορους και ποσοι τον
αριθμο θα συνεβρεθουν,τους οποιους αμεσως συλλαμβανοντας ο Σουρηνας τους κρατησε,
κι αυτος δε με τους αριστους  εφιππος εφτασ'εκεικαι 'τι σημαινει αυτο;' ειπε' πεζος να'ναι
ο  αυτοκρατορας των  Ρωμαιων,κι εμεις να'μαστε πανω σ'αλογα;',και διεταξε  να φερουν αλογο
σ'εκεινον.κι οταν ο Κρασσος ειπε οτι ουτ'αυτος λαθευει ουτ'εκεινος,καθως κι οι δυο ακολου-
θουν τα πατροπαραδοτα εθιμα κανοντας την συνοδο,κι υπαρχει απ'αυτη τη στγμη και περα
ειπε ο Σουρηνας σπονδες  και ειρηνη με τον Ορωδη βασιλια και τους Ρωμαιους,αλλα πρεπει
για να γραψουν τις συνθηκες στον ποταμο να πανε,'γιατ' εσεις οι Ρωμαιοι αληθεια' ειπε
'δεν θυμαστε και πολυ τις συμφωνιες',κι εδωσε το δεξι χερι του σ'αυτον.Κι οταν[ο Κρασσος]
 διεταξε να φερουν αλογο,δεν χρειαζεται ειπε[ο Σουρηνας].'γιατι ο βασιλιας στο προσφερει
αυτο',κι αμεσως στον Κρασσο διπλα παρουσιασθηκε αλογο χρυσοχαλινο,κι οι ιπποκομοι
σηκωνοντας τον τον καθισαν πανω κι ακολουθουσαν,επιταχυνοντας τ'αλογο βαρωντας το.
Ο Οκταβιος πρωτος αρπαξε τα χαλιναρια ,και μετα απο'κεινον ενας των χιλιαρχων ο Πετρωνιος, 
επειτα οι υπολοιποι τον περικυκλωσαν,προσπαθωντας τ'αλογο να σταματησουν  κι αυτους
που πιεζαν τον Κρασσο κι απ'το'να κι απ'τ'αλλο μερος να τραβηξουν μακρια,συνωστισμος
εγινε κι αναταραχη,και μετα χτυπηματα,ο Οκταβιος δε συρωντας το ξιφος ενος απ'τους βαρβα-
ρους σκοτωνει τον ιπποκομο,ενας αλλος τον Οκταβιο απο πισω τον χτυπησε,ο Πετρωνιος
οπλα δεν ειχε πανω του,στον θωρακα χτυπηθηκε κι αναπηδησε κατω απ'τ'αλογο αλαβωτος,
τον δε Κρασσο καποιος με τ'ονομα Εξαρθης Παρθος τον σκοτωσε, καποιοι λενε πως οχι αυτος,
αλλ' οτ'αλλος ειναι που τον σκοτωσε,κι ενω ηταν ξαπλωμενος του'κοψε το κεφαλι και το δεξι
χερι.Αυτα τα εικαζουν μαλλον παρα τα γνωριζουν,γιατι απ'τους παροντες οι γυρω απ'τον
Κρασσο που μαχονταν αφανισθηκαν,οι δ'αλλοι γρηγορα αποτραβηχτηκαν πανω στο λοφο.
Κι οταν ηρθαν εκει οι Παρθοι κι ειπαν πως ο Κρασσος εχει δικασθει,τους αλλους  προσκαλει
ο Σουρηνας να κατεβουν αφοβα,αλλους αφου κατεβηκαν τους επιασαν,αλλοι μεσ'στη νυχτα
σκορπιστηκαν,κι απ'αυτους παρα πολυ λιγοι  διασωθηκαν,τους αλλους κυνηγοντας οι Αραβες
συλλαμβαναν και εξολοθρευαν.Λεγεται πως απ'ολους εικοσι χιλιαδες πεθαναν,και δεκα χιλια-
δες πιαστηκαν  ζωντανοι
 [ΚΒ']Ο δε Σουρηνας το κεφαλι του Κρασσου και το χερι στον Ορωδη στελνει στην Αρμενια ,
και μ'αγγελιοφορους διαδιδοντας στη Σελευκεια πως ζωντανο τον Κρασσο φερνει,προετοιμαζε
και καποια πομπη γελοια,αδιαντροπα ονομαζοντας την θριαμβο.Γιατι ο πιο πολυ ομοιος στη
μορφη στον Κρασσο  απ'τους αιχμαλωτους,ο Γαιος Πακκιανος,φορεμα βασιλικο γυναικειο
ντυθηκε κι εκπαιδευτηκε στ'ονομα Κρασσος ν'ακουει κι αυτοκρατορ σ'αυτους που τον φωνα-
ζουν,και πανω σ'αλογο καθισμενος ερχονταν.Πριν απ'αυτον ερχονταν καποιοι σαλπιγκτες και
ραβδουχοι ανεβασμενοι σε καμηλες,και κρεμονταν απ'τις ραβδους βαλαντια χρηματων και
γυρω απ'τα πελεκια κεφαλια Ρωμαιων προσφατα κομενα.Και κατοπιν ακολουθουσαν Σελευκι-
δες εταιρες τραγουδιστριες,πολλα βωμολοχα και γελοια μ'ασματα λεγοντες για την θηλυκοτητα
κι ανανδρεια του Κρασσου.Κι αυτα οι παντες τα'βλεπαν.Την δε γερουσια των Σελευκεων συγ-
κεντρωνοντας,εφερε και παρουσιασε τ'ακολαστα βιβλια των Μιλησιακων του Αριστειδη,βεβαια
γι'αυτα σε τιποτα δεν ελεγε ψεματα,γιατι βρεθηκαν στις αποσκευες του Ρουστιου,κι εδωσαν
στον Σουρηνα την αφορμη πολλα να καταβρισει και να κατακοροιδευψει τους Ρωμαιους,π'ουτε
οταν πολεμουν δεν μπορουν ν'απεχουν απο πραγματα και γραμματα τοιουτα.Στους Σελευκιδεις
λοιπον φανηκε σοφος ανδρας ο Αισωπος να'ναι, οταν τον Σουρηνα ειδαν τον μεν σακκο με τις
Μιλησιακες ακολασιες να'χει κρεμασμενο μπροστα,και πισω την Παρθικη Συβαρι να συρει σε
τοσες πολλες αμαξες παλλακιδων,κατα καποιο τροπο στις μυθικες εχινδες και σκυταλες φιδιων
ν'αντιστοιχει  με τα εμφανη και μπροστινα μερη φοβερα και φρικιωδη,με τα δορατα και τα τοξα
και τ'αλογα να προβαλλει,και στην ουρα της φαλαγγας σε χορους και κροταλα και ψαλμους και
σ'ακολαστες ολονυχτιες με γυναικες να τελειωνει.Αξιοκατακριτος μεν ο Ρουστιος,αλλ'αναιδεις
οι Παρθοι τα Μιλησιακα να κατακρινουν,γιατι πολλοι που'χουν βασιλευσει απ' τους Αρσακιδες
απο Μιλησιες κι Ιωνιδες εταιρες εχουν γεννηθει
[ΚΓ']Ενω δ'αυτα συνεβαιναν ο Ορωδης τυχαινε τοτε να συνδιαλεγεται με τον Αρταξερξη τον
Αρμενιο κι αυτουνου την αδελφη για γυναικα στο παιδι του τον Ποκορο να'χει δεχθει,και
συνεστιασεις και συμποσια ο ενας με τον αλλον ειχαν,και πολλα απ'την Ελλαδα ακροαματα
εισηγαγαν.Επειδη ουτε της γλωσσας ουτε των Ελληνικων γραμματων ο Ορωδης ηταν ασχετος,
ο δε Αρταβαζης και τραγωδιες εκανε και λογους εγραφε και ιστοριες,των οποιων μερικες δια-
σωζονται.Οταν το κεφαλι του Κρασσου διακομισθηκε στη πορτα,ηταν σηκωμενα πια τα τραπε-
ζια,ενας ηθοποιος τραγωδιων με τ'ονομα Ιασων απ'τις Τραλλεις τραγουδουσε απ'του Ευριπιδη
τις Βακχες αυτα της Αγαυης.Ενω επιδοκιμαζονταν η τεχνη του,ο Σιλακης σταθηκε στον ανδρωνα
κι αφου προσκυνησε,εξεθεσε  τοποθετωντας στο μεσον το κεφαλι του Κρασσου.Τοτε με χειρο-
κροτηματα και χαρας  φωνες σηκωθηκαν οι Παρθοι,και τον μεν Σιλακη τον καθησαν οι υπερετες
στο τραπεζι με διαταγη του βασιλια,ο δε Ιασων τα θεατρικα ρουχα του Πενθεα τα παρεδωσε σε
καποιον απ'το χορο,και το κεφαλι του Κρασσου παιρνοντας και κυριευμενος απο βακχικη μανια
τελειωσε εκεινα τα μελη μ'ενθουσιασμο και ωδη
απ'το βουνο φερνουμε στ'ανακτορα
σγουρο βλαστο φρεσκοκομμενο
μακαριο κυνηγι
κι αυτα μεν ολους τους ευχαριστουσαν,αλλ'οταν τραγουδουσαν τα εξης διαλογικα με τον
χορο
Α.ποιος το σκοτωσε;
Β.δικο μου το επαθλο
τοτ'αναπηδοντας ο Εξαθρης-επειδη τυχαινε να'ναι στο δειπνο-αρπαξε το κεφαλι,καθως σ'αυτον
μαλλον να λεει τουτα παρα σ'εκεινον ανηκουν.Ευχαριστηθεις ο βασιλιας  σ'αυτον οσα ειναι
απ'τα πατροπαραδοτα συνηθεια δωρησε,στον δε Ιασονα ταλαντο εδωσε.Σε τετοια εξοδο λενε
η στρατηγεια του Κρασσου ως τραγωδια εχει τελειωσει.
.
.
.

Θαμαρ και Ιουδας.Γενεσις 38

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ.ΒΙΒΛΙΟ:ΓΕΝΕΣΙΣ.38.A Reality Story
-Εγενετο δε ο Ιουδας ο Αυναν και η Θαμαρ-
[μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

38.ΕΓΕΝΕΤΟ δέ ἐν τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, κατέβη ᾿Ιούδας ἀπὸ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ καὶ ἀφίκετο
ἕως πρὸς ἄνθρωπόν τινα ᾿Οδολλαμίτην, ᾧ ὄνομα Εἰράς. 2 καὶ εἶδεν ἐκεῖ ᾿Ιούδας θυγατέρα ἀνθρώπου Χαναναίου, ᾗ ὄνομα Σαυά, καὶ ἔλαβεν αὐτὴν καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτήν. 3 καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκεν υἱὸν καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ ῎Ηρ. 4 καὶ συλλαβοῦσα ἔτεκεν υἱὸν ἔτι καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Αὐνάν. 5 καὶ προσθεῖσα ἔτεκεν υἱὸν καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Σηλώμ. αὕτη δὲ ἦν ἐν Χασβί, ἡνίκα ἔτεκεν αὐτούς. 6 καὶ ἔλαβεν ᾿Ιούδας γυναῖκα ῍Ηρ τῷ πρωτοτόκῳ αὐτοῦ, ᾗ ὄνομα Θάμαρ. 7 ἐγένετο δὲ ῍Ηρ πρωτότοκος ᾿Ιούδα πονηρὸς ἔναντι Κυρίου, καὶ ἀπέκτεινεν αὐτὸν ὁ Θεός. 8 εἶπε δὲ ᾿Ιούδας τῷ Αὐνάν· εἴσελθε πρὸς τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ σου καὶ ἐπιγάμβρευσαι αὐτὴν καὶ ἀνάστησον σπέρμα τῷ ἀδελφῷ σου. 9 γνοὺς δὲ Αὐνὰν ὅτι οὐκ αὐτῷ ἔσται τὸ σπέρμα, ἐγίνετο ὅταν εἰσήρχετο πρὸς τὴν γυναῖκα τοῦ ἀδελφοῦ αὐτοῦ, ἐξέχεεν ἐπὶ τὴν γῆν τοῦ μὴ δοῦναι σπέρμα τῷ ἀδελφῷ αὐτοῦ. 10 πονηρὸν δὲ ἐφάνη ἐναντίον τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἐποίησε τοῦτο, καὶ ἐθανάτωσε καὶ τοῦτον. 11 εἶπε δὲ ᾿Ιούδας Θάμαρ τῇ νύμφῃ αὐτοῦ· κάθου χήρα ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ πατρός σου ἕως μέγας γένηται Σηλὼμ ὁ υἱός μου. εἶπε γάρ· μή ποτε ἀποθάνῃ καὶ οὗτος, ὥσπερ καὶ οἱ ἀδελφοὶ αὐτοῦ. ἀπελθοῦσα δὲ Θάμαρ ἐκάθητο ἐν τῷ οἴκῳ τοῦ πατρὸς αὐτῆς. 12 ᾿Επληθύνθησαν δὲ αἱ ἡμέραι καὶ ἀπέθανε Σαυὰ ἡ γυνὴ ᾿Ιούδα· καὶ παρακληθεὶς ᾿Ιούδας ἀνέβη ἐπὶ τοὺς κείροντας τά πρόβατα αὐτοῦ, αὐτὸς
καὶ Εἰρὰς ὁ ποιμὴν αὐτοῦ ὁ ᾿Οδολλαμίτης εἰς Θαμνά. 13 καὶ ἀπηγγέλη Θάμαρ τῇ νύμφῃ αὐτοῦ λέγοντες· ἰδοὺ ὁ πενθερός σου ἀναβαίνει εἰς Θαμνὰ κεῖραι τὰ πρόβατα αὐτοῦ. 14 καὶ περιελομένη τὰ ἱμάτια τῆς χηρεύσεως ἀφ᾿ ἑαυτῆς, περιεβάλετο θέριστρον καὶ ἐκαλλωπίσατο καὶ ἐκάθισε πρὸς ταῖς πύλαις Αἰνάν, ἥ ἐστιν ἐν παρόδῳ Θαμνά· εἶδε γὰρ ὅτι μέγας γέγονε Σηλώμ, αὐτὸς δὲ οὐκ ἔδωκεν αὐτὴν αὐτῷ γυναῖκα. 15 καὶ ἰδὼν αὐτὴν ᾿Ιούδας ἔδοξεν αὐτὴν πόρνην εἶναι· κατεκαλύψατο γὰρ τὸ πρόσωπον αὐτῆς, καὶ οὐκ ἐπέγνω αὐτήν. 16 ἐξέκλινε δὲ πρὸς αὐτὴν τὴν ὁδὸν καὶ εἶπεν αὐτῇ· ἔασόν με εἰσελθεῖν πρὸς σέ· οὐ γὰρ ἔγνω ὅτι νύμφη αὐτοῦ ἐστίν. ἡ δὲ εἶπε· τί μοι δώσεις, ἐὰν εἰσέλθῃς πρός με; 17 ὁ δὲ εἶπεν· ἐγώ σοι ἀποστελῶ ἔριφον αἰγῶν ἐκ τῶν προβάτων μου, ἡ δὲ εἶπεν· ἐὰν δῷς μοι ἀρραβῶνα, ἕως τοῦ ἀποστεῖλαί σε. 18 ὁ
δὲ εἶπε· τίνα τὸν ἀρραβῶνά σοι δώσω; ἡ δὲ εἶπε· τὸν δακτύλιόν σου καὶ τὸν ὁρμίσκον, καὶ τὴν ράβδον τὴν ἐν τῇ χειρί σου. καὶ ἔδωκεν αὐτῇ καὶ εἰσῆλθε πρὸς αὐτήν, καὶ ἐν γαστρὶ ἔλαβεν ἐξ αὐτοῦ. 19 καὶ ἀναστᾶσα ἀπῆλθε καὶ περιείλετο τὸ θέριστρον αὐτῆς ἀφ᾿ ἑαυτῆς καὶ ἐνεδύσατο τὰ ἱμάτια τῆς χηρεύσεως αὐτῆς. 20 ἀπέστειλε δὲ ᾿Ιούδας τὸν ἔριφον ἐξ αἰγῶν ἐν χειρὶ τοῦ ποιμένος αὐτοῦ τοῦ ᾿Οδολλαμίτου κομίσασθαι παρὰ τῆς γυναικὸς τὸν ἀρραβῶνα, καὶ οὐχ εὗρεν αὐτήν. 21 ἐπηρώτησε δὲ τοὺς ἄνδρας τοὺς ἐκ τοῦ τόπου· ποῦ ἐστιν ἡ πόρνη ἡ γενομένη ἐν Αἰνὰν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ; καὶ εἶπαν· οὐκ ἦν ἐνταῦθα πόρνη. 22 καὶ ἀπεστράφη πρὸς ᾿Ιούδαν καὶ εἶπεν· οὐχ εὗρον, καὶ οἱ ἄνθρωποι οἱ ἐκ τοῦ τόπου λέγουσι μὴ εἶναι ὧδε πόρνην. 23 εἶπε δὲ ᾿Ιούδας· ἐχέτω αὐτά, ἀλλὰ μή ποτε καταγελασθῶμεν· ἐγὼ μὲν ἀπέσταλκα τὸν ἔριφον τοῦτον,
σὺ δὲ οὐχ εὕρηκας. 24 ᾿Εγένετο δὲ μετὰ τρίμηνον ἀνηγγέλη τῷ ᾿Ιούδᾳ λέγοντες· ἐκπεπόρνευκε Θάμαρ ἡ νύμφη σου καὶ ἰδοὺ ἐν γαστρὶ ἔχει ἐκ πορνείας. εἶπε δὲ ᾿Ιούδας· ἐξαγάγετε αὐτήν, καὶ κατακαυθήτω. 25 αὐτὴ δὲ ἀγομένη ἀπέστειλε πρὸς τὸν πενθερὸν αὐτῆς λέγουσα· ἐκ τοῦ ἀνθρώπου, οὗτινος ταῦτά ἐστιν, ἐγὼ ἐν γαστρὶ ἔχω. καὶ εἶπεν· ἐπίγνωθι, τίνος ὁ δακτύλιος καὶ
ὁ ὁρμίσκος καὶ ἡ ράβδος αὕτη. 26 ἐπέγνω δὲ ᾿Ιούδας καὶ εἶπε· δεδικαίωται Θάμαρ ἢ ἐγώ, οὗ ἕνεκεν οὐκ ἔδωκα αὐτὴν Σηλὼν τῷ υἱῷ μου. καὶ οὐ προσέθετο ἔτι τοῦ γνῶναι αὐτήν. 27 ᾿Εγένετο δὲ ἡνίκα ἔτικτε, καὶ τῇδε ἦν δίδυμα ἐν τῇ γαστρὶ αὐτῆς. 28 ἐγένετο δὲ ἐν τῷ τίκτειν αὐτήν, ὁ εἷς προεξήνεγκε τὴν χεῖρα· λαβοῦσα δὲ ἡ μαῖα ἔδησεν ἐπί τὴν χεῖρα αὐτοῦ κόκκινον λέγουσα· οὗτος ἐξελεύσεται πρότερος. 29 ὡς δὲ ἐπισυνήγαγε τὴν χεῖρα, καὶ εὐθὺς ἐξῆλθεν ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ. ἡ δὲ εἶπε· τί διεκόπη διὰ σὲ φραγμός; καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Φαρές. 30 καί μετὰ τοῦτο ἐξῆλθεν ὁ ἀδελφὸς αὐτοῦ, ἐφ᾿ ᾧ ἦν ἐπὶ τῇ χειρὶ αὐτοῦ τὸ κόκκινον· καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ζαρά.

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ.ΒΙΒΛΙΟ:ΓΕΝΕΣΙΣ.38.
-Εγενετο δε ο Ιουδας ο Αυναν και η Θαμαρ-
[μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

Εγινε κατα εκεινο τον καιρο,κατεβηκε ο Ιουδας απο τα αδελφια του και εφθασε σε καποιον
ανθρωπον Οδολλαμιτην,με το ονομα Ειρας,και εκει ο Ιουδας ειδε τη θυγατερα ενος ανθρω-
που Χαναναιου,με το ονομα Σαυα,την πηρε και εισηρθε σε αυτην,και αφου συνελλαβε γεν-
νησε γιο και καλεσε το ονομα του Ηρ,και  αφου συνελλαβε γεννησε γιο παλι και καλεσε το
ονομα του Αυναν,και επιπλεον γεννησε γιο και καλεσε το ονομα του Σηλωμ,αυτη δε ηταν
στη Χασβι,οταν τα γεννησε,και πηρε ο Ιουδας γυναικα στον Ηρ τον πρωτοτοκον του,με το ονο-
Θαμαρ,εγινε δε ο Ηρ ο πρωτοτοκος του Ιουδα πονηρος εναντι του Κυριου,και τον σκοτωσε
ο Θεος,ειπε ο Ιουδας στον Αυναν:εισελθε στη γυναικα του αδελφου σου  και γαμπρεσου την
και αναστησε το σπερμα στον αδελφο σου,γνωριζοντας δε ο Αυναν οτι δεν θα ηταν δικο του
το σπερμα το οποιο θα γεννιονταν οταν θα εισηρχετο στη γυναικα του αδελφου του,εξω εχυνε
πανω στη γη για να μη δωσει σπερμα στον αδελφο του,πονηρο δε αυτο φανηκε εναντι του
Θεου, οτι εκανε αυτο,και τον θανατωσε και αυτον,ειπε δε ο Ιουδας στη Θαμαρ τη νυφη του:
καθησε χηρα μεσα στο σπιτι του πατερα σου εως οτου μεγαλος να γινει ο Σηλωμ ο γιος μου,
γιατι ειπε,μη καποτε πεθανει και αυτος,οπως και οι αδελφοι του,αφου εφυγε η Θαμαρ καθον-
ταν μεσα στο σπιτι του πατερα της,πληθυνθηκε ο αριθμος των ημερων και πεθανε η Σαυα
η γυναικα του Ιουδα,και οταν προσκληθηκε ο Ιουδας ανεβηκε σε αυτους που κουρευαν τα
προβατα του,αυτος και ο Ειρας ο βοσκος του ο Οδολλαμιτης στη Θαμνα,και αναγγελθηκε
στη Θαμαρ τη νυφη του λεγοντες:ιδου ο πενθερος σου ανεβαινει στη Θαμνα να κουρεψει
τα προβατα του,και βγαζοντας τα ρουχα της χηρειας απο πανω της,καλυφθηκε με πεπλο και
καλλωπισθηκε και καθησε μπροστα στις πυλες της Αιναν,που ειναι στο δρομο προς τη Θαμνα,
γιατι ειδε οτι μεγαλος ειχε γινει ο Σηλωμ,κι αυτος δεν την εδωσε σε αυτον γυναικα,και βλεπον-
τας την ο Ιουδας την νομισε πορνη οτι ειναι,γιατι ειχε κατακαλυψει το προσωπο της και δεν την
αναγνωρισε,εστρεψε προς αυτον το δρομο και ειπε σε αυτη:αφησε με να εισερθω σε σενα,γιατι
δεν γνωριζε οτι η νυφη του ηταν,αυτη δε του ειπε:τι σε μενα θα δωσεις,αν εισερθεις σε μενα,
αυτος δε ειπε:εγω σε σενα θα στειλω κατσικι γιδιων απο τα προβατα μου,αυτη δε ειπε:αν δω-
σεις σε μενα αρραβωνα,εως οτου εσυ το στειλεις,αυτος δε ειπε:τι αρραβωνα σε σενα να δωσω;
αυτη δε ειπε:το δαχτυλιδι σου και το μικρο περιδεραιο,και την ραβδο αυτην στο χερι σου,και
εδωσε σε αυτη και εισηρθε σε αυτη και στη κοιλια συνελλαβε απο αυτον,και αφου σηκωθηκε
αναχωρησε και εβγαλε το πεπλο της απο πανω της και ντυθηκε τα ρουχα της χηρειας της,εστει-
δε ο Ιουδας το κατσικι απο τα γιδια με το χερι του βοσκου του του Οδολλαμιτου και να φερει
πισω απο την γυναικα τον αρραβωνα,και δεν την βρηκε,ρωτησε δε τους ανδρες του τοπου:
που ειναι η πορνη που βρισκονταν στην Αιναν στον δρομο,και ειπαν:δεν ειναι εδω πορνη,και
επεστρεψε προς τον Ιουδα και ειπε:δεν την βρηκα,και οι ανθρωποι του τοπου λενε πως δεν
ειναι εκει πορνη,ειπε δε ο Ιουδας:ας τα εχει,αλλα μη ποτε γινουμε καταγελαστοι,εγω μεν της
εστειλα το κατσικι αυτο,συ δε δεν την βρηκες.Αφου εγινε ενα τριμηνο αναγγελθηκε στον Ιουδα
λεγοντες:εχει εκπορνευτει η Θαμαρ η νυφη σου και ιδου στη κοιλια εχει απο πορνεια,ειπε δε ο
Ιουδας:εξω συρτε την,και ας κατακαφθει,αυτη δε οταν οδηγουνταν τα εστειλε στον πενθερον
της λεγοντας:απο τον ανθρωπο,του οποιου αυτα ειναι,εγω στη κοιλια εχω,και ειπε:μαθε,ποια-
νου το δαχτυλιδι και το μικρο περιδεραιο και η ραβδος αυτη,καταλαβε δε ο Ιουδας και ειπε:
εχει δικαιωθει η Θαμαρ παρα εγω,διοτι δεν την εδωσα στον Σηλων τον γιο μου,και δεν διατε-
θηκε παλι να την γνωρισει.Οταν δε εγινε να γεννησει, και μπλεγμενα ηταν διδυμα στην κοιλια
της,εγινε δε οταν γεννουσε αυτη,ο ενας προεβαλε το χερι,πιανοντας το δε η μαμη εδεσε στο
χερι του κοκκινο λεγοντας:αυτος θα βγει εξω πιο πρωτος,καθως δε μαζεψε το χερι,και αμεσως
βγηκε ο αδελφος του,η δε ειπε:οτι κοπηκε για σε ο φραγμος,και εκαλεσε το ονομα του Φαρες,
και μετα απο αυτο βγηκε ο αδελφος του,οπου σε αυτον ηταν στο χερι του το κοκκινο,και καλε-
σε το ονομα του Ζαρα
.
.
.


Ο Λωτ και η καταστροφη των Σοδομων και Γομορρων


Ο Λωτ και οι κόρες του του Jan Van Vilet (1622 – 1666)

ΠΑΛΑΙΑ ΔΙΑΘΗΚΗ.ΓΕΝΕΣΙΣ 19.
ΣΟΔΟΜΑ ΚΑΙ ΓΟΜΟΡΡΑ ,Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ [A Reality Story]
[μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

 Ἦλθον δὲ οἱ δύο ἄγγελοι εἰς Σόδομα ἑσπέρας· Λὼτ δὲ ἐκάθητο παρὰ τὴν πύλην Σοδόμων.
ἰδὼν δὲ Λώτ, ἐξανέστη εἰς συνάντησιν αὐτοῖς καὶ προσεκύνησε τῷ προσώπῳ ἐπὶ τὴν γῆν.
καὶ εἶπεν· ἰδοὺ κύριοι, ἐκκλίνατε εἰς τὸν οἶκον τοῦ παιδὸς ὑμῶν καὶ καταλύσατε καὶ νίψασθε
τοὺς πόδας ὑμῶν, καὶ ὀρθρίσαντες ἀπελεύσεσθε εἰς τὴν ὁδὸν ὑμῶν. καὶ εἶπαν· οὐχί, ἀλλ᾿ ἐν
τῇ πλατείᾳ καταλύσομεν.καὶ κατεβιάζετο αὐτούς, καὶ ἐξέκλιναν πρὸς αὐτὸν καὶ εἰσῆλθον εἰς
τὸν οἶκον αὐτοῦ. καὶ ἐποίησεν αὐτοῖς πότον, καὶ ἀζύμους ἔπεψεν αὐτοῖς, καὶ ἔφαγον.
πρὸ τοῦ κοιμηθῆναι δέ, οἱ ἄνδρες τῆς πόλεως οἱ Σοδομῖται περικύκλωσαν τὴν οἰκίαν ἀπὸ
νεανίσκου ἕως πρεσβυτέρου, ἅπας ὁ λαὸς ἅμα. καὶ ἐξεκαλοῦντο τὸν Λὼτ καὶ ἔλεγον πρὸς
αὐτόν· ποῦ εἰσιν οἱ ἄνδρες οἱ εἰσελθόντες πρὸς σὲ τὴν νύκτα; ἐξάγαγε αὐτοὺς πρὸς ἡμᾶς,
 ἵνα συγγενώμεθα αὐτοῖς. ἐξῆλθε δὲ Λὼτ πρὸς αὐτοὺς πρὸς τὸ πρόθυρον, τὴν δὲ θύραν
προσέῳξεν ὀπίσω αὐτοῦ. εἶπε δὲ πρὸς αὐτούς· μηδαμῶς ἀδελφοί, μὴ πονηρεύσησθε.
εἰσὶ δέ μοι δύο θυγατέρες, αἳ οὐκ ἔγνωσαν ἄνδρα· ἐξάξω αὐτὰς πρὸς ὑμᾶς, καὶ χρᾶσθε αὐταῖς,
καθὰ ἂν ἀρέσκῃ ὑμῖν· μόνον εἰς τοὺς ἄνδρας τούτους μὴ ποιήσητε ἄδικον, οὗ εἵνεκεν εἰσῆλθον
ὑπὸ τὴν σκέπην τῶν δοκῶν μου.εἶπαν δὲ αὐτῷ· ἀπόστα ἐκεῖ. εἰσῆλθες παροικεῖν· μὴ καὶ κρίσιν
κρίνειν; νῦν οὖν σὲ κακώσωμεν μᾶλλον ἢ ἐκείνους. καὶ παρεβιάζοντο τὸν ἄνδρα τὸν Λὼτ
σφόδρα. καὶ ἤγγισαν συντρίψαι τὴν θύραν.ἐκτείναντες δὲ οἱ ἄνδρες τὰς χεῖρας εἰσεσπάσαντο
τὸν Λὼτ πρὸς ἑαυτοὺς εἰς τὸν οἶκον, καὶ τὴν θύραν τοῦ οἴκου ἀπέκλεισαν·
τοὺς δὲ ἄνδρας τοὺς ὄντας ἐπὶ τῆς θύρας τοῦ οἴκου ἐπάταξαν ἐν ἀορασίᾳ ἀπὸ μικροῦ ἕως
μεγάλου, καὶ παρελύθησαν ζητοῦντες τὴν θύραν.
Εἶπαν δὲ οἱ ἄνδρες πρὸς Λώτ· εἰσί σοι ὧδε γαμβροὶ ἢ υἱοὶ ἢ θυγατέρες; ἢ εἴτις σοι ἄλλος ἐστὶν
ἐν τῇ πόλει, ἐξάγαγε ἐκ τοῦ τόπου τούτου· ὅτι ἡμεῖς ἀπόλλυμεν τὸν τόπον τοῦτον, ὅτι ὑψώθη
ἡ κραυγὴ αὐτῶν ἔναντι Κυρίου, καὶ ἀπέστειλεν ἡμᾶς Κύριος ἐκτρίψαι αὐτήν.
ἐξῆλθε δὲ Λὼτ καὶ ἐλάλησε πρὸς τοὺς γαμβροὺς αὐτοῦ τοὺς εἰληφότας τὰς θυγατέρας αὐτοῦ
καὶ εἶπεν· ἀνάστητε καὶ ἐξέλθετε ἐκ τοῦ τόπου τούτου, ὅτι ἐκτρίβει Κύριος τὴν πόλιν. ἔδοξε δὲ
γελοιάζειν ἐναντίον τῶν γαμβρῶν αὐτοῦ.
ἡνίκα δὲ ὄρθρος ἐγίνετο, ἐσπούδαζον οἱ ἄγγελοι τὸν Λὼτ λέγοντες· ἀναστὰς λάβε τὴν γυναῖκά
σου καὶ τὰς δύο θυγατέρας σου, ἃς ἔχεις, καὶ ἔξελθε, ἵνα μὴ καὶ σὺ συναπόλῃ ταῖς ἀνομίαις τῆς
πόλεως.καὶ ἐταράχθησαν· καὶ ἐκράτησαν οἱ ἄγγελοι τῆς χειρὸς αὐτοῦ καὶ τῆς χειρὸς τῆς
γυναικὸς αὐτοῦ καὶ τῶν χειρῶν τῶν δύο θυγατέρων αὐτοῦ, ἐν τῷ φείσασθαι Κύριον αὐτοῦ.
καὶ ἐγένετο, ἡνίκα ἐξήγαγον αὐτοὺς ἔξω καὶ εἶπαν· σῴζων σῷζε τὴν σεαυτοῦ ψυχήν· μὴ
περιβλέψῃ εἰς τὰ ὀπίσω, μηδὲ στῇς ἐν πάσῃ τῇ περιχώρῳ· εἰς τὸ ὄρος σῴζου, μήποτε
συμπαραληφθῇς.
εἶπε δὲ Λὼτ πρὸς αὐτούς· δέομαι κύριε, ἐπειδὴ εὗρεν ὁ παῖς σου ἔλεος ἐναντίον σου καὶ
ἐμεγάλυνας τὴν δικαιοσύνην σου, ὃ ποιεῖς ἐπ᾿ ἐμὲ τοῦ ζῆν τὴν ψυχήν μου, ἐγὼ δὲ οὐ
δυνήσομαι διασωθῆναι εἰς τὸ ὄρος, μήποτε καταλάβῃ με τὰ κακὰ καὶ ἀποθάνω.
ἰδοὺ ἡ πόλις αὕτη ἐγγὺς τοῦ καταφυγεῖν με ἐκεῖ, ἥ ἐστι μικρά, καὶ ἐκεῖ διασωθήσομαι· οὐ
μικρά ἐστι; καὶ ζήσεται ἡ ψυχή μου ἕνεκέν σου.
καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἰδοὺ ἐθαύμασά σου τὸ πρόσωπον καὶ ἐπὶ τῷ ῥήματι τούτῳ τοῦ μὴ καταστρέψαι
τὴν πόλιν, περὶ ἧς ἐλάλησας· σπεῦσον οὖν τοῦ σωθῆναι ἐκεῖ· οὐ γὰρ δυνήσομαι ποιῆσαι
πρᾶγμα, ἕως τοῦ ἐλθεῖν σε ἐκεῖ. διὰ τοῦτο ἐκάλεσε τὸ ὄνομα τῆς πόλεως ἐκείνης Σηγώρ.
ὁ ἥλιος ἐξῆλθεν ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ Λὼτ εἰσῆλθεν εἰς Σηγώρ,
  καὶ Κύριος ἔβρεξεν ἐπὶ Σόδομα καὶ Γόμοῤῥα θεῖον, καὶ πῦρ παρὰ Κυρίου ἐξ οὐρανοῦ
καὶ κατέστρεψε τὰς πόλεις ταύτας καὶ πᾶσαν τὴν περίχωρον καὶ πάντας τοὺς κατοικοῦντας
ἐν ταῖς πόλεσι καὶ τὰ ἀνατέλλοντα ἐκ τῆς γῆς.
καὶ ἐπέβλεψεν ἡ γυνὴ αὐτοῦ εἰς τὰ ὀπίσω καὶ ἐγένετο στήλη ἁλός.
 Ὤρθρισε δὲ Ἁβραὰμ τῷ πρωΐ εἰς τὸν τόπον, οὗ εἱστήκει ἐναντίον Κυρίου.
καὶ ἐπέβλεψεν ἐπὶ πρόσωπον Σοδόμων καὶ Γομόῤῥας καὶ ἐπὶ πρόσωπον τῆς περιχώρου καὶ
εἶδε, καὶ ἰδοὺ ἀνέβαινε φλὸξ ἐκ τῆς γῆς, ὡσεὶ ἀτμὶς καμίνου.
καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ἐκτρίψαι Κύριον πάσας τὰς πόλεις τῆς περιοίκου, ἐμνήσθη ὁ Θεὸς τοῦ
Ἁβραὰμ καὶ ἐξαπέστειλε τὸν Λὼτ ἐκ μέσου τῆς καταστροφῆς, ἐν τῷ καταστρέψαι Κύριον
τὰς πόλεις, ἐν αἷς κατῴκει ἐν αὐταῖς Λώτ.
Ἀνέβη δὲ Λὼτ ἐκ Σηγὼρ καὶ ἐκάθητο ἐν τῷ ὄρει αὐτὸς καὶ αἱ δύο θυγατέρες αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ·
ἐφοβήθη γὰρ κατοικῆσαι ἐν Σηγώρ. καὶ κατῴκησεν ἐν τῷ σπηλαίῳ, αὐτὸς καὶ αἱ δύο θυγατέρες
αὐτοῦ μετ᾿ αὐτοῦ.
εἶπε δὲ ἡ πρεσβυτέρα πρὸς τὴν νεωτέραν· ὁ πατὴρ ἡμῶν πρεσβύτερος, καὶ οὐδείς ἐστιν ἐπὶ τῆς
γῆς, ὃς εἰσελεύσεται πρὸς ἡμᾶς, ὡς καθήκει πάσῃ τῇ γῇ· δεῦρο καὶ ποτίσωμεν τὸν πατέρα ἡμῶν
οἶνον καὶ κοιμηθῶμεν μετ᾿ αὐτοῦ καὶ ἐξαναστήσωμεν ἐκ τοῦ πατρὸς ἡμῶν σπέρμα.
ἐπότισαν δὲ τὸν πατέρα αὐτῶν οἶνον ἐν τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ, καὶ εἰσελθοῦσα ἡ πρεσβυτέρα
ἐκοιμήθη μετὰ τοῦ πατρὸς αὐτῆς ἐν τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ, καὶ οὐκ ᾔδει ἐν τῷ κοιμηθῆναι αὐτὸν καὶ
ἐν τῷ ἀναστῆναι.
ἐγένετο δὲ ἐν τῇ ἐπαύριον καὶ εἶπεν ἡ πρεσβυτέρα πρὸς τὴν νεωτέραν· ἰδοὺ ἐκοιμήθην χθὲς
μετὰ τοῦ πατρὸς ἡμῶν· ποτίσωμεν αὐτὸν οἶνον καὶ ἐν τῇ νυκτὶ ταύτῃ, καὶ εἰσελθοῦσα
κοιμήθητι μετ᾿ αὐτοῦ, καὶ ἐξαναστήσωμεν ἐκ τοῦ πατρὸς ἡμῶν σπέρμα.
ἐπότισαν δὲ καὶ ἐν τῇ νυκτὶ ἐκείνῃ τὸν πατέρα αὐτῶν οἶνον, καὶ εἰσελθοῦσα ἡ νεωτέρα
ἐκοιμήθη μετὰ τοῦ πατρὸς αὐτῆς, καὶ οὐκ ᾔδει ἐν τῷ κοιμηθῆναι αὐτὸν καὶ ἀναστῆναι.
 καὶ συνέλαβον αἱ δύο θυγατέρες Λὼτ ἐκ τοῦ πατρὸς αὐτῶν.
καὶ ἔτεκεν ἡ πρεσβυτέρα υἱὸν καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Μωὰβ λέγουσα· ἐκ τοῦ πατρός μου·
οὗτος πατὴρ Μωαβιτῶν ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας.
ἔτεκε δὲ καὶ ἡ νεωτέρα υἱὸν καὶ ἐκάλεσε τὸ ὄνομα αὐτοῦ Ἀμμάν, λέγουσα· υἱὸς γένους μου·
οὗτος πατὴρ Ἀμμανιτῶν ἕως τῆς σήμερον ἡμέρας.
.
.
[μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

Ηρθαν οι δυο αγγελοι στα Σοδομα βραδυ,ο Λωτ καθονταν κοντα στην πυλη των Σοδομων,
βλεπωντας τους ο Λωτ,σηκωθηκε σε συναντηση τους και τους προσκυνησε με το προσωπο
προς τη γη και ειπε:να κυριοι,παρεκλινετε προς το σπιτι του δουλου σας και να καταλυσετε
εκει και να νιψετε τα ποδια σας και με τον ορθο να φυγετε προς τον δρομο σας,και ειπαν:οχι,
αλλα στη πλατεια θα καταλυσουμε,
και τους πιεζε,και παρεκλιναν προς αυτον και μπηκαν μεσα στο σπιτι του και εκανε σ'αυτους
ποτο,και αζυμους εψησε,και εφαγαν.
πριν να κοιμηθουν,οι ανδρες της πολης οι Σοδομιτες περικυκλωσαν το σπιτι απο νεανισκος
εως πρεσβυτερος,ολος ο λαος μαζι.και απο εξω καλουσαν τον Λωτ και ελεγαν προς αυτον:
που ειναι οι ανδρες που μπηκαν σε σε τη νυχτα;βγαλτε τους εξω σε μας,για να συμβρεθουμε
με αυτους.βγηκε ο Λωτ εξω σε αυτους στο προθυρο,τη πορτα δε ανοιξε πισω του.
ειπε σε αυτους:καθολου αδελφοι,μην πονηρευεσθε.ειναι σε με δυο θυγατερες,οι οποιες
δεν γνωρισαν ανδρα,εξω θα βγαλω αυτες σε σας,και χρησιμοποιηστε αυτες,καθως θα σας αρε-
σει,μονο στους ανδρες τουτους μη κανετε αδικο,ενεκα που μπηκαν μεσα κατω απο τη σκεπη
των δοκων μου.
ειπαν δε σ'αυτον:παραμερα απο εκει.μεσα εδω ηρθες ως παροικος,μηπως και κριση θα κρινεις;
τωρα λοιπον σε θα κακοποιησουμε μαλλον παρα εκεινους,και πιεζαν βιαια τον ανδρα τον Λωτ
σφοδρα,και πλησιασαν να συντριψουν τη πορτα.τεντωντας δε οι ανδρες τα χερια αποσπασαν
τον Λωτ προς τους εαυτους των μεσα στο σπιτι και τη πορτα του σπιτιου αποκλεισαν.τους δε
ανδρες που ηταν στη πορτα του σπιτιου τιμωρησαν με τυφλωση απο μικρον εως μεγαλον,και
παρελυσαν ψαχνωντας τη πορτα.
ειπαν δε οι ανδρες προς τον Λωτ:ειναι σε σε εδω γαμβροι η' γιοι η' θυγατερες;η' εαν καποιος
σε σε αλλος ειναι μεσα στη πολη,βγαλε εξω απο τον τοπο τουτο διοτι εμεις αφανιζουμε τον
τοπο τουτο,διοτι υψωθηκε η κραυγη αυτων εναντι του Κυριου και απεστειλε εμας ο Κυριος
να ξετριψουμε αυτην.
βγηκε δε ο Λωτ εξω και φωναξε προς τους γαμβρους τους που ειχαν παρει τις θυγατερες του
και ειπε:σηκωθητε πανω και βγητε εξω απο τον τοπο τουτο,διοτι θα ξετριψει ο Κυριος τη
πολη.νομισθηκε δε πως αστειευονταν κατα των γαμβρων του.
οταν δε ορθρος εγινε,παρακινουσαν οι αγγελοι τον Λωτ λεγοντας:σηκω πανω και παρε τη γυ-
ναικα σου και τις δυο θυγατερες σου,τις οποιες εχεις,και βγες εξω,για να μη και συ αφανισθεις
μαζι με τις ανομιες της πολης και ταραχθηκαν.και κρατησαν οι αγγελοι το χερι αυτου και το χερι
της γυναικας αυτου και τα χερια των δυο θυγατερων αυτου,σε αυτον ευσπλαχνισθηκε ο Κυριος
αυτου. και εγινε,οταν εβγαλαν αυτους εξω και ειπαν:σωζων σωσε την δικια σου ψυχη,ουτε να
στραφεις να κοιταξεις προς τα πισω,μητε να σταθεις σε ολη την περιχωρα,στο ορος σωσου,
μη ποτε συμπεριληφθεις.
ειπε δε Λωτ προς αυτους:κανω δεηση κυριε,επειδη βρηκε ο δουλος σου ελεος ενωπιων σου
και εμεγαλυνες την δικαιοσυνη σου,το οποιο κανεις για εμε του να ζεις την ψυχη μου,εγω δε
δεν θα δυνηθω να διασωθω στο ορος,μη ποτε με καταλαβει το κακο και πεθανω.να η πολη
αυτη κοντα του να καταφυγω εκει,η οποια ειναι μικρη,και εκει να διασωθω.δεν ειναι μικρη;
και θα ζησει η ψυχη μου ενεκα εσενα.
και ειπε σε αυτον:να εθαυμασα το προσωπον σου και στο λογο τουτο του να μη καταστρεψω
την πολη,περι της οποιας μιλησες.σπευσε λοιπον για να σωθεις εκει.γιατι δεν θα δυνηθω να
κανω πραγμα,εως του να ελθεις συ εκει,για τουτο καλεσε το ονομα της πολης εκεινης Σηγωρ.
ο ηλιος βγηκε εξω πανω στη γη,και ο Λωτ μπηκε μεσα στη Σηγωρ,και ο Κυριος εβρεξε πανω
στα Σοδομα και Γομορρα θειο,και φωτια απο του Κυριου εξ ουρανου και κατεστρεψε τις πολεις
τουτες και πασα την περιχωρο και παντες τους κατοικουντες στις πολεις και τα αναβλαστενοντα
απο τη γη.και κοιταξε η γυναικα αυτου προς τα πισω και εγινε στηλη αλατος.
ορθον σηκωθηκε δε ο Αβρααμ το πρωι στον τοπο,οπου στεκονταν ενωπιον του Κυριου.και
κοιταξε πανω στην επιφανεια των Σοδομων και της Γομορρας και πανω στην επιφανεια της
περιχωρας και ειδε,και να ανεβαινε φλογα απο τη γη,ωσαν ατμος απο καμινο.
και εγινε οταν ξετριψε ο Κυριος ολες τις πολεις της περιοχης,θυμηθηκε ο Θεος του Αβρραμ και
περα εδιωξε τον Λωτ απο  το κεντρο της καταστροφης,οταν καταστρεψε ο Κυριος τις πολεις,
στις οποιες κατοικουσε σε αυτες ο Λωτ. 
ανεβηκε δε ο Λωτ απο την Σηγωρ   και εκαθησε στο ορος αυτος και οι δυο θυγατερες αυτου
με αυτον,γιατι εφοβηθηκε να κατοικησει στη Σηγωρ,και κατωκησε στο σπηλαιο,αυτος και οι
θυγατερες αυτου με αυτον.
ειπε η πρεσβυτερα προς τη νεωτερη:ο πατερας μας πρεσβυτερος,και κανεις δεν ειναι πανω
στη γη,ο οποιος να εισελθει σε μας,καθως συνηθιζεται σε ολη τη γη.ελα και να ποτισουμε
τον πατερα μας κρασι και να κοιμηθουμε με αυτον και εξαναστησουμε απο τον πατερα μας
σπερμα .
εποτισαν δε τον πατερα αυτων κρασι μεσα στη νυχτα εκεινη,και εισελθουσα η πρεσβυτερα
εκοιμηθει  με τον πατερα αυτης μεσα στη νυχτα  εκεινη,και δεν καταλαβε ουτε οταν κοιμηθηκε
αυτον και οταν σηκωθηκε.
εγινε δε στην επομενη  και ειπε η πρεσβυτερα προς τη νεωτερη.να εκοιμηθηκα χθες με τον πα-
τερα μας.ας ποτισωμε αυτον κρασι  και μεσα στην νυχτα αυτη,και εισελθουσα κοιμησου με αυ-
τον,και εξαναστησουμε απο τον πατερα μας σπερμα .
εποτισαν δε και μεσα στη νυχτα εκεινη τον πατερα αυτων κρασι,και εισελθουσα η νεωτερη
εκοιμηθει με τον πατερα αυτης,και δεν καταλαβε ουτε οταν κοιμηθηκε αυτον και οταν σηκω-
θηκε.
και συνελαβαν οι δυο θυγατερες του Λωτ απο τον πατερα αυτων.
και γεννησε η πρεσβυτερα γιο και εκαλεσε το ονομα αυτου Μωαβ λεγοντας:απο τον πατερα
 μου.αυτος πατερας των Μωαβιτων εως την σημερον ημερα.
γεννησε δε και η νεωτερη γιο και εκαλεσε το ονομα αυτου Αμμαν λεγοντας:γιος του γενους
μου.αυτος πατερας των Αμμανιτων εως την σημερον ημερα.
.
.
.


Λουκιανος Εταιρικοι Διαλογοι-Αμπελις και Χρυσις-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Λουκιανός Εταιρικοὶ Διάλογοι-Ἀμπελὶς καὶ Χρυσίς
[Luciani Samosatensis Opera. Lucian. Karl Jacobitz. in aedibus B. G. Teubneri. Leipzig, 1896.]
[μεταφραση translation σχολια-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]
Ακολουθει

Ἀμπελίς
[1] [p. 299] ὅστις δέ, ὦ Χρυσί, μήτε ζηλοτυπεῖ μήτε ὀργίζεται μήτε ἐρράπισέ ποτε ἢ περιέκειρεν
ἢ τὰ ἱμάτια περιέσχισεν, ἔτι ἐραστὴς ἐκεῖνός ἐστιν;
Χρυσίς
οὐκοῦν ταῦτα μόνα ἐρῶντος, ὦ Ἀμπελί, δείγματα;
Ἀμπελίς
ναί, τοῦτ᾽ ἀνδρὸς θερμοῦ· ἐπεὶ τἆλλα, φιλήματα καὶ δάκρυα καὶ ὅρκοι καὶ τὸ πολλάκις ἥκειν
ἀρχομένου ἔρωτος σημεῖον καὶ φυομένου ἔτι· τὸ δὲ πῦρ ὅλον ἐκ τῆς ζηλοτυπίας ἐστίν. ὥστε
εἰ καὶ σέ, ὡς φής, ὁ Γοργίας ῥαπίζει καὶ ζηλοτυπεῖ, χρηστὰ ἔλπιζε καὶ εὔχου ἀεὶ τὰ αὐτὰ ποιεῖν.
Χρυσίς
τὰ αὐτά; τί λέγεις; ἀεὶ ῥαπίζειν με;
Ἀμπελίς
οὐχί, ἀλλ᾽ ἀνιᾶσθαι, εἰ μὴ πρὸς μόνον αὐτὸν [p. 251] βλέποις. ἐπεὶ εἰ μὴ ἐρᾷ γε, τί ἂν ἔτι
ὀργίζοιτο, εἰ σύ τινα ἕτερον ἐραστὴν ἔχεις;
Χρυσίς
ἀλλ᾽ οὐδὲ ἔχω ἔγωγε· ὁ δὲ μάτην ὑπέλαβε τὸν πλούσιόν μου ἐρᾶν, διότι ἄλλως ἐμνημόνευσά
ποτε αὐτοῦ.
Ἀμπελίς
[2] καὶ τοῦτο ἡδὺ τὸ ὑπὸ πλουσίων οἴεσθαι σπουδάζεσθαί σε· οὕτω γὰρ ἀνιάσεται μᾶλλον καὶ
φιλοτιμήσεται, ὡς μὴ ὑπερβάλοιντο αὐτὸν οἱ ἀντερασταί.
Χρυσίς
καὶ μὴν οὗτός γε μόνον ὀργίζεται καὶ ῥαπίζει, δίδωσι δὲ οὐδέν.
Ἀμπελίς
ἀλλὰ δώσει· ζηλότυποι γὰρ καὶ μάλιστα λυπηθήσονται.
Χρυσίς
οὐκ οἶδ᾽ ὅπως ῥαπίσματα λαμβάνειν βούλει με, ὦ Ἀμπελίδιον. [p. 300]
Ἀμπελίς
οὔκ, ἀλλ᾽. ὡς οἶμαι, μεγάλοι ἔρωτες γίγνονται, εἰ πύθοιτο ἀμελεῖσθαι, εἰ δὲ πιστεύσει μόνος
ἔχειν, ἀπομαραίνεταί πως ἡ ἐπιθυμία. ταῦτα λέγω πρὸς σὲ εἴκοσιν ὅλοις ἔτεσιν ἑταιρήσασα,
σὺ δὲ ὀκτωκαιδεκαέτις, οἶμαι, ἢ ἔλαττον οὖσα τυγχάνεις. εἰ βούλει δέ, καὶ διηγήσομαι ἃ
ἔπαθόν ποτε οὐ πάνυ πρὸ πολλῶν ἐτῶν· ἤρα μου Δημόφαντος ὁ δανειστὴς ὁ κατόπιν οἰκῶν
τῆς Ποικίλης. οὗτος οὐδεπώποτε πλέον τι πέντε δραχμῶν δέδωκε καὶ ἠξίου δεσπότης εἶναι.
ἤρα δέ, ὦ Χρυσί, ἐπιπόλαιόν τινα ἔρωτα οὔτε ὑποστένων οὔτε δακρύων οὔτε ἀωρὶ
παραγιγνόμενος ἐπὶ τὰς θύρας, ἀλλ᾽ αὐτὸ μόνον συνεκάθευδέ μοι ἐνίοτε, καὶ τοῦτο διὰ
μακροῦ. [3] ἐπειδὴ δὲ ἐλθόντα ποτὲ ἀπέκλεισα — Καλλίδης γὰρ ὁ γραφεὺς ἔνδον ἦν δέκα
δραχμὰς πεπομφώς — τὸ μὲν πρῶτον ἀπῆλθέ μοι λοιδορησάμενος· ἐπεὶ δὲ πολλαὶ μὲν διῆλθον
ἡμέραι, ἐγὼ δὲ οὐ προσέπεμπον, ὁ Καλλίδης δὲ ἔνδον ἦν αὖθις, ὑποθερμαινόμενος ἤδη τότε
ὁ Δημόφαντος καὶ αὐτὸς ἀναφλέγεται ἐς τὸ πρᾶγμα καὶ ἐπιστάς ποτε [p. 252] ἀνεῳγμένην
τηρήσας τὴν θύραν ἔκλαεν, ἔτυπτεν, ἠπείλει φονεύσειν, περιερρήγνυε τὴν ἐσθῆτα, ἅπαντα
ἐποίει, καὶ τέλος τάλαντον δοὺς μόνος εἶχεν ὀκτὼ ὅλους μῆνας. [p. 301] ἡ γυνὴ δὲ αὐτοῦ πρὸς
ἅπαντας ἔλεγεν ὡς ὑπὸ φαρμάκων ἐκμήναιμι αὐτόν. τὸ δὲ ἦν ἄρα ζηλοτυπία τὸ φάρμακον.
 ὥστε, ὦ Χρυσί, καὶ σὺ χρῶ ἐπὶ τὸν Γοργίαν τῷ αὐτῷ φαρμάκῳ· πλούσιος δὲ ὁ νεανίσκος ἔσται,
ἤν τι ὁ πατὴρ αὐτοῦ πάθῃ.
.
[μεταφραση translation σχολια-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]
.
Ἀμπελίς
οποιος,Χρυση,μητε ζηλευει,μητε νευριαζει,μητε ποτε ερριξε σφαλιαρες η' κουρεψε η' εσκισε
τα ρουχα,τοτ'ακομα εκεινος εραστης ειναι;
Χρυσίς
λοιπον μον'αυτα ειναι τ'ερωτευμενου,Αμπελη,οι αποδειξεις;
Ἀμπελίς
ναι,αυτα'ναι αντρα θερμου,γιατι τ'αλλα,φιληματα και δακρυα κι ορκοι και το πολυ πηγενελα
σημαδι ερωτα π'αρχιζει και που ακομη φυτρωνει,ολη η φωτια απ'τη ζηλια αναβει,ωστε,αν
και σενα,οπως λες,ο Γοργιας σου ριχνει σφαλιαρες και ζηλευει,αυτα χρησιμα να τα ελπιζεις
και παντοτε να ευχεσαι τα ιδια να κανει
Χρυσίς
τα ιδια;τι λες;,παντοτε να μου ριχνει σφαλιαρες;
Ἀμπελίς
οχι,αλλα να υποφερει,αν δεν κοιταζεις παρα μονο αυτον,γιατι βεβαια αν δεν ειν'ερωτευμενος,
γιατι να νευριασει,αν εσυ καποιον αλλον εραστη εχεις;
Χρυσίς
αλλ'εγω κανενα δεν εχω,αδικα δ'αυτος υποψιαστηκε τον πλουσιον πως ειν'ερωτευμενος μαζι
μου,γιατι αλλιως καποτε τον αναφερα
 Ἀμπελίς
κι αυτο καλο ειναι το να νομιζει πως με πλουσιους περνας την ωρα σου,γιατ'ετσι υποφερει
πιο πολυ και θα εξαγκαναστει να εκδηλωθει,ωστε να μην τον ξεπερασουν οι αντεραστες
Χρυσίς
κι αυτος μονο νευριαζει και ριχνει σφαλιαρες,διχως να δινει τιποτα
Ἀμπελίς
αλλα θα δωσει,γιατι ζηλευει και μαλιστα αν τον στεναχωρησεις
Χρυσίς
δεν καταλαβαινω για θελεις να τρωω σφαλιαρες,Αμπελιδακι
Ἀμπελίς
καθολου,αλλ'οπως νομιζω,οι μεγαλοι ερωτες γεννιουνται,αν πειστει πως δεν λογαριαζεται,
αν δε πιστεψει πως μονο αυτος σ'εχει,μαραινεται καπως η επιθυμια,αυτα σε σενα εγω τα λεω
π'ολοκληρα εικοσι χρονια ημουνα εταιρα,εσυ δε δεκαοκταχρονη,νομιζω,η' λιγοτερο πρεπει
να'σαι,κι αν θελεις θα σου διηγηθω αυτα που'παθα καποτε οχι πολυ πριν απο πολλα χρονια,
μ'ερωτευτηκε  ο Διοφαντος ο δανειστης αυτος που κατοικει πισω απ'την Ποικιλη,αυτος ουδε-
ποτε περισσοτερες απο πεντε δραχμες μου'χε δωσει κι αξιωνε προστατης να'ναι,ηταν ερωτευ-
μενος,Χρυση,μ'επιπολαιο κατα καποιο τροπο ερωτα ουτ'αναστεναζοντας ουτε δακρυζοντας
ουτε ξενυχτισμενος στη πορτα μου,αλλ'αυτο μονο καποιες φορες να κοιμαται μαζι μου κι αυτο
αραια και που,επειδη καποτε που'ρθε τον εκλεισα απεξω,-γιατι ο Καλλιδης ο ζωγραφος μεσα
ηταν δεκα δραχμες εχοντας στειλει-το πρωτον εφυγε βριζοντας με,επειδη δε πολλες περασαν
μερες,εγω δε δεν του μηνουσα,ο Καλλιδης δε παλι μεσα ηταν,ξαναμενος ηδη τοτε ο Δημο-
φαντος κι αυτος επιασε φωτια στο πραμα και παραφυλαγοντας καποτε ανοιγμενη βλεποντας
τη πορτα εκλαιγε,χτυπιονταν,απειλουσε να [με] σκοτωσει,ξεσκιζε το φορεμα[μου],τα παντα
 εκανε,και τελικα ταλαντο δινοντας μονος μ'ειχε οκτω ολοκληρους μηνες ,η δε γυναικα του
σ'ολους ελεγε  πως με φαρμακα τον ξετρελανα,γιατι η ζηλεια ηταν αυτο το φαρμακο,ωστε,
Χρυση,και συ να χρησιμοποιησεις πανω στον Γοργια το ιδιο φαρμακο,πλουσιος δε ο νεαρουλης
θα ειναι,αν κατι ο πατερας του παθει.
.
.
σχολια:
-Λουκιανος ο Σαμοσατευς[125-180 μ.Χ],ρητορας και σατιρικος συγγραφεας,Συρος,απο την πολη
Σαμοσατα πρωτευουσα της Κομμαγηνης στον ανω  Ευφρατη,εγραφε στην ελληνικη γλωσσα,
αττικιστης,σπουδασε ελληνικα και ρητορικη τεχνη στην Ιωνια,στην Αντιοχεια ασκησε την
δικανικη,στη Σμυρνη σπουδασε σοφιστικη,ταξιδευψε ως ρητορας στην Μικρα Ασια,στην
Ελλαδα,στην Ιταλια ,στην Γαλατια,σε ηλικια 40 χρονων στραφηκε στην φιλοσοφια,επηρεασθηκε
απο τη διδασκαλια του νεοπλατωνικου φιλοσοφου Νιγρινου,απο τους Επικουρειους και τους
Κυνικους φιλοσοφους,ενω αντιπαθουσε τους Στωικους,τους δογματισμους,τις ακραιες φιλοσο-
φικες διαμαχες,την επιτηδευμενη πομποδη γλωσσα,τη σοβαροφανεια,τον στομφο,τον υπερατ-
τικισμο[την αμετρη χρηση της Αττικης διακεκτου]και τα σοφισματα,το 165 μ.Χ ηρθε στην  στην
Αθηνα,γυρω στο 171 προσκληθηκε απο τον επαρχο  C. Calvisius Statianus να αναλαβει μια θεση
δικαστου στην Αιγυπτο,που πηρε τελος με την αποτυχια της επαναστασης του  C. Avidus
Cassius,οπου συμμετειχε και ο C. Calvisius Statianus ,το καλοκαιρι του  175 μ.Χ ο Λουκιανος
πιθανον να γυρισε στην Αθηνα
Φιλοσοφια:Τις ει;-
Λουκιανος:Παρρησιάδης Αληθίωνος του Ελεγξικλέους
Μισαλαζών ειμι και μισογόης και μισοψευδής και μισότυφος και μισώ παν το τοιουτώδες είδος
των μιαρών ανθρώπων
ο Λουκιανος επικρινει την κενοδοξια των φιλοσοφων,την διαφθορα των ηθων,την σχολαστικο-
τητα των γραμματικων ,τη δεισιδαιμονια και την μωρια των απλων ανθρωπων του λαου,επιδει-
κνυει σκεπτικισμο κατα της θρησκειας με τον ορθολογισμο,ειρωνευεται την μυθολογια με τις
υπερβολες της και απομυθοποιει ακομα και τον Ομηρο,
Τα εργα του Λουκιανου,82
Μελετες η' Επιδεικτικοι Λογοι:
Τυραννοκτόνος/Φάλαρις/Ἀποκηρυττόμενος/Μυίας ἐγκώμιον/Δίκη συμφώνων/Ἡρόδοτος ή
Ἀετίων/Ζεῦξις/Περὶ τοῦ οἴκου/Περὶ τοῦ ἐνυπνίου/Πρὸς τὸν εἰπόντα Προμηθεὺ εἶ ἐν λόγοις.
Διαλογοι:
Θεῶν διάλογοι/Προμηθεὺς ή Καύκασος/Ἐνάλιοι διάλογοιΝεκρικοί διάλογοι/Εταιρικοί διάλογοι
/Θεών εκκλησία/Κατάπλους/Χάρων ή Επισκοπούντες/Ἰκαρομένιππος ή Υπερνέφελος/Ζεὺς
τραγῳδός/Ζεὺς ἐλεγχόμενος/Δὶς κατηγορούμενος/Τίμων ή Μισάνθρωπος/Τὰ πρὸς Κρόνον/
Ποδάγρα, τραγωδια με υφος σατιρικο /
Νιγρίνος/Δημώνακτος βίος/Βίων πρᾶσις/Ἁλιεύς/Συμπόσιον ή Λαπίθαι/Περί παρασίτου, ότι
τέχνη η παρασιτική/Ἑρμότιμος/Κυνικός[;]/ Ἀνάχαρσις ή Περί γυμνασίων/Τόξαρις/Σκύθης/
Εἰκόνες/Ὑπὲρ τῶν εἰκόνων/
Ἑταιρικοι διαλογοι/
[ο Λουκιανος ως Λυκινος,προσωπο των διαλογων]/Ψευδοσοφιστής/Λεξιφάνης/Εὐνοῦχος/
Δραπέται/Φιλοψευδής
Επιστολαι:
Περὶ τῶν ἐν μισθῷ συνόντων/Ἀπολογία/Πῶς δεῖ ἱστορίαν συγγράφειν/Περὶ τῆς Περεγρίνου
τελευτῆς/Ἀλέξανδρος ή Ψευδόμαντις/Ῥητόρων διδάσκαλος/Ψευδολογιστής/Πρὸς τὸν
ἀπαίδευτον καὶ πολλὰ βιβλία ὠνούμενον.
Μυθιστορηματα:
Ἀληθὴς ἱστορία ή Ἀληθῆ διηγήματα[φανταστικο ταξιδι στη Σεληνη]/Λούκιος ή Όνος
Επιγραμματα:
40 επιγραμματα στην Παλατινη Ανθολογια[πολλα υπο αμφισβητηση]
Νοθα εργα:
[πληρης αμφισβητηση]/Αλκυών ή Περί μεταμορφώσεως/Δημοσθένους ἐγκώμιον/
Κυνικός/Μακρόβιοι/Περὶ ἀστρολογίας/Φιλόπατρις ή Διδασκόμενος/Χαρίδημος/
Ἔρωτες
[μερικη αμφισβητηση]/Περὶ θυσιῶν/Περὶ ὀρχήσεως/Ωκύπους κ.α
.
.
.


Παλλαδάς ο Αλεξανδρευς[365 μ.Χ-420 μ.χ]επιγραμματοποιος

Παλλαδάς ο Αλεξανδρευς Επιγραμματα-οι Πτωσεις του-
και
Χριστοδωρος Θηβαιος Κοπτιτης Επιγραμμα
[μεταφραση,σχολια translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

Παλλαδάς ο Αλεξανδρευς[365 μ.Χ-420 μ.χ]επιγραμματοποιος
γεννηθηκε στη Χαλκιδα και εζησε στην Αλεξανδρεια ως πτωχοδιδασκαλος γραμματικης
στο μεταιχμιο της πτωσης και του μαρασμου του Ελληνικου Πολιτισμου και της ανοδου και
κυριαρχιας της Χριστιανικης Θρησκειας,διωξεις Εθνικων απο τον Θεοδοσιο[αυτοκρατορας απο
379-395 μ.Χ]και απαγορευση της θρησκειας των απο τον Αρκαδιο[αυτοκρατορας απο 395-
408 μ.Χ],το 391 μ.Χ  η πυρποληση του Σεραπειου και της Βιβλιοθηκης,το 415 μ.Χ η στυγερη
 δολοφονια της Μαθηματικου και Νεοπλατωνικης Φιλοσοφου Υπατιας απο τον φανατισμενο
οχλο στην Αλεξανδρεια,το λιωσιμο των αγαλματων σε νομισματα,
ο Παλλαδάς ζουσε σε μονιμη πενια,φτωχεια,ετρωγε σε συσιτια,υποφερε απο τη δυστροπη
γυναικα του,την ανδρομαχην,πουλουσε για να βιοπορισθει ποιηματα του Καλλιμαχου και
του Πινδαρου.[μια ομοιοτητα με τον μεταγενεστερο βυζαντινο ποιητη Φτωχοπροδρομο ,
12ος αι. μ.Χ],εγραψε επιγραμματα,σατιριζε την αμαθεια,την μωρια,τους χριστιανους μονα-
χους,την απληστια της σαρκας,την υποκρισια,ενας πικρος μαρτυρας της πτωσης του Ελλη-
νισμου,ενας Μετεωρος[στα ακρα Ελληνισμου-Χριστιανισμου]
150 επιγραμματα του περιεχονται στην Παλατινη Ανθολογια
.
Παλλαδάς ο Αλεξανδρευς Επιγραμματα-οι Πτωσεις του-
[μεταφραση,σχολια translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

εἰµὶ πένης ἄνθρωπος, ἐλευθερίῃ δὲ συνοικῶ·
ὑβριστὴν πενίης πλοῦτον ἀποστρέφοµαι.

ειμαι πενης ανθρωπος,με την ελευθερια συγκατοικω.
τον υβριστη της πενιας πλουτο αποστρεφομαι.

φεύγετε τοὺς πλουτοῦντας, ἀναιδέας, οἰκοτυράννους,
µισοῦντας πενίην, µητέρα σωφροσύνας.

αποφευγετε τους πλουτουντας,τους αναιδεις,τους οικοτυραννους,
τους μισουντας την πενια,την μητερα της σωφροσυνης.

Ὢ τῆς μεγίστης τοῦ φθόνου πονηρίας∙
τὸν εὐτυχῆ μισεῖ τις, ὃν θεὸς φιλεῖ.
οὕτως ἀνόητοι τῷ φθόνῳ πλανώμεθα,
οὕτως ἑτοίμως μωρίᾳ δουλεύομεν.
Ἕλληνές ἐσμεν ἄνδρες ἐσποδωμένοι
νεκρῶν ἔχοντες ἐλπίδας τεθαμμένας∙
ἀνεστράφη γὰρ πάντα νῦν τὰ πράγματα.

Ω! μεγιστη πονηρια του φθονου.
τον ευτυχη καποιος μισει,π'ο θεος αγαπα.
ετσ'ανοητοι στον φθονο πλανιωμαστε,
ετσ'ετοιμοι στη μωρια δουλευουμε.
Ελληνες ειμαστε καμμενοι σε τεφρα
των νεκρων εχοντας τις πεθαμενες ελπιδες.
γιατι αναστραφηκαν ολα τωρα τα πραγματα.


Τέκνον Ἀναιδείης, ἀμαθέστατε, θρέμμα Μορίης,
 εἰπέ, τί βρενθύῃ μηδὲν ἐπιστάμενος;
ἐν μὲν γραμματικοῖς ὁ Πλατωνικός· ἂν δὲ Πλάτωνος
 δόγματά τις ζητῇ, γραμματικὸς σὺ πάλιν.
ἐξ ἑτέρου φεύγεις ἐπὶ θάτερον· οὔτε δὲ τέχνην
 οἶσθα γραμματικὴν οὔτε Πλατωνικὸς εἶ.

Τεκνο της Αναιδειας,αμαθεσταστε,θρεμμα της Μωριας,
πεσ'μου,γιατι αλλαζονευεσαι τιποτα γνωριζοντας;
στους γραμματικος ο Πλατωνικος,αν δε του Πλατωνα
τα δογματα καποιος ζητησει,γραμματικος εσυ παλι.
απ'το'να ξεφευγεις στ'αλλο.ουτε την τεχνη
ξερεις τη γραμματικη ουτε Πλατωνικος εισαι.

Ἦ μεγάλη παίδευσις ἐv ἀvθρώπoισι σιωπή:
μάρτυρα Πυθαγόραv τὸv σoφὸv αὐτὸv ἔχω,
ὃς λαλέειv εἰδὼς ἑτέρoυς ἐδίδασκε σιωπᾶv
φάρμακov ἡσυχίης ἐγκρατὲς εὑρόμεvoς.

η μεγαλη παιδεια στους ανθρωπους ειν'η σιωπη.
μαρτυρα τον Πυθαγορα τον σοφο τον ιδιο εχω,
που να μιλα ξερωντας τους αλλους διδασκε να σιωπουν
φαρμακο στην ησυχια να συγκρατιεσε βρισκοντας

Ο φθόνος οἰκτιρμοῦ κατὰ Πίνδαρον ἐστιν ἀμείνων·
οἱ βασκαινόμενοι λαμπρόν ἔχουσι βίον·
τοὺς δὲ λίαν ἀτυχεῖς οἰκτείρομεν. ἀλλά τις εἴην
μήτ᾽ἄγαν εὐδαίμων μήτ᾽ἐλεεινὸς ἐγώ.
ἡ μεσότης γὰρ ἄριστον, ἐπεὶ τὰ μὲν ἄκρα πέφυκεν
κινδύνους ἐπάγειν, ἔσχατα δ᾽ὕβριν ἔχει.

ο φθονος της λυπησης κατα τον ΠΙνδαρον ειναι καλλιτερος.
οι αβασκαμενοι λαμπρο εχουν βιο.
τους δε πολυ δυστυχεις λυπομαστε.αλλ'οσο για με να'μουν
μηδ'υπερβολικα ευδαιμων μηδ'ελεεινος εγω.
γιατι η μεση το αριστο,επειδη τ'ακρα απ'τη φυση τους
κινδυνους φερνουν,τα εσχατα δε πολυ βαρια'ναι


"Μῆνιν οὐλομένην" γαμετὴν ὁ τάλας γεγάμηκα
 καὶ παρὰ τῆς τέχνης μήνιδος ἀρξάμενος.
ὤμοι ἐγὼ πολύμηνις, ἔχων διχόλωτον ἀνάγκην,
 τέχνης γραμματικῆς καὶ γαμετῆς μαχίμης.

'Μηνιν ουλομενην' γυναικα ο ταλαιπωρος εχω παντρευτει
κι απ'τη τεχνη εκ της μηνιδος ειμ'αρχισμενος.
ωιμενα εγω πολυμηνις,εχω διχολη αναγκη,
τεχνης γραμματικης και γυναικος γκρινιαρας

[μηνιν ουλομενη.οργη καταραμενη,ολεθρια,απο τους πρωτους στιχους της Ιλιαδας
του Ομηρου:
Μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος
οὐλομένην, ]

Μῆνις Ἀχιλλῆος καὶ ἐμοὶ πρόφασις γεγένηται
οὐλομένης πενίης γραμματικευσαμένῳ.
εἴθε δὲ σὺν Δαναοῖς με κατέκτανε μῆνις ἐκείνη,
πρὶν χαλεπὸς λιμὸς γραμματικῆς ὀλέσει.
ἀλλ᾿ ἵν᾿ ἀφαρπάξῃ Βρισηίδα πρὶν Ἀγαμέμνων,
τὴν Ἑλένην δ᾿ ὁ Πάρις, πτωχὸς ἐγὼ γενόμην

η Μηνις Αχιλληος και σε μενα η αιτια εχει γινει
της ουλουμενης πενιης τον γραμματικο καμνοντα,
ας ,ηταν συν Δαναοις να με σκοτωνε η μηνις εκεινη,
πριν ο χαλεπος λιμος της γραμματικης μ'αφανισει,
αλλα για ν'αρπαξει την Βρισηιδα πριν ο Αγαμεμνωνας,
την Ελενη δε ο Παρις,φτωχος εγω γενηκα

Ἀρχὴ γραμματικῆς πεντάστιχός ἐστι κατάρα·
πρῶτος μῆνιν ἔχει· δεύτερος οὐλομένην,
καὶ μετὰδ῾ οὐλομένην, Δαναῶν πάλιν ἄλγεα πολλά·
ὁ τρίτατος ψυχὰς εἰς Ἀΐδην κατάγει·
τοῦ δὲ τεταρταίου τὰ ἐλώρια καὶ κύνες ἀργοί·
πέμπτου δ῾ οἰωνοί, καὶ χόλος ἐστὶ Διός.
Πῶς οὖν γραμματικὸς δύναται μετὰ πέντε κατάρας
καὶ πέντε πτώσεις, μὴ μέγα πένθος ἔχειν;

Αρχη της γραμματικης ειν' η πενταστιχος καταρα.
ο πρωτος μῆνιν εχει,ο δευτερος οὐλομένην,
και μετα την οὐλομένην,των Δαναων παλι ἄλγεα πολλά·
ο τριτος ψυχὰς εἰς Ἀΐδην κατάγει·
του δε τεταρτου τὰ ἐλώρια καὶ κύνες ἀργοί·
του πεμπτου δ῾ οἰωνοί, καὶ χόλος ἐστὶ Διός.
Πως λοιπον γραμματικος μπορει μετα απο πεντε καταρες
και πεντε πτωσεις,μεγαλη δυστυχια να μην εχει;

[Αρχη Ομηρου Ιλιαδας με 1.Μῆνιν[Οργη],2.ουλομενην[καταραμενην,ολεθρια],3.μυρι'αλγεα
[μυρια βασανα],4.ψυχας Αιδι προιαψεν[ψυχες στον Αδη εστειλε]5.ελωρια τευχε κυνεσσιν
οιωνοισι τε πασι[τα κορμια τους τροφη στα σκυλια και σ'ολα τα ορνια] αιτια δυστυχιας
στους Ελληνες[Αχαιους Δαναους]
Μῆνιν ἄειδε, θεά, Πηληϊάδεω Ἀχιλῆος
οὐλομένην, ἥ μυρί’ Ἀχαιοῖς ἄλγε’ ἔθηκε,
πολλάς δ’ ἰφθίμους ψυχάς Ἄϊδι προΐαψεν
ἡρώων, αὐτούς δέ ἑλώρια τεῦχε κύνεσσιν
οἰωνοῖσί τε πᾶσι, Διός δ’ ἐτελείετο βουλή

και οι πεντε πτωσεις της Γραμματικης:1.Ονομαστικη,2.Γενικη,3.Δοτικη,4.Αιτιατικη,
5.Κλητικη αιτια πτωσης ,καταπτωσης,δυστυχιας,πενιας για τον γραμματικο Παλλαδά]

Χαλκοτύπος τον Έρωτα μεταλλάξας επόησε τήγανον,
ουκ αλόγως όττι και αυτό φλέγει.

Χαλκοματας τον Ερωτα μεταλλαξε κι εφκιαξε τηγανι,
καθολου παραλογα καθοττι κι αυτο κατακαιει

Πᾶσαν Ὅμηρος ἔδειξε κακὴν σφαλερὴν τε γυναῖκα,
σώφρονα καὶ πόρνην, ἀμφοτέρας ὄλεθρον.
 Ἐκ γὰρ τῆς Ἑλένης μοιχευσαμένης φόνος ἀνδρῶν
καὶ διὰ σωφροσύνην Πηνελόπης θάνατοι.
Ἰλιὰς οὖν τὸ πόνημα μιᾶς χάριν ἐστὶ γυναικός,
αὐτὰρ Ὀδυσσείῃ Πηνελόπη πρόφασις.

Πασα γυναικα ο Ομηρος την εδειξε κακη κι επικινδυνη,
φρονιμη και πορνη,κι οι δυο καταστροφη.
γιατι απ'την μοιχευμενη Ελενη σκοτωμος αντρων
και για την φρονιμαδα της Πηνελοπης θανατοι.
Η Ιλιαδα  λοιπον το εργο για χαριν μιας γυναικας ειναι,
επισης στην Οδυσσεια η Πηνελοπη αιτια
                                   
oὐ ποιεῖ θάνατον µόνον ἡ φθίσις, ἀλλὰ τὸν αὐτὸν
καὶ πολλὴ παχύτης πολλάκις εἰργάσατο.
τοῦδ' ὁ τυραννήσας Διονύσιος Ἡρακλείας
τῆς ἐν τῷ Πόντῳ µάρτυς, ὁ τοῦτο παθών

δεν φερνει  θανατο μονο η φυσικη φθορα,αλλα το ιδιο
κι η πολυ παχυσαρκια πολλες φορες εργαζεται.
τουτου ο τυραννος Διονυσιος της Ηρακλειας
στον Ποντο μαρτυρας,που τουτο επαθε

Σκηνὴ πᾶς ὁ βίος καὶ παίγνιον· ἢ µάθε παίζειν
τὴν σπουδὴν µεταθεὶς ἢ φέρε τὰς ὀδύνας

σανιδι θεατρου ολ'η ζωη και παιχνιδι.η' μαθε να παιζεις
τις εγνοιες παραμεριζοντας η'υποφερε τα βασανα

Εἰ τὸ φέρον σε φέρει, φέρε καὶ φέρου· εἰ δ' ἀγανακτεῖς,
καὶ σαυτὸν λυπεῖς καὶ τὸ φέρον σε φέρει

αν αυτο που φερει σε φερει,υποφερε και φερου,αν δ'αγανακτεις,
και τον εαυτο σου λυπεις κι αυτο που φερει σε φερει
[το φερον,η μοιρα]

Εἰπέ, πόθεν σὺ µετρεῖς κόσµον καὶ πείρατα γαίης
ἐξ ὀλίγης γαίης σῶµα φέρων ὀλίγον.
σαυτὸν ἀρίθµησον πρότερον καὶ γνῶθι σεαυτόν,
καὶ τότ' ἀριθµήσεις γαῖαν ἀπειρεσίην.
εἰ δ' ὀλίγον πηλὸν τοῦ σώµατος οὐ καταριθµεῖς,
πῶς δύνασαι γνῶναι τῶν ἀµέτρων τὰ µέτρα;

πες,απο που συ μετρας τον κοσμο και τα περατα της γης
συ π'απ'ολιγη γη σωμα φερεις ολιγο.
τον εαυτο σου αριθμησε κατ'αρχην και γνωθι σεαυτον,
και τοτε ν'αριθμησεις την απειρη γη.
αν δ'ολιγο πηλο του σωματος δεν καταριθμεις,
πως μπορεις να γνωρισεις των αμετρων τα μετρα;

γῆς ἐπέβην γυµνὸς γυµνός θ' ὑπὸ γαῖαν ἄπειµι·
καὶ τί µάτην µοχθῶ γυµνὸν ὁρῶν τὸ τέλος;

στη γη ανεβηκα γυμνος γυμνος κατω στη γη θα παω.
και γιατι ματαια μοχθω γυμνο βλεπωντας το τελος;

Άρα μη θανόντες τώ δοκείν ζώμεν μόνον,
 Έλληνες άνδρες, συμφορά πεπτωκότες
όνειρον εικάζοντες είναι τόν βίον;
ή ζώμεν ημείς, τού βίου τεθνηκότος;

αραγε μηπως πεθαμενοι στη φαντασια ζουμε μονο,
Ελληνες αντρες,σε συμφορα εχουμε πεσει
ονειρο νομιζοντας να'ναι η ζωη;
η' ζουμε εμεις,της ζωης να'ναι πεθαμενης;


Οὐ δύναμαι γαμετῆς καὶ γραμματικῆς ἀνέχεσθαι,
γραμματικῆς ἀπόρου καὶ γαμετῆς ἀδίκου.
ἀμφοτέρων τὰ πάθη θάνατος καὶ μοῖρα τέτυκται.
τὴν οὖν γραμματικὴν νῦν μόλις ἐξέφυγον,
οὐ δύναμαι δ ἀλόχου τῆς ἀνδρομάχης ἀναχωρεῖν·
εἴργει γὰρ χάρτης καὶ νόμος Αὐσόνιος

δεν μπορω ουτε γυναικα και γραμματικη ν'αντεξω,
γραμματικης χωρις εσοδα,και γυναικας κακης,
τα δυο βασανα ο θανατος κι η μοιρα εχ'ενωσει
την γραμματικη λοιπον τωρα μολις ξεφυγα,
δεν μπορω δ'απ'της ανδρομαχης συζυγου ν'αναχωρισω
γιατι τ'αποκλειει γαμοχαρτο  και νομος Αυσονιος

Ρω και λάμβδα μόνον κόρακας κολάκων διορίζει·
λοιπον ταυτο κόραξ βωμολόχος τε κόλαξ.
τουνεκά μοι, βέλτιστε, τόδε ζωον πεφύλαξο
ειδως και ζώντων τους κόλακας κόρακας.

Ρω και λαμδα μονο τους κορακες απ'τους κολακες ξεχωριζει,
λοιπον το ιδιο κορακας βωμολοχος και κολακας.
γι'αυτο το λογο,αγαπητε μου,απ'αυτο δω το ζωο φυλαξου
γνωριζοντας και των ζωντων οι κολακες κορακες ειναι

Ει μοναχοί, τι τοσοίδε; τοσοίδε δε, πώς πάλι μούνοι;
ω πληθύς μοναχών ψευσαμένη μονάδα

αν μοναχοι,γιατι τοσοι πολλοι;τοσοι πολλοι δε,πως παλι μονοι;
ω πληθος μοναχων ψευδομενη μοναδα

Καλλίμαχον πουλῶ καὶ Πίνδαρον, ἠδὲ καὶ αὐτὰς
πτώσεις γραμματικῆς, πτῶσιν ἔχων πενίης.
Δωρόθεος γὰρ ἐμὴν τροφίμην σύνταξιν ἔλυσε,
πρεσβείην κατ῾ ἐμοῦ τὴν ἀσεβῆ τελέσας.
Ἀλλὰ σὺ μου πρόστηθι, Θεῷ φίλε, μηδὲ μ῾ ἐάσῃς
συνδέσμῳ πενίης τὸν βίον ἐξανύσαι.

Καλλιμαχο πουλω και Πινδαρο,αλλα κι αυτες
τις πτωσεις γραμματικης,πτωση εχοντας πενιας.
γιατι ο Δωροθεος την συνταξη τροφης μου'κοψε,
στα γηρατεια μου κατα με ασεβεια εκτελεσας.
Αλλ'εσυ προστατεψε με,Θεῷ φίλε,μη μ'αφησεις
με συνδεσμο πενιας το βιο να αποτελειωσω

[ο Παλλαδάς για να βιοπορισθει ειχε αναγκασθει να πουλα στο δρομο ποιηματα του
Καλλιμαχου και του Πινδαρου,
λογοπαιγνια:
πτωσεις γραμματικης/πτωσις  πενιας[ξεπεσμος βιου]
τροφιμην συνταξιν/η τροφη απο την γραμματικης συνταξη[διδασκαλια]
Δωροθεος/Δωρο του Θεου[Ειρωνικα]
Θεῷ φίλε/Θεοφιλος,αρχιεπισκοπος  Αλεξανδρειας
συνδεσμω πενιης/γραμματικος συνδεσμος]

Εις ποιητην κυβεύοντα
Πάντων μουσοπόλων η Καλλιόπη θεός εστιν·
η ση Καλλιόπη Ταβλιόπη λέγεται

Σε ποιητη που παιζει κυβους[ζαρια,ταβλι]
Παντων των Μουσων υπηρετων η Καλλιοπη θεος ειναι,
η δικη σου Καλλιοπη Ταβλιοπη λεγεται

Αν μετ’ Αλεξάνδρειαν ες Αντιόχειαν απέλθης
και  μετα την Συρίην Ιταλίας επιβης,
των δυνατων ουδεις σε γαμήσει · τουτο γαρ αιει
οιομένη πηδας εις πόλιν εκ πόλεως.

αν μετα την Αλεξανδρεια στην Αντιοχεια πας
και μετα την Συρια στην Ιταλια πατησεις,
απ'τους ισχυρους κανενας δεν θα σε παντρευτει.γι'αυτο παντοτε
προσδοκωντας πηδας απο πολη σε πολη

Πάντες απαξ τρώγουσιν· οταν δε τρέφη Σαλαμινος,
οικαδ’ αριστωμεν δεύτερον ερχόμενοι

Παντες μια φορα μοναχα τρωνε.οταν δεν τρεφει ο Σαλαμινος,
στο σπιτι μας για δευτερη φορα γευματιζουμε οταν ερχομαστε
.
.
Χριστοδωρος Θηβαιος Κοπτιτης[Αιγυπτος,τελος 5ος αι. μ.Χ] ποιητης
[α Κοπτίτης νομός, και μητρόπολις μεσόγειος Κοπτος ή Κοπτις πόλις . . . . . . ξβ 2 κς είτα
Απόλλωνος πόλις μικρά ...ξβ & κε 4γ' 15 Θηβών νομός, και μητρόπολις Διός ...]
Κλαυδιου Πτολεμαιου[100 μ.Χ-170 μ.Χ],Γεωγραφια

εργα του Χριστοδωρου  Κοπτιτη:
-Πάτρια[ποιημα για την αρχαια ιστορια των πολεων:Θεσσαλονικη,Μιλητο,Τραλλεις,Αφροδισιας,
Κωνσταντινουπολις]
-Λυδιακα
-Ισαυρικα:ο 6ετης πολεμος [490 μ.Χ-496 μ.Χ].του αυτοκρατορα Αναστασιου Α' Δικορου κατα
των Ισαυρων[Ισαυρια,χωρα στο εσωτερικο της νοτιας Μικρας Ασιας]
-Εκφρασις των αγαλματων των εις το δημοσιον γυμνασιον το επικαλουμενο του Ζευξιππου:
εκφρασις-ποιημα,416 εξαμετροι στιχοι,για τα λουτρα του Ζευξιππου στην Κωνσταντινουπολη,
κτισμενα απο το 100 εως το 200 μ.Χ,πανω στη θεση που ηταν ο ναος του Δια[Ζευς],και κατα-
στραφηκαν το 532 μ.Χ  στη Σταση του Νικα,για να ξανακτισθουν αργοτερα
.
.
Χριστοδωρος Θηβαιος Κοπτιτης Επιγραμμα
[μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

οὗτος Ἰωάννην κρύπτει τάφος, ὃς ῥ᾽ Ἐπιδάμνου
ἄστρον ἔην, ἣν πρὶν παῖδες ἀριπρεπέες
ἔκτισαν Ἡρακλῆος: ὅθεν καὶ μέρμερος ἥρως
αἰεὶ τῶν ἀδίκων σκληρὸν ἔκοπτε μένος.
εἶχε δ᾽ ἀπ᾽ εὐσεβέων προγόνων ἐρικυδέα πάτρην
Λυχνιδόν, ἣν Φοῖνιξ Κάδμος ἔδειμε πόλιν.
ἔνθεν λύχνος ἔην Ἑλικώνιος, οὕνεκα Κάδμος
στοιχείων Δαναοῖς πρῶτος ἔδειξε τύπον.
εἰς ὑπάτους δ᾽ ἀνέλαμψε, καὶ Ἰλλυριοῖσι δικάζων
Μούσας καὶ καθαρὴν ἐστεφάνωσε Δίκην.

Αυτος τον Ιωαννη σκεπαζει ταφος,που της Επιδαμνου
ηταν αστρο,που παλια τα ξεχωριστα παιδια
εκτισαν τ'Ηρακλη,απ'οπου και  προστατης ηρωας
παντοτε των αδικων τη σκληρη εκοβ'ορμη.
ειχε δε απ'ευσεβεις προγονους δοξαστη πατριδα
την Λυχνιδο,π'ο Φοινικας Καδμος θεμελειωσε πολη.
γι'αυτο λυχνος ηταν τ'Ελικωνα,επειδη ο Καδμος
των γραμματων στους Δαναους πρωτος εδειξε το σχημα.
μεσ'στους υπατους ελαμψε και στους Ιλλυριους δικαζοντας
τις Μουσες και την καθαρη στεφανωσε Δικαιοσυνη
.
.
.


ο σοφος Σωκρατης-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis



Socrates and Plato .from a mosaic from Pompeii


Jacques-Louis David-Ο Θάνατος του Σωκράτη  (1787)

Πλάτων Απολογία Σωκράτους,40c-41c
edition John Burnet, 1903
[μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

δυοῖν γὰρ θάτερόν ἐστιν τὸ τεθνάναι· ἢ γὰρ οἷον μηδὲν εἶναι μηδὲ αἴσθησιν μηδεμίαν μηδενὸς
ἔχειν τὸν τεθνεῶτα, ἢ κατὰ τὰ λεγόμενα μεταβολή τις τυγχάνει οὖσα καὶ μετοίκησις τῇ ψυχῇ
τοῦ τόπου τοῦ ἐνθένδε εἰς ἄλλον τόπον. καὶ εἴτε δὴ μηδεμία αἴσθησίς ἐστιν ἀλλ᾽ οἷον ὕπνος
ἐπειδάν τις καθεύδων μηδ᾽ ὄναρ μηδὲν ὁρᾷ, θαυμάσιον κέρδος ἂν εἴη ὁ θάνατος—ἐγὼ γὰρ ἂν
οἶμαι, εἴ τινα ἐκλεξάμενον δέοι ταύτην τὴν νύκτα ἐν ᾗ οὕτω κατέδαρθεν ὥστε μηδὲ ὄναρ ἰδεῖν,
καὶ τὰς ἄλλας νύκτας τε καὶ ἡμέρας τὰς τοῦ βίου τοῦ ἑαυτοῦ ἀντιπαραθέντα ταύτῃ τῇ νυκτὶ δέοι
σκεψάμενον εἰπεῖν πόσας ἄμεινον καὶ ἥδιον ἡμέρας καὶ νύκτας ταύτης τῆς νυκτὸς βεβίωκεν ἐν
τῷ ἑαυτοῦ βίῳ, οἶμαι ἂν μὴ ὅτι ἰδιώτην τινά, ἀλλὰ τὸν μέγαν βασιλέα εὐαριθμήτους  ἂν εὑρεῖν
αὐτὸν ταύτας πρὸς τὰς ἄλλας ἡμέρας καὶ νύκτας—εἰ οὖν τοιοῦτον ὁ θάνατός ἐστιν, κέρδος
ἔγωγε λέγω· καὶ γὰρ οὐδὲν πλείων ὁ πᾶς χρόνος φαίνεται οὕτω δὴ εἶναι ἢ μία νύξ. εἰ δ᾽ αὖ οἷον
ἀποδημῆσαί ἐστιν ὁ θάνατος ἐνθένδε εἰς ἄλλον τόπον, καὶ ἀληθῆ ἐστιν τὰ λεγόμενα, ὡς ἄρα
ἐκεῖ εἰσι πάντες οἱ τεθνεῶτες, τί μεῖζον ἀγαθὸν τούτου εἴη ἄν, ὦ ἄνδρες δικασταί; εἰ γάρ τις
ἀφικόμενος εἰς Ἅιδου, ἀπαλλαγεὶς τουτωνὶ τῶν φασκόντων δικαστῶν εἶναι, εὑρήσει τοὺς ὡς
ἀληθῶς δικαστάς, οἵπερ καὶ λέγονται ἐκεῖ δικάζειν, Μίνως τε καὶ Ῥαδάμανθυς καὶ Αἰακὸς καὶ
Τριπτόλεμος καὶ ἄλλοι ὅσοι τῶν ἡμιθέων δίκαιοι ἐγένοντο ἐν τῷ ἑαυτῶν βίῳ, ἆρα φαύλη ἂν εἴη
ἡ ἀποδημία; ἢ αὖ Ὀρφεῖ συγγενέσθαι καὶ Μουσαίῳ καὶ Ἡσιόδῳ καὶ Ὁμήρῳ ἐπὶ πόσῳ ἄν τις
δέξαιτ᾽ ἂν ὑμῶν;ἐγὼ μὲν γὰρ πολλάκις ἐθέλω τεθνάναι εἰ ταῦτ᾽ ἔστιν ἀληθῆ. ἐπεὶ  ἔμοιγε καὶ
αὐτῷ θαυμαστὴ ἂν εἴη ἡ διατριβὴ αὐτόθι, ὁπότε ἐντύχοιμι Παλαμήδει καὶ Αἴαντι τῷ Τελαμῶνος
καὶ εἴ τις ἄλλος τῶν παλαιῶν διὰ κρίσιν ἄδικον τέθνηκεν, ἀντιπαραβάλλοντι τὰ ἐμαυτοῦ πάθη
πρὸς τὰ ἐκείνων —ὡς ἐγὼ οἶμαι, οὐκ ἂν ἀηδὲς εἴη—καὶ δὴ τὸ μέγιστον, τοὺς ἐκεῖ ἐξετάζοντα
καὶ ἐρευνῶντα ὥσπερ τοὺς ἐνταῦθα διάγειν, τίς αὐτῶν σοφός ἐστιν καὶ τίς οἴεται μέν, ἔστιν δ᾽
οὔ. ἐπὶ πόσῳ δ᾽ ἄν τις, ὦ ἄνδρες δικασταί, δέξαιτο ἐξετάσαι τὸν ἐπὶ Τροίαν ἀγαγόντα  τὴν
πολλὴν στρατιὰν ἢ Ὀδυσσέα ἢ Σίσυφον ἢ ἄλλους μυρίους ἄν τις εἴποι καὶ ἄνδρας καὶ γυναῖκας,
οἷς ἐκεῖ διαλέγεσθαι καὶ συνεῖναι καὶ ἐξετάζειν ἀμήχανον ἂν εἴη εὐδαιμονίας; πάντως οὐ δήπου
τούτου γε ἕνεκα οἱ ἐκεῖ ἀποκτείνουσι·τά τε γὰρ ἄλλα εὐδαιμονέστεροί εἰσιν οἱ ἐκεῖ τῶν ἐνθάδε,
καὶ ἤδη τὸν λοιπὸν χρόνον ἀθάνατοί εἰσιν, εἴπερ γε τὰ λεγόμενα ἀληθῆ.


γιατι ενα απο δυο ειναι ο θανατος.η' γιατι οπως το τιποτα ειναι να μην εχει καμια αισθηση
κανενος ο αποθανοντας,η' κατα τα λεγομενα συμβαινει καποια μεταβολη να ειναι και
μετοικηση της ψυχης απο τον τοπο αυτον αυτον εδω σε αλλον τοπο.κι αν βεβαια καμια
αισθηση δεν ειναι αλλα οπως ο υπνος επειδη οταν καποιος που κοιμαται κανενα ονειρο
δεν βλεπει,θαυμασιο κερδος θα ειναι ο θανατος-γιατι εγω τοτε νομιζω,αν καποιος πρεπει
να επιλεξει μια τετοια νυχτα στην οποια ετσι επεσε να κοιμηθει ωστε μητε ονειρο να δει,και
τις αλλες και νυχτες  και μερες αυτες της ζωης του αντιπαραταθει με αυτη τη νυχτα και να
πρεπει σκεπτομενος να πει ποσες πιο καλα κι ευχαριστα μερες και νυχτες απο αυτη τη νυχτα
εχει ζησει στη δικη του ζωη,νομιζω πως οχι μονον καποιο απλο ατομο,αλλα κι αυτος ο μεγας
βασιλεας λιγοστες ευκολα να μετρηθουν θα βρει αυτες προς τις αλλες μερες και νυχτες-αν
λοιπον τετοιος ο θανατος ειναι,κερδος εγω λεω.και γιατι καθολου πιο πολυ ολος ο χρονος
δεν φαινεται ετσι βεβαια να ειναι απο μια νυχτα.αν δε παλι οπως να αποδημησεις ειναι ο
θανατος απο εδω σε αλλο τοπο,κι αληθινα ειναι τα λεγομενα,πως αρα εκει ειναι ολοι οι
πεθαμενοι,τι πιο μεγαλο αγαθο απο αυτο να ειναι,αντρες δικαστες;γιατι αν καποιος ερχομενος
στον Αδη,απαλλαγμενος απο τουτους εδω που λενε πως ειναι δικαστες,βρει τους αληθινους
δικαστες,οπου και λεγεται εκει δικαζουν,και ο Μινωας και ο Ροδαμανθυς  και ο Αιακος και ο
Τριπτολεμος και αλλοι οσοι απο τους ημιθεους δικαιοι εγιναν στη δικη τους ζωη,αρα κακη να
ειναι η αποδημια; η' παλι με τον Ορφεα να συναναστραφει και με τον Μουσαιο και με τον
Ησιοδο και με τον Ομηρο ποσα πολλα μπορει να δωσει καποιος απο σας;για τι εγω μεν πολλες
φορες θελω να πεθανω αν τουτα ειναι αληθινα,επειδη και σε μενα απο τη μερια μου τον ιδιο
θαυμασια θα ειναι η διαμονη σε αυτον εκει τον τοπο,οποτε θα συντυχαινω με τον Παλαμηδη
και με τον Αιαντα τον Τελαμωνιο και καποιον αλλον απο τους παλαιους αν απο κριση αδικη
εχει πεθανει,αντιπαραβαλλοντας τα δικα μου παθηματα με τα εκεινων -καθως εγω νομιζω,δεν
θα ειναι δυσαρεστο-και βεβαια το πιο μεγαλο,τους εκει εξεταζοντας και ερευνωντας οπως
ακριβως τους εδω να περνω τον καιρο,ποιος απο αυτους σοφος ειναι και ποιος νομιζει,και δεν
ειναι.ποσα πολλα μπορει καποιος,αντρες δικαστες,να δωσει να εξετασει αυτον που κατα της
Τροιας οδηγησε την πολλη στρατια η' τον Οδυσσεα η' τον Σισυφο η'  αλλους μυριους απο
οσους μπορει καποιος να πει και αντρες και γυναικες,με αυτους εκει να διαλεγομαι και να
συνυπαρχω και να εξεταζω αχρηστη φαινεται να ειναι ευδαιμονια;παντως οπωσδηποτε δια
τουτο βεβαια οι εκει δεν θανατωνουν.γιατι και κατα τα αλλα περισσοτερο ευδαιμονες οι εκει
των εδω,και ακομη τον λοιπον χρονο αθανατοι ειναι,αν βεβαια τα λεγομενα αληθινα.
.
.
.

Odysseus and Euryclea by Christian Gottlob Heyne

Ο ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΠΟ ΑΓΡΙΟΧΟΙΡΟ ΣΕ ΚΥΝΗΓΙ  ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΝΑΣΣΟ ΟΤΑΝ ΝΕΑΡΟΣ ΕΙΧΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΤΟΥ ΑΥΤΟΛΥΚΟ
[Ομηρου Οδυσσεια,ραψωδια τ',στιχοι 428-467]
μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΠΟ ΑΓΡΙΟΧΟΙΡΟ ΣΕ ΚΥΝΗΓΙ  ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΝΑΣΣΟ ΟΤΑΝ ΝΕΑΡΟΣ ΕΙΧΕ ΕΠΙΣΚΕΦΘΕΙ ΤΟΝ ΠΑΠΠΟΥ ΤΟΥ ΑΥΤΟΛΥΚΟ-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η Αντικλεια,η μητερα του Οδυσσεα,ηταν κορη του Αυτολυκου πλουσιου γαιοκτημονα απο τον
Παρνασσο,γιο του Ερμη και της Χιονης,ο οποιος πηρε μερος στην Αργοναυτικη Εκστρατεια,
απο τον πατερα του Ερμη κληρονομησε την τεχνη να κλεβει κοπαδια,και να τα εξαφανιζει,
ειτε να αλλαζει το χρωμα τους,οταν εκλεψε τα ζωα του Σισυφου πιαστηκε γιατι ο Σισυφος
ειχε μαρκαρει με το μονογραμμα του τα πελματα τους,τοτε ο Αυτολυκος θελωντας η κορη του
Αντικλεια να γεννησει ενα γιο τοσο εξυπνο οσο ο Σισυφος την εσμιξε μαζι του,παρ'οτι ηταν
δοσμενη για νυφη του Λαερτη βασιλια της Ιθακης,ετσι ο Οδυσσεας φερεται να ειναι γιος του
Σισυφου και οχι του Λαερτη,
ο Οδυσσεας νεαρος,πριν στον Τρωικο  Πολεμο,επισκεφθηκε τον παππου του Αυτολυκο στον
Παρνασσο,εκει σε κυνηγι μαζι με τους γιους του Αυτολυκου τραυματισθηκε απο αγριοχοιρο,
που του αφησε ουλη στο γονατο,οταν επεστρεψε στην Ιθακη απο την Τροια μετα απο εικοσι
χρονια μεταμφιεσμενος σε γερο ζητιανο στην ραψωδια τ' της Οδυσσειας του Ομηρου,στα
νιπτρα,[στιχοι 308-507]]η Ευρυκλεια,η γρια υπηρετρια της Πηνελοπης και τροφος του Οδυσ-
σεα,οταν ηταν παιδι,την οποια ο Λαερτης αγορασε απο τον πατερα της Ωπη για 20 βοδια,
αυτη βλεποντας την ουλη στο γονατο του Οδυσσεα καθως τον επλενε τον αναγνωρισε κι
εκλαψε απο τη χαρα της,ομως ο Οδυσσεας της ειπε να μην μαρτυρησει σε κανεναν ποιος
ηταν γιατι δεν ειχε ερθει ακομα η ωρα να αποκαλυφθει

Ο ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΟΔΥΣΣΕΑ ΑΠΟ ΑΓΡΙΟΧΟΙΡΟ ΣΕ ΚΥΝΗΓΙ  ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΝΑΣΣΟ
[Ομηρου Οδυσσεια,ραψωδια τ',στιχοι 428-467]
μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ἦμος δ' ἠριγένεια φάνη ῥοδοδάκτυλος Ἠώς,
βάν ῥ' ἴμεν ἐς θήρην, ἠμὲν κύνες ἠδὲ καὶ αὐτοὶ
υἱέες Αὐτολύκου· μετὰ τοῖσι δὲ δῖος Ὀδυσσεὺς    430
ἤϊεν· αἰπὺ δ' ὄρος προσέβαν καταειμένον ὕλῃ
Παρνησοῦ, τάχα δ' ἵκανον πτύχας ἠνεμοέσσας.
Ἠέλιος μὲν ἔπειτα νέον προσέβαλλεν ἀρούρας
ἐξ ἀκαλαῤῥείταο βαθυῤῥόου Ὠκεανοῖο,
οἱ δ' ἐς βῆσσαν ἵκανον ἐπακτῆρες· πρὸ δ' ἄρ' αὐτῶν
ἴχνι' ἐρευνῶντες κύνες ἤϊσαν, αὐτὰρ ὄπισθεν
υἱέες Αὐτολύκου· μετὰ τοῖσι δὲ δῖος Ὀδυσσεὺς
ἤϊεν ἄγχι κυνῶν, κραδάων δολιχόσκιον ἔγχος.
ἔνθα δ' ἄρ' ἐν λόχμῃ πυκινῇ κατέκειτο μέγας σῦς·
τὴν μὲν ἄρ' οὔτ' ἀνέμων διάη μένος ὑγρὸν ἀέντων,    440
οὔτε μιν ἠέλιος φαέθων ἀκτῖσιν ἔβαλλεν,
οὔτ' ὄμβρος περάασκε διαμπερές· ὣς ἄρα πυκνὴ
ἦεν, ἀτὰρ φύλλων ἐνέην χύσις ἤλιθα πολλή.
τὸν δ' ἀνδρῶν τε κυνῶν τε περὶ κτύπος ἦλθε ποδοῖϊν,
ὡς ἐπάγοντες ἐπῇσαν· ὁ δ' ἀντίος ἐκ ξυλόχοιο,
φρίξας εὖ λοφιήν, πῦρ δ' ὀφθαλμοῖσι δεδορκώς,
στῆ ῥ' αὐτῶν σχεδόθεν. ὁ δ' ἄρα πρώτιστος Ὀδυσσεὺς
ἔσσυτ' ἀνασχόμενος δολιχὸν δόρυ χειρὶ παχείῃ,
οὐτάμεναι μεμαώς· ὁ δέ μιν φθάμενος ἔλασεν σῦς    450
γουνὸς ὕπερ, πολλὸν δὲ διήφυσε σαρκὸς ὀδόντι
λικριφὶς ἀΐξας, οὐδ' ὀστέον ἵκετο φωτός.
τὸν δ' Ὀδυσεὺς οὔτησε τυχὼν κατὰ δεξιὸν ὦμον,
ἀντικρὺ δὲ διῆλθε φαεινοῦ δουρὸς ἀκωκή·
κὰδ δ' ἔπεσ' ἐν κονίῃσι μακών, ἀπὸ δ' ἔπτατο θυμός.
τὸν μὲν ἄρ' Αὐτολύκου παῖδες φίλοι ἀμφεπένοντο,
ὠτειλὴν δ' Ὀδυσῆος ἀμύμονος ἀντιθέοιο
δῆσαν ἐπισταμένως, ἐπαοιδῇ δ' αἷμα κελαινὸν
ἔσχεθον, αἶψα δ' ἵκοντο φίλου πρὸς δώματα πατρός.
τὸν μὲν ἄρ' Αὐτόλυκός τε καὶ υἱέες Αὐτολύκοιο    460
εὖ ἰησάμενοι ἠδ' ἀγλαὰ δῶρα πορόντες
καρπαλίμως χαίροντα φίλως χαίροντες ἔπεμπον
εἰς Ἰθάκην. τῷ μέν ῥα πατὴρ καὶ πότνια μήτηρ
χαῖρον νοστήσαντι καὶ ἐξερέεινον ἕκαστα,
οὐλὴν ὅττι πάθοι· ὁ δ' ἄρα σφίσιν εὖ κατέλεξεν,
ὥς μιν θηρεύοντ' ἔλασεν σῦς λευκῷ ὀδόντι
Παρνησόνδ' ἐλθόντα σὺν υἱάσιν Αὐτολύκοιο.

μολις η κορη του πρωινου φωτισε ροδαχτυλη Αυγη,
βγηκαν στο κυνηγι,και τα σκυλια κι αυτοι
οι γιοι τ'Αυτολυκου,μαζι μ'αυτους κι ο θειος Οδυσσεας 430
ηταν,τ'αποκρυμνο βουνο σκεπασμενο με δαση ανεβηκαν
του Παρνασσου,γρηγορα δ'εφτασαν σ'ανεμοδαρτα φαραγγια.
ο ηλιος κεινη την ωρα ερριχνε στα χωραφια το φως του
ανατελονταςαπ'το ηρεμα ρεοντας  βαθυ ρευμα τ'Ωκεανου ,
μεσ'στο δασος οι κυνηγοι μπηκαν,και μπροστα δε απ'αυτους
τα ιχνη ψαχνωντας τα σκυλια ησαν,και πισω
οι γιοι τ'Αυτολυκου.μαζι μ'αυτους κι ο θειος Οδυσσεας
ηταν κοντα στα σκυλια,κραδαινοντας μακρυσκιωτο δορυ,
οπου μεσα σε λοχμη θαμνων πυκνη φωλιαζε τεραστιος αγριοχοιρος
π'ουτε ανεμοι δεν διαπερνουν υγροι φυσομανοντας 440
ουτ'αυτη ο ηλιος με τις φλογερες ακτινες χτυπουσε,
ουτ'η βροχη την περαγε ως μεσα,τι τοσο πυκνη
ηταν,κι επισης φυλλα ηταν κατω παρα πολλα στρωμενα,
και των αντρων και των σκυλιων το θορυβο των ποδιων ακουγωντας,
καθως ερχοντουσαν να πιασουν,απεναντι τους απ'τη λοχμη των θαμνων
με ορθες τις τριχες της ραχης,φωτια απ'τα ματια ξεπετωντας,
σταθηκε σ'αυτους κοντα,τοτε πιο πρωτος ο Οδυσσεας
ορμησε σηκωνοντας το μακρυ δορυ με το γερο χερι,
να το πληγωσει επιθυμωντας,αυτον ο αγριοχοιρος προφτασε κι αρπαξε 450
παν'απ'το γονατο,και πολυ απ'τη σαρκα εκοψε με το δοντι
απ'το πλαι σουβλιζοντας,αλλ'ομως το κοκκαλο δεν εφτασε ν'αγγιξει.
αυτον δε ο Οδυσσεας πληγωσε πετυχωντας στο δεξιο ωμο,
κι απ'την αλλη μερια περασε του γυαλιστερου δορατος η ακρη
κατω δ'επεσε στη σκονη μουγκριζοντας,κι απ'αυτον πεταξε η ψυχη.
τοτε μ'αυτον τ'Αυτολυκου  τ'αγαπητα παιδια  ασχοληθηκαν.
την πληγη τ'αμωμου ισοθεου Οδυσσεα
εδεσαν προσεκτικα με γνωση,το δε μαυρο αιμα μ'αλοιφη
σταματησαν,κι υστερα πηγαν στο σπιτι τ'αγαπητου πατερα.
αυτον αφου κι ο Αυτολυκος κι οι γιοι τ'Αυτολυκου 450
καλα τον εγιαναν και λαμπρα δωρα προσφεραν
αμεσως ευχαριστημενο φιλοξενωντας χαρουμενοι εστειλαν
στην Ιθακη.οπου ο πατερας κι η σεβαστη μητερα
χαρηκαν π'επεστρεψε  και  τον ρωτουσαν για το καθ'ενα,
την ουλη πως επαθε,τοτ'αυτος σ'αυτους καταλεπτως διηγηθηκε
πως αυτον κυνηγωντας αρπαξε αγριοχοιρος ασπροδοντης
στον Παρνασσο ανεβαινοντας μαζι με τους γιους τ'Αυτολυκου.
.
.
.


Ευλιμενη του Λυκαστου,κορη του Κυδωνα-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Παρθενίου Νικαέως Περὶ ἐρωτικῶν παθημάτων.35. Περὶ Εὐλιμένης
-μεταφραση translation,σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

35. Περὶ Εὐλιμένης
(Ἱστορεῖ Ἀσκληπιάδης ὁ Μυρλεανὸς Βιθυνιακῶν α΄)
[35.1] Ἐν δὲ Κρήτῃ ἠράσθη Λύκαστος τῆς Κύδωνος θυγατρὸς Εὐλιμένης,ἣν ὁ πατὴρ Ἀπτέρῳ
καθωμολόγητο πρωτεύοντι τότε Κρητῶν· ταύτῃ κρύφα συνὼν ἐλελήθει. ὡς δὲ τῶν Κρητικῶν
τινες πόλεων ἐπισυνέστησαν Κύδωνι καὶ πολὺ περιῆσαν, πέμπει τοὺς πευσομένους εἰς θεοῦ,
ὅ τι ἂν ποιῶν κρατήσειεν τῶν πολεμίων. [35.2] καὶ αὐτῷ θεσπίζεται τοῖς ἐγχωρίοις ἥρωσι
σφαγιάσαι παρθένον. ἀκούσας δὲ τοῦ χρηστηρίου Κύδων διεκλήρου τὰς παρθένους πάσας,
καὶ κατὰ δαίμονα ἡ θυγάτηρ λαγχάνει. [35.3] Λύκαστος δὲ δείσας περὶ αὐτῆς μηνύει τὴν
φθορὰν καὶ ὡς ἐκ πολλοῦ χρόνου συνείη αὐτῇ· ὁ δὲ πολὺς ὅμιλος πολὺ μᾶλλον ἐδικαίου αὐτὴν
τεθνάναι. [35.4] ἐπειδὴ δὲ ἐσφαγιάσθη, ὁ Κύδων τὸν ἱερέα κελεύει αὐτῆς διατεμεῖν τὸ
ἐπομφάλιον,καὶ οὕτως εὑρέθη ἔγκυος. ἄπτερος δὲ δόξας ὑπὸ Λυκάστου δεινὰ πεπονθέναι
λοχήσας αὐτὸν ἀνεῖλε καὶ διὰ ταύτην τὴν αἰτίαν ἔφυγε πρὸς Ξάνθον εἰς Τέρμερα.

35. Περι της Ευλιμενης
[Ιστορει ο Ασκληπιαδης ο Μυρλεανος στα Βιθυνιακα του, α']
[35.1] στην Κρητη ερωτευθηκε ο Λυκαστος του Κυδωνα την κορη την Ευλιμενη,που ο πατερας
της στον Απτερο υποσχεθηκε τον πρωτο τοτε των Κρητικων.Μ'αυτη κρυφα συσχετισθηκε.Οταν
καποιες απ'τις Κρητικες πολεις μαζi επαναστατησαν στον Κυδωνα και πολυ υπερειχαν,στελνει
πρεσβεια να μαθει στο θεο,τι να κανει για να επικρατησει των εχθρων. [35.2]Και σ'αυτον δινε-
ται η απαντηση στους εκει του τοπου ηρωες να σφαγιαθει θυσια παρθενα.Αφου ακουσε τον
χρησμο εβαλε σε κληρο ολες τις παρθενες,και ο δαιμονας το'φερε η κορη του να τυχει. [35.3]
Ο Λυκαστος επειδη φοβηθηκε γι'αυτη μαρτυραει το χασιμο της παρθενιας της και πως απο
πολυ καιρο συσχετιζεται μ'αυτη.Τοτε το πολυ συγκεντρωμενο πληθος ελεγε πολυ περισσοτερο
οτι ηταν δικαιο αυτη να πεθανει.  [35.4] Αφου σφαγιασθηκε,ο Κυδωνας τον ιερεα  προσταζει να
της σχισει τη κοιλια,και ετσι βρεθηκε εγκυος.Ο Απτερος πιστευοντας πως απ'τον Λυκαστο συμ-
φορες εχει παθει,στηνοντας του ενεδρα τον σκοτωνει και γι'αυτη την αιτια διεφυγε στον Ξανθο
στα Τερμερα
.
.
σχολια:
-κατα την Μυθολογια ο Κυδων ηταν γιος του Ερμη και της Ακαλλης [κορης του Μινωα και της
Πασιφαης],ιδρυτης της πολης Κυδωνιας[Χανια] στη δυτικη Κρητη

-Ξανθος,πολη της αρχαιας Λυκιας,Μικρα Ασια,η ονομασια που εδωσαν οι Ελληνες στην πολη
που οι Χετταιοι ονομαζαν Αρινα[Arinna],εμπορικο και πολιτιστικο κεντρο  της Λυκιας κι
αργοτερα των Περσων,Μακεδονων,Ελληνων και Ρωμαιων,τον εκει ποταμο οι Περσες τον
ελεγαν Σιβρος και οι Ελληνες τον μετεφρασαν σε Ξανθος,επειδη τα νερα του ηταν κιτρινα
λογω του εδαφους
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9E%CE%AC%CE%BD%CE%B8%CE%BF%CF%82

-Τερμερα, πολη της αρχαιας Καριας,Μικρα Ασια,στη νοτια ακτη της χερσονησου της Αλικαρ-
νασσου,τα 'Τερμερια κακα'συμφωνα με το λεξικο Σουιδα ειναι μια παροιμιακη εκφραση
επειδη εκει ηταν η φυλακη των  κυβερνητων της Καριας
Κατα τον μυθο,ο Τερμενος,ο ιδρυτης της Τερμερα,ηταν ενας Λελεγας αγριανθρωπος και δια-
βοητος πειρατης,που σκοτωνε τους αντιπαλους του χτυπωντας δυνατα το κεφαλι τους μ'ενα
ροπαλο και σπαζοντας το,ο Ηρακλης σκοτωσε τον Τερμερο συντριβωντας το κεφαλι του αφου
πρωτα τον φαρμακωσε
.
.
.


Βυβλιδα-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Παρθενίου Νικαέως Περὶ ἐρωτικῶν παθημάτων.11. Περὶ  Βυβλίδος
-μεταφραση translation,σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

11. Περὶ Βυβλίδος
(Ἱστορεῖ Ἀριστόκριτος περὶ Μιλήτου καὶ Ἀπολλώνιος ὁ Ῥόδιος Καύνου κτίσει)
[11.1] Περὶ δὲ Καύνου καὶ Βυβλίδος, τῶν Μιλήτου παίδων, διαφόρως ἱστορεῖται. Νικαίνετος
μὲν γάρ φησι τὸν Καῦνον ἐρασθέντα τῆς ἀδελφῆς, ὡς οὐκ ἔληγε τοῦ πάθους, ἀπολιπεῖν τὴν
οἰκίαν καὶ ὁδεύσαντα πόρρω τῆς οἰκείας χώρας πόλιν τε κτίσαι καὶ τοὺς ἀπεσκεδασμένους
τότε Ἴωνας ἐνοικίσαι· λέγει δὲ ἔπεσι τοῖσδε·

αὐτὰρ ὅ γε προτέρωσε κιὼν Οἰκούσιον ἄστυ
κτίσσατο, Τραγασίῃ δὲ Κελαινοῦς εἴχετο παιδί,
ἥ οἱ Καῦνον ἔτικτεν ἀεὶ φιλέοντα θέμιστας·
γείνατο δὲ ῥαδαλῇς ἐναλίγκιον ἀρκεύθοισι
Βυβλίδα, τῆς ἤτοι ἀέκων ἠράσσατο Καῦνος.
βῆ δεφερένδιος φεύγων ὀφιώδεα Κύπρον
καὶ Κάπρος ὑλιγενὲς καὶ Κάρια ἱρὰ λοετρά·
ἔνθ᾿ ἤτοι πτολίεθρον ἐδείματο πρῶτος Ἰώνων.
αὐτὴ δὲ γνωτή, ὀλολυγόνος οἶτον ἔχουσα,
Βυβλὶς ἀποπρὸ πυλῶν Καύνου ὠδύρατο νόστον.

[11.2] οἱ δὲ πλείους τὴν Βυβλίδα φασὶν ἐρασθεῖσαν τοῦ Καύνου λόγους αὐτῷ προσφέρειν
καὶ δεῖσθαι μὴ περιιδεῖν αὐτὴν εἰς πᾶν κακοῦ προελθοῦσαν· ἀποστυγήσαντα δὲ οὕτως τὸν
 Καῦνον περαιωθῆναι εἰς τὴν τότε ὑπὸ Λελέγων κατεχομένην γῆν, ἔνθα κρήνη Ἐχενηίς, πόλιν
τε κτίσαι τὴν ἀπ᾿ αὐτοῦ κληθεῖσαν Καῦνον· τὴν δὲ ἄρα ὑπὸ τοῦ πάθους μὴ ἀνιεμένην, πρὸς
δὲ καὶ δοκοῦσαν αἰτίαν γεγονέναι Καύνῳ τῆς ἀπαλλαγῆς, ἀναψαμένην ἀπό τινος δρυὸς τὴν
μίτραν ἐνθεῖναι τὸν τράχηλον. λέγεται δὲ καὶ παρ᾿ ἡμῖν οὕτως·

ἡ δ᾿ ὅτε δὴ ὀλοοῖο κασιγνήτου νόον ἔγνω,
κλαῖεν ἀηδονίδων θαμινώτερον, αἵτ᾿ ἐνὶ βήσσῃς
καί ῥα κατὰ στυφελοῖο σαρωνίδος αὐτίκα μίτρην
ἁψαμένη, δειρὴν ἐνεθήκατο, ταὶ δ᾿ ἐπ᾿ ἐκείνῃ
βεύδεα παρθενικαὶ Μιλησίδες ἐρρήξαντο.

φασὶ δέ τινες καὶ ἀπὸ τῶν δακρύων κρήνην ῥυῆναι ἰδίᾳ τὴν καλουμένην Βυβλίδα.

11.Περι της Βυβλιδας
[ιστορει ο Αριστοκριτος στο Περι Μιλητου και ο Απολλωνιος ο Ροδιος στο Καυνου κτισει]
[11.1] Περι του Καυνου και της Βυβλιδας των παιδιων του Μιλητου διαφορετικες ιστοριες
λεγονται.Ο Νικαινετος λεει πως ο Καυνος ερωτευθηκε την αδελφη του,και καθως δεν επαυε
το παθος του,εγκατελειψε το σπιτι και πηγαινοντας πολυ μακρια απ'τη δικη του χωρα πολη
ιδρυσε και τους διασκορπισμενους τοτε Ιωνες εβαλε να την κατοικισουν.
Λεει δε στους επικους στιχους αυτους εδω

ωστοσο αυτος περα πηγαινοντας τη πολη Οικουσιο
ιδρυσε,τη Τραγασια δε της Κελαινως πηρε τη κορη,
αυτη και τον Καυνο γεννησε που παντοτε τιμα τους νομους,
κι εγεννηκε κι η παρομοια στο κεδρο λυγερη
Βυβλιδα,που χωρις να θελει ερωτευθηκε ο Καυνος,
ευτυς αφησε το σπιτι ξεφευγοντας την φαρμακερη σα φιδι
Κυπριδα στο δασωδες Καπρο και στης Καριας τα ιερα λουτρα
οπ'εκει πολη με τειχη θεμελιωσε πρωτος απ'τους Ιωνες,
αυτη δε η αδελφη,της Ολολυγονος την μοιρα εχοντας,
η Βυβλιδα περ'απ'τις πυλες για του Καυνου οδυρονταν το γυρισμο

[11.2] οι δε περισοτεροι λενε οτι η Βυβλιδα ερωτευθηκε τον Καυνο και σ'αυτον εκανε προτα-
σεις και τον ικετευε να μην την αποφυγει σ'ολ'αυτο που περνα.Τρομοκρατημενος απ'αυτα
π'ακουσε ο Καυνος περασε στη χωρα που τοτε κατειχαν οι Λελεγες, οπου η κρηνη Εχενηις,
και πολη ιδρυσε η οποια απ'αυτον ονομασθηκε Καυνος.Αυτη ομως απ'το παθος μη βρισκοντας
ησυχια,κι ακομα πιστευοντας πως η αιτια ειχε γινει για την απομακρυνση του Καυνου,δενοντας
απο καποια βελανιδια τον κεφαλοδεσμο εβαλε μεσα το λαιμο.
Λεγεται δε κι απο μας  ετσι.

αυτη οταν τον ολεθριο τ'αδελφου νου γνωρισε,
εκλαιγε απ'τις αηδονες πιο πολυ,που'ναι στο δασος
κι ευθυς απο τραχια κουφια βελανιδια το κεφαλοδεσμο
δενοντας,το λαιμο εβαλε μεσα,κι απ'εκεινη ολογυρα
τα πολυτιμα ρουχα οι παρθενες της Μιλητου εσχιζαν.

λενε δε καποιοι οτι απ'τα δακρυα κρηνη ετρεξε π'ονομαζεται Βυβλιδα

σχολια:

-http://artpoeticacouvelis.blogspot.gr/2017/08/blog-post_9.html
Παρθενιος ο Νικαευς[1ος αιωνας π.Χ].ελληνας ποιητης,καταγονταν απο την
Νικαια της Βιθυνιας,το 73 π.Χ αιχμαλωτισθηκε απ'τους Ρωμαιους στον πολεμο κατα του
Μυθριδατη και μεταφερθηκε στη Ρωμη,στη Ναπολη εργαστηκε σαν δασκαλος κι ειχε
μαθητη και τον Βιργιλιο,εργα του,ελεγειακα ποιηματα[μονο οι τιτλοι εχουν ςωθει:
Αφροδιτη,Δηλος,Κριναγορας,Ηρακλης,Μταμορφωσεις,κ.α],το πεζο 'Περι Ερωτικων
Παθηματων'αφιερωμενο στον ποιητη Cornelius Gallus[70-26 π.Χ]

-Αριστοκριτος ο Μιλησιος,1ος αιωνας π.Χ,αρχαιος ελληνας γραμματικος και ιστορικος,
εργα του:
Περι Μιλητου,Προς Ηρακλεοδωρον αντιδοξουμενων,
απ'τα οποια λιγα αποσπασματα σωζονται

-Απολλωνιος ο Ροδιος [295 π.Χ - 215 π.Χ],γεννηθηκε στην Αλεξανδρεια,το ονομα της μητερας
 του ηταν Ροδης,βιβλιοθηκαριος,γραμματικος κι επικος ποιητης,διευθυντης της Βιβλιοθηκης
της Αλεξανδρειας την εποχη του Πτολεμαιου του Ευεργετου[284 π.Χ-222 π.Χ],
ηταν μαθητης και αντιζηλος και εχθρος με τον Καλλιμαχο τον Κυρρηναιο[310 π.Χ -240 π.Χ,
εκπροσωπος της Αλεξανδρινης ποιησης],
για το εργο του Αργοναυτικα[επος για την Αργοναυτικη εκστρατεια]το οποιο εγραψε σε νεαρη
ηληκια επικριθηκε κι επειδη στεναχωρεθηκε πηγε στη Ροδο,απ'οπου πηρε το προσωνυμιο
Ροδιος

-Νικαινετος Εποποιος,[3ος αι.π.Χ-2ος αι. π.Χ],αρχαιος Ελληνας επικος ποιητης,επιγραμματο-
ποιος,απο τα Αβδηρα της Θρακης,εζησε στη Σαμο,
εργα του:Τον των γυναικων καταλογον,
 στην Παλατινη Ανθολογια σωζονται 6 επιγραμματα του[με το ενα αμφισβητουμενο],
απο το εργο του Λυρκος σωθηκαν 10 στιχοι:

αὐτὰρ ὅ γε προτέρωσε κιὼν Οἰκούσιον ἄστυ
κτίσσατο, Τραγασίῃ δὲ Κελαινοῦς εἴχετο παιδί,
ἥ οἱ Καῦνον ἔτικτεν ἀεὶ φιλέοντα θέμιστας·
γείνατο δὲ ῥαδαλῇς ἐναλίγκιον ἀρκεύθοισι
Βυβλίδα, τῆς ἤτοι ἀέκων ἠράσσατο Καῦνος.
βῆ δεφερένδιος φεύγων ὀφιώδεα Κύπρον
καὶ Κάπρος ὑλιγενὲς καὶ Κάρια ἱρὰ λοετρά·
ἔνθ᾿ ἤτοι πτολίεθρον ἐδείματο πρῶτος Ἰώνων.
αὐτὴ δὲ γνωτή, ὀλολυγόνος οἶτον ἔχουσα,
Βυβλὶς ἀποπρὸ πυλῶν Καύνου ὠδύρατο νόστον.

-Μιλητος,κατα τον Οβιδιο γιος του Απολλωνα και της Δηιωνης,εξορισθηκς απο τον Μινωα
στη Μικρα Ασια,ιδρυτης της Μιλητου
http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/mythology/lexicon/crete/page_023.html

-αὐτὴ δὲ γνωτή, ὀλολυγόνος οἶτον ἔχουσα,
Βυβλὶς
ολολυγονος,το κλαψοπουλι,η κουκουβαγια
πιθανον Ολολυγονος ηταν το ονομα μιας κοπελας που μεταμορφωθηκε απο τους θεους
σε πουλι που κλαιει

-κλαῖεν ἀηδονίδων θαμινώτερον, αἵτ᾿ ἐνὶ βήσσῃς
ο μυθος της Προκνης της Φιλομηλας και του Τηρεα
http://artpoeticacouvelis.blogspot.gr/2017/02/blog-post.html
Φιλομηλα Χελιδων Προκνη Αηδων Τηρευς Εποψ-Μυθικες Μεταμορφώσεις-χ.ν.κουβελης

Ο βασιλιάς της Αθηνας Παιδιων είχε δυο κόρες την Προκνη και την Φιλομηλα και δύο δίδυ-
μους γιους το Ερεχθεα και τον Βουτη,οι κοπέλες ήταν πολύ όμορφες,την Προκνη την πάν-
τρεψε χωρίς τη θέλησή της με τον Τηρεα βασιλιά της Θρακης,ο οποίος κατείχε και τη
Δαυλια της Φωκιδας,ο γαμος έγινε γιατί ο Τηρευς είχε βοηθήσει τον Πανδιωνα κατά των
Θηβαιων με τους οποίους είχε διαφορες συνόρων γης,η Προκνη γέννησε ένα γιο τον Ιτυ,
ο Τηρευς ήταν κρυφά ερωτευμένος με την όμορφη αδελφή της την Φιλομηλα,καποτε ο
Τηρευς πήγε να φέρει τη Φιλομηλα στην Θρακη,στο δρόμο της φανέρωσε το πάθος του
γι'αυτην,η κοπέλα αρνήθηκε και τότε αυτός τη βίασε και για να μην μαρτυρήσει της έκοψε
τη γλωσσα,στην Προκνη είπε πως ή Φιλομηλα πέθανε στο δρόμο και την έθαψε,στην πραγ-
ματικοτητα όμως την εκρυψε μεσα στις δούλες,ή Φιλομηλα υφανε και κεντησε τη συμφο-
ρά της και στη γιορτή του Διονυσου που ήταν στη Θρακη έθιμο να κάνουν δώρο στη βασί-
λισσα εστειλε στη Προκνη το υφαντό,και .η Προκνη είδε με τα μάτια αυτά που ακούν
τ'αυτια,πηγε τότε και βρήκε την αδελφή της τη Φιλομηλα ανάμεσα στις δούλες,οι δύο
αγαπημένες αδελφές ορκίστηκαν να εκδικηθούν τον Τηρεα,η Προκνη έσφαξε το παιδί τον
Ιτυ,του εβαρασε τα μέλη και τα εδωσε σε δειπνο να τα φάει ο Τηρεας ο πατέρας του,οι δύο
αδελφές έφυγαν κι όταν κατάλαβε τι έγινε ο Τηρεας τις καταδίωξε μ'ενα τσεκούρι,τις εφτα-
σε στη Δαυλια της Φωκιδας,τοτε εκείνες τις λυπηθηκε ο θεός και τις μεταμόρφωσε σε
πουλιά,την Προκνη σε αηδόνι να θρηνεί Ιτυ Ιτυ το παιδί της,την Φιλομηλα σε χελιδόνι να
τιτιβιζει με τη κομενη γλώσσα της το βιασμό της από τον Τηρεα,και τον Τηρεα μεταμόρ-
φωσε σε τσαλαπετεινό εποψ να ζητάει απελπισμένα το γιο του που -που
.
.
ΠΡΟΚΝΗ ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΤΗΡΕΑΣ-Απολλοδωρου;,Βιβλιοθήκη,Γ'14.8
[μεταφραση χ.ν.κουβελης]

Γ 14,8 Πανδίων δὲ γήμας Ζευξίππην τῆς μητρὸς τὴν ἀδελφὴν θυγατέρας μὲν ἐτέκνωσε
Πρόκνην καὶ Φιλομήλαν, παῖδας δὲ διδύμους Ἐρεχθέα καὶ Βούτην. πολέμου δὲ ἐνστάντος
πρὸς Λάβδακον περὶ γῆς ὅρων ἐπεκαλέσατο βοηθὸν ἐκ Θρᾴκης Τηρέα τὸν Ἄρεος, καὶ τὸν
πόλεμον σὺν αὐτῷ κατορθώσας ἔδωκε Τηρεῖ πρὸς γάμον τὴν ἑαυτοῦ θυγατέρα Πρόκνην.
ὁ δὲ ἐκ ταύτης γεννήσας παῖδα Ἴτυν, καὶ Φιλομήλας .ἐρασθεὶς ἔφθειρε καὶ ταύτην, [εἰπὼν
τεθνάναι Πρόκνην,] κρύπτων ἐπὶ τῶν χωρίων. [αὖθις δὲ γήμας Φιλομήλαν συνηυνάζετο,]
καὶ τὴν γλῶσσαν ἐξέτεμεν αὐτῆς. ἡ δὲ ὑφήνασα ἐν πέπλῳ γράμματα διὰ τούτων ἐμήνυσε
Πρόκνῃ τὰς ἰδίας συμφοράς. ἡ δὲ ἀναζητήσασα τὴν ἀδελφὴν κτείνει τὸν παῖδα Ἴτυν,
καὶ καθεψήσασα Τηρεῖ δεῖπνον ἀγνοοῦντι παρατίθησι· καὶ μετὰ τῆς ἀδελφῆς διὰ τάχους
ἔφυγε. Τηρεὺς δὲ αἰσθόμενος, ἁρπάσας πέλεκυν ἐδίωκεν. αἱ δὲ ἐν Δαυλίᾳ τῆς Φωκίδος
γινόμεναι περικατάληπτοι θεοῖς εὔχονται ἀπορνεωθῆναι, καὶ Πρόκνη μὲν γίνεται ἀηδών,
Φιλομήλα δὲ χελιδών· ἀπορνεοῦται δὲ καὶ Τηρεύς,καὶ γίνεται ἔποψ.
.
.
ΠΡΟΚΝΗ ΦΙΛΟΜΗΛΑ ΤΗΡΕΑΣ-Απολλοδωρου;,Βιβλιοθήκη,Γ'14.8
[μεταφραση χ.ν.κουβελης]

Γ 14,8 ο Πανδιων παιρνωντας σε γαμο την Ζευξιππη της μητερας του την αδελφη θυγατε-
ρες τεκνοποιησε την Προκνη και την Φιλομηλα,παιδια δε διδυμα τον Ερεχθεα και τον
Βουτην,σε πολεμο αντιτιθεμενος προς τον Λαβδακο για τα ορια της γης  καλεσε για
βοηθεια απο τη Θρακη τον Τηρεα τον γιο του Αρη,και τον πολεμο μαζι μ'αυτον καταφερ-
νωντας εδωκε στον Τηρεα για γαμο την θυγατερα του Προκνη,αυτος απο τουτης γεννησε
παιδι τον Ιτυν,και της Φιλομηλας ερωτευθεις διεφθειρε και τουτην,[λεγοντας πεθανε στην
Προκνη]κρυβοντας στην υπαιθρο,[τοτε βιαζοντας τη Φιλομηλα μαζι της πλαγιαζε στο κρεβ-
βατι]και τη γλωσσα της εκοψε,αυτη αφου υφανε σε πεπλο γραμματα με τουτα εμηνυσε
στη Προκνη τις δικες της συμφορες,αυτη αφου αναζητησε την αδελφη σκοτωνει το παιδι
τον Ιτυν,κι αφου τον εβρασε στο Τηρεα που τ'αγνοουσε τον παρεθεσε,και με την αδελφης
της εσπευσμενα εφυγε,ο Τηρεας δε αισθανομενος,αρπαζοντας πελεκη τις καταδιωξε,
αυτες δε στη Δαυλια της Φωκιδας περικυκλωμενες να πιαστουν στους θεους ευχονται
να μεταμορφωθουν σε πουλια,και η μεν Προκνη γινεται αηδωνα,η δε Φιλομηλα χελιδωνα,
μεταμορφωνεται δε σε πουλι και ο Τηρεας,και γινεται εποψ τσαλαπετεινος
.
.
.


Πεισιδικη Μηθυμναια-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Παρθενίου Νικαέως Περὶ ἐρωτικῶν παθημάτων.21. Περὶ Πεισιδίκης
-μεταφραση translation,σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

21. Περὶ Πεισιδίκης
[21.1] Λέγεται δὲ καὶ ὅτε Ἀχιλλεὺς πλέων τὰς προσεχεῖς τῇ ἠπείρῳ νήσους ἐπόρθει, προσσχεῖν
αὐτὸν Λέσβῳ. ἔνθα δὴ καθ᾿ ἑκάστην τῶν πόλεων αὐτὸν ἐπιόντα κεραΐζειν. [21.2] ὡς δὲ οἱ
Μήθυμναν οἰκοῦντες μάλα καρτερῶς ἀντεῖχον, καὶ ἐν πολλῇ ἀμηχανίᾳ ἦν διὰ τὸ μὴ δύνασθαι
 ἑλεῖν τὴν πόλιν, Πεισιδίκην τινὰ Μηθυμναίαν, τοῦ βασιλέως θυγατέρα, θεασαμένην ἀπὸ τοῦ
τείχους τὸν Ἀχιλλέα ἐρασθῆναι αὐτοῦ, καὶ οὕτως τὴν τροφὸν διαπεμψαμένην ὑπισχνεῖσθαι
ἐγχειρίσειν αὐτῷ τὴν πόλιν, εἴ γε μέλλοι αὐτὴν γυναῖκα ἕξειν. [21.3] ὁ δὲ τὸ μὲν παραυτίκα
καθωμολογήσατο· ἐπεὶ μέντοι ἐγκρατὴς [τῆς] πόλεως ἐγένετο, νεμεσήσας ἐπὶ τῷ δρασθέντι,
προὐτρέψατο τοὺς στρατιώτας καταλεῦσαι τὴν κόρην. [21.4] μέμνηται τοῦ πάθους τοῦδε καὶ
ὁ τὴν Λέσβου κτίσιν ποιήσας ἐν τοῖσδε·

ἔνθα δὲ Πηλείδης κατὰ μὲν κτάνε Λάμπετον ἥρω,
ἐκ δ᾿ Ἱκετάονα πέφνεν, ἰθαιγενέος Λεπετύμνου
υἱέα Μηθύμνης τε, καὶ ἀλκηέστατον ἄλλων,
αὐτοκασίγνητον Ἑλικάονος, ἔνδοθι πάτρης
τηλίκον ὑψίπυλον. θαλερὴ δέ μιν ἄασε Κύπρις.
ἡ γὰρ ἐπ᾿ Αἰακίδῃ κούρης φρένας ἐπτοίησε
Πεισιδίκης, ὅτε τόν γε μετὰ προμάχοισιν Ἀχαιῶν
χάρμῃ ἀγαλλόμενον θηέσκετο, πολλὰ δ᾿ ἐς ὑγρὴν
ἠέρα χεῖρας ἔτεινεν ἐελδομένη φιλότητος.
[21.5] εἶτα μικρὸν ὑποβάς

δέκτο μὲν αὐτίκα λαὸν Ἀχαιικὸν ἔνδοθι πάτρης
παρθενική, κληῖδας ὑποχλίσσασα πυλάων,
ἔτλη δ᾿ οἷσιν ἰδέσθαι ἐν ὀφθαλμοῖσι τοκῆας
χαλκῷ ἐληλαμένους καὶ δούλια δεσμὰ γυναικῶν
ἑλκομένων ἐπὶ νῆας ὑποσχεσίῃς Ἀχιλῆος,
ὄφρα νυὸς γλαυκῆς Θέτιδος πέλοι, ὄφρα οἱ εἶεν
πενθεροὶ Αἰακίδαι, Φθίῃ δ᾿ ἔνι δώματα ναίοι
ἀνδρὸς ἀριστῆος πινυτὴ δάμαρ· οὐ δ᾿ ὅ γ᾿ ἔμελλε
τὰ ῥέξειν, ὀλοῷ δ᾿ ἐπαγάσσατο πατρίδος οἴτῳ·
ἔνθ̓᾿ ἥ γ᾿ αἰνότατον γάμον εἴσιδε Πηλείδαο
Ἀργείων ὑπὸ χερσὶ δυσάμμορος, οἵ μιν ἔπεφνον
πανσυδίῃ θαμινῇσιν ἀράσσοντες λιθάδεσσιν.

21. Περὶ Πεισιδίκης
[21.1] Λεγεται οταν ο Αχιλλεας τα κοντινα στη ξηρα νηρια κυριευε,στραφηκε στη Λεσβο.
Οπου καθε μια απ'τις πολεις κατεχοντας κατεστρεφε.[21.2]Καθως αυτοι που την Μηθυμνα
κατοικουσαν παρα πολυ γενναια αντιστεκονταν και σε πολυ αμηχανια ηταν που δεν μπορου-
σε να παρει τη πολη,η Πεισιδικη καποια Μηθυμναια,του βασιλια θυγατερα,αντικρυζοντας
απ'το τειχος τον Αχιλλεα τον ερωτευτηκε,κι ετσι τη τροφο στελνωντας υποσχεται να παραδωσει
 σ'αυτον τη πολη,αν βεβαια εχει σκοπο να την παρει γυναικα.[21.3]Αυτος εκεινη τη στιγμη αμε-
σως το  υποσχεθηκε,επειτα ομως οταν κυριαρχος της πολης εγινε, νιωθοντας αποστροφη γι'αυ-
το που πραχτηκε,προετρεψε τους στρατιωτες να λιθοβολησουν μεχρι θανατου τη κοπελα.
 [21.4]Αυτη εδω τη τραγωδια μνημονευει κι αυτος που το ποιημα την Λεσβου κτισιν εκανε
μ'αυτους εδω τους στιχους

οπ'εκει ο γιος του Πηλεα σκοτωσε τον Λαμπερο ηρωα,
και τον Ικεταονα χτυπησε θανασιμα,τ'αυτοχθονα Λεπετυμνου
και τον γιο της Μηθυμνης,και τον πιο δυνατο ολλων,
τ'Ελικαονα τον δικο του αδερφο,μεσ'στη πατρικη χωρα
τον τοσο νεο Υψιπυλο,
η ισχυρη τ'ερωτα αυτην πλανεψε η Κυπριδα
για τον Αιακιδη αυτη της κορης τα μυαλα ταρραξε
της Πεισιδικης,οταν αυτον μεσ'στους πρωτους των Αχαιων
την ορμη της μαχης να ευχαριστιεται αντικρυσε,στον υγρο
αερα περα τα χερια απλωνε ποθωντας το ερωτικο σμιξιμο

[21.5] λιγο πιο κατω μετα προχωρει

δεχτηκε ευτυς τον Αχαικο στρατο μεσ'στη πατριδα
η παρθενα,τα κλειδια με μοχλο σηκωνοντας στις πορτες,
κι αντεξε να δει μπρος στα ματια της τους γονεις
με το χαλκο χτυπημενους και τα δεσμα δουλειας των γυναικων
που στα πλοια τις εσερναν για την υποσχεση τ'Αχιλλεα,
πως νυφη της λαμπερης Θετιδας θα γινει,πως θα'ναι
οι Αιακιδες πεθεροι της,στης Φθιας τα παλατια θα κατοικει
αντρα αριστου συνετη γυναικα,ομως αυτος δεν σκοπευε
αυτα να πραξει,και στην ολεθρια χαιρονταν της πατριδας μοιρα,
τοτ'αυτη τον φοβεροτατο γαμο ειδε του Πηλειδη
στα χερια των Αργειων η δυσμοιρη,π'αυτη σκοτωσαν
ολος ο στρατος με πολλα συνεχεια χτυπωντας λιθαρια

σχολια:
-Πεισιδίκη,πιθανη ετυμολογια Τεισιδικη=Τισις+δικη,τισις τιμωρια,αυτη που ειχε δικαια τιμωρια
-μέμνηται τοῦ πάθους τοῦδε καὶ ὁ τὴν Λέσβου κτίσιν ποιήσας ἐν τοῖσδε·
ο Απολλωνιος ο Ροδιος νομιζεται ως ο ποιητης
Απολλωνιος ο Ροδιος (295 π.Χ. - 215 π.Χ.)
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%BB%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82_%CE%BF_%CE%A1%CF%8C%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CF%82
-Κυπρις,η Αφροδιτη,επειδη γεννηθηκε στη Κυπρο
-Αιακιδης,ο Αχιλλεας ως εγγονος του Αιακου,
ο Αιακος ηταν γιος του Δια της νυμφης Αιγινας,ο πρωτος βασιλιας της Αιγινας,παιδια του ηταν
ο Πηλεας,πατερας του Αχιλλεα και ο Τελαμωνας,πατερας του Αιαντα του Τελαμωνιου
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CF%8C%CF%82
-Θετις,η μητερα του Αχιλλεα,Νηρηιδα και αρχηγος των,κορη του Νηρεα και της Ωκεανιδας
Δωριδος ,εγγονη του Τιτανα Ωκεανου και της Τιτανιδας Τιθυος
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CE%AD%CF%84%CE%B9%CF%82
-Φθιη,Φθια,η πατριδα του Αχιλλεα,η χωρα των Μυρμιδονων,στο νοτιοανατολικο ακρο της
Θεσσαλιας,
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CE%B8%CE%AF%CE%B1
-Πηλείδαο,ο Αχιλλεας ο γιος του Πηλεα,βασιλια της Φθιας,γιος του Αιακου και της Ενδηιδας,
γυναικα του η Θετις
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B7%CE%BB%CE%AD%CE%B1%CF%82
.
.
.



Αριστοκλεια-Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Α'-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Α'.Αριστοκλεια
[Plutarch. Moralia. Gregorius N. Bernardakis. Leipzig. Teubner. 1892. 4.]
μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Α'.Αριστοκλεια

[p. 463] Ἑν Ἁλιάρτῳ τῆς Βοιωτίας κόρη τις γίνεται κάλλει διαπρέπουσα ὄνομα Ἀριστόκλεια
θυγάτηρ δ᾽ ἦν Θεοφάνους. ταύτην μνῶνται Στράτων Ὀρχομένιος καὶ Καλλισθένης Ἁλιάρτιος.
πλουσιώτερος δ᾽ ἦν Στράτων καὶ μᾶλλόν τι τῆς παρθένου ἡττημένος· ἐτύγχανε γὰρ ἰδὼν αὐτὴν
ἐν Λεβαδείᾳ λουομένην ἐπὶ τῇ κρήνῃ τῇ Ἑρκύνῃ ἔμελλε γὰρ τῷ Διὶ τῷ βασιλεῖ κανηφορεῖν. ἀλλ᾽
ὁ Καλλισθένης γε πλέον ἐφέρετο ἦν γὰρ καὶ γένει προσήκων τῇ κόρῃ. ἀπορῶν δὲ τῷ πράγματι
ὁ Θεοφάνης, ἐδεδίει γὰρ τὸν Στράτωνα πλούτῳ τε καὶ γένει σχεδὸν ἁπάντων διαφέροντα τῶν
Βοιωτῶν, τὴν αἵρεσιν ἐβούλετο τῷ Τροφωνίῳ ἐπιτρέψαι καὶ ὁ Στράτων, ἀνεπέπειστο γὰρ ὑπὸ
τῶν τῆς παρθένου οἰκετῶν, ὡς πρὸς αὐτὸν μᾶλλον ἐκείνη ῥέποι, ἠξίου ἐπ᾽ αὐτῇ ποιεῖσθαι τῇ
γαμουμένῃ τὴν ἐκλογήν. ὡς δὲ τῆς παιδὸς ὁ Θεοφάνης ἐπυνθάνετο ἐν ὄψει πάντων, ἡ δὲ τὸν
Καλλισθένην προὔκρινεν, εὐθὺς μὲν ὁ Στράτων δῆλος ἦν βαρέως φέρων τὴν ἀτιμίαν ἡμέρας δὲ
διαλιπὼν δύο προσῆλθε τῷ Θεοφάνει καὶ τῷ [p. 464] Καλλισθέναι, ἀξιῶν τὴν φιλίαν αὐτῷ πρὸς
αὐτοὺς διαφυλάττεσθαι, εἰ καὶ τοῦ γάμου ἐφθονήθη ὑπὸ δαιμονίου τινός. οἱ δ᾽ ἐπῄνουν τὰ
λεγόμενα, ὥστε καὶ ἐπὶ τὴν ἑστίασιν τῶν γάμων παρεκάλουν αὐτόν. ὁ δὲ παρεσκευασμένος
ἑταίρων ὄχλον, καὶ πλῆθος οὐκ ὀλίγον θεραπόντων, διεσπαρμένους παρὰ τούτοις καὶ
λανθάνοντας, ἕως ἡ κόρη κατὰ τὰ πάτρια ἐπὶ τὴν Κισσόεσσαν καλουμένην κρήνην κατῄει ταῖς
νύμφαις τὰ προτέλεια θύσουσα, τότε δὴ συνδραμόντες πάντες οἱ λοχῶντες ἐκείνῳ
συνελάμβανον αὐτήν. καὶ ὁ Στράτων γ᾽ εἴχετο τῆς παρθένου· ἀντελαμβάνετο δ᾽ ὡς εἰκὸς
ὁ Καλλισθένης ἐν μέρει καὶ οἱ σὺν αὐτῷ, ἕως ἔλαθεν ἡ παῖς; ἐν χερσὶ τῶν ἀνθελκόντων
διαφθαρεῖσα. ὁ Καλλισθένης μὲν οὖν παραχρῆμα ἀφανὴς ἐγένετο, εἴτε διαχρησάμενος ἑαυτὸν
εἴτε φυγὰς ἀπελθὼν ἐκ τῆς Βοιωτίας· οὐκ εἶχε δ᾽ οὖν τις εἰπεῖν ὅ, τι καὶ πεπόνθοι. ὁ δὲ Στράτων
φανερῶς ἐπικατέσφαξεν ἑαυτὸν τῇ παρθένῳ.
.
.
Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Α'.Αριστοκλεια
[Plutarch. Moralia. Gregorius N. Bernardakis. Leipzig. Teubner. 1892. 4.]
μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Στην Αλιατρο της Βοιωτιας καποια κοπελα υπηρξε στην ομορφια ξεχωριστη με τ'ονομα
Αριστοκλεια, κορη του Θεοφανη ηταν.Αυτ'ειχαν μεσ'στο μυαλο τους ο Στατων απ'τον
Ορχομενο κι ο Καλλισθενης απ'την Αλιαρτο,πλουσιωτερος ηταν ο Στρατων και πιο πολυ
ερωτοχτυπημενος με τη παρθενα,γιατι ετυχε να τη δει στη Λιβαδεια να λουζεται στη κρηνη
την Ερκυνη καθως προετοιμαζονταν για τη πορεια στον Δια τον βασιλια να φερει καλαθι με
προσφορες θυσιας,αλλ'ο Καλλισθενης ομως πλεονεκτουσε γιατι ηταν και συγγενης με τη
κοπελα.Μπερδεμενος με το ζητημα ο Θεοφανης,κι επειδη φοβονταν τον Στρατωνα γιατι και
στον πλουτο και γενικα απ'ολους σχεδον τους Βοιωτους υπερειχε,την εκλογη ηθελε στο
Τροφωνιο μαντειο ν'αναθεσει να γινει κι ο Στρατων,επειδη πεισθηκε απ' τις υπηρετριες της
παρθενας,πως προς αυτον μαλλον εκεινη κλινει, ζητουσε ν'αφησουν η ιδια η νυφη να κανει την
εκλογη. Οταν τη κοπελα ο Θεοφανης ρωτησε παρουσια ολων,κι αυτη τον Καλλισθενη προτιμη-
σε,αμεσως ο Στρατων εγινε φανερο πως βαρια πηρε τη προσβολη  κι αφηνοντας δυο μερες να
περασουν  ηρθε στον Θεοφανη και τον Καλλισθενη ζητωντας η φιλια μεταξυ αυτου κι αυτων να
διατηρηθει,αν και στον γαμο φθονηθηκε απο καποιο δαιμονα.Αυτοι παινεσαν τα λεγομενα του,
ωστε και στο τραπεζι του γαμου τον προσκαλεσαν.Αυτος ετοιμασε μια ομαδα φιλων,κι ενα οχι
μικρο πληθος υπηρετων,διασπαρμενους σ'αυτους και χωρις να δινουν υποψια,αλλ'οταν η κοπε-
λα κατα τα πατροπαραδοτα εθιμα στη κρηνη που καλειται Κισσοεσσα κατεβηκε στις νυμφες
τη θυσια για την ολοκληρωση του γαμου να προσφερει,τοτε μαζι δρωντας ολοι αυτοι που
σ'ενεδρα ηταν εκει  την αρπαξαν.Κι ο Στρατων κρατουσε τη παρθενα.Την επιασε οπως ειναι
φυσικο κι ο Καλλισθενης απο την αλλη μερια κι οι δικοι του,μεχρι που ξεχασθηκε η κοπελα,στα
χερια αυτων που τραβουσαν απο δω κι απο κει εξαρθρωμενη πεθανε.Ο Καλλισθενης λοιπον στη
στιγμη αφαντος εγινε,ειτε αυτοκτονησε ειτε σαν εξοριστος εφυγε μακρυα απ'τη Βοιωτια,δεν
ξερει παντως κανεις να πει ο,τι και μπορει να'χει παθει.Ο δε Στρατων φανερα μπροστα σ'ολους
εσφαξε τον εαυτο του πανω στη παρθενα.

σχολια:
-Πλούταρχος
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια
Ο Πλούταρχος (45 - 120)[1] ήταν Έλληνας ιστορικός, βιογράφος και δοκιμιογράφος. Γεννημένος
στη μικρή πόλη της Χαιρώνειας, στη Βοιωτία, πιθανώς κατά τη διάρκεια της βασιλείας του
Ρωμαίου αυτοκράτορα Κλαύδιου, ο Μέστριος Πλούταρχος ταξίδεψε πολύ στον μεσογειακό
κόσμο της εποχής του και δύο φορές στη Ρώμη, (βλ. Plut. Demosth. 2.2, Plut. Otho 14.1-2, Plut.
Otho 18.1)
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%BB%CE%BF%CF%8D%CF%84%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%BF%CF%82

-τὴν αἵρεσιν ἐβούλετο τῷ Τροφωνίῳ ἐπιτρέψαι
Το μαντείο του Τροφωνίου ήταν σημαντικό μαντείο της αρχαιότητας στην περιοχή της Λιβαδειάς
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%BF_%CE%A4%CF%81%CE%BF%CF%86%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%BF%CF%85
Τροφωνιος,
Ο Τροφώνιος ήταν μυθικός αρχιτέκτονας της αρχαιότητας. Mαζί με τον αδελφό του Αγαμήδη
χρησιμοποίησε τον λίθο στην κατασκευή μνημείων, σε αντικατάσταση των πλίνθων και των
ξύλων. Ανάμεσα στα μνημεία που τους αποδίδονται είναι ο ναός του Απόλλωνα στους
Δελφούς1, το σπίτι του Αμφιτρίωνα και της Αλκμήνης στη Θήβα και οι θησαυροί του Υριέα και
του Αυγεία.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A4%CF%81%CE%BF%CF%86%CF%8E%CE%BD%CE%B9%CE%BF%CF%82
.
.
.


Ακταιων-Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Β'-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Β'.Ακταιων
[Plutarch. Moralia. Gregorius N. Bernardakis. Leipzig. Teubner. 1892. 4.]
μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Β'.Ακταιων

Φείδων τις τῶν Πελοποννησίων ἐπιτιθέμενος ἀρχῇ, τὴν Ἀργείων πόλιν, τὴν πατρίδα τὴν ἑαυτοῦ,
ἡγεμονεύειν τῶν λοιπῶν βουλόμενος, πρῶτον ἐπεβούλευσε Κορινθίοις· πέμψας γὰρ ᾔτει παρ᾽
αὐτῶν νεανίας χιλίους τοὺς ἀκμῇ διαφέροντας καὶ ἀνδρείᾳ· οἱ δὲ πέμπουσι τοὺς χιλίους,
στρατηγὸν αὐτῶν [p. 465] ἀποδείξαντες Δέξανδρον. ἐν νῷ δ᾽ ἔχων ὁ Φείδων ἐπιθέσθαι τούτοις,
ἵν᾽ ἔχοι Κόρινθον ἀτονωτέραν καὶ τῇ πόλει χρήσαιτο, προτείχισμα γὰρ τοῦτο ἐπικαιρότατον
ἔσεσθαι τῆς ὅλης Πελοποννήσου, τὴν πρᾶξιν ἀνέθετο τῶν ἑταίρων τισίν. ἦν δὲ καὶ Ἅβρων ἐν
αὐτοῖς· οὗτος δὲ ξένος ὢν τοῦ Δεξάνδρου ἔφρασεν αὐτῷ τὴν ἐπιβουλήν. καὶ οὕτως οἱ μὲν
Φλιάσιοι πρὸ τῆς ἐπιθέσεως εἰς τὴν Κόρινθον ἐσώθησαν, Φείδων δ᾽ ἀνευρεῖν ἐπειρᾶτο τὸν
προδόντα καὶ ἐπιμελῶς ἐζήτει. δείσας δ᾽ ὁ Ἅβρων φεύγει εἰς Κόρινθον, ἀναλαβὼν τὴν γυναῖκα
καὶ τοὺς οἰκέτας, ἐν Μελίσσῳ, κώμῃ τινὶ τῆς Κορινθίων χώρας ἔνθα καὶ παῖδα γεννήσας
Μέλισσον προσηγόρευσεν, ἀπὸ τοῦ τόπου θέμενος τοὔνομα αὐτῷ. τούτου δὴ τοῦ Μελίσσου
υἱὸς Ἀκταίων γίνεται, κάλλιστος καὶ σωφρονέστατος τῶν ὁμηλίκων, οὗ πλεῖστοι μὲν ἐγένοντο
ἐρασταί, διαφερόντως δ᾽ Ἀρχίας, γένους μὲν ὢν τοῦ τῶν Ἡρακλειδῶν, πλούτῳ δὲ καὶ τῇ ἄλλῃ
δυνάμει λαμπρότατος Κορινθίων. ἐπεὶ δὲ πείθειν οὐκ ἠδύνατο τὸν παῖδα, ἔγνω βιάσασθαι καὶ
συναρπάσαι τὸ μειράκιον· ἐπεκώμασεν οὖν ἐπὶ τὴν οἰκίαν τοῦ Μελίσσου, πλῆθος ἐπαγόμενος
καὶ φίλων καὶ οἰκετῶν, καὶ ἀπάγειν τὸν παῖδα ἐπειρᾶτο. ἀντιποιουμένου δὲ τοῦ πατρὸς καὶ τῶν
φίλων, ἐπεκδραμόντων δὲ καὶ τῶν γειτόνων καὶ ἀνθελκόντων, ἀνθελκόμενος ὁ Ἀκταίων
διεφθάρη· καὶ οἱ μὲν οὕτως ἀπεχώρουν. Μέλισσος δὲ τὸν νεκρὸν τοῦ παιδὸς [p. 466] εἰς τὴν
ἀγορὰν τῶν Κορινθίων παρακομίσας ἐπεδείκνυε, δίκην ἀπαιτῶν παρὰ τῶν ταῦτα πραξάντων· οἱ
δὲ πλέον οὐδὲν ἢ τὸν ἄνδρα ἠλέουν. ἄπρακτος δ᾽ ἀναχωρήσας παρεφύλασσε τὴν πανήγυριν
τῶν Ἰσθμίων, ἀναβὰς τ᾽ ἐπὶ τὸν τοῦ Ποσειδῶνος νεὼν κατεβόα τῶν Βακχιαδῶν καὶ τὴν τοῦ
πατρὸς Ἅβρωνος εὐεργεσίαν ὑπεμίμνησκε, τούς τε θεοὺς ἐπικαλεσάμενος ῥίπτει ἑαυτὸν κατὰ
τῶν πετρῶν. μετ᾽ οὐ πολὺ δ᾽ αὐχμὸς καὶ λοιμὸς κατελάμβανε τὴν πόλιν καὶ τῶν Κορινθίων περὶ
ἀπαλλαγῆς χρωμένων, ὁ θεὸς ἀνεῖλε μῆνιν εἶναι Ποσειδῶνος οὐκ ἀνήσοντος, ἕως ἂν τὸν
Ἀκταίωνος θάνατον μετέλθοιεν. ταῦτα πυθόμενος Ἀρχίας, αὐτὸς γὰρ θεωρὸς ἦν, εἰς μὲν τὴν
Κόρινθον ἑκὼν οὐκ ἐπανῆλθε, πλεύσας δ᾽ εἰς τὴν Σικελίαν Συρακούσας ἔκτισε. πατὴρ δὲ
γενόμενος ἐνταῦθα θυγατέρων δυεῖν, Ὀρτυγίας τε καὶ Συρακούσης, ὑπὸ τοῦ Τηλέφου
δολοφονεῖται, ὃς ἐγεγόνει μὲν αὐτοῦ παιδικά, νεὼς δ᾽ ἀφηγούμενος συνέπλευσεν εἰς Σικελίαν.


Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Β'.Ακταιων
[Plutarch. Moralia. Gregorius N. Bernardakis. Leipzig. Teubner. 1892. 4.]
μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Καποιος Φειδων ο οποιος επεδιωκε την αρχηγια των Πελοποννησιων,την πολη των Αργειων,την
πατριδα του,να ηγημονευει των λοιπων θελωντας,πρωτα μηχανοραφησε κατα των Κορινθιων.
Τοτε εστειλε και ζητουσε απ'αυτους χιλιους νεους  που στη δυναμη ξεχωριζαν και στην αντρεια.
Αυτοι στελνουν τους χιλιους,στρατηγο αυτων διοριζοντας τον Δεξανδρο.Στο νου εχοντας ο
Φειδων να επιτεθει σε τουτους,για να'χει τη Κορινθο ασθενεστερη και στη πολη να ανακηρυ-
χθει,επειδη προοχυρωμα τουτο το πιο καιριο θα ηταν ολης της Πελοποννησου.Την ενεργεια
αυτη την εμπιστευτηκε σε καποιους απ'τους δικους του,ηταν κι ο Αβρων μεσα σ'αυτους.
Αυτος οντας φιλος απο φιλοξενια του Δεξανδρου ειπε σ'αυτον την μηχανοραφια,κι ετσι οι μεν
Φλιασιοι πριν την επιθεση σωθηκαν στην Κορινθο,ο δε Φειδων να βρει προσπαθουσε αυτον
που προδωσε και μ'επιμονη μεγαλη ζητουσε.Επειδη φοβηθηκε ο Αβρων κατεφυγε στη Κορινθο,
παιρνοντας μαζι του τη γυναικα και τους υπηρετες,στη Μελισσο, σε καποιο χωριο της χωρας
των Κορινθιων οπου εκει και παιδι αποκτωντας Μελισσο το ονοματισε,απ'τον τοπου οριζον-
τας τ'ονομα σ'αυτο.Τουτου λοιπον του Μελισσου γιος ο Ακταιων γεννιεται,ο πιο ομορφος κι ο
πιο σωφρων απ'τους συνομιληκους,του οποιου οι πιο πολλοι εγιναν εραστες, ξεχωριζε δε απ'
αυτους ο Αρχιας,που απ'τη γεννια ηταν των Ηρακλειδων,στο πλουτο δε και στην αλλη δυναμη
ο πιο λαμπρος απ'τους Κορινθιους. Επειδη να πεισει δεν μπορουσε το παιδι,αποφασισε να
ενεργησει βιαια και ν'αρπαξει το νεαρο.Πηγε λοιπον μεθυσμενος στο σπιτι του Μελισσου,
πληθος σερνωντας και φιλους κι υπηρετες,και ν'απαγαγει το παιδι προσπαθησε.Ο πατερας κι
οι φιλοι αντεδρασαν,ετρεξαν κι οι γειτονοι και τραβουσαν αντιθετα,τραβηγμενος κι απ'τις δυο
πλευρες ο Ακταιων διαμελισθηκε.Κι αυτοι μετα απ'αυτο εφυγαν.Ο Μελισσος το νεκρο σωμα
του παιδιου στην αγορα των Κορινθιων μεταφερωντας το εδειχνε,την τιμωρια ζητωντας αυτων
που τουτα εκαναν.Και  τιποτα δεν εκαναν παρα τον αντρα να λυπουνται.Χωρις να καταφερει
κατι εφυγε και περιμενε να'ρθει το πανηγυρι στα Ισθμια,τοτ'ανεβαινοντας πανω στου Ποσει-
δωνα το ναο με δυνατη φωνη κατηγορουσε τους Βακχιαδες και του πατερα Αβρωνα την ευερ-
γεσια υπενθυμιζε,και τους θεους επικαλωντας ριχθηκε κατω πανω στις πετρες.Οχι μετα απο
πολυ καιρο ξηρασια και λοιμος επεσε στη πολη κι οταν οι Κορινθιοι για το πως θα απαλλαγουν
ζητησαν χρησμο,ο θεος απαντησε η οργη ειναι του Ποσειδωνα που δεν ησυχαζει,μεχρι με το
θανατο τ'Ακταιωνα να ασχοληθουν να τιμωρησουν.Αυτα ακουγωντας ο Αρχιας,γιατι κι ο ιδιος
μελος της αποστολης ηταν,στην Κορινθο δεν θελησε να γυρισει,επλευσε στη Σικελια και τις
Συρακουσες ιδρυσε.Πατερας αφου εγινε εκει δυο θυγατερων,και της Ορτυγιας και της Συρα-
κουσης,απο τον Τηλεφο δολοφονειται,ο οποιος ειχε γινει ερωμενος του απο παιδια,και πλοιο
κυβερνωντας επλευσε μαζι του στη Σικελια.


σχολια:
-διαφερόντως δ᾽ Ἀρχίας, γένους μὲν ὢν τοῦ τῶν Ἡρακλειδῶν
Στην ελληνική μυθολογία, και γενικότερα στην αρχαία Ελλάδα, με τον όρο Ηρακλείδες αναφέ-
ρονται οι γιοι του Ηρακλή και οι απόγονοί τους.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%97%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%AF%CE%B4%CE%B5%CF%82

-τὴν πανήγυριν τῶν Ἰσθμίων
Σύμφωνα με την μυθολογία, ιδρυτής του θεσμού των Ισθμίων ήταν ο Ποσειδώνας, κατά άλλους
ο Θησέας.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%8A%CF%83%CE%B8%CE%BC%CE%B9%CE%B1

Ίσθμια
Αγώνες προς τιμήν του Ποσειδώνα, που διεξάγονταν στο ιερό του στην Ισθμία κάθε δύο
χρόνια, την άνοιξη, για τρεις μέρες. Στο πλαίσιο της άποψης ότι η ίδρυση των πανελλήνιων
αγώνων ανάγεται σε ταφικούς αγώνες, τα Ίσθμια έχουν συνδεθεί με το θάνατο του Μελικέρτη,
που πνίγηκε στη θάλασσα μαζί με τη μητέρα του Ινώ, και απαντά και με το όνομα "Παλαίμων".
Κατά το πρώτο ήμισυ του 6ου αιώνα π.Χ., οι Κορίνθιοι πρόσθεσαν γυμνικούς και ιππικούς
αγώνες στους εορτασμούς που γίνονταν από τον 7ο κιόλας αιώνα στην Ισθμία. Οι αγώνες
συνεχίστηκαν καθόλη τη διάρκεια της Ρωμαϊκής εποχής υπό τον έλεγχο της Κορίνθου, εκτός
από την περίοδο 146-44 π.Χ., όταν η Κόρινθος έχασε τα πολιτικά δικαιώματά της και την
ευθύνη των αγώνων ανέλαβε η Σικυώνα. Τα Ίσθμια ξεκινούσαν μετά την προσφορά θυσίας στον
Ποσειδώνα και γεύματος στους πιστούς. Οι αθλητικοί αγώνες διεξάγονταν στο στίβο και οι
μουσικοί στο θέατρο. Στους νικητές δινόταν αρχικά ένα στεφάνι από πεύκο και από τις αρχές
του 5ου αι. π.Χ. από αγριοσέλινο (γρίηλον), ενώ στους Ρωμαϊκούς χρόνους και από τα δύο.
http://www.fhw.gr/olympics/ancient/gr/otherg_isthmia.html

-κατεβόα τῶν Βακχιαδῶν
η δυναστεια των Βακχιαδων που κυβερνησε την Κορινθο απο την εισβολη των Δωριεων στην
Πελοποννησο,12ος αι. π.Χ,που κατελυσαν τη βασιλεια των Αχαιων,μεχρι τα μεσα του 7ου
αι.π.Χ,ιδρυτης της ηταν ο Αλητης του Ιπποτη
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BB%CE%AE%CF%84%CE%B7%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%99%CF%80%CF%80%CF%8C%CF%84%CE%B7
το τελος της δυναστειας των Βακχιαδων ηρθε απο τον Κυψελο [695 π.Χ.- 627 π.Χ]που εγινε
τυραννος της Κορινθου
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%88%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82
Ηροδοτου Ιστοριαι,Τερψιχωρη Βιβλιο Ε',92
https://el.wikisource.org/wiki/%CE%99%CF%83%CF%84%CE%BF%CF%81%CE%AF%CE%B1%CE%B9_(%CE%97%CF%81%CE%BF%CE%B4%CF%8C%CF%84%CE%BF%CF%85)/%CE%A4%CE%B5%CF%81%CF%88%CE%B9%CF%87%CF%8C%CF%81%CE%B7
92B. Κορινθίοισι γὰρ ἦν πόλιος κατάστασις τοιήδε· ἦν ὀλιγαρχίη, καὶ οὗτοι Βακχιάδαι
καλεόμενοι ἔνεμον τὴν πόλιν, ἐδίδοσαν δὲ καὶ ἤγοντο ἐξ ἀλλήλων. Ἀμφίονι δὲ ἐόντι τούτων
τῶν ἀνδρῶν γίνεται θυγάτηρ χωλή· οὔνομα δέ οἱ ἦν Λάβδα. ταύτην Βακχιαδέων γὰρ οὐδεὶς
ἤθελε γῆμαι, ἴσχει Ἠετίων ὁ Ἐχεκράτεος, δήμου μὲν ἐὼν ἐκ Πέτρης, ἀτὰρ τὰ ἀνέκαθεν Λαπίθης
τε καὶ Καινείδης. 2 ἐκ δέ οἱ ταύτης τῆς γυναικὸς οὐδ᾽ ἐξ ἄλλης παῖδες ἐγίνοντο. ἐστάλη ὦν ἐς
Δελφοὺς περὶ γόνου. ἐσιόντα δὲ αὐτὸν ἰθέως ἡ Πυθίη προσαγορεύει τοῖσιδε τοῖσι ἔπεσι.
Ἠετίων, οὔτις σε τίει πολύτιτον ἐόντα.
Λάβδα κύει, τέξει δ᾽ ὀλοοίτροχον· ἐν δὲ πεσεῖται
ἀνδράσι μουνάρχοισι, δικαιώσει δὲ Κόρινθον.
....
-πλεύσας δ᾽ εἰς τὴν Σικελίαν Συρακούσας ἔκτισε
Οι Συρακούσες ιδρύθηκαν το 734 ή 733 π.Χ. από τους Κορίνθιους αποίκους με οικιστή τον
Αρχία. Η πόλη αρχικά χτίστηκε στο νησί Ορτυγία, στη θέση εγκατάστασης γηγενών Σικελών,
τους οποίους εξεδίωξαν οι Έλληνες, και στη συνέχεια επεκτάθηκε στην απέναντι ακτή.[1] Τον
επόμενο αιώνα η πόλη αναπτύχθηκε ιδρύοντας αρκετές αποικίες στην νοτιοανατολική Σικελία,
όπως οι Άκραι, ο Έλωρος και η Καμάρινα. Στα χρόνια αυτά που συνοδεύτηκαν με μεγάλη
οικονομική ακμή των Συρακουσών, η πόλη ταράχτηκε από σφοδρές διαμάχες ανάμεσα στους
ευγενείς και τους υποδουλωμένους ντόπιους.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CF%8D%CF%83%CE%B5%CF%82
.
.
.



Δαμοκριτη-Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Ε'-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Ε'.Δαμοκριτη
[Plutarch. Moralia. Gregorius N. Bernardakis. Leipzig. Teubner. 1892. 4.]
μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Ε'.Δαμοκριτη

Ἄλκιππος τὸ μὲν γένος Λακεδαιμόνιος ἦν· γήμας δὲ Δαμοκρίταν πατὴρ θυγατέρων γίνεται δύο·
[p. 472] συμβουλεύων τε τῇ πόλει κράτιστα τε καὶ πράττων ὅτου δέοιντο Λακεδαιμόνιοι,
ἐφθονήθη ὑπὸ τῶν ἀντιπολιτευομένων, οἳ τοὺς ἐφόρους ψευδέσι λόγοις παραγαγόντες, ὡς
τοῦ Ἀλκίππου βουλομένου τοὺς νόμους καταλῦσαι, φυγῇ περιέβαλον τὸν ἄνδρα. καὶ ὁ μὲν
ὑπεξῆλθε τῆς Σπάρτης, Δαμοκρίταν δὲ τὴν γυναῖκα μετὰ τῶν θυγατέρων βουλομένην ἕπεσθαι
τἀνδρὶ ἐκώλυον, ἀλλὰ καὶ τὴν οὐσίαν αὐτοῦ ἐδήμευσαν, ἵνα μὴ εὐπορῶσι προικὸς αἱ παρθένοι.
ἐπεὶ δὲ καὶ ὣς ἐμνηστεύοντό τινες τὰς παῖδας διὰ τὴν τοῦ πατρὸς ἀρετήν, ἐκώλυσαν οἱ ἐχθροὶ
διὰ ψηφίσματος μνηστεύεσθαί τινας τὰς κόρας, λέγοντες ὡς ἡ μήτηρ αὐτῶν Δαμοκρίτα
πολλάκις εὔξατο τὰς θυγατέρας ταχέως γεννῆσαι παῖδας τιμωροὺς τῷ πατρὶ γενησομένους.
πανταχόθεν δ᾽ ἡ Δαμοκρίτα περιελαυνομένη ἐτήρησέ τινα πάνδημον ἑορτήν, ἐν ᾗ γυναῖκες; ἅμα
παρθένοις καὶ οἰκείοις καὶ νηπίοις ἑώρταζον, αἱ δὲ τῶν ἐν τέλει καθ᾽ ἑαυτὰς ἐν ἀνδρῶνι μεγάλῳ
διεπαννύχιζον ξίφος τε ὑποζωσαμένη καὶ τὰς κόρας λαβοῦσα νυκτὸς ἦλθεν εἰς τὸ ἱερὸν καιρὸν
παραφυλάξασα, ἐν ᾧ πᾶσαι τὸ μυστήριον ἐπετέλουν ἐν τῷ ἀνδρῶνι καὶ κεκλεισμένων τῶν
εἰσόδων, ξύλα ταῖς θύραις πολλὰ προσνήσασα ταῦτα δ᾽ ἦν εἰς τὴν τῆς ἑορτῆς θυσίαν ὑπ᾽
ἐκείνων παρεσκευασμένα, πῦρ ἐνῆκε. συνθεόντων δὲ τῶν ἀνδρῶν ἐπὶ τὴν βοήθειαν, ἡ
Δαμοκρίτα τὰς θυγατέρας ἀπέσφαξε καὶ ἐπ᾽ ἐκείναις ἑαυτήν. [p. 473] οὐκ ἔχοντες δ᾽ οἱ
Λακεδαιμόνιοι, ὅπη τὸν θυμὸν ἀπερείσωνται, ἐκτὸς ὅρων ἔρριψαν τῆς τε Δαμοκρίτας καὶ
τῶν θυγατέρων τὰ σώματα. ἐφ᾽ ᾧ μηνίσαντος τοῦ θεοῦ τὸν μέγαν ἱστοροῦσι Λακεδαιμονίοις
σεισμὸν ἐπιγενέσθαι.

Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Ε'.Δαμοκριτη
[Plutarch. Moralia. Gregorius N. Bernardakis. Leipzig. Teubner. 1892. 4.]
μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Αλκιππος ηταν στην καταγωγη Λακεδαιμονιος,παντρευτηκε την Δαμοκριτη και πατερας δυο
θυγατερων εγινε,κι επειδη συμβουλευε στη πολη με αριστο τροπο κι επραττε,οπως επιθυμου-
σαν οι Λακεδαιμονιοι,φθονηθηκε απο τους αντιπολιτευομενους,οι οποιοι τους εφορους με
ψεματα παραπλανωντας,πως ο Αλκιππος ηθελε τους νομους να καταλυσει,εξορισαν τον αντρα.
Κι αυτος απομακρυνθηκε απ'τη Σπαρτη,τη δε γυναικα του Δαμοκριτη που ηθελε με τις θυγατε-
ρες ν'ακολουθησει τον αντρα της εμποδιζαν,επισης και την περιουσια του δημευσαν,για να
στερηθουν τη προικα οι παρθενες.Κι επειδη καποιοι ζητουσαν να μνηστευθουν τα κοριτσια
λογω της αρετης του πατερα,εμποδισαν οι εχθροι με ψηφισμα καποιοι να μνηστευθουν τις
κορες,λεγοντας πως η μητερα τους Δαμοκριτη πολλες φορες ευχονταν οι θυγατερες γρηγορα
να γεννησουν παιδια που τιμωροι για τον πατερα να γινουν.Απο παντου η Δαμοκριτη πιεσμενη
περιμενε καποια επισημη γιορτη,στην οποια γυναικες,μαζι με παρθενες κι υπηρετριες και μικρα
παιδια γιορταζαν,οταν δε αυτες της ανωτερης ταξης μεσα σε μεγαλη αιθουσα αγρυπνουσαν
τοτε ξιφος εκρυψε κατω απ'τα ρουχα και τα κοριτσια παιρνοντας νυχτα ηρθε στο ιερο παραφυ-
λαγοντας για την καταλληλη στιγμη,ενω ολες το μυστηριο τελουσαν στην αιθουσα κι ηταν
κλεισμενες οι εισοδοι,ξυλα στις πορτες σωριαζοντας,αυτα που ηταν για τη θυσια της γιορτης
απο εκεινες προετοιμασμενα,φωτια εβαλε.Κι οταν ετρεξαν  οι αντρες για βοηθεια,η Δαμοκριτη
τις θυγατερες εσφαξε και πανω σ'εκεινες και τον εαυτο της.Μη εχοντας δε οι Λακεδαιμονιοι,
που την οργη να ξεσπασουν,εξω απ'τα συνορα πεταξαν και της Δαμοκριτης και των θυγατερων
τα σωματα.Κι επειδη μ'αυτο οργιστηκε ο θεος τον πολυ μεγαλο λενε στους Λακεδαιμονιους
σεισμο εκανε.
.
.
σχολια:
-ἐφ᾽ ᾧ μηνίσαντος τοῦ θεοῦ τὸν μέγαν ἱστοροῦσι Λακεδαιμονίοις  σεισμὸν ἐπιγενέσθαι.
Το έτος 464 π.Χ. έγινε σεισμός στην Σπάρτη που σύμφωνα με ιστορικές πηγές προκάλεσε
20.000 θύματα, κατέστρεψε την πόλη και έγινε αφορμή για εξέγερση των ειλώτων.
Ελάχιστες αναφορές έχουμε για τα στοιχεία του σεισμού, για το οποίο κάνουν λόγο ο Στράβων,
ο Παυσανίας, ο Πλούταρχος και ο Θουκυδίδης.
Αιτία της σεισμικής δόνησης ήταν πιθανή κάθετη μετακίνηση μιας τεκτονικής πτυχής στον
Ταΰγετο
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82_%CF%84%CE%B7%CF%82_%CE%A3%CF%80%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B7%CF%82_(464_%CF%80.%CE%A7.)

Η εύσειστος Λακωνία
Η γενική εικόνα που προκύπτει από τις πηγές είναι ότι στα ιστορικά χρόνια από σεισμούς έπασχε κυρίως η Πελοπόννησος, και ιδιαίτερα η Λακωνική, η Λοκρίδα και το ΝΑ Αιγαίο. Η Λακωνία ονομαζόταν εύσειστος και καιετάεσσα από τους καιετούς (χάσματα) που υπήρχαν εκεί. Γνωστός είναι ο μεγάλος σεισμός της Σπάρτης το θέρος του 464 π.Χ. Η σφοδρότητά του ήταν ασύλληπτη.
Οι κορυφές του Ταϋγέτου απερράγησαν και άνοιξαν χάσματα σε διάφορα σημεία. Στο γυμνάσιο
λίγο πριν από τον σεισμό ασκούνταν έφηβοι και νεανίσκοι, όταν παρουσιάστηκε ένας λαγός. Οι νεανίσκοι βγήκαν να τον κυνηγήσουν και σώθηκαν ενώ οι έφηβοι που παρέμειναν μέσα
σκοτώθηκαν με την κατάρρευση του κτιρίου. Ο κοινός τάφος τους ονομάστηκε Σεισματίας. Καθώς
οι δονήσεις διήρκεσαν μέρες και ήταν συνεχείς και ισχυρές, όλα τα σπίτια γκρεμίστηκαν εκ
θεμελίων και αναφέρονται πάνω από 20.000 θύματα.
Η ολοκληρωτική καταστροφή θεωρήθηκε ότι οφειλόταν στην οργή του Ποσειδώνος, που προκάλεσαν οι Σπαρτιάτες γιατί είχαν αποσπάσει από τον βωμό του στο Ταίναρο και θανατώσει είλωτες καταδικασμένους σε θάνατο, που είχαν καταφύγει σ' αυτό το φημισμένο άσυλο. Η τιμωρία ήρθε σύντομα: ου μετά πολύ εσείσθη σφίσιν η πόλις συνεχεί τε ομού και ισχυρώ τω σεισμώ ώστε οικίαν μηδαμίαν των εν Λακεδαίμονι αντισχείν. Ολόκληρη την πόλη σώριασε στο έδαφος ο Ποσειδών Ταινάριος (ες έδαφος την πόλιν πάσαν κατέβαλεν ο θεός).
http://www.tovima.gr/opinions/article/?aid=117246

Οι Σεισμοί έπαιξαν κύριο ρόλο στη διαμόρφωση της Ιστορίας της Σπάρτης.
I. Ο πρώτος γνωστός ιστορικός σεισμός πού έπληξε την Σπάρτη συνέβη περίπου το 550 π.Χ., με καταστροφές σπιτιών και κατολισθήσεις μεγάλων τεμάχων του Ταϋγέτου στην πόλη. Εκτιμήθηκαν
τα χαρακτηριστικά του σε μέγεθος 7,0R και ένταση IX (Mercalli).
Αναφέρεται ότι όλα, πλην 5, σπίτια, κατέρρευσαν και περισσότεροι από 20.000 άνθρωποι καταπλακώθηκαν στα ερείπια και φονεύθησαν. Άμεση συνέπεια των σεισμών ήταν ο κοινός
πόλεμος Ειλώτων και Μεσσήνιων κατά των Σπαρτιατών.
Η αναφορά του Πλούταρχου συνδέει την κατακρήμνιση τμήματος του  Ταϋγέτου με τον Σεισμό
το 550 π.Χ. σαν ένα από τους πολλούς σεισμούς πού έχουν συμβεί νωρίτερα.
[το 464 π.Χ. έγινε σεισμός ]
Ο Σεισμός για την Σπάρτη ήταν τεράστιο χτύπημα. Ήταν μεγέθους 7 Richter και έντασης xi της κλίμακας Mercalli. Υπήρξε καταστροφή των περιουσιών των κατοίκων και εκτιμάται ότι ο μισός πληθυσμός της Σπάρτης φονεύθηκε.
Για την αποδοχή του μεγάλου αριθμού των φονευθέντων πρέπει να ληφθεί υπ’όψιν, ότι η Σπάρτη
δεν ήταν μία τυπική Ελληνική Πόλη με οχυρώσεις, πυκνές κατοικίες και δημόσια κτίρια. Αντιθέτως ήταν απλωμένη πόλη, αποτελούμενη από 4 κυρίους οικισμούς, με κενές εκτάσεις μεταξύ τους. Ακόμα δεν υπήρχαν ψηλά κτίρια διότι υπήρχαν αυστηροί νόμοι, οι οποίοι δεν επέτρεπαν τη χρήση άλλων εργαλείων εκτός από τσεκούρια στην κατασκευή των οροφών των κτιρίων.
Έτσι ενδέχεται ο αριθμός των 20.000 φονευθέντων να είναι αναχρονισμός και να περιέχει απώλειες και άλλων σεισμών, άλλων εποχών.
https://notospress.gr/article.php?id=3037
.
.
.


Καλλιρροη του Φωκου-Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Δ'-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Δ'.Καλλιρροη του Φωκου
[Plutarch. Moralia. Gregorius N. Bernardakis. Leipzig. Teubner. 1892. 4.]
μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Δ'.Καλλιρροη του Φωκου

Φῶκος Βοιώτιος μὲν ἦν τῷ γένει, ἦν γὰρ ἐκ Γλίσαντος, πατὴρ δὲ Καλλιρρόης κάλλει τε καὶ
σωφροσύνῃ διαφερούσης. ταύτην ἐμνηστεύοντο νεανίαι τριάκοντα εὐδοκιμώτατοι ἐν Βοιωτίᾳ·
ὁ δὲ Φῶκος ἄλλας ἐξ ἄλλων ἀναβολὰς τῶν γάμων ἐποιεῖτο, φοβούμενος μὴ βιασθείη, τέλος δὲ
λιπαρούντων ἐκείνων, ἠξίου ἐπὶ τῷ Πυθίῳ ποιήσασθαι τὴν αἵρεσιν. οἱ δὲ πρὸς τὸν λόγον
ἐχαλέπηναν καὶ ὁρμήσαντες ἀπέκτειναν τὸν Φῶκον ἐν δὲ τῷ θορύβῳ ἡ κόρη φυγοῦσα ἵετο διὰ
τῆς χώρας· ἐδίωκον δ᾽ αὐτὴν οἱ νεανίαι. ἡ δ᾽ ἐντυχοῦσα γεωργοῖς ἅλω συντιθεῖσι σωτηρίας
ἔτυχε παρ᾽ αὐτῶν· ἀπέκρυψαν γὰρ αὐτὴν οἱ γεωργοὶ ἐν τῷ σίτῳ καὶ οὕτω παρῇξαν μὲν οἱ
διώκοντες· ἡ δὲ διασωθεῖσα ἐφύλαξε τὴν τῶν Παμβοιωτίων ἑορτήν, καὶ τότε εἰς Κορώνειαν
ἐλθοῦσα ἱκέτις καθέζεται ἐπὶ τῷ βωμῷ τῆς Ἰτωνίας Ἀθηνᾶς καὶ τῶν μνηστήρων τὴν παρανομίαν
διηγεῖτο, τό τε ἑκάστου ὄνομα καὶ τὴν πατρίδα σημαίνουσα. ἠλέουν οὖν οἱ Βοιωτοὶ τὴν παῖδα
καὶ τοῖς νεανίαις ἠγανάκτουν οἱ δὲ ταῦτα πυθόμενοι εἰς [p. 471] Ὀρχομενὸν καταφεύγουσιν. οὐ
δεξαμένων δ᾽ αὐτοὺς τῶν Ὀρχομενίων πρὸς Ἱππότας εἰσώρμησαν κώμη δ᾽ ἦν παρὰ τῷ Ἑλικῶνι
κειμένη μεταξὺ Θίσβης καὶ Κορωνείας· οἱ δ᾽ ὑποδέχονται αὐτούς. εἶτα πέμπουσι Θηβαῖοι
ἐξαιτοῦντες τοὺς Φώκου φονεῖς· τῶν δ᾽ οὐ διδόντων, ἐστράτευσαν μὲν μετὰ τῶν ἄλλων
Βοιωτῶν, στρατηγοῦντος Φοίδου, ὃς τότε τὴν ἀρχὴν τῶν Θηβαίων διεῖπε· πολιορκήσαντες δὲ
τὴν κώμην ὀχυρὰν οὖσαν, δίψει δὲ τῶν ἔνδον κρατηθέντων, τοὺς μὲν φονεῖς ληφθέντας
κατέλευσαν, τοὺς δ᾽ ἐν τῇ κώμῃ ἐξηνδραποδίσαντο κατασκάψαντες δὲ τὰ τείχη καὶ τὰς οἰκίας
διένειμαν τὴν χώραν Θισβεῦσι τε καὶ Κορωνεῦσι. φασὶ δὲ νυκτός, πρὸ τῆς ἁλώσεως τῶν
Ἱπποτῶν, φωνὴν ἐκ τοῦ Ἑλικῶνος πολλάκις ἀκουσθῆναι λέγοντός τινος ‘πάρειμι’· τοὺς δὲ
μνηστῆρας τοὺς τριάκοντα τόδε τὸ φώνημα γνωρίζειν, ὅτι Φώκου εἴη. ᾗ δ᾽ ἡμέρᾳ
κατελεύσθησαν, τὸ ἐν Γλίσαντι μνῆμα τοῦ γέροντος κρόκῳ φασὶ ῥεῦσαι Φοίδῳ δέ, τῷ Θηβαίων
ἄρχοντι καὶ στρατηγῷ, ἐκ τῆς μάχης ἐπανιόντι ἀγγελθῆναι θυγατέρα γεγενημένην, ἣν
αἰσιούμενον προσαγορεῦσαι Νικοστράτην.

Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Δ'.Καλλιρροη του Φωκου
[Plutarch. Moralia. Gregorius N. Bernardakis. Leipzig. Teubner. 1892. 4.]
μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ο Φωκος Βοιωτος ηταν στη καταγωγη,επειδη ηταν απ'τη Γλισα,πατερας της Καλλιρροης και
στην ομορφια και στη σωφροσυνη ξεχωριστης.Αυτη ζητουσαν να μνηστευθουν τριαντα νεοι
οι πιο τιμημενοι στη Βοιωτια.Ο Φωκος την μια μετα την αλλη αναβολη των γαμων εκανε,
φοβουμενος μηπως εξαναγκασθει,τελικα επειδη επεμεναν εκεινοι,ζητησε στο μαντειο της
Πυθιας κανει την εκλογη.Αυτοι απ'αυτην τη προταση οργισθηκαν και πεφτοντας κατα πανω
του σκοτωσαν τον Φωκο,μεσα στην αναστατωση η κοπελα τραπηκε σε φυγη απ'τη χωρα.Οι
νεαροι δε την καταδιωκαν.Αυτη συναντωντας γεωργους στ'αλωνισμα βρηκε σωτηρια απ'αυ-
τους,γιατι οι γεωργοι την εκρυψαν μεσα στο σιταρι κι ετσι προσπερασαν οι διωκτες.Αυτη δε
αφου διασωθηκε περιμενε τη γιορτη των Παμβοιωτεων,και τοτε στη Κορωνεια ερχομενη ικετις
καθεται στο βωμο της Ιτωνιας Αθηνας και των μνηστηρων το εγκλημα μαρτυρουσε,και του κα-
θενος τ'ονομα και τη πατριδα φανερωνοντας.Συμπονεσαν λοιπον οι Βοιωτοι το κοριτσι και με
τους νεαρους αγανακτησαν,αυτοι δε αυτα μαθαινοντας στον Ορχομενο καταφευγουν.Επειδη
δεν τους δεχθηκαν οι Ορχομενοι προς το χωριο τους Ιπποτων ετρεξαν που βρισκονταν στους
προποδες του Ελικωνα μεταξυ Θισβης και Κορωνειας,κι αυτοι τους υποδεχθηκαν.Επειτα στελ-
νουν οι Θηβαιοι και ζητουν του Φωκου τους δολοφονους.Κι επειδη δεν τους εδιναν,εκστρατευ-
σαν εναντιον τους μαζι με τους αλλους Βοιωτους,με στρατηγο τον Φοιδο,ο οποιος τοτε τη
κυβερνηση των Θηβαιων διαχειριζονταν.Αφου πολιορκησαν το χωριο που οχυρομενο ηταν,και
με τη διψα τους εντος κατεβαλαν,τους μεν δολοφονους πιανοντας λιθοβολησαν εως θανατου,
αυτους δε μεσα στο χωριο τους σκλαβωσαν,κι αφου γκρεμισαν τα τειχη και τα σπιτια διαμοιρα-
σαν τη χωρα και στους Θηβαιους και στους Κορωνειους.Λενε πως τη νυχτα,πριν την αλωση των
Ιπποτων,φωνη απ'τον Ελικωνα πολλες φορες ακουσθηκε καποιου να λεει 'εδω ειμαι',οι δε τρι-
αντα μνηστηρες αυτον εδω τον ηχο της φωνης γνωρισαν,οτι του Φωκου ηταν.Και τη μερα που
λιθοβοληθηκαν,το μνημα στη Γλισα του γερου με κροκο λενε σκεπασθηκε.Και στον Φοιδο,των
Θηβαιων κυβερνητη και στρατηγο,απ'τη μαχη οταν γυριζε αγγελθηκε πως θυγατερα του γεννη-
θηκε,την οποια θεωρωντας αυτο αισιο οιωνο ονοματισε Νικοστρατη

σχολια:
-καὶ τότε εἰς Κορώνειαν ἐλθοῦσα ἱκέτις καθέζεται ἐπὶ τῷ βωμῷ τῆς Ἰτωνίας Ἀθηνᾶς
Αθηνα Ιτωνια
Ιτωνία είναι ένα από τα προσωνύμια της Αθηνάς, το οποίο προερχόταν από την πόλη Ίτωνα της Φθιώτιδας. Το χρησιμοποιούσαν είτε με τον τύπο «Ιτωνίς», είτε ως «ιΙτωναία» και με το όνομα αυτό λατρευόταν ευρύτατα στη Θεσσαλία, αλλά και στη Βοιωτία, την Αθήνα αλλά και την Αμοργό[1][2].
Η Ιτωνία θεωρείτο αρχικά χθόνια θεότητα, θεότητα δηλαδή του Κάτω Κόσμου, ενώ αργότερα είχε χαρακτήρα πολεμικής θεότητας.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%99%CF%84%CF%89%CE%BD%CE%AF%CE%B1

Η Κορώνεια είναι ορεινό χωριό (παλαιότερα Κουτουμουλάς[1] ή Κοντομουλάς) του Δήμου
Λεβαδέων στη Βοιωτία
Η Κορώνεια, ιδρύθηκε από τον Κορώνο, γιο του Θερσάνδρου και αδερφού του Αλιάρτου (Παυσανίας), και κατά άλλους από Βοιωτούς του Θεσσαλικού χωριού Άρνη, που διώχθηκαν από τους Θεσσαλούς. (Στράβων Θ΄411)
Έξω από την πόλη υπήρχε ο Ναός της Ιτωνίας Αθηνάς, που ήταν το κέντρο του Βοιωτικού Συνδέσμου,
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BF%CF%81%CF%8E%CE%BD%CE%B5%CE%B9%CE%B1_%CE%92%CE%BF%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82

-οὐ δεξαμένων δ᾽ αὐτοὺς τῶν Ὀρχομενίων πρὸς Ἱππότας εἰσώρμησαν κώμη δ᾽ ἦν παρὰ τῷ
Ἑλικῶνι κειμένη μεταξὺ Θίσβης καὶ Κορωνείας
Η Θίσβη είναι χωριό του νομού Βοιωτίας. Βρίσκεται στα δυτικά του νομού κοντά στις ακτές της Βοιωτίας στον Κορινθιακό κόλπο, στους πρόποδες του Ελικώνα.
Η Θίσβη ήταν αρχαία βοιωτική πόλη που βρισκόταν στην ίδια θέση με τον σημερινό οικισμό. Ο Όμηρος την αναφέρει στις βοιωτικές πόλεις που συμμετείχαν στον Τρωικό πόλεμο. Στα ιστορικά χρόνια ήταν ακμαία βοιωτική πόλη. Στη Θίσβη υπήρχε ιερός ναός της Αρτέμιδος. Όπως αναφέρει ο Παυσανίας η πόλη πήρε την ονομασία της από την νύμφη Θίσβη [3]. Η πόλη αναφέρεται και από τον Στράβωνα στα Γεωγραφικά του[4].
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CE%AF%CF%83%CE%B2%CE%B7_%CE%92%CE%BF%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82
.
.
.


Σκεδασος Λευκτριευς-Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Γ'-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Γ'.Σκεδασος Λευκτριευς
[Plutarch. Moralia. Gregorius N. Bernardakis. Leipzig. Teubner. 1892. 4.]
μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Γ'.Σκεδασος Λευκτριευς


ἀνὴρ πένης Σκέδασος τοὔνομα κατῴκει Λεῦκτρα· ἔστι δὲ κώμιον τῆς τῶν Θεσπιέων χώρας. τούτῳ θυγατέρες γίνονται δύο· ἐκαλοῦντο δ᾽ Ἱππὼ καὶ Μιλητία, ἤ, ὥς τινες, Θεανὼ καὶ Εὐξίππη. ἦν δὲ χρηστὸς ὁ Σκέδασος καὶ τοῖς ξένοις ἐπιτήδειος, καίπερ οὐ πολλὰ κεκτημένος. ἀφικομένους οὖν πρὸς αὐτὸν δύο Σπαρτιάτας; νεανίας ὑπεδέξατο προθύμως· οἱ δὲ τῶν παρθένων ἡττώμενοι διεκωλύοντο [p. 467] πρὸς τὴν τόλμαν ὑπὸ τῆς τοῦ Σκεδάσου χρηστότητος. τῇ δ᾽ ὑστεραίᾳ Πυθώδε ἀπῄεσαν αὕτη γὰρ αὐτοῖς προὔκειτο ἡ ὁδός· καὶ τῷ θεῷ χρησάμενοι περὶ ὧν ἐδέοντο, πάλιν ἐπανῄεσαν οἴκαδε, καὶ χωροῦντες διὰ τῆς Βοιωτίας ἐπέστησαν πάλιν τῇ τοῦ Σκεδάσου οἰκίᾳ; ὁ δ᾽ ἐτύγχανεν οὐκ ἐπιδημῶν τοῖς Λεύκτροις, ἀλλ᾽ αἱ θυγατέρες αὐτοῦ ὑπὸ τῆς συνήθους ἀγωγῆς τοὺς ξένους ὑπεδέξαντο. οἱ δὲ καταλαβόντες ἐρήμους; τὰς κόρας βιάζονται ὁρῶντες δ᾽ αὐτὰς καθ᾽ ὑπερβολὴν τῇ ὕβρει χαλεπαινούσας ἀπέκτειναν, καὶ ἐμβαλόντες ἔς τι φρέαρ ἀπηλλάγησαν. ἐπανελθὼν δ᾽ ὁ Σκέδασος τὰς μὲν κόρας οὐχ ἑώρα, πάντα δὲ τὰ καταλειφθέντα εὑρίσκει σῷα καὶ τῷ πράγματι ἠπόρει, ἕως τῆς κυνὸς κνυζωμένης καὶ πολλάκις μὲν προστρεχούσης πρὸς αὐτὸν ἀπὸ δ᾽ αὐτοῦ εἰς τὸ φρέαρ ἐπανιούσης, εἴκασεν ὅπερ ἦν, καὶ τῶν θυγατέρων τὰ νεκρὰ οὕτως ἀνιμήσατο. πυθόμενος δὲ παρὰ τῶν γειτόνων, ὅτι ἴδοιεν τῇ χθὲς ἡμέρᾳ τοὺς καὶ πρῴην καταχθέντας ἐπ᾽ αὐτοὺς Λακεδαιμονίους εἰσιόντας, συνεβάλετο τὴν πρᾶξιν ἐκείνων, ὅτι καὶ πρῴην συνεχῶς ἐπῄνουν τὰς κόρας, μακαρίζοντες τοὺς γαμήσοντας. ἀπῄει εἰς Λακεδαίμονα, τοῖς ἐφόροις ἐντευξόμενος· γενόμενος δ᾽ ἐν τῇ Ἀργολικῇ, νυκτὸς καταλαμβανούσης, εἰς πανδοκεῖόν τι κατήχθη κατὰ τὸ αὐτὸ δὲ καὶ πρεσβύτης τις ἕτερος τὸ γένος ἐξ Ὠρεοῦ· πόλεως τῆς Ἑστιαιάτιδος· οὗ στενάξαντος καὶ κατὰ Λακεδαιμονίων ἀρὰς ποιουμένου ἀκούσας [p. 468] ὁ Σκέδασος ἐπυνθάνετο τί κακὸν ὑπὸ Λακεδαιμονίων πεπονθὼς εἴη. ὁ δὲ διηγεῖτο, ὡς ὑπήκοος μέν ἐστι τῆς Σπάρτης, πεμφθεὶς δ᾽ εἰς Ὠρεὸν Ἀριστόδημος ἁρμοστὴς παρὰ Λακεδαιμονίων ὠμότητα καὶ παρανομίαν ἐπιδείξαιτο πολλήν. ‘ἐρασθεὶς γάρ’ ἔφη ‘τοῦ ἐμοῦ παιδός, ἐπειδὴ πείθειν ἀδύνατος ἦν, ἐπεχείρει βιάσασθαι καὶ ἀπάγειν αὐτὸν τῆς παλαίστρας· κωλύοντος δὲ τοῦ παιδοτρίβου καὶ νεανίσκων πολλῶν ἐκβοηθούντων, παραχρῆμα ὁ Ἀριστόδημος ἀπεχώρησε· τῇ δ᾽ ὑστεραίᾳ πληρώσας τριήρη συνήρπασε τὸ μειράκιον, καὶ ἐξ Ὠρεοῦ διαπλεύσας εἰς τὴν περαίαν ἐπεχείρει ὑβρίσαι, οὐ συγχωροῦντα δ᾽ αὐτὸν ἀπέσφαξεν. ἐπανελθὼν δ᾽ εἰς τὴν Ὠρεὸν εὐωχεῖτο. ἐγὼ δ᾽’ ἔφη ‘τὸ πραχθὲν πυθόμενος καὶ τὸ σῶμα κηδεύσας παρεγενόμην εἰς τὴν Σπάρτην καὶ τοῖς ἐφόροις ἐνετύγχανον· οἱ δὲ λόγον οὐκ ἐποιοῦντο’ Σκέδασος δὲ ταῦτα ἀκούων ἀθύμως διέκειτο, ὑπολαμβάνων ὅτι οὐδ᾽ αὐτοῦ λόγον τινὰ ποιήσονται οἱ Σπαρτιᾶται ἐν μέρει τε τὴν οἰκείαν διηγήσατο συμφορὰν τῷ ξένῳ· ὁ δὲ παρεκάλει αὐτὸν μηδ᾽ ἐντυχεῖν τοῖς ἐφόροις, ἀλλ᾽ ὑποστρέψαντα εἰς τὴν Βοιωτίαν κτίσαι τῶν θυγατέρων τὸν τάφον. οὐκ ἐπείθετο δ᾽ ὅμως ὁ Σκέδασος, ἀλλ᾽ εἰς τὴν Σπάρτην ἀφικόμενος; τοῖς ἐφόροις ἐντυγχάνει ὧν μηδὲν προσεχόντων, ἐπὶ τοὺς βασιλέας ἵεται καὶ ἀπὸ τούτων ἑκάστῳ τῶν δημοτῶν προσιὼν ὠδύρετο. μηδὲν δὲ πλέον ἀνύων ἔθει διὰ μέσης τῆς πόλεως, [p. 469] ἀνατείνων πρὸς ἥλιον τὼ χεῖρε, αὖθις δὲ τὴν γῆν τύπτων ἀνεκαλεῖτο τὰς Ἐρινύας καὶ τέλος αὑτὸν τοῦ ζῆν μετέστησεν. ὑστέρῳ γε μὴν χρόνῳ δίκας ἔδοσαν οἱ Λακεδαιμόνιοι ἐπειδὴ γὰρ τῶν Ἑλλήνων ἁπάντων ἦρχον καὶ τὰς πόλεις φρουραῖς κατειλήφεσαν, Ἐπαμεινώνδας ὁ Θηβαῖος πρῶτον μὲν τὴν παρ᾽ αὑτῷ φρουρὰν ἀπέσφαξε Λακεδαιμονίων τῶν δ᾽ ἐπὶ τούτῳ πόλεμον ἐξενεγκάντων, ἀπήντων οἱ Θηβαῖοι ἐπὶ τὰ Λεῦκτρα, αἰσιούμενοι τὸ χωρίον, ὅτι καὶ πρότερον ἐνταῦθα ἠλευθερώθησαν, ὅτε Ἀμφιτρύων ὑπὸ Σθενέλου φυγὰς ἐλαθεὶς εἰς τὴν Θηβαίων ἀφίκετο πόλιν καὶ Χαλκιδεῦσιν ὑποφόρους λαβὼν ἔπαυσε τὸν δασμόν, Χαλκώδοντα τὸν βασιλέα τῶν Εὐβοέων ἀποκτείνας. συνέβη δὲ Λακεδαιμονίων ἧτταν παντελῆ γενέσθαι περὶ αὐτὸ τὸ μνῆμα τῶν Σκεδάσου θυγατέρων. φασὶ δὲ πρὸ τῆς μάχης Πελοπίδᾳ, ἑνὶ τῶν στρατηγῶν τοῦ θηβαϊκοῦ στρατεύματος, ἐπὶ σημείοις τισὶν οὐ καλοῖς κρινομένοις θορυβουμένῳ Σκέδασον ἐπιστῆναι κατὰ τοὺς ὕπνους, θαρρεῖν κελεύοντα· παραγίνεσθαι γὰρ εἰς Λεῦκτρα Λακεδαιμονίους, αὐτῷ τε καὶ ταῖς θυγατράσι δώσοντας δίκας· πρὸ μιᾶς δ᾽ ἡμέρας ἢ συμβαλεῖν τοῖς Λακεδαιμονίοις, πῶλον ἐκέλευεν ἵππου λευκὸν ἕτοιμον παρὰ τῷ τάφῳ τῶν παρθένων σφαγιάσασθαι. τὸν δὲ Πελοπίδαν, ἔτι τῶν [p. 470] Λακεδαιμονίων στρατευομένων ἐν Τεγέᾳ, εἰς Λεῦκτρα πέμψαι τοὺς ἐξετάσοντας περὶ τοῦ τάφου τούτου, καὶ πυθόμενον παρὰ τῶν ἐγχωρίων θαρροῦντα τὴν στρατιὰν ἐξαγαγεῖν καὶ νικῆσαι.


Πλουταρχου Ερωτικαι Διηγησεις,Κεφαλαιο Γ'.Σκεδασος Λευκτριευς
[Plutarch. Moralia. Gregorius N. Bernardakis. Leipzig. Teubner. 1892. 4.]
μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ενας αντρας φτωχος Σκεδασος τ'ονομα κατοικουσε στα Λευκτρα,το οποιο ειναι χωριο της
χωρας των Θεσπιεων,σε τουτον δυο θυγατερες γεννιουνται,που ονομαζονταν Ιππω και
Μελητια,η',οπως καποιοι λενε,Θεανω και Ευξιππη.Ο Σκεδασος ηταν καλος κι αγαθος ανθρωπος
και με τους ξενους καταδεκτικος ,αν και δεν ειχε πολλα πλουτη.κι οταν εφθασαν σ'αυτον δυο
Σπαρτιατες νεαροι τους υποδεχθηκε με προθυμια.Αυτοι επειδη για τις παρθενες ενιωσαν
ερωτα διστασαν να τολμησουν λογω της καλοσυνης του Σκεδασου.Την επομενη μερα προς
το μαντειο της Πυθιας στους Δελφους αναχωρησαν γιατι αυτη η πορεια σ'αυτους ανατεθηκε.
Κι αφου στο θεο πηραν χρησμο γι'αυτα που ζητησαν,επεστρεψαν προς τη πατριδα,και περνων-
τας μεσα απ'τη Βοιωτια σταθηκαν παλι στο σπιτι του Σκεδασου,ο οποιος ετυχε να μην βρισκε-
ται στα Λευκτρα,αλλ'ομως οι θυγατερες του με τη συνηθη αγωγη τους ξενους υποδεχθηκαν.
Τοτε αυτοι βρισκοντας τες μονες,αφου τις κορες βιασαν βλεπωντας τες παρα πολυ απ'την ατι-
μωση να υποφερουν τις σκοτωσαν,και πετωντας τες μεσα σε καποιο πηγαδι εφυγαν.Οταν επε-
στρεψε ο Σκεδασος τις κορες του δεν ειδε,ολα δε οσα αφησε τα βρισκει αθικτα και με το τι να
συνεβει απορουσε,μεχρι,απ' τη σκυλα που κλαυθμυριζε και πολλες φορες ετρεχε προς αυτον
κι απ'αυτον στο πηγαδι ξαναπηγενε,καταλαβε αυτο που'γινε,και τοτε των θυγατερων τα νεκρα
σωματα ανεσυρε.Και μαθαινοντας απ'τους γειτονους,οτι ειδαν τη χθεσινη μερα τους Λακεδαι-
μονες  που και πριν κατελυσαν σ'αυτους να μπαινουν σπιτι,καταβαλε πως ηταν πραξη εκεινων,
γιατι και πριν συνεχως παινευαν τα κορες,καλοτυχιζοντας αυτους που θα τις παντρευονταν,
κι αναχωρησε για τη Λακεδαιμονα,στους εφορους να απευθυνθει.Φθανοντας στην Αργολιδα,
οταν νυχτωσε,σε καποιο πανδοχειο κατελυσε οπως και καποιος αλλος ηλικιωμενος αντρας
με καταγωγη απ'τον Ωρεο,πολη της χωρας Εστιαιας,τον οποιο να στεναζει και κατα των Λακε-
δαιμονιων καταρες να ριχνει ακουγωντας ο Σκεδασος ρωτησε τι κακο απ'τους Λακεδαιμονες
εχει  παθει.Αυτος ειπε,πως υπηκουος ειναι της Σπαρτης,κι οταν σταλθηκε στον Ωρεο ο Αριστο-
δημος αρμοστης απ'τους Λακεδαιμονες με πολυ σκληροτητα  και παρανομια ενεργουσε.
'Τοτε ερωτευθηκε'ειπε 'το γιο μου,κι επειδη να τον πεισει δεν μπορουσε,επιχειρισε ν'ασκησει
βια και να τον αρπαξει απ'την παλαιστρα.Επειδη αντισταθηκε ο παιδοτριβης και νεαροι πολλοι
ετρεξαν σε βοηθεια,γρηγορα ο Αριστοδημος αποχωρησε.Ομως την επομενη μερα επανδρωνον-
τας τριηρη αρπαξε το παιδι,κι απ'τον Ωρεο πλεοντας στην απεναντι ακτη επιχειρισε να τ'ατιμα-
σει,κι επειδη δεν ενεδωσε το εσφαξε.Επιστρεφοντας στον Ωρεο εκανε τραπεζι διασκεδαζοντας.
'Εγω δε' ειπε ' μαθαινοντας αυτο που' γινε και το σωμα αφου κηδευσα πηγα στη Σπαρτη και
με τους εφορους συναντηθηκα,οι οποιοι δεν εδωσαν καμια σημασια'.Ο Σκεδασος αυτα ακου-
οντας αποθαρρυνθηκε,καταλαβαινοντας οτι ουτε σ'αυτον θα εδιναν καποια σημασια οι Λακε-
δαιμονες και με τη σειρα τη δικη του συμφορα ειπε.Αυτος τον συμβουλευσε να μην συναντη-
θει με τους εφορους,αλλα πισω γυριζοντας στη Βοιωτια να χτισει στις θυγατερες ταφο .Ομως
δεν πεισθηκε ο Σκεδασος,αλλα στη Σπαρτη οταν εφτασε,με τους εφορους συναντιεται οι οποιοι
καθολου μη δινωντας προσοχη,στους βασιλεις πηγαινει κι απο τουτους σε καθ'εναν απ'τους
δημοτες πλησιαζοντας οδυρονταν.Οταν τιποτα πια δεν κατορθωσε ετρεχε μεσα στη πολη
τεντωνοντας προς τον ηλιο τα χερια,κι ακομη τη γη χτυπωντας καλουσε τις Ερινυες και τελος
αυτοκτονωντας απ'τη ζωη εφυγε.Στα μετεπειτα,βεβαια,χρονια τιμωρηθηκαν οι Λακεδαιμονες
γιατι οταν των Ελληνων ολων κυριαρχουσαν και τις πολεις με φρουρες εξουσιαζαν,ο Επαμεινων-
δας ο Θηβαιος πρωτον την πλησιον του φρουρα εσφαξε των Λακεδαιμονων,οι οποιοι απο
τουτο πολεμο κηρυσσοντας,τους συναντουν οι Θηβαιοι στα Λευκτρα,θεωρωντας αισιο οιωνο
το χωριο,επειδη και πιο πριν εκει ελευθερωθηκαν,οταν ο Αμφιτρυων απο τον Σθενελο εξορι-
σμενος στων Θηβαιων εφθασε τη πολη και στους Χαλκιδεους υποτελεις φορου βρισκοντας
επαυσε το δασμο,τον Χαλκωδοντα τον βασιλια των Ευβοιεων σκοτωνοντας.Συνεβηκε δε των
Λακεδαιμονων η ολοκληρωτικη ηττα να γινει κοντα στο μνημα των θυγατερων του Σκεδασου.
Λενε οτι πριν απ'τη μαχη στον Πελοπιδα ,εναν απ'τους στρατηγους του θηβαικου στρατευμα-
τος,απο καποια σημαδια που δεν κριθηκαν καλα κι ηταν ανησυχος,ο Σκεδασος ηρθε στον υπνο
ζητωντας του να'χει θαρρος,γιατι ερχονται στα Λευκτρα οι Λακεδαιμονες,και σ'αυτον και στις
θυγατερες του την τιμωρια πληρωνοντας, μια μερα δε πριν να συγκρουσθει με τους Λακεδαιμο-
νες,πουλαρι ζητησε αλογου λευκο να ετοιμασει και στο ταφο των παρθενων να σφαξει θυσια.
Και οτι ο Πελοπιδας,ενω ακομη οι Λακεδαιμονες ηταν στρατοπεδευμενοι  στη Τεγεα, στα
Λευκτρα εστειλε αντρες να ερευνησουν για τον ταφο τουτο,κι οταν εμαθε απ'τους ντοπιους
περνωντας θαρρος το στρατο να οδηγησει και να νικησει
 .
.
σχολια:
-Λεῦκτρα
Τα Λεύκτρα είναι χωριό της Βοιωτίας, χτισμένο επάνω σε λόφο, 10 χλμ. από την παραλία Λιβαδόστρας. Διοικητικά ανήκει στο Δήμο Θηβαίων
Τα Λεύκτρα ήταν μικρή βοιωτική πόλη, χτισμένη σε απόσταση 2 χιλιομέτρων από την αρχαία Ομηρική πόλη Εύτρησις και σε υψόμετρο 375 μέτρων. Έγινε κυρίως γνωστή για την ιστορική μάχη των Λεύκτρων μεταξύ των Θηβαίων και των Σπαρτιατών, το 371 π.Χ. Νικητές ήταν οι Θηβαίοι. Σ' αυτή τη μάχη αναδείχτηκε η εξαίρετη προσωπικότητα καθώς και οι διοικητικές ικανότητες του Επαμεινώνδα. Σε απόσταση μόλις ενός χιλιομέτρου από το χωριό υπάρχει μνημείο αφιερωμένο σε αυτή τη μάχη (Τύμβος).
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%B5%CF%8D%CE%BA%CF%84%CF%81%CE%B1_%CE%92%CE%BF%CE%B9%CF%89%CF%84%CE%AF%CE%B1%CF%82

-εἰς πανδοκεῖόν τι κατήχθη κατὰ τὸ αὐτὸ δὲ καὶ πρεσβύτης τις ἕτερος τὸ γένος ἐξ Ὠρεοῦ· πόλεως τῆς Ἑστιαιάτιδος
Ωρεοί
Οι Ωρεοί είναι κωμόπολη της Βόρειας Εύβοιας. Έχει υψόμετρο 10 μέτρα και βρίσκεται 5 χιλιόμετρα δυτικά της Ιστιαίας, στις ακτές του ομώνυμου όρμου στον Δίαυλο Ωρεών.
Η μεγαλύτερη ακμή του αρχαίου Ωρεού αρχίζει το 446 όταν οι Αθηναίοι κατέστρεψαν την Ιστιαία επειδή είχε αποστατήσει από την Αθηναϊκή Συμμαχία και ανάγκασαν τους κατοίκους της σε εκπατρισμό. Στη συνέχεια προχώρησαν στην εγκατάσταση σε αυτή 2000 κληρούχων από την Αττική και άλλες περιοχές της Εύβοιας και την μετονόμασαν σε Ωρεούς ή Ωρεός. Μετά τον Πελοποννησιακό πόλεμο επέστρεψαν οι πρώτοι κάτοικοι. [2] Επίσης το 446 αναφέρεται ως έτος ίδρυσης των Ωρεών μετά την καταστροφή της Ιστιαίας. [3] Το 397 π.Χ. ανατράπηκε, με τη βοήθεια Αθηναίων και Θηβαίων, το ολιγαρχικό καθεστώς που είχαν επιβάλει οι Σπαρτιάτες.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A9%CF%81%CE%B5%CE%BF%CE%AF

-Ἐπαμεινώνδας ὁ Θηβαῖος πρῶτον μὲν τὴν παρ᾽ αὑτῷ φρουρὰν ἀπέσφαξε Λακεδαιμονίων τῶν δ᾽ ἐπὶ τούτῳ πόλεμον ἐξενεγκάντων
Ἐπαμεινώνδας ὁ Θηβαῖος
Ο Επαμεινώνδας (418 π.Χ. – 4 Ιουλίου 362 π.Χ.) ήταν Θηβαίος στρατηγός και πολιτικός του 4ου αιώνα π.Χ., ο οποίος απάλλαξε τη Θήβα από τη σπαρτιατική ηγεμονία και τη μετέτρεψε σε ισχυρή πόλη–κράτος με εξέχουσα θέση στην ελληνική πολιτική σκηνή. Νίκησε τους Σπαρτιάτες στη μάχη των Λεύκτρων και απελευθέρωσε τους Μεσσήνιους, οι οποίοι ήταν υποταγμένοι στη Σπάρτη για 230 χρόνια, μετά την ήττα τους στον Δεύτερο Μεσσηνιακό Πόλεμο, ο οποίος έληξε το 600 π.Χ. Ο Επαμεινώνδας κατέλυσε τις ως τότε συμμαχίες και δημιούργησε νέες.
Ο Ρωμαίος ρήτορας Μάρκος Τύλλιος Κικέρων τον χαρακτήρισε ως «πρώτο άνδρα της Ελλάδας»
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%80%CE%B1%CE%BC%CE%B5%CE%B9%CE%BD%CF%8E%CE%BD%CE%B4%CE%B1%CF%82

-ὅτε Ἀμφιτρύων ὑπὸ Σθενέλου φυγὰς ἐλαθεὶς εἰς τὴν Θηβαίων
Αμφιτρύωνας (Αμφιτρύων) ήταν γιος του Αλκαίου, βασιλιά της Τίρυνθας, και της Αστυδάμειας (ή Λυσιμάχης ή Λαονόμης).
Κυνηγώντας κάποτε ο Αμφιτρύωνας με ένα χοντρό ρόπαλο κάποιο βόδι, σκότωσε κατά λάθος τον Ηλεκτρύωνα, οπότε ο θείος του Σθένελος βρήκε αφορμή να τον διώξει και να σφετερισθεί ο ίδιος τους δύο θρόνους, της Τίρυνθας και των Μυκηνών. Ο Αμφιτρύωνας τότε κατέφυγε στη Θήβα μαζί με τη σύζυγό του Αλκμήνη και τον ετεροθαλή αδελφό της Λικύμνιο. Ο βασιλιάς των Θηβών Κρέοντας τους υποδέχθηκε καλά, καθάρισε από το μίασμα του φόνου, με ειδική τελετή, τον Αμφιτρύωνα και έκανε γαμβρό του τον Λικύμνιο. Αλλά και ο Αμφιτρύωνας εξυπηρέτησε τον Κρέοντα λυτρώνοντας τη Θήβα από την τρομερή αλεπού Τευμασία με τον ακατανίκητο σκύλο του.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%BC%CF%86%CE%B9%CF%84%CF%81%CF%8D%CF%89%CE%BD%CE%B1%CF%82
Σθένελος
Στην ελληνική μυθολογία ένας Σθένελος ήταν γιος του Περσέως και της Ανδρομέδας. Ως σύζυγός του αναφέρεται είτε η Νικίππη, είτε η Αμφιβία (ή Αντιβία), αμφότερες θυγατέρες του Πέλοπα. Παιδιά του Σθενέλου ήταν η Αλκυόνη ή Αλκινόη, η Μέδουσα, ο Ευρυσθέας και ο Ίφιτος ή Ίφις ή Ίφιος. Ο Σθένελος βασίλευσε στην πόλη που είχε ιδρύσει ο πατέρας του, τις Μυκήνες.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%B8%CE%AD%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%A0%CE%B5%CF%81%CF%83%CE%AD%CF%89%CF%82

-Χαλκώδοντα τὸν βασιλέα τῶν Εὐβοέων ἀποκτείνας
Χαλκώδων
Στην αρχαία ελληνική μυθολογία ο Χαλκώδων ήταν βασιλιάς των Αβάντων της Εύβοιας, σύζυγος της Αλκυόνης και πατέρας του Ελεφήνορα και της Χαλκιόπης. Το όνομά του έφερε κάποτε και η νήσος Εύβοια, που ονομαζόταν Χαλκωδοντίς. Σύμφωνα με την παράδοση, ο Χαλκώδων κατέλαβε τη Θήβα και την κράτησε μέχρι την απελευθέρωσή της από τον Αμφιτρύονα, ο οποίος τελικώς σκότωσε τον Χαλκώδοντα.
15.6 Χαλκώδων δὲ οὐ πόῤῥω κρήνης καλουμένης Οἰνόης. τὸν μὲν δὴ Ἐλεφήνορος τοῦ Εὐβοεῦσιν ἐς Ἴλιον ἡγησαμένου καὶ τὸν Αἴαντός τε καὶ Τεύκρου, τούτων μὲν τοὺς πατέρας οὐκ ἀποδέξαιτο ἄν τις ἐν τούτῳ πεσεῖν τῷ ἀγῶνι: πῶς μὲν γὰρ <ἂν> συνεπελάβετο Ἡρακλεῖ τοῦ ἔργου Χαλκώδων, ὃν πρότερον ἔτι ἀποκτεῖναι Ἀμφιτρύωνα καὶ μαρτυρεῖται καὶ πιστεύειν ἄξιά ἐστιν ἐν Θήβαις; [...] Παυσανίου, Αρκαδικά
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A7%CE%B1%CE%BB%CE%BA%CF%8E%CE%B4%CF%89%CE%BD

-φασὶ δὲ πρὸ τῆς μάχης Πελοπίδᾳ, ἑνὶ τῶν στρατηγῶν τοῦ θηβαϊκοῦ στρατεύματος,
Πελοπίδας
Ο Πελοπίδας (410 π.Χ. - 364 π.Χ) ήταν Θηβαίος στρατηγός, πολιτικός και διοικητής του Ιερού Λόχου. Μαζί με τον συμπολίτη και φίλο του Επαμεινώνδα κατέστησαν τη Θήβα ως μια ισχυρή δύναμη, συμβάλλοντας τα μέγιστα στην επιβολή της Θηβαϊκής ηγεμονίας στον ελλαδικό χώρο.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%80%CE%AF%CE%B4%CE%B1%CF%82

-παραγίνεσθαι γὰρ εἰς Λεῦκτρα Λακεδαιμονίους
Μάχη των Λεύκτρων
Η Μάχη των Λεύκτρων ήταν μια από τις πλέον περισπούδαστες μάχες της αρχαιότητας, από πλευράς στρατιωτικής τακτικής.
Η περίφημη αυτή μάχη, μεταξύ Σπαρτιατών και Θηβαίων, που διεξήχθη το 371 π.Χ. στα Λεύκτρα της Βοιωτίας, στην οποία και νικήθηκαν οι μέχρι τότε θεωρούμενοι αήττητοι Σπαρτιάτες, έδωσε αφενός μεν τέλος στην Πελοποννησιακή Συμμαχία αφετέρου χάρισε στους Θηβαίους την ηγεμονική τους θέση στον τότε ελλαδικό χώρο.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AC%CF%87%CE%B7_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CE%9B%CE%B5%CF%8D%CE%BA%CF%84%CF%81%CF%89%CE%BD
.
.
.


Λαβδα Βακχιαδα-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ.Βιβλίο Ε' - Τερψιχόρη.92.Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥ ΤΩΝ ΒΑΚΧΙΑΔΩΝ ΣΤΗ ΚΟΡΙΝΘΟ.Ο Ηετιωνας η Λαβδα ο Κυψελος και ο Περιανδρος
[μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

[στη συσκεψη των Πελοποννησιων περιπου το 500 π.Χ  που καλεσαν οι Σπαρτιατες ο αντιπρο-
σωπος της Κορινθου μιλησε  για την  παλια πολιτικη κατασταση της Κορινθου,της μοναρχιας
των Βακχιαδων]
92B. Κορινθίοισι γὰρ ἦν πόλιος κατάστασις τοιήδε· ἦν ὀλιγαρχίη, καὶ οὗτοι Βακχιάδαι καλεόμενοι ἔνεμον τὴν πόλιν, ἐδίδοσαν δὲ καὶ ἤγοντο ἐξ ἀλλήλων. Ἀμφίονι δὲ ἐόντι τούτων τῶν ἀνδρῶν γίνεται θυγάτηρ χωλή· οὔνομα δέ οἱ ἦν Λάβδα. ταύτην Βακχιαδέων γὰρ οὐδεὶς ἤθελε γῆμαι, ἴσχει Ἠετίων ὁ Ἐχεκράτεος, δήμου μὲν ἐὼν ἐκ Πέτρης, ἀτὰρ τὰ ἀνέκαθεν Λαπίθης τε καὶ Καινείδης. 2 ἐκ δέ οἱ ταύτης τῆς γυναικὸς οὐδ᾽ ἐξ ἄλλης παῖδες ἐγίνοντο. ἐστάλη ὦν ἐς Δελφοὺς περὶ γόνου. ἐσιόντα δὲ αὐτὸν ἰθέως ἡ Πυθίη προσαγορεύει τοῖσιδε τοῖσι ἔπεσι.
Ἠετίων, οὔτις σε τίει πολύτιτον ἐόντα.
Λάβδα κύει, τέξει δ᾽ ὀλοοίτροχον· ἐν δὲ πεσεῖται
ἀνδράσι μουνάρχοισι, δικαιώσει δὲ Κόρινθον.
3 ταῦτα χρησθέντα τῷ Ἠετίωνι ἐξαγγέλλεταί κως τοῖσι Βακχιάδῃσι, τοῖσι τὸ μὲν πρότερον γενόμενον χρηστήριον ἐς Κόρινθον ἦν ἄσημον, φέρον τε ἐς τὠυτὸ καὶ τὸ τοῦ Ἠετίωνος καὶ λέγον ὧδε.
αἰετὸς ἐν πέτρῃσι κύει, τέξει δὲ λέοντα
καρτερὸν ὠμηστήν· πολλῶν δ᾽ ὑπὸ γούνατα λύσει.
ταῦτά νυν εὖ φράζεσθε, Κορίνθιοι, οἳ περὶ καλήν
Πειρήνην οἰκεῖτε καὶ ὀφρυόεντα Κόρινθον.
92C. τοῦτο μὲν δὴ τοῖσι Βακχιάδῃσι πρότερον γενόμενον ἦν ἀτέκμαρτον· τότε δὲ τὸ Ἠετίωνι γενόμενον ὡς ἐπύθοντο, αὐτίκα καὶ τὸ πρότερον συνῆκαν ἐὸν συνῳδὸν τῷ Ἠετίωνος. συνέντες δὲ καὶ τοῦτο εἶχον ἐν ἡσυχίῃ, ἐθέλοντες τὸν μέλλοντα Ἠετίωνι γίνεσθαι γόνον διαφθεῖραι. ὡς δ᾽ ἔτεκε ἡ γυνὴ τάχιστα, πέμπουσι σφέων αὐτῶν δέκα ἐς τὸν δῆμον ἐν τῷ κατοίκητο ὁ Ἠετίων ἀποκτενέοντας τὸ παιδίον. 2 ἀπικόμενοι δὲ οὗτοι ἐς τὴν Πέτρην καὶ παρελθόντες ἐς τὴν αὐλὴν τὴν Ἠετίωνος αἴτεον τὸ παιδίον· ἡ δὲ Λάβδα εἰδυῖά τε οὐδὲν τῶν εἵνεκα ἐκεῖνοι ἀπικοίατο, καὶ δοκέουσα σφέας φιλοφροσύνης τοῦ πατρὸς εἵνεκα αἰτέειν, φέρουσα ἐνεχείρισε αὐτῶν ἑνί. τοῖσι δὲ ἄρα ἐβεβούλευτο κατ᾽ ὁδὸν τὸν πρῶτον αὐτῶν λαβόντα τὸ παιδίον προσουδίσαι. 3 ἐπεὶ ὦν ἔδωκε φέρουσα ἡ Λάβδα, τὸν λαβόντα τῶν ἀνδρῶν θείῃ τύχῃ προσεγέλασε τὸ παιδίον, καὶ τὸν φρασθέντα τοῦτο οἶκτός τις ἴσχει ἀποκτεῖναι, κατοικτείρας δὲ παραδιδοῖ τῷ δευτέρῳ, ὁ δὲ τῷ τρίτῳ. οὕτω δὴ διεξῆλθε διὰ πάντων τῶν δέκα παραδιδόμενον, οὐδενὸς βουλομένου διεργάσασθαι. 4 ἀποδόντες ὦν ὀπίσω τῇ τεκούσῃ τὸ παιδίον καὶ ἐξελθόντες ἔξω, ἑστεῶτες ἐπὶ τῶν θυρέων ἀλλήλων ἅπτοντο καταιτιώμενοι, καὶ μάλιστα τοῦ πρώτου λαβόντος, ὅτι οὐκ ἐποίησε κατὰ τὰ δεδογμένα, ἐς ὃ δή σφι χρόνου ἐγγινομένου ἔδοξε αὖτις παρελθόντας πάντας τοῦ φόνου μετίσχειν.
92D. ἔδει δὲ ἐκ τοῦ Ἠετίωνος γόνου Κορίνθῳ κακὰ ἀναβλαστεῖν. ἡ Λάβδα γὰρ πάντα ταῦτα ἤκουε ἑστεῶσα πρὸς αὐτῇσι τῇσι θύρῃσι· δείσασα δὲ μή σφι μεταδόξῃ καὶ τὸ δεύτερον λαβόντες τὸ παιδίον ἀποκτείνωσι, φέρουσα κατακρύπτει ἐς τὸ ἀφραστότατόν οἱ ἐφαίνετο εἶναι, ἐς κυψέλην, ἐπισταμένη ὡς εἰ ὑποστρέψαντες ἐς ζήτησιν ἀπικνεοίατο πάντα ἐρευνήσειν μέλλοιεν· τὰ δὴ καὶ ἐγίνετο. 2 ἐλθοῦσι δὲ καὶ διζημένοισι αὐτοῖσι ὡς οὐκ ἐφαίνετο, ἐδόκεε ἀπαλλάσσεσθαι καὶ λέγειν πρὸς τοὺς ἀποπέμψαντας ὡς πάντα ποιήσειαν τὰ ἐκεῖνοι ἐνετείλαντο. οἳ μὲν δὴ ἀπελθόντες ἔλεγον ταῦτα.
92E. Ἠετίωνι δὲ μετὰ ταῦτα ὁ παῖς ηὐξάνετο, καί οἱ διαφυγόντι τοῦτον τὸν κίνδυνον ἀπὸ τῆς κυψέλης ἐπωνυμίην Κύψελος οὔνομα ἐτέθη. ἀνδρωθέντι δὲ καὶ μαντευομένῳ Κυψέλῳ ἐγένετο ἀμφιδέξιον χρηστήριον ἐν Δελφοῖσι, τῷ πίσυνος γενόμενος ἐπεχείρησέ τε καὶ ἔσχε Κόρινθον. ὁ δὲ χρησμὸς ὅδε ἦν.
ὄλβιος οὗτος ἀνὴρ ὃς ἐμὸν δόμον ἐσκαταβαίνει,
Κύψελος Ἠετίδης, βασιλεὺς κλειτοῖο Κορίνθου
αὐτὸς καὶ παῖδες, παίδων γε μὲν οὐκέτι παῖδες.
τὸ μὲν δὴ χρηστήριον τοῦτο ἦν, τυραννεύσας δὲ ὁ Κύψελος τοιοῦτος δή τις ἀνὴρ ἐγένετο· πολλοὺς μὲν Κορινθίων ἐδίωξε, πολλοὺς δὲ χρημάτων ἀπεστέρησε, πολλῷ δέ τι πλείστους τῆς ψυχῆς.
92F. ἄρξαντος δὲ τούτου ἐπὶ τριήκοντα ἔτεα καὶ διαπλέξαντος τὸν βίον εὖ, διάδοχός οἱ τῆς τυραννίδος ὁ παῖς Περίανδρος γίνεται. ὁ τοίνυν Περίανδρος κατ᾽ ἀρχὰς μὲν ἦν ἠπιώτερος τοῦ πατρός, ἐπείτε δὲ ὡμίλησε δι᾽ ἀγγέλων Θρασυβούλῳ τῷ Μιλήτου τυράννῳ, πολλῷ ἔτι ἐγένετο Κυψέλου μιαιφονώτερος.


92B.στους Κορινθιους τοτε αυτη εδω ηταν η ποιλιτικη καταστασις · ηταν ολιγαρχια,κι αυτοι
που καλουνταν Βακχιαδες κατειχαν την πολη,κι εδιναν κι επαιρναν νυφες και γαμπρους μετα-
ξι τους,Στον Αμφιονα  που ηταν απ'αυτους τους αντρες γεννιεται θυγατερα κουτση.κι ονομα
της εδωσαν Λαβδα.Αυτη,απ'τους Βακχιαδες επειδη κανενας δεν ηθελε να παντρευτει,την πηρε
ο Ηετιωνας του Εχεκρατη,που απ'το δημο ηταν της Πετρας,αλλ'ομως απο παλια και Λαπιθης και
του Κινεα γονος.Απ'αυτη τη γυναικα ουτ'απ'αλλη παιδια γεννιονταν.Εφυγε,λοιπον και πηγε
στους Δελφους για το θεμα του απογονου.Οταν μπηκε μεσ'στο μαντειο αμεσως η Πυθια
τ'απευθυνεται μ'αυτα εδω τα λογια:
Ηετιωνα,κανενας δεν σε τιμα αν και πολυτιμημενος εισαι,
η Λαβδα κυοφορει,και θα γεννησει ολοστρογγυλο λιθαρι,που πανω
θα πεσει σ'αντρες μοναρχες,και θα δικασει τη Κορινθο
αυτα που δωθηκαν χρησμος στον Ηετιωνα με καποιο τροπο μαθευτηκαν στους Βακχιαδες,
στους οποιους ο χρησμος που πρωτυτερα εγινε στη Κορινθο ηταν αααφης,ομως εμοιαζε
με του Ηετιωνα κι ελεγε αυτο εδω:
αετος στις πετρες κυοφορει,και θα γεννησει λιονταρι
δυνατο ωμοφαγο,πολλων τα γονατα θα παραλυσει
αυτα τωρα καλα να σκεφτειτε,Κορινθιοι,που στην ομορφη
Πειρηνη κατοικειται και στην αποκρημνη Κορινθο
92C.Αυτος,βεβαια,που στους Βακχιαδες πρωτυτερα εγινε ηταν αδιευκρινιστος.Τοτε στον Ηετιω-
να αυτον που εγινε οταν εμαθαν,αμεσως και τον πρωτυτερα καταλαβαν πως συναδει με του
Ηετιωνα.Κι αφου καταλαβαν κι αυτον ησυχασαν,θελοντας τον μελλοντα στον Ηετιωνα που
θα γεννιονταν απογονο να σκοτωσουν.Κι οταν γεννησε η γυναικα εστειλαν απ'αυτους δεκα
στο δημο στον οποιο κατοικουσε  ο Ηετιωνας να σκοτωσουν το παιδι.Οταν εφθασαν αυτοι στη
Πετρα και μπηκαν μεσα στην αυλη του Ηετιωνα ζητουσαν το παιδι.Η Λαβδα δεν καταλαβε για
πιο λογο εκεινοι εφθασαν,κι επειδη πιστεψε πως λογω των φιλικων αισθηματων τους στο πατε-
ρα το ζητουν,το'φερε και τ'αφησε στα χερια ενος απ'αυτους.Αυτοι ομως ειχαν συμφωνησει στο
δρομο ο πρωτος απ'αυτους που θα παρει το παιδι να το πεταξει καταγης.Οταν ,λοιπον,το εφερε
και το εδωξε η Λαβδα,σ'αυτον που το πηρε απ'τους αντρας,θεια τυχη,χαμογελασε το παιδι,κι
οταν,λοιπον,το'δε αυτο ενιωσε συμπονια να το σκοτωσει,και συμπονοντας το παρεδωσε στον
δευτερο,κι αυτος στο τριτο.Ετσι απ'ολους τους δεκα περασε,και κανενας δεν θελησε να το σκο-
τωσει.Δινοντας,λοιπον,πισω σ'αυτη που γεννησε το παιδι και βγαινοντας εξω,καθησαν στην
εισοδο ο ενας τον αλλων κατηγορωντας,και πιο πολυ αυτον που πρωτος το πηρε,γιατι δεν
ενεργησε κατα τα συμφωνημενα,και μολις περασε καποιος χρονος αποφασισαν αφου ξανα-
περασουν μεσα ολοι στο φονο να παρουν μερος.Η Λαβδα ολ'αυτα τ'ακουσε επειδη καθονταν
κοντα στη πορτα,φοβηθηκε μηπως αυτοι αλλαξουν αποφαση και ξαναπαιρνωντας το παιδι το
σκοτωσουν,το πηρε και το κρυβει σε μερος που της φανηκε πως δεν θα το σκεφτουν,σε κυψε-
λη,γνωριζοντας πως αν επιστρεψουν να το ζητησουν δεν θ'αφηναν τιποτα να μην ψαξουν,
πραγμα που και εγινε.Κι οταν ηρθαν κι αφου εψαξαν και το βρηκαν,αποφασισαν να φυγουν και
να πουν σ'αυτους που τους εστειλαν πως τα παντα εκαναν απ'αυτα που εκεινοι διεταξαν.Αυτοι,
λοιπον,αφου εφυγαν ελεγαν αυτα.
92E.Του Ηετιωνα μετα απ'αυτο το παιδι μεγαλωσε,κι επειδη διεφυγε απο τουτο τον κινδυνο
απο της κυψελης την επωνυμια  αυτοι τ'ονομα Κυψελος του'δωσαν.Οταν ανδρωθηκε και πηγε
στο μαντειο στον Κυψελο δωθηκε,κι απ'τις δυο μεριες ορθος, χρησμος στους Δελφους,στον
οποιο εδωσε εμπιστοσυνη και πηρε την Κορινθο.Ο δε χρησμος αυτος εδω ηταν:
ευτυχης αυτος ο αντρας που στο ιερο μου κατεβαινει,
ο Κυψελος του Ηετιωνα,βασιλιας στη ξακουστη Κορινθο
αυτος και τα παιδια του,των παιδιων ομως οχι τα παιδια
ο χρησμος,λοιπον,αυτος ηταν,οταν τυραννευσε ο Κυψελος τετοιος αντρας εγινε.Πολλους
απ'τους Κορινθιους εδιωξε,πολλους απ'τη  περιουσια στερησε,κι απο παρα πολλους τη ζωη.
92F.την αρχη  αυτος ειχε για τριαντα χρονια και περασε το βιο καλα,και διαδοχος της τυραννιας
ο γιος του Περιανδρος γινεται.Αυτος  ο Περιανδρος στην αρχη ηταν πιο ηπιος απ'τον πατερα
του,επειτα οταν συμβουλευθηκε με αποσταλμενους στον Θρασυβουλο της Μιλητου τον τυραν-
νο,πιο πολυ ακομη εγινε απ'τον Κυψελο επιρρεπης στο φονο.
.
.
σχολια:
-ἦν ὀλιγαρχίη, καὶ οὗτοι Βακχιάδαι καλεόμενοι ἔνεμον τὴν πόλιν, ἐδίδοσαν δὲ καὶ ἤγοντο ἐξ
ἀλλήλων
Βακχιάδαι
η δυναστεια των Βακχιαδων που κυβερνησε την Κορινθο απο την εισβολη των Δωριεων στην
Πελοποννησο,12ος αι. π.Χ,που κατελυσαν τη βασιλεια των Αχαιων,μεχρι τα μεσα του 7ου
αι.π.Χ,ιδρυτης της ηταν ο Αλητης του Ιπποτη
το τελος της δυναστειας των Βακχιαδων ηρθε απο τον Κυψελο [695 π.Χ.- 627 π.Χ]που εγινε
τυραννος της Κορινθου

Ένας μεγάλος βράχος έπεσε πάνω στους άρχοντες
http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/history/arxaiotita/page_016.html

-Ἀμφίονι δὲ ἐόντι τούτων τῶν ἀνδρῶν γίνεται θυγάτηρ χωλή· οὔνομα δέ οἱ ἦν Λάβδα.
Λάβδα
Στην ελληνική μυθολογία η Λάβδα ήταν από την αρχαία Κόρινθο κόρη οικογένειας από σπουδαία καταγωγή.Ήταν κόρη του Αμφίωνα από το γένος των Βακχιάδων και αναφέρεται ότι ήταν χωλή. Η Λάβδα ερωτεύτηκε και παντρεύτηκε έναν νέο, απλό πολίτη, τον Ηετίωνα, και μαζί του απέκτησε έναν γιο, τον Κύψελο.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CE%AC%CE%B2%CE%B4%CE%B1
- ἀτὰρ τὰ ἀνέκαθεν Λαπίθης τε καὶ Καινείδης.
Καινέας
Στην ελληνική μυθολογία ο Καινέας (Καινεύς) ήταν ένας Λαπίθης που αναφέρεται στη Μάχη Λαπιθών και Κενταύρων. Στην Ιλιάδα (Α 262-268) ο Καινέας γενεαλογείται ως πατέρας του Κορώνου και παππούς του Λεοντέα, αρχηγού των Λαπιθών
Ο Καινέας ήταν άτρωτος, σκότωσε 5 Κενταύρους στην παραπάνω μάχη και εξοντώθηκε μόνο όταν καταπλακώθηκε από πέτρες και μεγάλα κλαδιά ή κορμούς πεύκων, οπότε βυθίσθηκε όρθιος μέσα στη γη κάτω από το μεγάλο τους βάρος και δεν ξαναεμφανίστηκε ποτέ πια.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%B1%CE%B9%CE%BD%CE%AD%CE%B1%CF%82
-οἳ περὶ καλήν Πειρήνην οἰκεῖτε Πειρήνη
H Πειρήνη ήταν η αξιολογώτερη πηγή της Αρχαίας Κορίνθου. Στην Ελληνική μυθολογία, η νύμφη της πηγής, η Πειρήνη, ήταν κόρη του Ασωπού,[1][2] του Οιβάλου[3] ή του Ποσειδώνα.[4]
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B5%CE%B9%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B7
-τυραννεύσας δὲ ὁ Κύψελος τοιοῦτος δή τις ἀνὴρ ἐγένετο
Ο Κύψελος ήταν τύραννος της Κορίνθου, κατά τον 7ο αιώνα π.Χ., και πατέρας του Περίανδρου. Γεννήθηκε γύρω στο 695 π.Χ. και πέθανε μάλλον το 627 π.Χ. Υπήρξε ο πρώτος τύραννος της πόλεως της Κορίνθου.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%8D%CF%88%CE%B5%CE%BB%CE%BF%CF%82
-διάδοχός οἱ τῆς τυραννίδος ὁ παῖς Περίανδρος γίνεται
Ο Περίανδρος ο Κορίνθιος (668 π.Χ. – 584 π.Χ.) ήταν τύραννος της Κορίνθου που διαδέχθηκε
τον πατέρα του Κύψελο που είχε ανατρέψει την δωρική αριστοκρατία
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A0%CE%B5%CF%81%CE%AF%CE%B1%CE%BD%CE%B4%CF%81%CE%BF%CF%82
-ἐπείτε δὲ ὡμίλησε δι᾽ ἀγγέλων Θρασυβούλῳ τῷ Μιλήτου τυράννῳ
Ο Θρασύβουλος ήταν τύραννος της Μιλήτου κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. Υπό την εξουσία του, η Μίλητος διεξήγαγε μακροχρόνιο πόλεμο κατά της Λυδίας και προώθησε την δημιουργία αποικιών στην Μάυρη θάλασσα.
Ο Θρασύβουλος ήταν σύμμαχος με τον Περίανδρο, τύραννο της Κορίνθου. Στις «Ιστορίες» του, ο Ηρόδοτος αφηγείται ένα διάσημο ανέκδοτο, στο οποίο ο Περίανδρος έστειλε στο Θρασύβουλο έναν απεσταλμένο αναζητώντας συμβουλές για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να κυβερνήσει. Ο Θρασύβουλος, αντί να δώσει κάποια απάντηση, πήρε μαζί του τον απεσταλμένο και τον οδήγησε σε ένα χωράφι με στάχυα. Εκεί, μπροστά στα απορημένα μάτια του άνδρα αυτού, άρχισε να κόβει τα ψηλότερα κοτσάνια με ένα ραβδί. Το μήνυμα, το οποίο ορθώς ερμήνευσε ο Περίανδρος, ήταν πως ο φρόνιμος ηγέτης φροντίζει να προλαμβάνει τους κινδύνους που απειλούν την εξουσία του, απομακρύνοντας νωρίς από τα πράγματα εκείνους που ήταν αρκετά δυνατοί να διεκδικήσουν την εξουσία του.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%98%CF%81%CE%B1%CF%83%CF%8D%CE%B2%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%BF%CF%82_%CE%BF_%CE%9C%CE%B9%CE%BB%CE%AE%CF%83%CE%B9%CE%BF%CF%82
.
.
.


Ατυς Κροισεω και Αδρηστος Γορδιεω του Μιδεω,κυνηγι υου εν Μυσιω Ολυμπω-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΗΡΟΔΟΤΟΥ ΙΣΤΟΡΙΑΙ.Βιβλίο Α' - Κλειω.34.1-46.1.Ο θανατος του Ατυ.
[μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

 34.1 μετὰ δὲ Σόλωνα οἰχόμενον ἔλαβέ ἐκ θεοῦ νέμεσις μεγάλη Κροῖσον, ὡς εἰκάσαι, ὅτι ἐνόμισε ἑωυτὸν εἶναι ἀνθρώπων ἁπάντων ὀλβιώτατον. αὐτίκα δέ οἱ εὕδοντι ἐπέστη ὄνειρος, ὅς οἱ τὴν ἀληθείην ἔφαινε τῶν μελλόντων γενέσθαι κακῶν κατὰ τὸν παῖδα.    34.2 ἦσαν δὲ τῷ Κροίσῳ δύο παῖδες, τῶν οὕτερος μὲν διέφθαρτο, ἦν γὰρ δὴ κωφός, ὁ δὲ ἕτερος τῶν ἡλίκων μακρῷ τὰ πάντα πρῶτος· οὔνομα δέ οἱ ἦν Ἄτυς. τοῦτον δὴ ὦν τὸν Ἄτυν σημαίνει τῷ Κροίσῳ ὁ ὄνειρος, ὡς ἀπολέει μιν αἰχμῇ σιδηρέῃ βληθέντα.    34.3 ὃ δ᾽ ἐπείτε ἐξηγέρθη καὶ ἑωυτῷ λόγον ἔδωκε, καταῤῥωδήσας τὸν ὄνειρον ἄγεται μὲν τῷ παιδὶ γυναῖκα, ἐωθότα δὲ στρατηγέειν μιν τῶν Λυδῶν οὐδαμῇ ἔτι ἐπὶ τοιοῦτο πρῆγμα ἐξέπεμπε· ἀκόντια δὲ καὶ δοράτια καὶ τά τοιαῦτα πάντα τοῖσι χρέωνται ἐς πόλεμον ἄνθρωποι, ἐκ τῶν ἀνδρεώνων ἐκκομίσας ἐς τοὺς θαλάμους συνένησε, μή τί οἱ κρεμάμενον τῷ παιδὶ ἐμπέσῃ.
   35
   35.1 ἔχοντι δέ οἱ ἐν χερσὶ τοῦ παιδὸς τὸν γάμον, ἀπικνέεται ἐς τὰς Σάρδις ἀνὴρ συμφορῇ ἐχόμενος καὶ οὐ καθαρὸς χεῖρας, ἐὼν Φρὺξ μὲν γενεῇ, γένεος δὲ τοῦ βασιληίου. παρελθὼν δὲ οὗτος ἐς τὰ Κροίσου οἰκία κατὰ νόμους τοὺς ἐπιχωρίους καθαρσίου ἐδέετο κυρῆσαι, Κροῖσος δέ μιν ἐκάθηρε.    35.2 ἔστι δὲ παραπλησίη ἡ κάθαρσις τοῖσι Λυδοῖσι καὶ τοῖσι Ἕλλησι. ἐπείτε δὲ τὰ νομιζόμενα ἐποίησε ὁ Κροῖσος, ἐπυνθάνετο ὁκόθεν τε καὶ τίς εἴη, λέγων τάδε·    35.3 "ὤνθρωπε, τίς τε ἐὼν καὶ κόθεν τῆς Φρυγίης ἥκων ἐπίστιός μοι ἐγένεο ; τίνα τε ἀνδρῶν ἢ γυναικῶν ἐφόνευσας ;" ὁ δὲ ἀμείβετο "ὦ βασιλεῦ, Γορδίεω μὲν τοῦ Μίδεω εἰμὶ παῖς, ὀνομάζομαι δὲ Ἄδρηστος, φονεύσας δὲ ἀδελφεὸν ἐμεωυτοῦ ἀέκων πάρειμι ἐξεληλαμένος τε ὑπὸ τοῦ πατρὸς καὶ ἐστερημένος πάντων."    35.4 Κροῖσος δέ μιν ἀμείβετο τοῖσιδε· "ἀνδρῶν τε φίλων τυγχάνεις ἔκγονος ἐὼν καὶ ἐλήλυθας ἐς φίλους, ἔνθα ἀμηχανήσεις χρήματος οὐδενὸς μένων ἐν ἡμετέρου, συμφορήν τε ταύτην ὡς κουφότατα φέρων κερδανέεις πλεῖστον."
   36
   36.1 ὃ μὲν δὴ δίαιταν εἶχε ἐν Κροίσου. ἐν δὲ τῷ αὐτῷ χρόνῳ τούτῳ ἐν τῷ Μυσίῳ Ὀλύμπῳ ὑὸς χρῆμα γίνεται μέγα· ὁρμώμενος δὲ οὗτος ἐκ τοῦ ὄρεος τούτου τὰ τῶν Μυσῶν ἔργα διαφθείρεσκε. πολλάκις δὲ οἱ Μυσοὶ ἐπ᾽ αὐτὸν ἐξελθόντες ποιέεσκον μὲν κακὸν οὐδέν, ἔπασχον δὲ πρὸς αὐτοῦ.    36.2 τέλος δὲ ἀπικόμενοι παρὰ τὸν Κροῖσον τῶν Μυσῶν ἄγγελοι ἔλεγον τάδε. "ὦ βασιλεῦ, ὑὸς χρῆμα μέγιστον ἀνεφάνη ἡμῖν ἐν τῇ χώρῃ, ὃς τὰ ἔργα διαφθείρει. τοῦτον προθυμεόμενοι ἑλεῖν οὐ δυνάμεθα. νῦν ὦν προσδεόμεθά σευ τὸν παῖδα καὶ λογάδας νεηνίας καὶ κύνας συμπέμψαι ἡμῖν, ὡς ἄν μιν ἐξέλωμεν ἐκ τῆς χώρης."    36.3 οἳ μὲν δὴ τούτων ἐδέοντο, Κροῖσος δὲ μνημονεύων τοῦ ὀνείρου τὰ ἔπεα ἔλεγέ σφι τάδε. "παιδὸς μὲν πέρι τοῦ ἐμοῦ μὴ μνησθῆτε ἔτι· οὐ γὰρ ἂν ὑμῖν συμπέμψαιμι· νεόγαμός τε γὰρ ἐστὶ καὶ ταῦτά οἱ νῦν μέλει. Λυδῶν μέντοι λογάδας καὶ τὸ κυνηγέσιον πᾶν συμπέμψω, καὶ διακελεύσομαι τοῖσι ἰοῦσι εἶναι ὡς προθυμοτάτοισι συνεξελεῖν ὑμῖν τὸ θηρίον ἐκ τῆς χώρης."
   37
   37.1 ταῦτα ἀμείψατο· ἀποχρεωμένων δὲ τούτοισι τῶν Μυσῶν, ἐπεσέρχεται ὁ τοῦ Κροίσου παῖς ἀκηκοὼς τῶν ἐδέοντο οἱ Μυσοί. οὐ φαμένου δὲ τοῦ Κροίσου τόν γε παῖδά σφι συμπέμψειν, λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ νεηνίης τάδε.    37.2 "ὦ πάτερ, τὰ κάλλιστα πρότερον κοτὲ καὶ γενναιότατα ἡμῖν ἦν ἔς τε πολέμους καὶ ἐς ἄγρας φοιτέοντας εὐδοκιμέειν· νῦν δὲ ἀμφοτέρων με τούτων ἀποκληίσας ἔχεις, οὔτε τινὰ δειλίην μοι παριδὼν οὔτε ἀθυμίην νῦν τε τέοισί με χρὴ ὄμμασι ἔς τε ἀγορὴν καὶ ἐξ ἀγορῆς φοιτέοντα φαίνεσθαι ;    37.3 κοῖος μέν τις τοῖσι πολιήτῃσι δόξω εἶναι, κοῖος δέ τις τῇ νεογάμῳ γυναικί ; κοίῳ δὲ ἐκείνη δόξει ἀνδρὶ συνοικέειν ; ἐμὲ ὦν σὺ ἢ μέτες ἰέναι ἐπὶ τὴν θήρην, ἢ λόγῳ ἀνάπεισον ὅκως μοι ἀμείνω ἐστὶ ταῦτα οὕτω ποιεόμενα."
   38
   38.1 ἀμείβεται Κροῖσος τοῖσιδε. "ὦ παῖ, οὔτε δειλίην οὔτε ἄλλο οὐδὲν ἄχαρι παριδών, τοι ποιέω ταῦτα, ἀλλά μοι ὄψις ὀνείρου ἐν τῷ ὕπνῳ ἐπιστᾶσα ἔφη σε ὀλιγοχρόνιον ἔσεσθαι· ὑπὸ γὰρ αἰχμῆς σιδηρέης ἀπολέεσθαι.    38.2 πρὸς ὧν τὴν ὄψιν ταύτην τόν τε γάμον τοι τοῦτον ἔσπευσα καὶ ἐπὶ τὰ παραλαμβανόμενα οὐκ ἀποπέμπω, φυλακὴν ἔχων, εἴ κως δυναίμην ἐπὶ τῆς ἐμῆς σε ζόης διακλέψαι. εἷς γὰρ μοι μοῦνος τυγχάνεις ἐὼν παῖς· τὸν γὰρ δὴ ἕτερον διεφθαρμένον τὴν ἀκοὴν οὐκ εἶναί μοι λογίζομαι."
   39
   39.1 ἀμείβεται ὁ νεηνίης τοῖσιδε. "συγγνώμη μὲν ὦ πάτερ τοι, ἰδόντι γε ὄψιν τοιαύτην, περὶ ἐμὲ φυλακὴν ἔχειν· τὸ δὲ οὐ μανθάνεις ἀλλὰ λέληθέ σε τὸ ὄνειρον, ἐμέ τοί δίκαιον ἐστί φράζειν.    39.2 φής τοι τὸ ὄνειρον ὑπὸ αἰχμῆς σιδηρέης φάναι ἐμὲ τελευτήσειν. ὑὸς δὲ κοῖαι μὲν εἰσὶ χεῖρες, κοίη δὲ αἰχμὴ σιδηρέη τὴν σὺ φοβέαι ; εἰ μὲν γὰρ ὑπὸ ὀδόντος τοι εἶπε τελευτήσειν με, ἢ ἄλλου τευ ὅ τι τούτῳ ἔοικε, χρῆν δή σε ποιέειν τὰ ποιέεις· νῦν δὲ ὑπὸ αἰχμῆς. ἐπείτε ὦν οὐ πρὸς ἄνδρας ἡμῖν γίνεται ἡ μάχη, μέτες με."
   40
   40.1 ἀμείβεται Κροῖσος "ὦ παῖ, ἔστι τῇ με νικᾷς γνώμην ἀποφαίνων περὶ τοῦ ἐνυπνίου. ὡς ὦν νενικημένος ὑπὸ σέο μεταγινώσκω, μετίημί τε σὲ ἰέναι ἐπὶ τὴν ἄγρην."
   41
   41.1 εἴπας δὲ ταῦτα ὁ Κροῖσος μεταπέμπεται τὸν Φρύγα Ἄδρηστον, ἀπικομένῳ δέ οἱ λέγει τάδε. "Ἄδρηστε, ἐγώ σε συμφορῇ, πεπληγμένον ἀχάρι, τήν τοι οὐκ ὀνειδίζω, ἐκάθηρα καὶ οἰκίοισι ὑποδεξάμενος ἔχω, παρέχων πᾶσαν δαπάνην.    41.2 νῦν ὤν (ὀφείλεις γὰρ ἐμοῦ προποιήσαντος χρηστὰ ἐς σὲ χρηστοῖσί με ἀμείβεσθαι ) φύλακα παιδός σε τοῦ ἐμοῦ χρηίζω γενέσθαι ἐς ἄγρην ὁρμωμένου, μή τινες κατ᾽ ὁδὸν κλῶπες κακοῦργοι ἐπὶ δηλήσι φανέωσι ὑμῖν.    41.3 πρὸς δὲ τούτῳ καὶ σέ τοι χρεόν ἐστι ἰέναι ἔνθα ἀπολαμπρυνέαι τοῖσι χρεόν πατρώιόν τε γάρ τοι ἐστὶ καὶ προσέτι ῥώμη ὑπάρχει."
   42
   42.1 ἀμείβεται ὁ Ἄδρηστος "ὦ βασιλεῦ, ἄλλως μὲν ἔγωγε ἂν οὐκ ἤια ἐς ἄεθλον τοιόνδε· οὔτε γὰρ συμφορῇ τοιῇδε κεχρημένον οἰκός ἐστι ἐς ὁμήλικας εὖ πρήσσοντας ἰέναι, οὔτε τὸ βούλεσθαι πάρα, πολλαχῇ τε ἂν ἶσχον ἐμεωυτόν.    42.2 νῦν δέ, ἐπείτε σὺ σπεύδεις καὶ δεῖ τοί χαρίζεσθαι (ὀφείλω γάρ σε ἀμείβεσθαι χρηστοῖσι ), ποιέειν εἰμὶ ἕτοιμος ταῦτα, παῖδα τε σόν, τὸν διακελεύεαι φυλάσσειν, ἀπήμονα τοῦ φυλάσσοντος εἵνεκεν προσδόκα τοι ἀπονοστήσειν."
   43
   43.1 τοιούτοισι ἐπείτε οὗτος ἀμείψατο Κροῖσον, ἤισαν μετὰ ταῦτα ἐξηρτυμένοι λογάσι τε νεηνίῃσι καὶ κυσί. ἀπικόμενοι δὲ ἐς τὸν Ὄλυμπον τὸ ὄρος ἐζήτεον τὸ θηρίον, εὑρόντες δὲ καὶ περιστάντες αὐτὸ κύκλῳ ἐσηκόντιζον.    43.2 ἔνθα δὴ ὁ ξεῖνος, οὗτος δὴ ὁ καθαρθεὶς τὸν φόνον, καλεόμενος δὲ Ἄδρηστος, ἀκοντίζων τὸν ὗν τοῦ μὲν ἁμαρτάνει, τυγχάνει δὲ τοῦ Κροίσου παιδός.    43.3 ὃ μὲν δὴ βληθεὶς τῇ αἰχμῇ ἐξέπλησε τοῦ ὀνείρου τὴν φήμην, ἔθεε δέ τις ἀγγελέων τῷ Κροίσῳ τὸ γεγονός, ἀπικόμενος δὲ ἐς τὰς Σάρδις τὴν τε μάχην καὶ τὸν τοῦ παιδὸς μόρον ἐσήμηνέ οἱ.
   44
   44.1 ὁ δὲ Κροῖσος τῳ θανάτῳ τοῦ παιδὸς συντεταραγμένος μᾶλλον τι ἐδεινολογέετο ὅτι μιν ἀπέκτεινε τὸν αὐτὸς φόνου ἐκάθηρε·    44.2 περιημεκτέων δὲ τῇ συμφορῇ δεινῶς ἐκάλεε μὲν Δία καθάρσιον μαρτυρόμενος τὰ ὑπὸ τοῦ ξείνου πεπονθὼς εἴη ἐκάλεε δὲ ἐπίστιόν τε καὶ ἑταιρήιον, τὸν αὐτὸν τοῦτον ὀνομάζων θεόν, τὸν μὲν ἐπίστιον καλέων, διότι δὴ οἰκίοισι ὑποδεξάμενος τὸν ξεῖνον φονέα τοῦ παιδὸς ἐλάνθανε βόσκων, τὸν δὲ ἑταιρήιον, ὡς φύλακα συμπέμψας αὐτὸν εὑρήκοι πολεμιώτατον.
   45
   45.1 παρῆσαν δὲ μετὰ τοῦτο οἱ Λυδοὶ φέροντες τὸν νεκρόν, ὄπισθε δὲ εἵπετό οἱ ὁ φονεύς. στὰς δὲ οὗτος πρὸ τοῦ νεκροῦ παρεδίδου ἑωυτὸν Κροίσῳ προτείνων τὰς χεῖρας, ἐπικατασφάξαι μιν κελεύων τῷ νεκρῷ, λέγων τήν τε προτέρην ἑωυτοῦ συμφορήν, καὶ ὡς ἐπ᾽ ἐκείνῃ τὸν καθήραντα ἀπολωλεκὼς εἴη, οὐδέ οἱ εἴη βιώσιμον.    45.2 Κροῖσος δὲ τούτων ἀκούσας τόν τε Ἄδρηστον κατοικτείρει, καίπερ ἐὼν ἐν κακῷ οἰκηίῳ τοσούτῳ καὶ λέγει πρὸς αὐτόν "ἔχω ὦ ξεῖνε παρὰ σεῦ πᾶσαν τὴν δίκην, ἐπειδὴ σεωυτοῦ καταδικάζεις θάνατον. εἶς δὲ οὐ σύ μοι τοῦδε τοῦ κακοῦ αἴτιος, εἰ μὴ ὅσον ἀέκων ἐξεργάσαο, ἀλλὰ θεῶν κού τις, ὅς μοι καὶ πάλαι προεσήμαινε τὰ μέλλοντα ἔσεσθαι."    45.3 Κροῖσος μέν νυν ἔθαψε ὡς οἰκὸς ἦν τὸν ἑωυτοῦ παῖδα· Ἄδρηστος δὲ ὁ Γορδίεω τοῦ Μίδεω, οὗτος δὴ ὁ φονεὺς μὲν τοῦ ἑωυτοῦ ἀδελφεοῦ γενόμενος φονεὺς δὲ τοῦ καθήραντος, ἐπείτε ἡσυχίη τῶν ἀνθρώπων ἐγένετο περὶ τὸ σῆμα, συγγινωσκόμενος ἀνθρώπων εἶναι τῶν αὐτὸς ᾔδεε βαρυσυμφορώτατος, ἐπικατασφάζει τῷ τύμβῳ ἑωυτόν.
   46
   46.1 Κροῖσος δὲ ἐπὶ δύο ἔτεα ἐν πένθεϊ μεγάλῳ κατῆστο τοῦ παιδὸς ἐστερημένος.
.
.
 34.1
μετα που ο Σολων εφυγε τιμωρηθηκε σκληρα απ'τη θεικη νεμεση ο Κροισος,οπως υποθετω,
διοτι νομισε τον εαυτο του πως ειναι απ'τους ανθρωπους ολους ο πιο ευτυχης.Και γρηγορα
οπως κοιμονταν ειδε το ονειρο,που την αληθεια του φανερωσε των μελλοντων κακων να
γινουν στο παιδι του. 34.2 Ησαν στον Κροισο δυο γιοι,απ'τους οποιους ο ενας ηταν βλαμενος,
γιατι ηταν κωφος,ο δε αλλος απ'τους συνομηλικους πολυ μπροστα στα παντα πρωτος.Τ'ονο-
μα του ηταν Ατυς.Τουτον,λοιπον,τον Ατυν δειχνει στον Κροισο τ'ονειρο,πως θα χασει απο αιχμη
σιδερενια χτυπημενο. 34.3 Οταν επειτα σηκωθηκε και το συλλογισθηκε,επειδη κατατρομαξε
το ονειρο αποφασιζει στο παιδι να δωσει γυναικα,κι ενω ηταν συνειθισμενος να'ναι στρατηγος
των Λυδων σε καμια περιπτωση τωρα σε τετοια επιχειρηση δεν τον εστελνε.Τα δε ακοντια και
τα δορατα κι ολα αυτα που χρειαζονται στο πολεμο οι ανθρωποι,απ'τους ανδρωνες παιρνωντας
στις αποθηκες μαζεψε,μηπως καποιο απ'αυτα οπως κρεμεται στο παιδι πανω πεσει.
   35
   35.1 ενω ηταν απασχολημενος με του παιδιου το γαμο,φθανει στις Σαρδεις ενας αντρας
φορτωμενος συμφορα και μ'ακαθαρτα χερια,οντας Φρυγας στη καταγωγη,γενιας βασιλικης.
Μπαινοντας δε αυτος στου Κροισου το σπιτι κατα τους νομους του τοπου εκει παρακαλεσε
να λαβει καθαρμο,κι ο Κροισος τον καθαρισε. 35.2 Ειναι δε παραπλησια η καθαρση και στους
Λυδους και στους Ελληνες.Επειτα αφου τα καθιερωμενα εκανε ο Κροισος,τον ρωτησε να μαθει
κι απο που ερχεται και ποιος ειναι,λεγοντας αυτα εδω.35.3 'Ανθρωπε,και ποιος εισαι κι απο
που απ'τη Φρυγια φθανωντας στο σπιτι μου φιλοξενια εχεις;και ποιον απ'τους αντρες η'
απ' τις γυναικες σκοτωσες;',κι αυτος απαντησε 'βασιλια,του Γορδιου του γιου του Μιδα ειμαι
παιδι,ονομαζομαι Αδραστος,κι επειδη σκοτωσα  τον αδελφο μου χωρις να θελω ειμαι διωγμε-
νος απ'τον πατερα κι αποστερημενος τα παντα'. 35.4 Ο Κροισος σ'αυτον απαντησε μ'αυτα εδω.
'Και αντρων φιλων τυχαινεις απογονος να'σαι κι εχεις ερθει σε φιλους,οπου εδω δεν θα στερη-
θεις απο κανενα πραγμα μενωντας σε μας,και τη συμφορα αυτη αν πιο ελαφρα τη φερεις θα
κερδησεις  παρα πολυ'
    36
   36.1 Αυτος,λοιπον,βιοποριζονταν στον Κροισο.Και στον ιδιο χρονο μ'αυτο στον Ολυμπο
της Μυσιας αγριοχοιρος εμφανιζεται τεραστιος το μεγεθος,π' ορμωντας απ'το ορος αυτο των
Μυσων τις καλλιεργειες κατεστρεφε.Πολλες φορες δε οι Μυσοι εναντιον του βγαινοντας δεν
του εκαναν καμια βλαβη,και υποφεραν απ'αυτον. 36.2.Τελικα αφου ηρθαν στον Κροισο των
Μυσων αγγελιοφοροι  του ελεγαν αυτα εδω.'βασιλια,ενας αγριοχοιρος τεραστιος το μεγεθος
φανηκε στη χωρα μας,ο οποιος τις καλλιεργειες καταστρεφει,αυτον αν κι ενεργησαμε θαρρετα
να διωξουμε δεν μπορεσαμε.Τωρα ,λοιπον,θερμα παρακαλουμαι τον γιο σου και εκλεχτους
νεους και σκυλια να στειλεις μαζι μας,για να τον διωξουμε απ'τη χωρα'.36.3 Αυτοι,λοιπον,αυτα
παρακαλουσαν,ο δε Κροισκος ενθυμουμενος τ'ονειρο τα λογια ελεγε σ'αυτος αυτα εδω.
'για το παιδι το δικο μου μην ξαναναφερθητε,γιατι δεν θα το στειλω μαζι σας,γιατι και νιοπαν-
τρος  ειναι κι αυτα τωρα τον αποσχολουν.Απ'τους Λυδους,ομως,εκλεχτους και τα κυνηγετικα
ολα θα στειλω μαζι,και θα διαταξω σ'οσους ερθουν να ενεργησουν θαρρετα να διωξουν μαζι
με σας το θηριο απ'τη χωρα'
   37
   37.1 αυτα απαντησε.Ενω ηταν ικανοποιημενοι μ'αυτα εδω οι Μυσοι,μπαινει μεσα ο γιος
του Κροισου που'χε ακουσει αυτα που παρακαλεσαν οι Μυσοι.Κι επειδη αρνιονταν ο Κροισος
το γιο μαζι τους να στελει,λεει σ'αυτον ο νεαρος αυτα εδω. 37.2 'πατερα,τα πιο καλα πριν
καποτε και τα πιο γενναια σε μας ηταν και στους πολεμους και στα κυνηγια πηγαινοντας
να τα κατορθωνουμε.Τωρα κι απ'τα δυο τουτα μ'εχεις αποκλεισει,ουτε καποια δειλια σε μενα
να δεις ουτε απροθυμια,και τωρα με τι ματια πρεπει στην αγορα κι απ'την αγορα πηγαινοντας
και γυριζοντας να φανω; 37.3 Ποιος καποιος στους συμπολιτες θα φανω πως ειμαι,ποιος στη
νιοπαντρη γυναικα;Με ποιον εκεινη θα πιστεψει αντρα πως συγκατοικει;Εμε,λοιπον,συ η'
αφησε με να παω στο κυνηγι,η' με το λογο πεισε με πως για μενα το πιο καλο ειναι αυτα ετσι
να'ναι καμωμενα'
   38
   38.1 απαντησε ο Κροισος μ'αυτα εδω.'γιε,ουτε δειλια ουτ'αλλο κανενα δυσαρεστο εχω δει,
σε σενα να κανω αυτα,αλλα σε μενα φαντασμα ονειρου στον υπνο στεκαμενο πανω μου ειπε
πως εσυ ολιγοχρονος θα'σαι,γιατι απο αιχμη σιδερενια θα χαθεις.38.2 Απ'το φαντασμα,λοιπον,
τουτο και τον γαμο σε σενα τουτο εσπευσμενα εκανα και στη συνεργασια δεν σε στελνω,να σε
φυλαξω προσεχοντας,πως να μπορουσα στη δικη μου ζωη εσενα να γλυτωσω απ'το θανατο.
Γιατι σε μενα το μοναδικο τυχαινει να'σαι παιδι,γιατι τ'αλλο οπως εχει κατεστραμενη την ακοη
δεν ειναι να το υπολογιζω'
   39
   39.1 απαντησε ο νεαρος μ'αυτα εδω.'εχεις δικιο πατερα ετσι,βλεπωντας το φαντασμα αυτο,
για μενα προσοχη να'χεις.Αυτο,ομως,που δεν καταλαβαινεις,αλλα σ'αποκρυψε τ'ονειρο,εγω
σε σενα σωστο ειναι να πω.39.2 Ειπες πως  σε σενα τ'ονειρο απο αιχμη σιδερενια ειπε εγω θα
τελειωσω.Τ'αγριοχοιρου,ομως,ποια ειναι τα χερια,ποια η αιχμη η σιδερενια που εσυ φοβασαι;
Αν,ομως,απο δοντι σου'πε θα με τελειωσει,η' μ'αλλο τετοιο που σ'αυτο εμοιαζε,πρεπει,βεβαια,
να κανεις αυτα που κανεις.Τωρα,ομως,ειπε απο αιχμη.Κι αφου,λοιπον,οχι προς αντρες σε μας
γινεται η μαχη,αφησε με'.
   40
   40.1 απαντα ο Κροισος.'γιε,μ'εχεις νικησει μ'αυτο το τροπο εξηγωντας τ'ονειρο.Επειδη,
λοιπον,ειμαι νικημενος απο σενα αλλαζω γνωμη,και σ'αφηνω να πας στο κυνηγι'
   41
   41.1 λεγοντας αυτα ο Κροισος στελνει να του φερουν τον Φρυγα Αδραστο,οταν ηρθε
σ'αυτον λεει αυτα εδω.'Αδραστε,εγω σενα συμφορα,οταν σ'ειχε πληξει δυσαρεστη,για την
οποια εσενα δεν κατηγορω,σε καθαρησα και στο σπιτι σ'υποδεχτηκα,παρεχωντας ολα τα
εξοδα. 41.2 Τωρα ,λοιπον,[γιατι οφειλεις σε μενα που προηγουμενα εκανα καλα σε σε με
τα καλα να με ανταμειψεις]φυλακα του παιδιου εσε του δικου μου σε διοριζω να νινεις
στο κυνηγι που κιναει,μη καποιοι καθ'οδον κλεφτες κακουργοι σε κακο σας μπλεξουν.
 41.3 Επισης και σε σενα  χρεος ειναι να πας οπου εκει θα λαμπρυνθεις γιατι και σε σενα αυτο
το χρεος το πατροπαραδοτο ειναι κι ακομη σωματικη δυναμη εχεις'
   42
   42.1 απαντα ο Αδραστος.' βασιλια,σ'αλλη περισταση εγω ουτε που θα πηγαινα σ'αγωνα τε---
τοιο,γιατι ουτε η συμφορα αυτη που μ'εχει στιγματισμενον ταιριστη ειναι με συνομηλικους
αγαθα πραττοντες να πηγαινω,ουτε και θελω,και παρα πολλα θα'χα να συγκρατηθω. 42.2 Τω-
ρα,επειδη συ με παροτρυνεις και πρεπει σε σενα να κανω χαρι[γιατι οφειλω εσενα ν'ανταμειψω
για τα καλα],να κανω ειμαι ετοιμος αυτα,και τον γιο σου,που ζητας να φυλλαξω,αβλαβος οσον
αφορα αυτον που τον φυλλαει να προσδοκας σε σενα να γυρισει πισω'
   43
   43.1 με τετοια εδω αφου αυτος απαντησε στον Κροισο,ξεκινησαν μετα απ'αυτα συντεταγμε-
νοι και μ'εκλεχτους νεους και με σκυλια.Οταν εφθασαν στον Ολυμπο το ορος εψαχναν το
θηριο.το βρηκαν και περικυκλωνοντας το του ριχναν ακοντια. 43.2 Οπου εκει,λοιπον, ο ξενος,
αυτος που καθαρισθηκε απ'τον φονο,ο οποιος καλουνταν Αδραστος,ακοντιζοντας τον αγριο-
χοιρο λαθευει,και τυχαινει του Κροισου το παιδι. 43.3 Αυτος αφου χτυπηθηκε με την αιχμη
εξεπληρωσε τ'ονειρου το λογο,κι ετρεχε καποιος ν'αναγγειλει στο Κροισο το γεγονος,φθανον-
τας δε στις Σαρδεις και τη μαχη και του παιδιου τη μοιρα του φανερωσε.
   44
   44.1 ο Κροισος με τον θανατο του παιδιου συντετριμενος πιο πολυ θρηνολογουσε πως τον
σκοτωσε αυτος που αυτος απ'τον φονο καθαρισε. 44.2 Ταραγμενος απ' τη συμφορα βαρια
καλουσε τον Καθαρσιο Δια να μαρτυρησει γι'αυτα που απ'τον ξενο εχει παθει,καλουσε και
τον επιστιον προστατη της εστιας και τον εταιρηιον της φιλιας,τον ιδιο τουτο ονομαζοντας
θεο,τον επιστιον καλωντας,γιατι στο σπιτι του υποδεχομενος τον ξενο τον φονια του παι-
διου χωρις να ξερει τρεφωντας,και τον εταιρηιον,που ως φυλακα τον εστειλε μαζι του και
τον βρηκε τον πιο εχθρικο.
   45
   45.1 Εμφανισθηκαν μετα απο τουτο οι Λυδοι φερνοντας τον νεκρο,απο πισω δε ακολουθου-
σε αυτον ο φονιας.Στεκωντας αυτος μπροστα απ'το νεκρο παραδωνε τον εαυτο στον Κροισο
απλωνοντας τα χερια,να τον σφαξει αυτον παρακαλωντας πανω στον νεκρο,αναφερωντας και
τη δικη του πρωτη συμφορα,και πως μετα απ'αυτη αυτον που τον καθαρισε εχει καταστρεψει,
και πως δεν αξιζει να ζει.45.2 Ο Κροισος τουτα  ακουωντας και τον Αδραστο λυπαται,αν κι
ηταν μεσα σε τοσο κακο του σπιτιου του,και λεει σ'αυτον. 'εχω.ξενε απο σενα ολη τη δικαιο-
συνη,επειδη ο ιδιος τον εαυτο σου καταδικαζεις σε θανατο.Δεν εισαι συ σε μενα τουτου εδω
του κακου ο αιτιος,παρα μονο οσο χωρις τη θεληση σου πηρες μερος,αλλ'απ'τους θεους νομιζω
καποιος,που σε μενα και παλια προσημανε τα μελλοντα να συμβουν'.45.3 Ο Κροισος αμεσως
εθαψε οπως ταιριαστο ηταν το δικο του παιδι.Ο Αδραστος,ομως,του Γορδιου του γιου του
Μιδα,αυτος ο φονιας του δικου του αδελφου που εγινε φονιας αυτου που τον καθαρισε,οταν
ησυχια αφου εφυγαν οι ανθρωποι εγινε γυρω στο μνημα,συναισθανομενος πως απ' τους  αν-
θρωπους ειναι απ'αυτους που ο ιδιος γνωρισε ο πιο βαριοκαταραμενος,σφαζει πανω στον τυμ-
βο του ταφου τον εαυτο του.
   46
   46.1 ο Κροισος για δυο χρονια σε πενθος μεγαλο εμεινε απ'το παιδι στερημενος
.
.
σχολια:
-Σολων
Ο Σόλων(περ. 639 - 559 π.Χ.) ήταν σημαντικός Αθηναίος νομοθέτης, φιλόσοφος, ποιητής και ένας από τους επτά σοφούς της αρχαίας Ελλάδας.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%8C%CE%BB%CF%89%CE%BD_%CE%BF_%CE%91%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CE%B1%CE%AF%CE%BF%CF%82
-Νεμεσις
Ελάχιστα γνωρίζουμε για τη Νέμεσι, αυτή την αρχαιότατη θεότητα, που προσδιορίζεται άλλοτε ως Ιχναίη, άλλοτε ως Αδράστεια ή Ραμνουσία. Η ετυμολογία, η ρίζα του ονόματος «νέμω», δήλωνε αρχικά τη δίκαιη διανομή, τη μοιρασιά που γίνεται βάσει νόμιμης εξουσίας. Με τον καιρό απέκτησε τη σημασία της ανάληψης δικαστικής δράσης εκ μέρους της εξουσίας, ώστε να απονεμηθεί δικαιοσύνη. Ως λέξη η «Νέμεσις» έχει αντικειμενική αξία και όχι υποκειμενική. Αναφέρεται στο φορέα της εξουσίας που την ασκεί. Μεταφορικά λέγοντας «Νέμεσι» εννοούμε τη θεία δίκη.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9D%CE%AD%CE%BC%CE%B5%CF%83%CE%B9%CF%82
-Κροισος
Ο Κροίσος, γιος του Αλυάττη, ήταν ο τελευταίος βασιλιάς της Λυδίας της δυναστείας των Μερμνάδων
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CF%81%CE%BF%CE%AF%CF%83%CE%BF%CF%82
-Λυδια
Η Λυδία ήταν αρχαία χώρα στη Μικρά Ασία, η κατά τον Όμηρο Μαιονία. Οι κάτοικοί της ονομάζονταν Λυδοί.
Βασικά όρια της χώρας αυτής ήταν προς Β. η Μυσία, προς Α. η Φρυγία και προς Ν. η Καρία. Το ανατολικό μέρος αυτής που την διέρρεε ο Έρμος ονομαζόταν «κατακεκαυμένη» από την ηφαιστειώδη όψη του εδάφους. Στα δυτικό της εκτεινόταν η Ιωνία με την ιστορική Ιωνική Δωδεκάπολη στην οποία από νωρίς είχε προστεθεί και η Αιολική αποικία Σμύρνη.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9B%CF%85%CE%B4%CE%AF%CE%B1
-Σαρδεις
Οι Σάρδεις (σημ. Sart της Τουρκίας) ήταν αρχαιότατη μικρασιατική πόλη στη Λυδία, της οποίας υπήρξε και πρωτεύουσα. Ήταν χτισμένη στο «Σαρδιανό πεδίο», την πεδιάδα δηλαδή που εκτεινόταν ανάμεσα στο όρος Τμώλο και τον Έρμο ποταμό και διαρρεόταν από τον περίφημο Πακτωλό ποταμό.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CE%AC%CF%81%CE%B4%CE%B5%CE%B9%CF%82
-Φρυγια
Το όνομα Φρυγία έφερε κατά την αρχαιότητα μεγάλη περιοχή της σημερινής βορειοκεντρικής Τουρκίας, που περιελάμβανε όλη την έκταση από τα κεντρικά παράλια του Πόντου και κατέληγε νότια στην Αντιόχεια της Πισιδίας και το Ικόνιο (σημερινή Konya)[1].
Είχε προς Β. τη Βιθυνία, προς Δ. τη Μυσία, τη Λυδία και την Καρία, προς Ν. την Καβαλίδα και την Πισιδία και προς Α. τη Γαλατία και τη Λυκαονία. Ονομαζόταν Μεγάλη Φρυγία σε αντιδιαστολή με τη Μικρά Φρυγία ή Ελλησποντική Φρυγία (Μυσία). Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο το βόρειο αυτής μέρος ενώθηκε με το βασίλειο της Περγάμου και ονομάστηκε «Επίκτητος Φρυγία», ενώ τα νότια πήραν το όνομα «Παρώρειος» ή «Πισιδική Φρυγία». Οι κάτοικοι της περιοχής ονομάζονταν, γενικά, Φρύγες.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%CF%81%CF%85%CE%B3%CE%AF%CE%B1
-Γορδιος
Ο Γόρδιος ήταν ένας φτωχός Φρύγας, που είχε λίγη καλλιεργήσιμη γη και δύο ζευγάρια βόδια. Με το ένα όργωνε, με το άλλο έσερνε την άμαξά του.
Κάποτε, εκεί που όργωνε, ένας αετός κάθισε στο ζυγό της άμαξας και έμεινε εκεί μέχρι την ώρα που έπρεπε να λυθούν τα βόδια. Τόσο εντυπωσιάστηκε από το θέαμα ώστε πήγε να αναφέρει το θεϊκό σημάδι στους Τελμησσείς μάντεις, διότι οι Τελμησσείς είχαν την σοφία να εξηγούν θεϊκά σημάδια και η μαντική τέχνη μεταδιδόταν σ' αυτούς από γενιά σε γενιά, ακόμη και στις γυναίκες και στα παιδιά
Καθώς πλησίασε σε κάποιο χωριό τους, συνάντησε μια κοπέλα που έπαιρνε νερό και της διηγήθηκε την ιστορία με τον αετό. Αυτή, που καταγόταν επίσης από μαντική γενιά, του είπε να γυρίσει στον ίδιο τόπο και να θυσιάσει στον Δία. Ο Γόρδιος παντρεύτηκε το κορίτσι και γέννησαν ένα γιο, τον Μίδα. Ο Μίδας ήταν ήδη ένα όμορφο και άξιο παλικάρι.
Όταν ξέσπασε εμφύλιος πόλεμος ανάμεσα στους Φρύγες, οι εμπόλεμοι πήραν χρησμό ότι μια άμαξα θα τους φέρει το βασιλιά. Ενώ τα συζητούσαν αυτά, έφτασε ο Μίδας με τον πατέρα του και τη μητέρα του και σταμάτησε την άμαξα για να δει την σύναξη. Οι Φρύγες ρώτησαν το μαντείο και πήραν την απάντηση ότι αυτός είναι ο άνθρωπός που τους είπε ο θεός ότι θα φέρει την άμαξα. Έκαναν λοιπόν τον Μίδα βασιλιά τους και αυτός σταμάτησε την εξέγερση και αφιέρωσε την άμαξα του πατέρα του στον Δία το βασιλιά, για να τον ευχαριστήσει που έστειλε τον αετό.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%93%CF%8C%CF%81%CE%B4%CE%B9%CE%BF%CF%82
-Μιδας
Στην ελληνική μυθολογία, ο Μίδας ήταν βασιλιάς της Φρυγίας. Ήταν γνωστός για την ικανότητά του να μετατρέπει σε χρυσάφι οτιδήποτε άγγιζε. Ο Ηρόδοτος γράφει ότι είχε αφιερώσει έναν θρόνο στους Δελφούς πριν από τον Γύγη, δηλαδή λίγο πριν ή λίγο μετά το 700 π.Χ. Ήταν γιος του Γόρδιου, ενός φτωχού αγρότη, απογόνου του μακεδονικού βασιλικού γένους των Βριγών που μετανάστευσε στη Μικρά Ασία και έγινε βασιλιάς του Γορδίου ή Γορδίειου, παλιάς πρωτεύουσας της Φρυγίας στον άνω ρου στον ποταμού Σαγγάριου. Ανέβηκε στο θρόνο επειδή επιβεβαίωσε το χρησμό του Μαντείου, που έλεγε ότι ο μελλοντικός βασιλιάς θα ερχόταν πάνω σε ένα κάρο. Στο ζυγό του κάρου αυτού υπήρχε ένα σχοινί δεμένο σε κόμπο το οποίο έκοψε ο Μέγας Αλέξανδρος, όταν πήγε στο Γόρδιο.
Γυναίκα του Μίδα ήταν η Ερμοδίκη ή Δημοδίκη, κόρη του Αγαμέμνονα, βασιλιά της αιολικής Κύμης.
Ο Μίδας φημιζόταν για τη σοφία, την ευσέβεια και τα πλούτη του. Ήταν μεταξύ εκείνων που θέσπισαν τη λατρεία της θεάς Κυβέλης. Στα μέσα του 7ου αιώνα π.Χ. οι Κιμμέριοι εισέβαλαν στη Φρυγία και κατέλυσαν το βασίλειο του Μίδα, ο οποίος από τη λύπη του αυτοκτόνησε. Όταν οι Φρύγες εξεδίωξαν τους Κιμμέριους, έφτιαξαν τον τάφο του Μίδα ανάμεσα στον Πρυμνησό και το Μίδαιο. Πάνω στον τάφο υπάρχει μία επιγραφή σε γλώσσα συγγενή με την ελληνική όπου αναφέρεται το όνομα του Μίδα. Επίσης τον λάτρευαν ως γιό της θεάς Κυβέλης
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%AF%CE%B4%CE%B1%CF%82
-Μυσια
Η Μυσία ήταν αρχαία χώρα της Μικράς Ασίας παρά την Προποντίδα. Οι κάτοικοί της ονομάζονται Μυσοί.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CF%85%CF%83%CE%AF%CE%B1
Ο Όλυμπος της Μυσίας στη Μικρά Ασία (το σημερινό βουνό Ουλουντάγ στη βορειοδυτική Τουρκία).
.
.
.


Αφροδιτη και Ερωτας

ΕΙΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΝ.ΟΜΗΡΙΚΟΙ ΥΜΝΟΙ.
ΑΘΗΝΑ ΑΡΤΕΜΙΣ ΕΣΤΙΑ.ΟΙ ΤΡΕΙΣ ΘΕΕΣ Π'ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ ΤΗΝ ΑΦΡΟΔΙΤΗ.
[μεταφραση translation σχολια χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]

μοῦσά μοι ἔννεπε ἔργα πολυχρύσου Ἀφροδίτης,
Κύπριδος, ἥτε θεοῖσιν ἐπὶ γλυκὺν ἵμερον ὦρσε
καί τ' ἐδαμάσσατο φῦλα καταθνητῶν ἀνθρώπων
οἰωνούς τε διιπετέας καὶ θηρία πάντα,
ἠμὲν ὅσ' ἤπειρος πολλὰ τρέφει ἠδ' ὅσα πόντος:    5
πᾶσιν δ' ἔργα μέμηλεν ἐυστεφάνου Κυθερείης.
τρισσὰς δ' οὐ δύναται πεπιθεῖν φρένας οὐδ' ἀπατῆσαι:
κούρην τ' αἰγιόχοιο Διός, γλαυκῶπιν Ἀθήνην:
οὐ γὰρ οἱ εὔαδεν ἔργα πολυχρύσου Ἀφροδίτης,
ἀλλ' ἄρα οἱ πόλεμοί τε ἅδον καὶ ἔργον Ἄρηος    10
ὑσμῖναί τε μάχαι τε καὶ ἀγλαὰ ἔργ' ἀλεγύνειν.
πρώτη τέκτονας ἄνδρας ἐπιχθονίους ἐδίδαξε
ποιῆσαι σατίνας τε καὶ ἅρματα ποικίλα χαλκῷ.
ἣ δέ τε παρθενικὰς ἁπαλόχροας ἐν μεγάροισιν
ἀγλαὰ ἔργ' ἐδίδαξεν ἐπὶ φρεσὶ θεῖσα ἑκάστῃ.    15
οὐδέ ποτ' Ἀρτέμιδα χρυσηλάκατον, κελαδεινὴν
δάμναται ἐν φιλότητι φιλομμειδὴς Ἀφροδίτη.
καὶ γὰρ τῇ ἅδε τόξα καὶ οὔρεσι θῆρας ἐναίρειν,
φόρμιγγές τε χοροί τε διαπρύσιοί τ' ὀλολυγαὶ
ἄλσεά τε σκιόεντα δικαίων τε πτόλις ἀνδρῶν.    20
οὐδὲ μὲν αἰδοίῃ κούρῃ ἅδε ἔργ' Ἀφροδίτης,
Ἱστίῃ, ἣν πρώτην τέκετο Κρόνος ἀγκυλομήτης,
αὖτις δ' ὁπλοτάτην, βουλῇ Διὸς αἰγιόχοιο,
πότνιαν, ἣν ἐμνῶντο Ποσειδάων καὶ Ἀπόλλων:
ἣ δὲ μαλ' οὐκ ἔθελεν, ἀλλὰ στερεῶς ἀπέειπεν:    25
ὤμοσε δὲ μέγαν ὅρκον, ὃ δὴ τετελεσμένος ἐστίν,
ἁψαμένη κεφαλῆς πατρὸς Διὸς αἰγιόχοιο,
παρθένος ἔσσεσθαι πάντ' ἤματα, δῖα θεάων.
τῇ δὲ πατὴρ Ζεὺς δῶκε καλὸν γέρας ἀντὶ γάμοιο
καὶ τε μέσῳ οἴκῳ κατ' ἄρ' ἕζετο πῖαρ ἑλοῦσα.    30
πᾶσιν δ' ἐν νηοῖσι θεῶν τιμάοχός ἐστι
καὶ παρὰ πᾶσι βροτοῖσι θεῶν πρέσβειρα τέτυκται.
τάων οὐ δύναται πεπιθεῖν φρένας οὐδ' ἀπατῆσαι:
τῶν δ' ἄλλων οὔ πέρ τι πεφυγμένον ἔστ' Ἀφροδίτην
οὔτε θεῶν μακάρων οὔτε θνητῶν ἀνθρώπων.    35

μουσα τα εργα της πολυχρυσης πες μου Αφροδιτης
της Κυπριδος,που στους θεους το γλυκο ξεσηκωνει ποθο
κι επισης  τα γενη των θνητων δαμαζει ανθρωπων
και τ'ουρανου τα πουλια κι ολα τα θηρια
κι οσα πολλα η στερια τρεφει κι οσα ο ποντος 5
ολα τα νοιαζουν τα εργα της ωριοστεφανης Κυθερειας,
τρεις,ομως,ουτε να πεισει μπορει ουτε ν'απατησει,
τη κορη τ'ασπιδοφορου Δια τη λαμπροματα Αθηνα,
γιατι δεν της αρεσουν τα εργα της πολυχρυσης Αφροδιτης,
αλλ'ομως κι οι πολεμοι αρεσουν και τ'Αρη το εργο 10
και για συγκρουσεις και μαχες και λαμπρα εργα φροντιζει
πρωτ'αυτη τεχνιτες να γινουν τους ανθρωπους της γης διδαξε
και πολεμικες αμαξες να κανουν κι αρματα χαλκοστολιστα
κι αυτη τις απαλοχρωμες κοπελες μεσ'στα παλατια
τα καλα εργα διδαξε στο μυαλο καθε μιας βαζοντας τα ,15
αλλ'ουτε ποτε την χρυσοβελη Αρτεμη με την ηχηρη φωνη
δαμασε στο ερωτα η με τ'ομορφο χαμογελο Αφροδιτη
και γιατι σ'αυτη αρεσε το τοξο και στα ορη αγριμια να σκοτωνει
κι οι φορμιγγες κι οι χοροι κι οι διαπεραστικες κραυγες
και τα σκιερα δαση και των δικαιων ανθρωπων οι πολεις, 20
ουτε,ομως,και στη σεμνη κορη αρεσουν της Αφροδιτης τα εργα.
την Εστια,που πρωτη γεννησε ο πανουργος Κρονος.
παντα παρθενα,με τη βουλη τ'ασπιδοφορου Δια,
δεσποινα,που να μνηστευθουν θελησαν Ποσειδωνας κι Απολλωνας,
ομως εκεινη καθολου δεν ηθελε,αλλα σταθερα αρνιονταν 25
κι ορκισθηκε βαρυ ορκο,πο'χει ηδη εκπληρωθει,
παρθενα να μεινει ολο το καιρο,ξεχωριστη απ'τις θεες,
και σ'αυτη ο πατερας Ζευς καλα ανταλλαξε του γαμο
και στου σπιτιου τη μεση καθεται κι εκλεκτη παιρνει μεριδα φαγητο,30
σ'ολους δε τους ναους των θεων τη τιμη εχει
και γι'ολους τους θνητους των θεων πρεσβειρα εγινε,
αυτες,λοιπον,ουτε να πεισει μπορει ουτε ν'απατησει,
απ'τους αλλους απ'την Αφροδιτη κανενας δεν εχει ξεφυγει
ουτ'απ'τους μακαριους θεους ουτ'απ'τους θνητους ανθρωπους 35
.
.
σχολια:
-Ομηρικοι Υμνοι
Οι Ομηρικοί Ύμνοι αποτελούν μια συλλογή αρχαίων ελληνικών ύμνων σε μέτρο δακτυλικό εξάμετρο, το ίδιο που χρησιμοποιείται στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Στην Αρχαιότητα, οι ύμνοι αυτοί αποδίδονταν στον Όμηρο: η πρώτη αναφορά σε αυτούς σε γραπτό κείμενο γίνεται από τον Θουκυδίδη (iii.104). Ορθώς ο Wolf στα Prolegomena ad Homerum έβγαλε το συμπέρασμα ότι αυτοί οι ύμνοι χρησίμευαν στους ραψωδούς ως προεισαγωγή στις επικές απαγγελίες.
Οι παλαιότεροι από αυτούς γράφτηκαν κατά τον 7ο αιώνα π.Χ. κι έτσι βρίσκονται ανάμεσα στα αρχαιότερα μνημεία της ελληνικής λογοτεχνίας. Παρά το γεγονός ότι οι περισσότεροι Ομηρικοί ύμνοι γράφτηκαν κατά την Αρχαϊκή περίοδο (7ος-6ος αιώνας π.Χ.), μερικοί θεωρούνται ως έργα της Ελληνιστικής Περιόδου.
Οι ύμνοι ποικίλουν σε μέγεθος: κάποιοι είναι σύντομοι και τελειώνουν σε τρεις ή τέσσερις σειρές, ενώ άλλοι καλύπτουν μέχρι και πεντακόσιους στίχους. Οι μεγαλύτεροι ύμνοι περιλαμβάνουν επίκληση, εγκώμιο και αφήγηση, κάποιες φορές εκτεταμένη. Τα περισσότερα σωζόμενα χειρόγραφα από τα Βυζαντινά χρόνια ξεκινούν με τον Τρίτο Ύμνο. Μια τυχαία ανακάλυψη το 1777, στη Μόσχα, έφερε στο φως τους δυο ύμνους που βρίσκονται στην αρχή της συλλογής, τον Ύμνο προς το Διόνυσο και τον Ύμνο προς τη Δήμητρα. Περιέχονται σε ένα μοναδικό χειρόγραφο του 15ου αιώνα και σώζονται σε αποσπασματική μορφή.
Οι 33 ύμνοι είναι αφιερωμένοι στους εξέχοντες θεούς της Ελληνικής μυθολογίας, μερικοί από τους οποίους είναι:
Αφροδίτη Απόλλων Άρης  Ασκληπιός  Άρτεμις  Αθηνά  Ερμής Εστία Κυβέλη Διόνυσος  Δήμητρα
Διόσκουροι, Κάστωρ και Πολυδεύκης  Γαία  Ήλιος  Ήρα  Ηρακλής  Ήφαιστος  Πάνας  Ποσειδώνας
Πύθιος Απόλλων  Σελήνη  Ζευς
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%BC%CE%B7%CF%81%CE%B9%CE%BA%CE%BF%CE%AF_%CE%8E%CE%BC%CE%BD%CE%BF%CE%B9
-Αφροδιτη
Η Αφροδίτη κατά την αρχαία ελληνική μυθολογία και θρησκεία είναι η θεά του έρωτα, της ομορφιάς, της σεξουαλικότητας, της ηδονής και της τεκνοποίησης.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CF%86%CF%81%CE%BF%CE%B4%CE%AF%CF%84%CE%B7_(%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1)
-Αθηνα
Θεά της σοφίας, της χειροτεχνίας, της τέχνης, του πολέμου, της διπλωματίας, της ύφανσης, της ποίησης, της ιατρικής, του εμπορίου και της στρατηγικής.
Η Αθηνά, κατά την Ελληνική μυθολογία, ήταν η θεά της σοφίας, της στρατηγικής και του πολέμου. Παλαιότεροι τύποι του ονόματος της θεάς ήταν οι τύποι Ἀθάνα (δωρικός) και Ἀθήνη, το δε όνομα Ἀθηνᾶ, που τελικά επικράτησε, προέκυψε από το επίθετο Ἀθαναία, που συναιρέθηκε σε Ἀθηνάα > Ἀθηνᾶ. Στον πλατωνικό Κρατύλο το όνομα Αθηνά ετυμολογείται από το Α-θεο-νόα ή Η-θεο-νόα, δηλαδή η νόηση του Θεού (Κρατυλ. 407b), αλλά η εξήγηση αυτή είναι παρετυμολογική. Η επιστημονική βιβλιογραφία θεωρεί το θεωνύμιο προελληνικό και αγνώστου ετύμου.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%91%CE%B8%CE%B7%CE%BD%CE%AC
-Αρτεμις
H Άρτεμις (λατινικά Diana) είναι μια από τις παλαιότερες, πιο περίπλοκες αλλά και πιο ενδιαφέρουσες μορφές του ελληνικού πανθέου. Κόρη του Δία και της Λητούς, δίδυμη αδερφή του Απόλλωνα, βασίλισσα των βουνών και των δασών, θεά του κυνηγιού, προστάτιδα των μικρών παιδιών και ζώων.
Η Εστία, η Αθηνά και η Άρτεμη, ήταν οι μόνες Θεές που πάνω τους δεν είχε δύναμη η Αφροδίτη (που είχε υποτάξει το σύνολο Θεών και ανθρώπων).
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CF%81%CF%84%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CF%82
-Εστια
Κατά την ελληνική μυθολογία, η Εστία είναι η θεά της εστίας, της οικιακής ζωής και της οικογένειας, η οποία λάμβανε την πρώτη προσφορά σε κάθε θυσία που λάμβανε χώρα σε μια οικία και δεν είχε δημόσια λατρεία
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CF%83%CF%84%CE%AF%CE%B1_(%CE%BC%CF%85%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1)
.
.
.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου