I Am a Greek European Worldwidel Man-Now!- www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

I Am a Greek European Worldwide Man-Now!-

www.artpoeticacouvelis.blogspot.com

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ- ΘΕΑΤΡΟ-ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΑ- THEATER MONOPRAKTA- ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis}

.

LITTERATURE-ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
ΚΕΙΜΕΝΑ-TEXTS-Χ.Ν.Κουβελης[C.N.Couvelis}
.
.

Θεατρικα Μονοπρακτα Theater Monoprakta-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
.
.
ΘΕΑΤΡΟ-ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΑ
THEATER MONOPRAKTA
c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
.
.
ΜΑΓΝΗΤΟΤΑΙΝΙΑ
[ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ]-ΘΕΑΤΡΟ
.
η σκηνη στο σαλονι ενος διαμερισματος,τυ-
πικα μοντερνο,στον 10 ο οροφο μιας πολυ-
κατοικιας στη περιοχη του κεντρου μεγαλου-
πολης,ενας ανδρας γυρω στα 30 και μια γυναικα
γυρω στα 25,ο αντρας καθεται σ'ενα καναπε,δια-
βαζει εφημεριδα και η γυναικα καθαριζει τα ε-
πιπλα,το μεγαλο παραθυρο στον δυτικο τοιχο
ειναι ανοιχτο,κατω απο την τηλεοραση υπαρχει
ενα μαγνητοφωνο αντικα με τις παλιες μαγνη-
τοταινιες - μπομπινες.
ΑΝΤΡΑΣ:[αφηνει την εφημεριδα στο τραπεζι
μπροστα του]
Ακους;
[παιρνει το τηλεκοντρολ και ανοιγει την τηλεο-
ραση,την αφηνει για λιγο ανοιχτη κι επειτα
την κλεινει]
ΑΝΤΡΑΣ:Ακους;
ΓΥΝΑΙΚΑ: Ακουσα
ΑΝΤΡΑΣ:Τι θορυβος
ΓΥΝΑΙΚΑ:Δεν βλεπω τηλεοραση
ΑΝΤΡΑΣ:Ο θορυβος της πολης
[πηγαινει στο ανοιχτο παραθυρο,στεκεται,
κοιταζει] ενα μεγαφωνο θορυβου
ΓΥΝΑΙΚΑ:Τι να ετοιμασω για φαγητο;
ΑΝΤΡΑΣ:Εκει κατω δεν ειναι θορυβος,ειναι
συγγεκριμενοι ηχοι
[γυριζει προς τη γυναικα]Δεν τηλεφωνησε
ακομα;
ΓΥΝΑΙΚΑ:Λες να μην ερθει;
ΑΝΤΡΑΣ:[φευγει απο το παραθυρο ,πη-
γαινει και καθεται στον καναπε,στον ιδιο που
ηταν πριν καθισμενος]
Και την αλλη φορα δεν ηρθε
ΓΥΝΑΙΚΑ:Μας τηλεφωνησε πως κατι
του'τυχε
ΑΝΤΡΑΣ:Του'τυχε;τιποτα δεν του'τυχε,το'πε
ετσι,για ν'αποφυγει
ΓΥΝΑΙΚΑ:[παει στο παραθυρο]Εχεις δικιο
ΑΝΤΡΑΣ:[χωρις να γυρισει προς το μερος
της]Να δεις που ουτε σημερα θα'ρθει
ΓΥΝΑΙΚΑ:[φευγει απ'το παραθυρο και συ-
νεχιζει να καθαριζει το χωρο]
Τι θορυβος,και να σκεφτει κανεις πως καποιος
εκει μεσα ζει
ΑΝΤΡΑΣ:Κανε μπιφτεκια,και καμια σαλα-
τα,μπυρα εχει;
ΓΥΝΑΙΚΑ:Εχω αποφασισει τι θα κανω
ΑΝΤΡΑΣ:Ποια ηληκια εχει,που δουλευει,
δεν ξερουμε
ΓΥΝΑΙΚΑ:Εχει τρεις μπυρες,θ'ανοιξουμε
και κρασι
ΑΝΤΡΑΣ:[σηκωνεται,πηγαινει στο παραθυ-
ρο,κοιταζει κατω]Να,λες να ειναι αυτος,εκει,
σαν κουκιδα απο δω φαινεται
ΓΥΝΑΙΚΑ:[ανοιγει την τηλεοραση,κατι λεει
που δεν ακουγεται]
ΑΝΤΡΑΣ:[χωρις να γυρισει,φωναζει]Τι κα-
νεις; εισαι ανοητη;
ΓΥΝΑΙΚΑ:[πηγαινει κοντα του στο παρα-
θυρο,κοιταζει]
Δεν ωφελει να περιμενεις,το ξερεις,δεν
σου κανει καλο
ΑΝΤΡΑΣ:[μετα απο μεγαλη σιωπη]
Ετσι ειναι,τοσα χρονια
ΓΥΝΑΙΚΑ:[αμεσως]Τι θ'αλλαξει αν ερθει;
ΑΝΤΡΑΣ:Θα ξερουμε
ΓΥΝΑΙΚΑ:Και τωρα ξερουμε
ΑΝΤΡΑΣ:Δεν ειμαστε βεβαιοι
ΓΥΝΑΙΚΑ;Κι αν αυτος ειναι ανικανος να
μας δωσει βεβαιοτητα;
ΑΝΤΡΑΣ:Δεν μπορει να γινει αυτο,επιλε-
χθηκε γι'αυτο
ΓΥΝΑΙΚΑ:Να βεβαιωθουμε η' να μην βε-
βαιωθουμε;
ΑΝΤΡΑΣ:Οτι και να ειναι θα 'ναι μια βε-
βαιωση
ΓΥΝΑΙΚΑ:Τι ωρα ειναι;
ΑΝΤΡΑΣ:[κοιταζει το ρολοι του]Περασε η
ωρα
ΓΥΝΑΙΚΑ:[φευγοντας απο κοντα του]Παω
στην κουζινα να ετοιμασω κατι
ΑΝΤΡΑΣ:[επιστρεφει στον καναπε,στον ιδιο]
Θα περιμενουμε ,ο θορυβος της πολης αυ-
ξηθηκε
[φωναζει]Μπορεις να μου φερεις λιγο νερο;
ΓΥΝΑΙΚΑ:[του φερνει ενα ποτηρι νερο]
Σε λιγο θα νυχτωσει
ΑΝΤΡΑΣ:[την κοιταζει]Αυριο,μπορει να
ερθει αυριο,η' μεθαυριο,εδω θα'μαστε,θα πε-
ριμενουμε
[παιρνει το νερο και το πινει]
ΓΥΝΑΙΚΑ: Εκανα λαθος,στο ψυγειο εχει μο-
νο μια μπυρα,και κρασι καθολου
ΑΝΤΡΑΣ:Μπορει να μην του αρεσει η μπυρα,
δεν πειραζει,μην ανησυχεις
ΓΥΝΑΙΚΑ:[στεκει ορθια κοντα στην πορτα
της κουζινας]Εχει σημασια,απο το γουστο
του στο ποτο,μπορει να εξαρταται η διαθεση
του
ΑΝΤΡΑΣ:Αν δεν του αρεσει ,να θυμωσει,να
συγχιστει,και να μην πει τιποτα
ΓΥΝΑΙΚΑ:Ετσι κι αλλιως δεν θα εχει τιπο-
τα να πει
ΑΝΤΡΑΣ:Πως το ξερεις;
ΓΥΝΑΙΚΑ:Ειμαι βεβαιη,πως δεν εχει κρασι
ΑΝΤΡΑΣ:Αυτο ειναι τοτε αχρηστο,καταστρο-
φη
ΓΥΝΑΙΚΑ:Θα περιμενουμε,το κρσσι ειναι
βεβαιο πως δεν υπαρχει,για το αλλο δεν ξε-
ρουμε τιποτα
ΑΝΤΡΑΣ:Πρεπει να μαθουμε,δεν γινεται,κατι
θα ειναι,να ξερουμε
ΓΥΝΑΙΚΑ:[τον πλησιαζει]Μα ξερουμε,αν
ερθει θα ξερουμε,κι αν δεν ερθει θα ξερουμε,
ειτε ετσι ειτε αλλιως θα ξερουμε[πηγαινει
στο παραθυρο και το κλεινει]
Μπιφτεκια θα κανω
ΑΝΤΡΑΣ:Ο θορυβος τωρα ελλατωθηκε,πε-
ρασε η ωρα,δεν θα'ρθει,δεν το συνειθιζει τε-
τοια ωρα
[περναει αρκετη ωρα χωρις να πει η' να κα-
νει κατι,επειτα ανοιγει την τηλεοραση,αλλα-
ζει συνεχως καναλια,την κλεινει]
ΓΥΝΑΙΚΑ:Θα φτιαξω σαλτσα με ντοματα
και κρεμυδια [ακουγεται η φωνη της απο την
κουζινα ]
ΑΝΤΡΑΣ:[σηκωνεται πηγαινει στο μερος
που ειναι η τηλεοραση και παει το στοπ στο
μαγνητοφωνο,η μαγνητοταινια σταματα να
γυριζει]
Τα φωτα χαμηλωνουν και ο χωρος τυλιγεται
στο σκοταδι
ΑΥΛΑΙΑ
.
.
ΑΛΜΠΟΥΜ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝ
[ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΕΡΓΟ][Μονοπρακτο]-Αποσπασμα
.
[Στο σαλονι ενος αστικα επιπλωμενου διαμερισματος]
Αλικη:η ωρα περασε[κοιταζει το ρολοι]4 και εικοσι,στις 3
και τεταρτο γυριζει.Ποτε δεν συνειθιζει ν'αργει.Παντα στην
ωρα του.
[σωπαινει για λιγο]
Αν συνεβαινε κατι σοβαρο θα'περνε τηλεφωνο.Τι συνεβει;
Γιατι δεν πηρε τηλεφωνο;
[ακουγονται κλειδια στη πορτα και μπενει ο Γιωργος,η Αλικη
τρεχει κοντα του]
Αλικη:Τι εγινε;Γιατι αργησες;Ανησυχησα
Γιωργος:Ξερεις πως ειναι η κινηση αυτη την ωρα.Επειτα με το
παραμικρο διαδηλωνουν και κλεινουν τους δρομους.Τι μοδα
κι αυτη.Γεμισαμε επαναστατες
Αλικη:Εχω στρωμενο το τραπεζι να φας.Εκανα κοτοπουλο
ψητο με πατατες.
Γιωργος:Δεν θα φαω.Τσιμησα κατι στο γραφειο.Επειτα ολη
αυτη η αναστατωση μου εκοψε την ορεξη.Θα κανω ενα μπα-
νιο και θα ξαπλωσω .Ειμαι κουρασμενος.
[Μπενει στο μπανιο.Η Αλικη μαζευει το τραπεζι.Ακουγεται το
νερο στο μπανιο.Ανοιγει την τηλεοραση.Διαλεγει ενα καναλι.
Σ'ενα απογευματινο ρεαλιτι.Πηγαινει στη κουζινα.Ακουγεται
ο ηχος απο πιατα,που πλενονται]
[ο Γιωργος βγαινει απ'το μπανιο,ακουγεται η φωνη του]
Γιωργος:Χαμηλωσε την τηλεοραση.
[ακουγεται ηχος πορτας,που κλεινει.
Εμφανιζεται η Αλικη στο σαλονι.Περνει το τηλεκοντρολ και
κλεινει τη φωνη.Επιστρεφει στη κουζινα.Ελαχιστα ακουγεται
τι κανει.Ερχεται στο σαλονι και καθεται στον καναπε.Παρακο-
λουθει την βωβη τηλεοραση.Οταν γινεται διακοπη για διαφη-
μησεις την κλεινει.Σηκωνεται,βρισκει ενα περιοδικο,ξαπλωνει
στον καναπε και το ξεφυλλιζει.Χτυπαει χαμηλα το κινητο.Το
σηκωνει.Μιλαει σιγανα,σχεδον ψιθυριστα]
Αλικη:Εσυ;Αργησε.Τωρα κοιμαται.
[ακουει]Δεν μπορω.Αν ξυπνησει και δεν με βρει;Τι θα πω;
[ακουει]Μην το λες αυτο.Ξερεις ποσο θελω να σε δω.
[ακουει]Θα φυγεις;Δεν ειπες πως θα φυγεις αυριο;
[ακουει]Σε μιαμιση ωρα;Γιατι,δεν μενεις κι αποψε;
Δεν γινεται να μεινεις;Θελω να σε δω,τωρα.Ελα.
[ακουει]Δεν με νοιαζει.Ας ξυπνησει.Θα πω πως φευγεις
εκτακτως και περασες να μας αποχαιρετησεις
[ακουει]Τι ειπες;Δεν ακουσα καλα.Ξαναπεστο.
[ακουει]Εισαι εδω κοντα;Σ'ενα τεταρτο θα εισαι εδω;Θα
σε περιμενω.Μην αργησεις.Την εκτυπωσες τη φωτογραφια,
που βγαλαμε χθες στο δωματιο του ξενοδοχειου;Την εχεις
μαζι σου;Ενταξει.Σ'ενα τεταρτο.Θα σε περιμενω.Γεια
[κλεινει το τηλεφωνο]
.
.
Ανθρωπινα Εσωτερικα[Human Interiors]
OH,JEFF,I LOVE YOU,TOO...BUT...
.
Helen is phoning[saying and hearing]
I didn't have time.I tried my best ...I don't know.Let's see what
that means...It was very exciting and very,very interesting.But...
I haven't the slightest idea what it is...Yes...Yes...So you see...
Look at...I noticed something about this.The differance is
...So I tried to explain.Now look at those things.What's the diffe-
rance?...I asked him.He said me:''That's right''...Well...Well...
OK.But...Oh!Yes.I didn't feel good.As we walked from his
working -office,we talked about you...He,said me,have a lovegirl
named Maria...Well,of course...What's the matter?I 've been
listening to all these stories,and now I don't know,of all the things
he told me,which were true,and which were not true....All right!
...When I went at my home it was dark...No!...No!...What do you
mean?....Not,at all!...It's reasonable!Your reaction....Please.Hear
me.Forget who said it you.And look at what I am saying you,now.
...Yes.He just said me it straightly.I said him No....Don't doubt...
Is there two sides in that?How can you deduce it?...Yes,he gave
me a gift.Golden earings.That was the only thing i...You must
be sure.I'm sorry to hear it....Because we have made a speak
...No.No.That's is childish.Don't reverse all...No.No...Hear.How
can you say and do such thing?...Please.One moment.Wait.Don't
close the phone...Don't close the phone....Please,don't close...
[the pnone is closing]...Don't close it
.
.
.
[Silence]
.
.
-το ειναι [τι ειναι,πως συμπεριφερεται,πως λειτουργει,πως
αντιδρα]-

[ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ]
WOMAN ON PHONING
.
Eleni on phone,11 in the evening
[hearing]
No,I want...
[hearing]
What is this meaning?I haven't the slightest idea what is it?
Truely.Yes,I know it.
[hearing]
How did you learn it?.Please,
Tell me.
[hearing]
I believe,that's unright.
[hearing]
Yes,I have  met him yesterday in the evening in a party with
friends
[hearing]
Yes,he is here for business.
[hearing]
No.No.I don't know.
[hearing]
Please,listen a moment
[hearing]
Please,listen
[hearing,silence]
Not,at all
[hearing]
What do you mean?It is not reasonable.I don't know,how can
you deduce it?
[hearing]
What?How can that be.A moment,please,don't close
[hearing]
Please,don't close.
No...No.No...
[pnoning is ended]
No....No.No
.
.
Στον Σαμουελ Μπεκετ:
Η ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΜΑΓΝΗΤΟΤΑΙΝΙΑ ΤΟΥ Mr KRAPP
To Samuel Beckett:
THE ENDLESS TAPE OF Mr KRAPP
.
Η σκηνη σ'ενα γραφειο,δυο αντρες,,σε μια μεγαλουπολη,
μινιμαλιστικη επιπλωση.Ο Mr Krapp καθεται στο γραφειο,
μπροστα του ενα  μαγνητοφωνο,απο τα παλια,με τις μπο-
μπινες.Ο αλλος αντρας ειναι ορθιος και πηγαινοερχεται στο
χωρο,ορισμενες φορες στεκεκεται ακινητος.
Κ-τι ωρα εχεις;
σιωπη
Α-δεν θα'ρθει
σιωπη
Α-ειναι βεβαιο
Κ-ολη τη μερα εβρεχε
Α-την συναντησα στο δρομο πριν δυο μηνες
σιωπη
ο Α στεκεται ακινητος,συνεχιζει να κινειται
Α-δεν με γνωρισε
Κ-στο ψυγειο εχει μπυρα
Α-ενα σκυλι με κυνηγησε το πρωι
σιωπη,στεκεται ακινητος,κινειται,στεκεται ακινητος
Α-καμια εκατοστη μετρα περιπου απο'δω
σιωπη
Κ-η προταση ''το μηλο ειναι ενα φρουτο'',ειναι αληθης
και δεν χρειαζεται γι'αυτο απαραιτητα να υπαρχει το μηλο
για να διατυπωθει
Α-Τα καταγραφεις στο μαγνητοφωνο;
σιωπη,στεκεται ακινητος,ακουγεται κλικ,και το γυρισμα
της μαγνητοταινιας,ακινητος,κινειται
Κ-στον τοιχο ,μαλλον,ταιριαζε ενας  πινακας του Πικασο
Ο Α στεκεται ακινητος,σιωπη,ακουγεται η ταινια
Α-στον ηλεκτρικο επιασαν μια γρια χωρις εισητηριο
συνεχιζει να κινειται
Κ-τρεις η ωρα
ακουγεται ενα κλικ,η μαγνητοταινια δεν ακουγεται,σιωπη,
μετα απο λιγο ακουγεται παλι ενα κλικ και το γυρισμα της
μαγνητοταινιας,ο Α συνεχιζει να κινειται και να σταματα.
Ακουγεται ο ηχος της ταινιας.
.
Κ-τι ωρα εχεις;
σιωπη
Α-δεν θα'ρθει
σιωπη
Α-ειναι βεβαιο
Κ-ολη τη μερα εβρεχε
Α-την συναντησα στο δρομο πριν δυο μηνες
σιωπη
Α-δεν με γνωρισε
Κ-στο ψυγειο εχει μπυρα
Α-ενα σκυλι με κυνηγησε το πρωι
σιωπη
Α-καμια εκατοστη μετρα περιπου απο'δω
σιωπη
Κ-η προταση ''το μηλο ειναι ενα φρουτο'',ειναι αληθης
και δεν χρειαζεται γι'αυτο απαραιτητα να υπαρχει το μηλο
για να διατυπωθει
Α-Τα καταγραφεις στο μαγνητοφωνο;
σιωπη,ακουγεται κλικ,και το γυρισμα
της μαγνητοταινιας
Κ-στον τοιχο ,μαλλον,ταιριαζε ενας  πινακας του Πικασο
σιωπη,ακουγεται η ταινια
Α-στον ηλεκτρικο επιασαν μια γρια χωρις εισητηριο
Κ-τρεις η ωρα
ακουγεται ενα κλικ,η μαγνητοταινια δεν ακουγεται,σιωπη,
μετα απο λιγο ακουγεται παλι ενα κλικ και το γυρισμα της
μαγνητοταινιας
Ακουγεται ο ηχος της ταινιας
.
Κ-τι ωρα εχεις;
σιωπη
Α-δεν θα'ρθει
σιωπη
Α-ειναι βεβαιο
Κ-ολη τη μερα εβρεχε
Α-την συναντησα στο δρομο πριν δυο μηνες
σιωπη
Α-δεν με γνωρισε
Κ-στο ψυγειο εχει μπυρα
Α-ενα σκυλι με κυνηγησε το πρωι
σιωπη
Α-καμια εκατοστη μετρα περιπου απο'δω
σιωπη
Κ-η προταση ''το μηλο ειναι ενα φρουτο'',ειναι αληθης
και δεν χρειαζεται γι'αυτο απαραιτητα να υπαρχει το μηλο
για να διατυπωθει
Α-Τα καταγραφεις στο μαγνητοφωνο;
σιωπη,ακουγεται κλικ,και το γυρισμα
της μαγνητοταινιας
Κ-στον τοιχο ,μαλλον,ταιριαζε ενας  πινακας του Πικασο
σιωπη,ακουγεται η ταινια
Α-στον ηλεκτρικο επιασαν μια γρια χωρις εισητηριο
Κ-τρεις η ωρα
ακουγεται ενα κλικ,η μαγνητοταινια δεν ακουγεται,σιωπη,
μετα απο λιγο ακουγεται παλι ενα κλικ και το γυρισμα της
μαγνητοταινιας
Ακουγεται ο ηχος της ταινιας
.
.
To Samuel Beckett:
THE ENDLESS TAPE OF Mr KRAPP
.
The scene in a office-room, two men, in a megacity
minimalist furniture. Mr Krapp is sitting in the office,
in front of a tape recorder, from the old models, with
the bobines.the other man is upright and is moving in
space, sometimes is standing motionless.
K-what time is it?
Silence
A- she will not come
Silence
A-this is certain
K-it rained all day
A-I met her on the road two months ago
Silence
A is standing motionless, is moving
A-she did not know me
K-in refrigerator has beer
A-an dog chased me in the morning
silence, standing motionless, moving, standing still
A a hundred-meter about from here
Silence
K-the proposition '' The apple is a fruit,'' is true
this does not need  necessarily to be present the apple
in existence In order to be formulated
A-Are you recording them in the tape recorder?
silence, standing motionless, a click sounds, and
tape-turning sounds,motionless,moving
K-on the wall will suit a table of Picasso
A stands still, silence, sounds of the tape
A-in metro they have grabbed an old woman without
ticket of train
continues to move
K-three o'clock
an sound of  a click, the tape does not sound, silence,
after some time the clicking sounds again and the turn-
ing of tape is sounding,,A is keeping moving and stoping.
The sound of the tape-recorder
.
K-what time is it?
Silence
A- she will not come
Silence
A-this is certain
K-it rained all day
A-I met her on the road two months ago
Silence
A-she did not know me
K-in refrigerator has beer
A-an dog chased me in the morning
silence
A a hundred-meter about from here
Silence
K-the proposition '' The apple is a fruit,'' is true
this does not need  necessarily to be present the apple
in existence In order to formulate
A-Are you recording them in the tape recorder?
silence,a click sounds, and tape-turning sounds
K-on the wall will suit a table of Picasso
silence, sounds of the tape
A-in metro they have grabbed an old woman without
ticket of train
K-three o'clock
an sound of  a click, the tape does not sound, silence,
after some time the clicking sounds again and the turn-
ing of tape is sounding,
The sound of the tape-recorder
.
K-what time is it?
Silence
A- she will not come
Silence
A-this is certain
K-it rained all day
A-I met her on the road two months ago
Silence
A-she did not know me
K-in refrigerator has beer
A-an dog chased me in the morning
silence
A a hundred-meter about from here
Silence
K-the proposition '' The apple is a fruit,'' is true
this does not need  necessarily to be present the apple
in existence In order to formulate
A-Are you recording them  in the tape recorder?
silence,a click sounds, and tape-turning sounds
K-on the wall will suit a table of Picasso
silence, sounds of the tape
A-in metro they have grabbed an old woman without
ticket of train
K-three o'clock
an sound of  a click, the tape does not sound, silence,
after some time the clicking sounds again and the turn-
ing of tape is sounding,
The sound of the tape-recorder
.
.
WOMAN ON PHONE .
...
WHAT?I KNOW
PLEASE.A MOMENT.
.... 
NO.I DON'T SAY IT.
 ...
 REMEMBER.MAYBE.
 ...
 I PHONED YOU MANY
TIMES.CONTINUOUS.
FROM YESTERDAY.
 ...
 MY THOUGHTS?
 ...
NO.IT IS NOT SO.
TRUE.IT'S TRUE.
 ...
HEAR ME.HEAR.
 ...
HEAR.DON'T CLOSE.
PLEASE
[THE PHONE IS CLOSED] .
.
.
[στον Σαμουελ Μπεκετ]
ΤΡΙΑ ΔΕΥΤΕΡΟΛΕΠΤΑ ΘΑ ΠΕΡΑΣΟΥΝ
[Μονοπρακτο]-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
.
[η Μ. καθεται μπροστα στον καθρεφτη,ενα μινιμαλιστικα επι-
πλωμενο δωματιο,η τηλεοραση ανοιχτη,ο ηχος της κλειστος,
τεχνητος φωτισμος,η Ε. καθεται στον καναπε ξαπλωμενη και
διαβαζει ενα βιβλιο.]
Μ:τι ωρα ειναι;
Ε.δεν εχει σημασια.
Μ.περασαν τρια δευτερολεπτα.
Ε.το νοημα;γιατι ,οπωσδηποτε,καποιο νοημα;
Μ.κυκλος-αρχη και τελος καθε σημειο του.τι λεει
αυτος στη τηλεοραση;
[παυση].το σχημα των κραγιονς.
Ε.ομοια.[παυση].
Μ.σ'αρεσει η μουσικη;
Ε.εξαρταται;
Μ.απο τι εξαρταταις
Μ.απο την ισοδυναμια ευρω δολαριου
Ε.ο χρονος ποσες συλλαβες εχει;
[παυση]
Ε.χθες συναντησα τον Ν.
[παυση]
Ε.πατησε το ρεκορντ στο μαγνητοφωνο
Μ.ποιος αριθμος ειναι μεγαλυτερος το 1 η' το 2;
[παυση]
Μ.η Αλικη ειχε δικιο.αυριο η μερα θα'ναι ζεστη
Ε.χθες η μερα ηταν λιγοτερο ζεστη.
Μ.η ερωτηση τι ανοησια!γελασα
[παυση]
Μ.στη σελιδα 321 θα χωρισειπ
[η Ε. κλεινει το βιβλιο και σηκωνεται απο τον καναπε
πλησιαζει τη Μ. και στεκεται ορθια πισω της]
Μ.ξερεις τι μου ειπε ο προισταμενος;[γελαει δυνατα]
[η Ε. γυριζει ,βρισκει το τηλεκοντρολ και κλεινει τη
τηλεοραση,ξαναπηγαινει στον καναπε,ξαπλωνει κι
ανοιγει το βιβλιο]
[παυση[
Μ.προτιμας τη δικαιοσυνη η' μια παστα σοκολατα;
[παυση]
Ε.στα σουπερ μαρκετ πουλανε οδοντοκρεμες
Μ.με γευση μεντας
Μ.ποση ωρα εισαι στο καθρεφτη;
Ε.οσο χρονο κρατα η διαφημιση.7 δευτερολεπτα.
[παυση]
Ε.ακριβως;
Μ.ακριβως.
Ε.τι σπαταλη
Μ.σε ποση ωρα διαβαζεις μια σελιδα;
Ε.σε πολυ περισοτερο χρονο απ'οσο ολοκληρο το
βιβλιο
Μ.[κοιταζει στο καθρεφτη]ο χρονος δεν ειναι παντου ο ιδιος
[παυση]
Μ.[γυριζει προς το μερος της Ε.]τι διαβαζεις αληθεια;
[παυση]
Ε.ηθελε να με κερασει καφε.
Μ.σωθηκε το κραγιον
Μ.[γυριζει προς το μερος της Ε.][παυση]
Ε.φαντασου ενα δωματιο με πεντε τοιχους
[παυση]
Ε.μια σκαλα που μονο να την κατεβεις η' να την ανεβειςι
μπορεις,η' το ενα η' το αλλο
Ε.[κλεινει το βιβλιο]ζευγαρια χορευον βαλς η' ταγκο,
η το ενα η ' το αλλο,αυτοι που χορευουν βαλς γνωριζουν
μονο αυτους που χορευον ταγκο,αυτοι που χορευουν βαλς
η' ταγκο δεν γνωριζονται
[παυση]
[ανοιγει το βιβλιο]
Μ.δεν θυμαμαι ποτε τον γνωρισα
[παυση]
Ε.οτι γνωριζουμε,πραγματικα το γνωριζουμε;
Μ.εγω γνωριζω πως εγω ειμαι εγω.
Ε.εσυ δεν ειμαι εγω
Μ.ολες οι προτασεις δεν ειναι αληθινες
Ε.αν αυτη η προταση ειναι αληθινη,τοτε ειναι ψευτικη.
κι αν ειναι ψευτικη,τοτε ειναι αληθινη
Μ.στα εικοσι μου χωρισα
[παυση]
Μ.τρια δευτερολεπτα θα περασουν
[παυση]
[χαμηλωνει ο φωτισμος]
[τελος]
 .
.
[to Samuel Beckett]
Interaction
(Monopracto)-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

K.the Beauty?
(pause)
C.about the summer sea
K.an answer is a language
(pause)
(K. is moving in the office room)
(K.is stopping moving)
C.my opinion is that
K.my idea is not this
C.what is money?
(pause)
K.a crime?remember.what is true false or
false true?
C.a letter disyllabic
K.''cat'',''chair'' are monosyllabic objects
(pause)
(C. is sitting)
C.nonsense
K.a bird is fligting
(C. is standing up)
(pause)
K.a car is roaring
C.stop.with the reality
K.E. is phoning me,tommorow.at 12:10
C.justly
(C. is watching his clock)now is now
K.at memory
(pause)
C.yes.I am in office.95 percent.sure.very sure.
K.sure.sincerly sure.no uncertain.certain
(pause)
(the lights is downing)
(end)
.
.
THE PHONE CALL OF WOMAN
.
[the woman is phoning]
[...]
oh yes.sure?hear [...]
it's truth [...]Don't you believe me? [...]
What? [...]I don't know.Some times [...] I don't remember[...]
My job day was difficult one.very busy.I'm tired [...]
[...]What do you say? I didn't hear it clearly [...]
[... ]No.It is not so [...]Hear [...]I love you[...]Hear.
A moment[...]Don't close the phone.Hear me.Please.
No.No.Stay a moment.Please.No.
[the phone call is closed]
.
.
to Harold Pinter.
ΟΛΑ ΕΝΤΑΞΕΙ ΕΙΝΑΙ
Μονοπρακτο

(σε ενα δωματιο ενας αντρας και μια γυναικα.ο χωρος φωτιζεται απο τεχνητο
φωτισμο)
τι ωρα ειναι;-εχει ξημερωσει-εβαλες τη κασετα ;πατησε το πλει.-το μαγνητο-
φωνο δουλευει-τι θυμασαι.εκεινη τη μερα εβρεχε-εβρεχε.ειχα γινει μουσκεμα.
-τι εφαγες;-παπι ψητο με ρυζι σπυρωτο.-τι ανοησια.μην λες ψεματα.-αληθεια
-διαβασες εφημεριδες;τι εγραφαν στα πρωτοσελιδα-προπαγανδα.ποια δικαιο-
συνη.αθλιοτητες.δεν μιλας.-τι θελεις.για ολα εσυ φταις.-τωρα θελεις και ρεστα.
αχαριστια.-να σου καθαρισω ενα μηλο;-οχι.πορτοκαλι αν εχει-δεν εχει.μονο μηλα
-θα στο πω.φλυαρεις.-δεν ρωτησα τη γνωμη σου-ενα κι ενα ποσο κανει;-τρια-δυο
-ενα-προσεξε μη βουλωσει το μικροφωνο-ολα ενταξει ειναι-τι ιδεα εχεις για τον
ανθρωπο;-ον διπουν απτερον-η κοτα εχει δυο ποδια και φτερα-τι θες να πεις;-το
ειπα-ποιο;-ρωτας;-οχι απανταω-ποση ωρα διαρκει; μια ωρα;-μια ωρα ακριβως-σιωπη.θορυβος.-παιζεις.τα πραγματα ειναι πολυ σοβαρα.δεν το καταλαβες;-τα
ιδια λενε ολοι.εχουν συμφερον.-πιστευεις σε κατι;-παλια ναι.-ποσο παλια;-πριν
μια ωρα περιπου-τι αλλαξε απο τοτε;-η ανθρωποτητα-κοροιδευεις-φυσικα και
δεν κοροιδευω.μιλαω πολυ σοβαρα.-εγω δεν καταλαβαινω-δεν με νοιαζει τι κα-
ταλαβαινεις και τι δεν καταλαβαινεις.ζεις στον κοσμο σου.-ενω εσυ ζεις στο δικο
σου.-φυσικα στο δικο μου-μια ερωτηση.βρεχει;-κρατα ομπρελα να μην βραχεις
-θα βγεις εξω;-που;-πουθενα-ολα αυτα γραφονται κι ειναι εναντιον σου-αντιθετα.
εναντιον.σου ειναι.θα'ρθουν οπου να'ναι να σε συλλαβουν-εσυ με καταδοσες αντι-
σταθω-ματαια.εχουν στοιχεια ενσντιον σου-εσυ τα'δωσες-οχι.εμενα δεν μου πηραν
λεξη.εσυ τα ξερεσες ολα.-λες ψεματα-ψεματα αληθεια θα σε πιασουν.δεν γλυτω-
νεις.-τι θα κερδισεις.-τιποτα.απλα θα σε ξεφορτωθω.-τοσο πολυ με μισεις;-ακους
σε μισω;θα σε βολευε.απλως αδιαφορω.-αυτο λεγεται παλιανθρωπια-ετσι προο-
δευει η ανθρωποτητα.κι εμενα με ενδιαφερει η προοδος.-το κανεις για λεφτα.σι-
γουρα σε πληρωσανε-αρκετα.πατησε το στοπ.
(Τελος του μονοπρακτου.
ακουγεται το κλικ)
.
.
Woman in phone -CALL ME

Oh!yes
Are you busy?ok!
A moment!ok?
Yesrerday night I saw a dream.I was in a lubricant modern car like ferarri,
I thing.I was driving with high velocity.The city was a mix cities New York
Los Angeles Paris and an unknown futurist big city.I was searching you
and you was'not nowhere.I was very very anxious.And in this mix city others
men were not.Nobody human being!It was strange.I wake up very excited!
Are you laughing?I adore you!
What?a moment.
Are you busy?well!
Okey!
I phone you later.
Buy.I kiss you my darling.
I love you!
(The woman phoning is ended)
.
.
.

Ingmar Bergman-scenes from a marriage-Liv Ullmann and Erland Josephson
-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
.
.
ΣΚΗΝΕΣ ΑΠΟ ΕΝΑ ΓΑΜΟ-χ.ν.κουβελης
-Τι συμβαινει;
-Το Τελος
-Πως το λες με τετοια ευκολια;
-Ηταν απο την Αρχη
-Τοτε γιατι ενωθηκαμε;
-Δεν μπορουσαμε να το αποφυγουμε
-Τωρα δεν μπορουμε να το αποφυγουμε;
-Οχι.Δεν μπορουμε.Ειναι Αδυνατο.
-Γιατι;
-Δεν ξερω.
-Λες ψεματα.Ξερεις.Υπαρχουν συγκεκριμενα πραγματα που τα κρυβεις
-Ειναι καιρος που δεν σ'αγαπαω
-Γιατι δεν το ελεγες;Γιατι το λες τωρα;
-Δισταζα.Να μη σε στεναχωρησω.
-Και προτιμουσες να υποκρινεσαι.Εχεις σχεση με αλλη γυναικα;
-Ναι.
-Την αγαπας;
-Δεν ξερω.
-Λες ψεματα.Πως γινεται να μην την αγαπας και να εχεις σχεση μαζι της;
Λες ψεματα
-Δεν εχει σημασια.Αν την αγαπαω η' δεν την αγαπαω.
-Θελεις να ζησεις μαζι της;
-Μη με ρωτας.
-Γιατι δεν απαντας;
-Δεν θελω.Σταματα.
-Κι εγω πηγα με αλλον αντρα.Θελεις να σου πω;
-Δεν θελω.Σταματα.Λες ψεματα
-Οχι.Αληθεια.Πριν τρια χρονια.
-Σταματα.
-Τον γνωρισα ,θυμασαι,στις διακοπες που καναμε το καλοκαιρι
εκεινο στην Ισπανια.
-Ειναι Ισπανος;
-Οχι.Αμερικανος.
-Τον βλέπεις;
-Μιλαμε στο τηλέφωνο.Ερχεται εδω για δουλειες,συναντιομαστε
-Σε ξενοδοχεια;
-Μην γινεσαι χυδαιος
-Τοση υποκρισια
-Τοση υποκρισια.Εσυ που συναντιεσαι;
-Φτανει πια.Σταματα
-Οχι.Εισαι εγωιστης.
-Καποτε μ'αγαπουσες και μου ορκιζοσουν αιωνια αγαπη
-Δεν ηξερα
-Ελεγες ψεματα
-Δεν ελεγα.Αληθεια ηταν.
-Τι συμβαινει;Γιατι;
-Δεν ξερω
.
.
.

Samuel Beckett-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
.
.
ΣΑΝ ΠΑΛΙΟ ΠΑΛΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ
[LIKE AN OLD OLD SHORT SONG]
ΘΕΑΤΡΟ-THEATRE -[ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ]-χ.ν.κουβελης

[δωματιο.χαμηλος φωτισμος.σχεδον αδειο απο επιπλα..τρεις καρεκλες σε
ισοσκελη  τριγωνικη διαταξη .δυο αντρες [Α-Β]και μια γυναικα[Γ].ακαθοριστης
ηληκιας.ο ενας αντρας [Α]καθεται στην  καρεκλα της κορυφης του ισοσκελους.
σχεδον ακινητος,σιωπηλος,κοιταζει κατευθειαν μπροστα,καθ'ολη τη διαρ-
κεια της σκηνης.ο αλλος αντρας[Β] και η γυναικα[Γ] καθονται στις αλλες δυο
καρεκλες .τις εναλλασουν η' στεκοντανται και οι δυοι ορθιοι η' μονο ο ενας
ειναι καθισμενος και ο αλλος ειναι ορθιος.κινουνται γυρω -γυρω απο τον ακι-
νητο αμιλητο ανθρωπο[Α].μιλουν συνεχως σ'αυτον,μην κοιταζοντας ο ενας
τον αλλο.[Αυτος ειναι ενας τριτος ξενος ανθρωπος η' εχουν καποια σχεση μαζυ
του]συγγενικη] η' ειναι  η προβολη του ενος η' ειναι η προβολη και των δυο η'
η προβολη καποιας κοινης καταστασης τους]
Β:Λες να σκεφτεται;
Γ:Αποκλειεται να μην σκεφτεται
Β:Τι σκεφτεται τοτε;
Γ:Τιποτα
Β:Δεν εχεις αδικο.Σκεφτεται Τιποτα .Αρα Υπαρχει
Γ:Ακριβως
[σιωπη]
Β:Μια μερα,πρωι
Γ:Δεν ηταν πρωι,μεσημερι ηταν.Τεταρτη.ωρα 10:41 π.μ
Β:Α.Δεν την αντεχω την ακριβολογια σου.την ευαισθησια σου σε ανου-
σιες λεπτομερειες.
Γ:Μιλας αοριστα.Παντα σ'αρεσει να μιλας αοριστα.Γιατι;Να σου πω εγω
γιατι;
Β:Γιατι;
Γ:Για να φαινεσαι σπουδαιος.Καποιος.Ενω εισαι ενα στρογγυλοτατο μηδεν
[γελαει]Σαν το αυγο της κοτας.Οριστε εκφραση.[ειρωνικα]''Μια μερα,πρωι''.
Μια ηληθια Ακριβολογια.Να τη χεσω αγαπητε μου
Β:Παντα τα ιδια.
Γ:Φυσικα.Ο ανθρωπος δεν πρεπει να εκπλησει.Εχει ενα κεφαλι εχει δυο ματια
δυο χερια μια κοιλια  δυο ποδια
Β:[με ενταση]Σκασε.Κι ενα βρωμοστομο.
Γ:Λοιπον  εκεινο το μεσημερι .10:54 πμ και οχι 10:41.Τριτη και οχι Τεταρτη
Β:Πεμπτη ηταν.Ειμαι σιγουρος
Γ:Η σιγουρια σου.Οπως τοτε.Τι ηληθιος που ησουν.Θυμασαι;
Β:Σημασια εχει που θυμαμαι.Θυμαμαι .Αρα Υπαρχω
Γ:[Γελαει]Κι εγω Κατουραω .Αρα Υπαρχω
Β:Ηταν ζεστο το χερι.Μετρησα τα δαχτυλα του.Πεντε.Ακριβως πεντε.
[σιωπη]
Γ:Σ'αρεσει η μουσικη;
Β:Ναι.Μπορει ν'απαντουσα και οχι.Δεν νομιζεις;
Γ:Παντως σ'αρεσει.Ναι;
Β:Παντα φλυαρεις.Περισσοτερες λεξεις.Κι ολες ,μα ολες,ασχετες.
Γ:Ασχετες η' αστοχες;
Β:Και τα δυο.Αστοχες και ασχετες
Γ:Ποτε λες την Αληθεια;
Β:Παντα οταν λεω Ψεματα
Γ:Δηλαδη τωρα λες Αληθεια
Β:Οχι λεω Ψεματα.Αληθεια
Γ:Δεν Συμφωνω
Β:[περιπαιχτικα].Δεν Συμφωνω.Αρα Υπαρχω.Παντα το ιδιο τροπαριο.Βαρεθηκα
Γ:Βαρεθηκες.Γιατι τοτε δεν φευγεις;Σε σιχαινομαι
Β:Δεν εχω που να παω.Αλλωστε εσενα δεν σ'αγαπαω
Γ:Καποτε μ'αγαπουσες
Β:Λες Τωρα
Γ:Ναι λεω Τωρα
Β:Για ποιο πραγμα λες Τωρα;
[σιωπη]
Γ:Δεν ξερω
Β:Καταλαβα.Cogito.Ergo Sum
Γ:Δεν καταλαβες.Εισαι,ησουν Ισχυρογνωμων.Θα Εισαι
Β:Λες ν'ακουει;
Γ:Φυσικα και Ακουει
Β:Ομως.Φυσικα και δεν Ακουει
Γ:Αν ομως Ακουει;
Β:Δεν με Ενδιαφερει
Γ:Θα' ταν Τρομερο
Β:Αυτο με διασκεδαζει
Γ:Τι σε διασκεδαζει;
Β:Το Νοημα.Με κεφαλαια γραμματα.ΤΟ ΝΟΗΜΑ.Δεν ειναι γελοιο;
Γ:Με ρωτας;
Β:Απανταω.Τι Νοημα εχει αν απανταω η' ρωταω.Αφου παντα στο ιδιο
καταληγουμε.Μην πεις που;
Γ:Μην πεις που;Μην εισαι ολη την ωρα  κουραστικος
Β:Γιατι τι ειπα;
Γ:Θα ελεγες.Η' για να ειμαι δικαιη μαζι σου.Δεν θα ελεγες
Β:Ομως μπορω να πω η' δεν μπορω
Γ:Εξαρταται
Β:Απο τι;
Γ:Απ'το Αν κλανει το παπι
Β:Το γατι ειναι το σωστο.Μην γινεσαι χυδαιος
Γ:Εγω χυδαιος;Ποτε δεν ειμαι χυδαιος.Ποτε δεν Υπηρξα.
Β:Συμφωνω
Γ:Συμφωνεις σ'Αυτο η' στο Αλλο;
Β:Συμφωνω και σ'Αυτο και στο Αλλο
Γ:Αρα Αντιφασκεις
Β:Εσυ Δεν Αντιφασκεις.Αρα Υπαρχεις
Γ:π.χ Το Δεντρο Ανεβαινει στον Ουρανο η' Κατεβαινει στη Γη;
Β:Να σου Απαντησω.Εκεινη τη μερα
Γ:Σημερα
Β:Μην διακοπτεις.Τι παιδικη συνηθεια κι αυτη.Να διακοπτεις τον Αλλον
οταν εχει κατι να πει.Συνεχιζω.Εκεινη τη μερα ειχα γυρισει απ'τη δουλεια
νωρις
Γ:Σε ειχαν απολυσει.''Με απελυσαν,τα καθικια''ειπες
Β:Οχι.Αυτο ειχε γινει την προηγουμενη μερα.Τοτε,λοιπον,σε βρηκα,σε εκανα
τσακωτη,να ακριβολογω,στο κρεβατι μ'εκεινον τον ηληθιο
Γ:Λες Ψεματα
Β:Κι αν λεω Ψεματα Αληθεια λεω
Γ:Λες Ψεματα ομως
Β:Κι Αν λεω Ψεματα Εχει Καμια Σημασια.Εχει;Πες μου Εχει;
Γ:Τι θες να πεις;
Β:Πως Εγω απολυθηκα κι Εσυ εβγαζες τα ματια σου
Γ:Με την τσουλα που γνωρισες;
Β:Αυτη ειναι αλλη περιπτωση.Διαφερει
Γ:Σε Τι Διαφερει;
Β:Α.Ολα θελεις να τα ξερεις.Ολα σε πειραζουν.Ασχοληθηκα εγω με
τα σκατοπραγματα σου
Γ:Η Αληθεια ειναι πως ποτε δεν ασχοληθηκες.Δεν ειχες χρονο.Ησουνα
χωμενος μεχρι το στομα στα σκατα σου.Μεχρι τη μυτη
Β:Διασκεδαζα
[σιωπη]
Γ:Ο Χρονος
Β:365 μερες 8.760 ωρες 525.600 λεπτα 3.153.600 δευτερολεπτα 315.360.000 δεκατα
του δευτερολεπτου
Β:Τεραστιος Αριθμος ο Χρονος
Γ:Και το ωραιο ειναι πως δεν Υπαρχει.Ειναι Ανυπαρχτος
Β:Για να το λες Εσυ που Ξερεις ετσι θα ειναι
Γ:Με ειρωνευεσαι
Β:Για να το λες ετσι ειναι
Γ:Το βλεπεις παλι με ειρωνευεσαι
Β:Αυτο το ειπες Πριν
Γ:Δεν εχω αδικο.Πραγματικα με ειρωνευεσαι
Β:Εχεις Αποδειξεις;
Γ:Και βεβαια εχω.Ατρανταχτες
Β:Κουνησου απ'τη θεση σου.Φεξε μου να μην σκονταψω
Β:Ειπες Πριν Τωρα Μετα
Γ:Και τι μ'Αυτο; Το Ξαναλεω.Σιγα τ'αυγα μην σπασουν.ΤΩΡΑ ΑΥΡΙΟ ΚΑΙ ΜΕΘΑΥΡΙΟ.
Ξερω κι ενα τραγουδακι μ'αυτο το θεμα.[Το τραγουδαει]
Σημερα Αυριο και Χτες
που'ναι οι σουπιες φτηνες
Β:Σκασε.Δεν Ειναι Αστειο.ΟΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΣΤΕΙΑ
Γ:ΕΓΩ ΠΑΝΤΩΣ ΤΟ ΔΙΑΣΚΕΔΑΖΩ ΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΟΥ
Β:ΕΙΣΑΙ ΑΝΑΙΣΘΗΤΗ
Γ:ΓΟΥΣΤΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΚΑΠΕΛΛΟ ΜΟΥ
Β:Μηπως και για το Αλλο εχεις Αποδειξεις;
Γ:Για την τσουλα;Και φυσικα εχω και παραεχω
Β:Μην ξεφευγεις.Ξερεις ποιο Αλλο
Γ:Μα το Θεο δεν ξερω
Β:Ξερεις και παραξερεις.Τι κανει νιαου στα κεραμμυδια
Γ:Η Γατα
Β:Επομενως το Αλλο Ειναι Γατα στα κεραμυδια
Γ:Και Γιατι να μην Ειναι;Και τι να ειναι;
Β:Ικανοποιηθηκες δηλαδη που Ειναι Γατα στα Κεραμυδια
Γ:Και τι με νοιαζει εμενα;Ας Ειναι και Αλεπου στο Κοτετσι.Εστω κι Ετσι Υπαρχει.
Καλλυτερα ειναι απ'το να Ειναι Ανυπαρχτος
Β:Τοτε Αλλαζει το Πραγμα
Γ:Τοτε Συμφωνουμε Πως ο Ορισμος του Αλλου Ειναι Θεμα Προοπτικης.
Απο ποια θεση το προσεγγιζουμε
Β:Ποιος σου ειπε Πως Συμφωνω
Γ:Μολις Τωρα το Ειπες
Β:Τι Ειπα;
Γ:Αυτο που Ειπες Δεν Ειναι Αυτο που Ειπα
Β:Τοτε τι Ειπες;
Γ:Αυτο που Ειπα και δεν ειναι Αυτο που δεν Ειπα
Β:Αρα Ειπες Αυτο που δεν Ειπες
Γ:Ακριβως.Ακριβεστατα.
Β:Τωρα μιλας Σωστα
Γ:Και Πριν μιλουσα Σωστα
Β:Τι Ελεγες;
[σιωπη]
Πραγματικα Τι Ελεγες Σωστα;
Γ:Ξερεις,τοτε
Β:Τοτε Ξερω
Γ:Ξερεις
Β:Τη Τυφλα μου
Γ:Εισαι Εγωιστης
Β:Κι εσυ Ισχυρογνωμων
Γ:Μου το ειπες και Πριν
Β:Δηλαδη θελεις να μου πεις πως Επαναλαμβανομαι
Γ:ΕπαναλαμβανεσαιΑρα Υπαρχεις
Β:Μ'αρεσει που κι ετσι υπαρχω.βηχω.φταρνζομαι.κλανω.
[σιωπη]
Βηχω.Φταρνιζομαι.ΚλανωΑρα Υπαρχω
Ειναι Ωραιο Να Υπαρχω
Γ:Ναι Ειναι Ωραια
Β:Ναι Ειναι Ωραια Κι Ετσι.Ειμαι Πραγματικα Ευτυχισμενος.
Δεν Εχω Να Κανω Κατι Καλυτερο.Σπουδαιοτερο
Γ:Τι θα εκανες δηλαδη;
Β:Τιποτα
Γ:ΤΙΠΟΤΑ
Β:Τιποτα
Γ:Και τωρα τι κανουμε κανοντας Τιποτα;
Β:Παλι Τιποτα
Γ:Δεν μπορουμε να ξεφυγουμε απο το Τιποτα.Ειναι Πραγματικο
Β:Βεβαια Πραγματικο.Οπως μια τρυπα στο νερο
Γ:Σωστα.Αυτο ειναι το Τιποτα μια Τρυπα στο Νερο
Β:Σωστα το Τιποτα Ειναι οπως ενας κωλος που χεζει.
ΤΟ ΤΙΠΟΤΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑΣ ΚΩΛΟΣ ΠΟΥ ΧΕΖΕΙ ΤΙΠΟΤΑ.
Μυριζει κι ετσι το καταλαβαινουμε
[σιωπη]
Γ:Χεζει.Δηλαδη Θελεις να πεις Δημιουργει
Β:Ναι.Θελω να πω.Αρα Υπαρχω.Υπαρχεις.Υπαρχει
Γ:Τι;
Β:Παλι απ'την Αρχη.Φαυλος Κυκλος
Γ:Αλλα μην φλυαρεις
Β:Ειναι Αδυνατο
Γ:Τι ειναι Αδυνατο;
Β:Πως ειναι Δυνατον τοση ωρα να μην μιλαει και να μην ακουει;
Γ:Εγω λεω πως δεν ακουει γι'αυτο δεν μιλαει
Β:Κι εγω λεω πως ακουει και δεν μιλαει
Γ:Κοιταξε να Δεις Δεν θα περασουμε ολη την ωρα μας μ'αυτο το θεμα.
Αν ακουει.Ας Ακουει
Β:Κι Αν Δεν Ακουει Ας Μην Ακουει
[σιωπι]
Γ:Κι Αν Δεν Μιλαει Ας Μην Μιλαει
Β:Αν Μιλαει.Ας Μιλαει
Γ:Σαν παλιο παλιο τραγουδακι
[σιωπη]

[και οι 3 ανθρωποι ακινητοι  καθισμενοι στις καρεκλες στις κορυφες του
ισοσκελους τριγωνου]

[χαμηλωνουν τα φωτα]
Τελος του Μονοπρακτου

.
.
.






Frida Kahlo-Diego Rivera-painters-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης


Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΜΟΝΟΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΚΡΕΒΑΤΙ ΤΗΣ FRIDA KAHLO-χ.ν.κουβελης

THE LAST ONE-PLAY IN BED OF FRIDA KAHLO-c.n.couvelis

[ΘΕΑΤΡΟ-THEATRE-ΜΟΝΟΠΡΑΚΤΟ-ONE-PLAY]

Λιγο να σηκωθω στα μαξιλαρια.Να βλεπω καλυτερα το προσωπο μου
στον καθρεφτη.Ποναω σημερα λιγοτερο.Ας μην χαιρομαι.Περιμενω
την Κριστινα να μου φερει τους δυο παπαγαλους που της παραγγειλα.
Η καημενη.Κατι την βασανιζει.Πολυ σκεφτικη μου φαινεται το τελευταιο
καιρο.Οταν την ρωταω τι εχει αποφευγει να μου απαντησει.Μισολογα.
Δεν με κοιταζει κατευθειαν στα ματια.Και ποσο κοκκινιζει το ομορφο
προσωπακι της μικρης μου αγαπημενης αδελφουλας.Ποσο την αγαπαω.
Κι ο Ντιεγο ποσο την αγαπαει κι αυτος.Να μακιγιαρω τα φρυδια μου.Πιο
σμιχτα.Τα θελω πιο ινδιανικα.Η μαμα ηταν ινδιανα.ο μπαμπας γερμανοε-
βραιος.Κι εγω γεννηθηκα μεξικανα επαναστατρια.[γελαει]7 Ιουλιου 1910
τοτε που αρχισε η επανασταση.Τοσα μουραλς γι'αυτη εχει κανει ο Ντιεγο.
Ποσο τον θαυμαζω και ποσο τον θαυμαζει ο κοσμος.Ειναι σπουδαιος
μεγαλος ζωγραφος.Ποσο ομως με νευριαζει και με κανει δυστυχισμενη
που τον κυνηγουν λυσασμενα οι γυναικες.Θα τις ξεμαλλιαζα.Ν'αφησουν
ησυχο τον Ντιεγο.Τον δικο μου ελεφαντα Ντιεγο.Νομιζω πως θα ταιριαζε
να ζωγραφισω λουλουδια στα μαλλια μου.Θα'ταν ωραια η εικονα μου.
[σιωπη]Δεν θελω να'ναι ωραια η εικονα μου.Εκεινος ο απαισιος δολο-
φονος μαχαιρωσε τη γυναικα του με 16 μαχαιριες και στο δικαστηριο
ειπε ''Μερικες Καποιες Μαχαιριες''.16 μαχαιριες στο αδυνατο ευθραυστο
σωμα της μερικες καποιες μαχαιριες.Χθες ειχα νεα απο τη Ζοζεφιν.Μου
γραφει πως στο Παρισι ειναι ξετρελαμενοι με το τραγουδι και το χορο της.
Αυτη ξερει τι θελει.Αν κι ειναι ενα μονο χρονο μεγαλυτερη μου.Αυτη γεν-
νηθηκε το 1906 κι εγω το 1907.[γελαει]Ειναι τολμηρη και ατιθαση.Ανεξαρτητη.
Ακριβως οτι θελει η Επανασταση μας.Θυμαμαι την τελευταια φορα που την ειδα
που τραγουδησε για μενα το ''Yes, We Have No Bananas ''μεσ'
στα αυτια μου το ψιθυρισε.Ποσο πολυ με τρελλανε η λαυτρευτη μου Ζοζεφιν.
Πραγματικη Μαυρη Αφροδιτη.Τη λατρευω.Ο Ντιεγο θελει να του λεω για'κεινη.
Με βαζει να του αφηγουμε τις συναντησεις μας και πολυ τον διασκεδαζει αυτο.
Τ'αλλα ομως τον οργιζουν.Νευριαζει παρα πολυ.Ελεφαντας.Ολα θα τα γκρεμισει.
Με βριζει χυδαια.Κολαση.Βγαζει τα σπασμενα γιατι κι εγω για τα δικα του,που
δεν ειναι λιγα αλλα παρα πολλα,του ορμαω σαν αγριεμενη υαινα και του χωνω
τα νυχια στα ματια και στο προσωπο να τον ξεσχισω.Θα'θελα να τον κλωτσισω
αλλα τα ποδια μου δεν εχουν τη δυναμη.Ουτε μπορω να τον ριξω κατω να τον
πατησω.Αργησε η Κριστινα.Που να ξεχασθηκε;Ο παπαγαλος θα ταιριαζε σ'εκει-
νο το σημειο.Κιτρινο πρασινο κοκκινο χρωμα.Θα του αρεσε και του Ντιεγο.Πολυ
μου αρεσει το βλεμμα του οταν κοιταζει τους πινακες μου.Αν και τους βρισκει
ξενους απ'τους δικους τους.Τον γοητευουν ,μου λεει και με φιλαει τρυφερα στο
δεξι μαγουλο.Αν και αριστερος,μου λεει γελαστος,σε σενα Φριδα μ'αρεσουν ολα
τα δεξια σου.Κι εγω παντα,δηθεν σοβαρα του λεω,μηπως εννοεις το μικρο μου
δεξι ποδι.Ποσο τον αγαπαω ποσο τον λατρευω.Πριν λιγες μερες τελειωσα εναν
πινακα με μια ελαφινα να τρεχει στο δασος και το προσωπο της να ειναι το δικο
μου προσωπο.Η Φριδα πληγωμενη ελαφινα.Δεν ζωγραφιζω ονειρα ουτε εφιαλτες
αλλα την πραγματικη μου ζωη.Την δυστυχισμενη πραγματικη μου ζωη.Την 17 Σε-
πτεμβριου του  1925 που επεσε το λεωφορειο πανω στο τραμ και τσακισα πλευρα
σπονδυλικη στηλη  λεκανη ωμο.Και εντεκα ραγισματα στο δεξι μου ποδι.Φαντα-
σθητε εντεκα ραγισματα στο μικρο δεξι μου ποδι.Να σ'αυτο το μικρο μου ποδι.
Και στα 6 μου αρρωστησα.Ειπαν οι γιατροι.Spina bifida αναπτυξιακη διαταραχη
της σπονδυλικης στηλης και των ποδιων.Σπασμενη κολωνα.Τοτε σ'εκεινο το ατυ-
χημα ενας μεταλλικος λεβιες μου τρυπησε τη μητρα.Χωρις Ελπιδα.Απελπισμενη.
Δεν μ'ενοιαζε να χασω τη ζωη μου.Στο νοσοκομειο Χενρι Φορντ εκανα το Ιπταμενο
κρεβατι.Τρεις αποβολες.Οχι μια.Τρεις.Ποσο υπεφερα.Ποσο ηθελα τα μωρα μου.
Να εχω τα δικα μου μωρα Τα μωρα του Ντιεγο μου.Ο Ντιεγο μου ειναι η Τροφος μου
με κραταει  προστατευτικα στα δυνατα του μπρατσα και με τρεφει.Η Ζοζεφιν μου
μου γραφει πως εχει υιοθετησει και το 12δεκατο παιδι της.Ποσο τη ζηλευω.Αυτη
ειναι υγιης.Κι εγω κρυβω τα αναπηρα ποδια με μακριες πολυχρωμες ινδιανικες
φουστες.Εγω η Φριδα ειμαι μια κορδελα τυγιγμενη γυρω απο μια χειρομπομπι-
δα.Να σκασω.Ο κακομοιρος ο Λεον,τον λυπομουν,γλυτωσε απο τις γελοιες εκεινες
δικες ,μου εστελνε ραβασακια,λιγο ντροπαλος,τα κρυβε μεσα σε βιβλια,να μη κατα-
αβει η γυναικα του.Διαρκης Επανασταση.Σχολαστικος ανθρωπος.Μια -δυο φορες
ηταν η σχεση μας,δεν θυμαμαι.Το προσωπο μου.Στον καθρεφτη,εδω μπροστα μου,
απεναντι μου,το προσωπο μου.Ολοκληρο..Νοιωθω τοση μοναξια.Σαν ολα να απο-
μακρυνθηκαν απο μενα,να ξεριζωθηκαν και να αιωρουνται απο πανω μου.Τα πνευ-
μονια μου η καρδια μου το στομαχι μου το συκωτι μου η κοιλια μου τα εντερα μου
η μητρα μου οι ωοθηκες μου οι σαλπιγγες μου .Ολα κρεμασμενα απο  πανω μου και
να σταζουν.Ειναι ωρα να παρω το φαρμακο μου.Ποσο θα ηθελα να εφευγα χαρουμε-
να και να μην ξαναγυριζα ποτε.Αργει η Κριστινα.Γιατι αργει τοσο;Τι να συμβαινει;
Που ειναι ο Ντιεγο μου;Νοιωθω τοση μοναξια.Το προσωπο μου.Ο εαυτος  μου.Τοσες
φορες τον ζωγραφισα,που νοιωθω πως ειναι το μοναδικο ατομο που γνωριζω καλυ-
τερα.Αρχιζει να με ποναει το ποδι.Και στη μεση ποναω.Ποσο θα ηθελα τωρα να κλεισω
τα ματια και να κοιμηθω.
.
.
.


Modern Pop Romanco-2μ χ 3μ-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
[homage on Roy Lichtenstein]
.
.
-1-
MODERN POP ROMANCO-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Σαπφω
ἦλθες, †καλ’† ἐπόησας, ἔγω δέ σ’ ἐμαιόμαν,
ὂν δ’ ἔψυξας ἔμαν φρένα καιομέναν πόθῳ.

[μεταφραση -χ.ν.κουβελης]
ηρθες,καλα που'καμες,εγω για σενα πονουσα,
δροσισες τα μυαλα μου που τα'καιγε ο ποθος
.
looking at mirror.''my beautIful face''.the ear-ring withcold bees.
the mobile phone is calling.''Yes.Darling.in ten minutes.ok.I love you''.
sweet smiling.the red mini skirt is very nice.senseous.She is closing her
eyes.Dreaming.''oh!I am very happy''.music.the moonlight sonata for
piano of Beethoven.the moonlight tonight is  silver.fills the room.pale
red crayon on lips.''even 3 minutes''.the heart in chest is going to break.
''oh!my hands will embrace him after two months of separation.oh!my
love forever''.30 seconds.Looking at mirror.''my hairs.ok''.20 seconds.
the moonlight soft and appealing.10 seconds.the music is playing.
happiness.the heart is beating.now,she is hearing the knock on door
.
.
.

woman' s portrait-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
Ηλεκτρα

ΘΈΑΤΡΟ-THEATRE
Μονόλογος Κλυταιμνηστρας-χ.ν.κουβελης

Πριν όταν ήταν παιδί δεν ήταν έτσι μιλούσε πολύ γελούσε συχνά ήταν ευτυχισμένη
τώρα το βλέπω το νιώθω είναι δυστυχισμένη κλείστηκε στον εαυτό της φοβάμαι
για κείνη φοβάμαι το ξεσπάσματα της σαν ξαφνικη καταιγίδα θα ξεσπάσει σαν άνε-
μος και θα ξεριζώσει τα πάντα στη δύναμη του σαν ορμητικός χειμμαρος θα παρα-
σύρει τα πάντα στο περάσματα του τι κρύβει βαθεια μέσα της;τι την πονάει;τι την
αγριεύει;τι την εξοργίζει;ολα κάποτε μου τα 'λέγε μαζί τα κουβεντιαζαμε τώρα μ'
αποφεύγει ο πατέρας τη;ς λείπει σχεδόν δέκα χρόνια εκεί πέρα ειναι η αδερφη της
η Ιφιγενεια χάθηκε αδοξα η Χρυσοθεμις είναι πολυ μικρή δεν καταλαβαίνει τον Αιγι-
σθο τον αποφεύγει δεν ξέρω τον ζηλεύει τον μισεί του μιλάει απότομα τον προσ-
βάλει μπροστά μου κι αυτός είναι τόσο καλός μαζί της νοιάζεται γι'αυτήν γιατί δεν
καταλαβαίνει;γιατι δεν θέλει να καταλάβει;η ζωή είναι δύσκολη το σπίτι έχει προ-
βλήματα μια γυναίκα θέλει έναν άντρα δίπλα της να βασίζεται σ'αυτον να στηρίζε-
ται γιατί δεν καταλαβαίνει πόσο πολυ πονέσα πόσο έκλαψα κι ακόμα τωρα κλαίω
και σκίζεται χιλια κομμάτια η καρδιά μου για την αδικη μοίρα της αδερφής της εκεί-
νο το είδε με τα ίδια της τα μάτια την είχα πάρει μαζί μου στην Αυλιδα όλα τα είδε
όλα τα άκουσε πως ούρλιαξα πως συγκρούστηκα με τον άσπλαχνο πατερα της σαν
λύκαινα όρμηξα πάνω του να τον μεταπεισω να του αλλαξω τη σκληρή αποφαση
για το άμοιρο παιδί μου η δυστυχη μάνα που χάνει το παιδί της κι εκείνον τον ένοι-
αζε μοναχα η κουφια φιλοδοξία του τι θα πουν οι άλλο τι τους ένοιαζε εκείνους
παιδι δικό τους θα θυσιαζονταν;το συμφερον τους να γίνει ηθελαν με ξεγέλασε
πως δήθεν για γάμο να φέρω την Ιφιγενεια κι εγώ η ανόητη η ανήξερη η ίδια πήγα
με τα χερια μου το παιδί μου για σφαξιμο γιατι η Ηλεκτρα μου δεν με καταλαβαίνει;
έχασα το παιδί μου τη κόρη μου εξαιτίας του τον μισώ όσο τίποτα στον κόσμο δεν
κοιμόμουν τις νύχτες ούτε και τώρα κοιμαμαι καθόμουν ώρες μέχρι να ξημερωσει
στον καθρέφτη μπροστά άυπνη μέσα στην άδεια. σκοτεινή καμαρα μου κι έχωνα
βαθεια τα νύχια μου στα μάγουλα να τα ξεσχισω στις σάρκες μου να τις ματώσω
τόσο μεγάλος κι αφόρητος ήταν ο πόνος κι είναι τα ξέρει αυτα η Ηλεκτρα;τη μέρα
έκανα δύναμη να μην φαίνομαι να κρύβομαι στα παιδιά μου μπροστά και στον
κόσμο να μην δείχνω τι βαρύ περνάω να μπορέσω να σταθώ στα πόδια μου που
έτρεμαν και δεν με βαστουσαν το σπίτι θέλει φροντίδα αλλιώς θα πέσει θα κατα-
στραφεί αυτό θέλουν οι εχθροί μας να επωφεληθούν απ'την.αδυναμια.μας να πέ-
σουμε πάνω μας να μας εξοντώσουν να μας διαλύσουν τι ξερει αυτή για μυστικές
κινήσεις για κρυφές πράξεις συνομοτων τις αγνοεί παντελως την έχει τυφλώσει
το ασιγαστο μίσος της για μένα και για τον άντρα μου τον Αιγισθο φοβάμαι πως
θα ποτίσει μ'αυτό το μίσος με το δηλητήριο της και τον Ορεστη κι είναι πολύ
μικρό παιδί και δεν είναι ικανό να κρίνει την βλέπω τώρα τελευταια όλο και πιο
συχνά να τον απομονωνει και κάτι να του λέει ώρα πολύ με ψιθυριστή φωνή κι
εκείνο με σκυμμένο. το κεφάλι την ακούει συλλογισμενο και το παρασέρνει στις
ερημιές στη θαλασσα και του βάζει λόγια σήμερα την πρόλαβα στο διάδρομο
της εφραξα το δρομο να μην ξεφύγει την έπιασα απ'τον ώμο προσπάθησε να
ξεφύγει την έσφιξα την κράτησα με δύναμη την κοιταξα κατευθείαν μέσα στα
ματια. της είπα γιατί τα κάνει όλα αυτά;τι φταίω;γιατι με μισεί;πως θα τρελαθώ
δεν απάντησε τα μάτια της μεγάλα διεσταλμενα με κοίταξαν σκληρά σαν να με
μαχαίρωναν δεν είπε λέξη κατερρεύσα την άφησα να φύγει έτρεξε και μπήκε
στην κάμαρα της την άκουσα να την κλειδώνει πήγα στη πόρτα τη χτύπησα
να μ'ανοιξει την παρακάλεσα να μιλήσουμε καμία απάντηση απέραντη. σιωπή
έφυγα απελπισμένη από τότε είναι εκεί μέσα κλεισμένη έδιωξε την υπηρετρια
δεν δέχτηκε ούτε νερό ούτε τροφή φοβάμαι πολύ γι'αυτή είμαι ολομόναχη
λείπει κι ο Αιγισθος γία υποθέσεις του κράτους φοβάμαι φοβαμαι τι θα γίνει
τώρα; αύριο;ενα πυκνό σκοτάδι με τυλιγει σκιές με περιτριγυρίζουν με πλησιά-
ζουν όλο και με πλησιαζουν να με πνίξουν βλέπω τα χερια τους τεντωμένα να
μ'αρπαξουν θέλω να φωνάξω δυνατά να ουρλιάξω αλλά δεν βγαίνει φωνή απ'το
στόμα μου
.
.
.

Εκζητησεις- πορτραιτα-μονοχρωμιες-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis 4
.
.
(Ανθρώπινα Εσωτερικα)
Απεραντα αδιαφορο-χ.ν.κουβελης

''να,σ'αυτη τη φωτογραφια ειμαι,η τριτη απο αριστερα,με το ασπρο φουστανι'',μου
εδωσε τη φωτογραφια,την κοιταξα,''ειμαι 17 χρονων'',γελασε,''παραξενη που ειναι η
φωτογραφια,δεν ειναι;σε τι μοιαζω μ'αυτη τη κοπελα;'',ηπιε απο το χυμο της,αναψε
τσιγαρο και συνεχισε''αληθεια σε τι μοιαζουμε;στις ιδεες;στα ονειρα;'',σταματησε,
''πρεπει να θυμηθω'',''γιατι δεν θυμαμαι;'',''μηπως ειμαστε,γινομαστε ξενοι μ'αυτα που
ζησαμε,το 'εγω τωρα' δεν ειναι το ιδιο με το 'εγω πριν',ομως,τωρα το σκεφτομαι,πρεπει
να ειμαστε ολα αυτα τα διαφορετικα εγω'',''ενας μονολογος πολυφωνικων εγω,ειναι
πολυ παραξενο που οι αλλοι παρ'ολ'αυτα μας αναγνωριζουν σαν ιδιους,λενε 'αυτος τωρα'
ειναι ο ιδιος μ'εκεινον πριν' και θα ειναι και μ'αυτον μετα',στη φωτογραφια που σου'δει-
ξα,μια σχολικη εκδρομη,με το αγορι διπλα μου,δεξια, ειχαμε σχεση κι αργοτερα
παντρευτηκαμε,τωρα ειμαστε χωρισμενοι'',παραγγειλε μια δευτερη μπυρα,''παγωμενη,
παρακαλω'',ειπε στο γκαρσονι,εσβησε το τσιγαρο της,''τι σημαινει 'σχεση τοτε' και
'χωρισμενοι τωρα';απομακρα μου φαινονται,σαν να μην σχετιζονται αυτα τα δυο,σαν να
ανηκουν σε δυο διαφορετικα εγω,ανθρωπους'',σερβερισθηκε η μπυρα,γεμισε το ποτηρι
της,το εφερε στα χειλη της,''εκεινου του αρεσε να πινει μπυρα,εμενα οχι,μεθουσε και
μυριζε,μια φορα,αυτο το θυμαμαι καλα,ειχε πιει τοσο πολυ,που δεν αντεξε,σταματησε
το αυτοκινητο στην ερημια,βγηκε εξω στο σκοταδι και τον ακουγα που ξερνουσε στα
χωραφια,ακομα ακουω στ'αυτια μου εκεινον τον απαισιο ηχο,τοτε,θυμαμαι,εκλεισα
τ'αυτια μου με τα χερια μου δυνατα να μην ακουω,οταν γυρισε μεχρι το σπιτι δεν
αλλαξαμε κουβεντα,για πρωτη φορα δεν κοιμηθηκαμε μαζι,πηγα και ξαπλωσα στο σαλονι
 στον καναπε,μετα την δουλεια δεν γυρισα σπιτι,εκλεισα το τηλεφωνο,εφαγα σε καποιο
εστιατοριο,δεν θυμαμαι τι,μετα πηγα σ'ενα ξενοδοχειο και κοιμηθηκα,την αλλη μερα δεν
πηγα στη δουλεια,τηλεφωνησα πως ειχα αρρωστησει,ανοιξα το τηλεφωνο,με πηρε,μου
ειπε που ημουνα ,μ'εψαχνε,του ειπα πως νοικιασα καποιο διαμερισμα,φωναξε,με
παρακαλεσε,επειτα μ'εβρισε,ζητουσε επιμονα  να μαθει που βρισκομουν,του'πα να μην
τολμησει να'ρθει στη δουλεια να με βρει και του'κλεισα το τηλεφωνο'',σταματησε,''τι
σχεση εχει εκεινη η κοπελα της φωτογραφιας μ'αυτη τη γυναικα που βλεπεις μπροστα
σου;'',ρωτησε,ηπιε απο  το ποτηρι της,πηρε τσιγαρο,''εχουν περασει απο τοτε 11
χρονια'',της προσφερα φωτια,''ευχαριστω'',χαμογελασε,''γιατι θυμαμαι πραγματα που
ανηκουν σε μια αλλη κι οχι σε μενα;'',κοιταξε τα νυχια του δεξιου χεριου της,τα αναση-
κωσε ενα-ενα,σαν να τα μετρουσε,''πεντε δαχτυλα'',ειπε,''γι'αυτα ειμαι σιγουρη,για τ'αλλα
δεν ξερω,αν θυμαμαι πραγματικα γεγονοτα η' επινοημενα'',πηρε τη φωτογραφια,
''απο το ξενοδοχειο που μεναμε εβλεπα τη θαλασσα,ενα απεραντο γαλαζιο ακινητο,
αδιαφορο'',με κοιταξε,''τωρα ξερω πως δεν ηταν ετσι,συμφωνεις;'',δεν της απαντησα,
''πως μπορεις να ξερεις πως αυτα που σου ειπα δεν ειναι παραποιημενα,και δεν εγιναν
ετσι,αν βεβαια εγιναν και δεν τα επινοησα,η' ισως συνεβησαν σε αλλη,διαφορετικη,
περιπτωση,με αλλον ανθρωπο,η' και,ισως,πολυ πιθανο,να μην συνεβησαν καθολου
και να συμβουν στο μελλον,μολις εμφανισθει ο καταλληλος ανθρωπος,αληθεια,τωρα
που το σκεφτομαι,δεν ξερω τι ακριβως συμβαινει,το μονο σιγουρο ειναι πως η
φωτογραφια ειναι αληθινη,η τριτη κοπελα απ'τ'αριστερα ειμαι εγω'',με κοιταξε,χαμο-
γελασε,''δεν με κολακευει πολυ αυτο τ'ασπρο φουστανι;δεν σε γοητευει;ελα,δεν
μπορεις ν'αντισταθεις στη γοητεια του,το ειδα στα ματια σου καθαρα χθες οταν μου
τραβουσες τη φωτογραφια στο ξενοδοχειο,εγω ποζαρα στο μπαλκονι,και πισω μου,
ετσι ειπες,το υπεροχο απεραντο ακινητο γαλαζιο'',την κοιταξα στα ματια,''ναι'',ειπα,
''απεραντα αδιαφορο'',
.
.
.

Η Μακρά Αναμονή-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
.
.
Η Μακρά Αναμονή-χ.ν.κουβελης
(Ανθρώπινα Εσωτερικά)

την έκλεισα τη βρυση.πρεπει να την έκλεισα. παλιά δεν ξεχνουσα.τώρα θυμάμαι
ασήμαντα πράγματα. εκείνη την κόκκινη δερμάτινη τσάντα. τα πρώτα μου σκουλαρίκια.
πρέπει να έκλεισα τη βρύση. θα πλημμυρίσει η αυλή. όπως την άλλη φορά. εκείνα τα
σκουλαρικια ήταν χρυσές μελισουλες. η μαμά μου τ'αγορασε.ηταν καλοκαίρι. πρέπει
να'μουνα δεκαπέντε χρόνων. το τρύπημα των αυτιών δεν με πόνεσε. δυο ώρες μάζευα
το νερό. με πόνεσε η μέση. από τοτε προσέχω. σίγουρα την έκλεισα.στη κόκκινη τσάντα
είχα το ροζ κραγιόν. ένα καθρεφτάκι. μια φιλντισενια χτένα. ένα τσιμπιδάκι φρυδιών. ένα
σετ μεικτά απ.τα μολύβια για τα μάτια. πιο πολύ χρησιμοποιούσα το γαλάζιο. με πονάει
λίγο ο ωμός και τ'αριστερό χέρι.ειδικά με την αλλαγή του καιρού.περασε η ώρα. θα
γυρίσουν τα παιδιά στο σπίτι. θα ανησυχισουν.και θα πεινάνε. θα δουν και θα κλείσουν
τη βρύση.αυτή τη γυναίκα απέναντι μου κάπου την έχω ξαναδεί.δεν θυμάμαι που.ίσως
εδώ μια άλλη προηγούμενη επίσκεψη.ουτε μια φορά δεν διασταυρωθηκαν τα μάτια
μας.καθεμια κλεισμένη. στον εαυτό της. φοβάται ν'ανοιχτει. άλλωστε τι να πεις.
μεγαλώσαμε.κι όλο προβλήματα.νομίζω πως την έχω συναντήσει πολλές φορές στη
λαϊκή.αραγε να έχει οικογένεια;σιγουρα θα έχει. είναι νεώτερη από μένα. η'
ετσι τουλαχιστον δείχνει.για να μην με πάρουν τηλέφωνο δεν θα υπάρχει κανένα
πρόβλημα στο σπίτι. αλλιώς θα με περνάνε. πέρασαν σαράντα λεπτά από τότε που
ήρθα. δεν περνάει η ώρα.και δεν μπορώ να κοιτάξω τηλεόραση.δεν έχει τίποτα.και
στο σπίτι τη βαριέμαι. πέφτω νωρίς και κοιμαμαι.τη νύχτα ξυπνάω πολλές φορές κι
αργεί να με πάρει ο ύπνος.τοτε ξεχνιέμαι με τις σκέψεις. η γυναίκα απέναντι μου
μιλάει στο κινητό της με πολύ σιγανη φωνή.δεν ακούω τη λέει.να τώρα γέλασε.πιο
πολύ μιλάει παρά ακούει.με το δεξί χέρι κάνει χειρονομίες τονίζοντας τα λόγια της.
με τ'αριστερό χέρι κρατάει το κινητό. φοράει δαχτυλιδι.κανει ζέστη εδώ μέσα. τα
παπούτσια με στενεύουν. έπρεπε να φορέσω τα στρωτα κι όχι αυτά με το τακούνι.
χτυπάει το κινητό μου.που είναι;μεσα στη τσάντα.
.
.
.

Vincent Van Gogh-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΤΟΥ ΒΙΝΣΕΝΤ ΒΑΝ ΓΚΟΓΚ-χ.ν.κουβελης
NOTES OF VINCENT VAN GOGH-c.n.couvelis

στο κιτρινο δωματιο εδω στην Αρλ,στη ψαθινη καρεκλα διπλα τα παπουτσια που μου
χαρισε ενας ανθρακωρυχος,του εκανα το πορτραιτο,ηθελε χρωματα γης,το φως στο
μετωπο,στη γραμμη της μυτης,λιποσαρκος ανθρωπος,πρεπει,αν θελω να μαθω ανατομια,
να τον βρω και να τον ξαναζωγραφισω,σημερα δεν εφαγα τιποτα,καθισα ακινητος στο
κρεβατι να σκεφτω,δεν φοβαμαι την ανεχεια,την ανεχεια του μυαλου φοβαμαι,πρεπει
οπωσδηποτε να προμηθευτω γκραβουρες του Ρεμπραντ,θα γραψω στον Τεο να μου
στειλει,οι χωρικοι πυροβολανε τα πουλια να τα διωξουν απ'τα σπαρμενα χωραφια,
τους ακουω, γεμιζει ο ουρανος απ'αυτα,και στροβιλιζουν πανω απ'τα κιτρινα σταχυα,
η Σιεν δεν γυρισε,ανησυχω,η καημενη ειναι αρρωστη και με το παιδι στη κοιλια,αν ενας
ανθρωπος δεν θελει να σωθει,κανεις δεν μπορει να τον σωσει,φοβαμαι μην επαθε κατι
κακο,καθε μερα παιρνω τα δρομακια μεσα στα χωραφια και παρατηρω το τοπιο,στις
εικονες που κανω βαζω,πιο πολυ,δικα μου χρωματα,μου φαινονται πιο αληθινα,πιο
πραγματικα,ενα κιτρινο διπλα σ'ενα γαλαζιο διπλα σ'ενα πρασινο,βλεπω το φως
τους,απο'κει ειναι αυτα τα ηλιοτροπια στο βαζο πανω στο γαλαζιο τραπεζι,θα τα στειλω
στον Τεο,μηπως μπορεσει και τα πουλησει,μου ερχεται μια μυρωδια απο τηγανισμενες
πατατες,χθες τελειωσα το μυθιστορημα του Ζολα La Joie de vivre,τριτη φορα που το
διαβαζω,θυμωνω παρα πολυ οταν σκεφτομαι πως τον Πωλ τον ενοιαζε μονο να αναδει-
χθει και να ξεφυγει απ'τη πεινα και τις αρρωστειες του,προλαβε κι εφυγε,εκεινη τη βραδυα
κοιμηθηκε σε ξενοδοχειο,το αυτι το παρεδωσα σ'εκεινη τη γυναικα,γιατι,επιτελους,δεν
γυριζει η Σιεν;δεν θελω να μεινω μονος μου
.
.
.

Samuel Beckett-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

ΤΟ ΕΊΝΑΙ ΤΟΥ ΤΊΠΟΤΑ-χ.ν.κουβελης
Μονοπρακτο

(σαλόνι μινιμαλιστικα επιπλωμενο)
προσωπα:αντρας Α-γυναίκα Γ
(η. γυναίκα όρθια κινείται σε διάφορες θέσεις στο δωμάτιο-ο άντρας καθισμένος
στον. καναπέ)
Γ. τι σκέφτεσαι;
Α.Το αχρηστο
Γ. Το νερό ζεστάθηκε
Α.Πριν ήταν παγωμενο
Γ. Πως μπορεί να'σαι σίγουρος;
Α. Επειδη ξέρω πως δεν αμφιβαλω
Γ. Δεν υπάρχει άλλο κριτήριο;
Α.Υπαρχει
Γ. Ποιο;
Α. Δεν ξερω
Γ. Πως υπάρχει κάτι που δεν ξέρεις;
Α. Με το ίδιο τροπο που υπάρχει κάτι που ξερεις
Γ. Και κατά λογική συνέπεια.
Δεν υπαρχει κατι που ξέρεις.
Δεν υπάρχει κάτι που δεν ξερεις
Α. Εξαρτάται
Γ. Τι;Δεν υπάρχει λογική συνέπεια;
Α.Αυτο δεν είναι αναγκαίο.
Γ. Τότε;Τι σημαίνει αυτο;
Α. Το νερό πάγωσε ενώ πριν ηταν ζεστο
Γ. Αυτό είναι ορθο
Α. Ακριβώς. Μια ορθή πρόταση.
Γ. Οι ορθές προτάσεις δεν αντιστοιχούν σε ορθά γεγονότα;
Α. Ορθές προτάσεις αντιστοιχούν σε λάθος γεγονότα.
Και λάθος προτάσεις αντιστοιχούν σε ορθά γεγονοτα
Γ. Πως αυτό το εννοείς;το νερό πάγωσε -η ορθή πρόταση.
Και το νερό ζεστάθηκε-το ορθό γεγονος
Α. Ακριβώς.
Γ. Πως είναι ένα γεγονός να είναι ορθό η' λάθος;Μονο ορθό μπορεί να είναι.
Α. Και η πρόταση;Μονο ορθή.
Γ. Γιατί συζητάμε;Για το ορθό η' για το λάθος;η' και για τα δύο;
Α. Ούτε για το ένα ούτε για το άλλο και φυσικά ούτε για τα δύο μαζι
Γ. Τότε;Γιατι;
Α. Για το Είναι του Τίποτα.
Γ. Και τι σημαίνει αυτό;
Α. Να γνωρίζεις απολυτα
Γ. Το νερό τώρα θα πρέπει να κρυώσε.
Α. Δεν.πειραζει.Ετσι κι αλλιώς δεν θα συνέβαινε τιποτα
.
.
.



Paolo e Francesca de Dante-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

"η ώρα είναι 9:41 έπρεπε να είχε ερθει"ανοιξε το ραδιόφωνο,ενα ρετρό τραγούδι, "μην τον κοιτάς τον ουρανό" με την Μαιρη Λω, "θα έχει μεγάλη κυκλοφορία",έβαλε απαλό κόκκινο ρουζ στα χείλη, "δεν μπορώ να καταλάβω τι κάνουν όλοι αυτοί και γυρίζουν κι ολο γυρίζουν κλεισμένοι μέσα στ'αυτοκίνητα μονάχοι με τα τζάμια κλεισμένα και το αίρ κοντίσιον στο φουλ μ'αυτη την αφόρητη ζέστη'γέλασε"μοντερνα ζωή θα πούνε"σοβαρευτηκε"ηληθια ανιαρή ζωή,απεραντη ερημια" η φωνή της Ελιζα Μαρελλι-"Ας ερχόσουν για λίγο"-άκουσε ένα θόρυβο, γύρισε το κεφάλι, η γάτα έπαιζε με τον ίσκιο της στο πάτωμα, χαμογέλασε, "η σταματημένη αιωνιότητα της γάτας",δώρο στα γενέθλια της περισυ,"ο χρόνος, τι είναι;",κοίταξε στον καθρέφτη μπροστά της το δωμάτιο, "το δωμάτιο μου μ'αγκαλιαζει με τις ανοιχτές σελίδες του",σαν βιβλίο,σκεφτηκε,"Έλα γι'απόψε"τραγουδαει η Δαναη, "απόψε βρέθηκα νωρίς-νωρίς στην καμαρούλα μου μην απορείς και τι περίεργο δεν θα το πεις μου'λειπες τόσο- έξω βοριά χαλαζια κεραυνοί βροχή που λες άνοιξαν οι ουρανοί και στα σκοτάδια ελπίδα φωτεινή να σ'ανταμωσω"το ξερω χάθηκες- αρκεί γι'απόψε μεσ'τη συννεφια να κρατήσεις λίγο συντροφια,ελα γι'απόψε μόνο απόψε λιγην ώρα-έξω φυσάει κι είναι κρύο κι είναι μπόρα,μα εδώ μέσα ένα ζεστά κι είναι τα ξωφυλλα κλειστά κι είναι τα φώτα λιγοστά μισοσβηστα-"πως με ζεστενει αυτή η αναπνοή στο μάγουλο μου"δεν τόλμησε να γυρίσει το πρόσωπο μην χαθει η αίσθηση "η ' η πραγματικότητα" , -έλα γι'απόψε κι αύριο φύγε και μην γυρίσεις-"ακούγοντας το ίδιο τραγούδι πόσο όμοια αισθανόμαστε"κοιταξε βαθιά μέσα στα νερά του καθρέφτη, τα είδε να περιστρέφονται σε αέναες δίνες κι έκλεισε τα μάτια της, άκουσε τη φωνή της ψιθυριστή"θα μείνουμε αγρυπνοι και σιωπηλοί χωρίς αγκάλισμα κι ούτε φιλί",το ζεστό αίμα του έσταξε στο μπράτσο της, φωτιά, την εκαψε,ανατιναχτηκε, ούρλιαξε, έσπασε η καρδιά της,εχασε τις αισθήσεις της-κι ονειρεύτηκε πως ήταν σ'ένα τρένο και ταξίδευε, το τρένο μπήκε σ'ένα τούνελ μ'αμυδρο φως και βγήκε,επειτα σ'ένα άλλο και σ'ένα άλλο, φοβήθηκε πως πότε δεν θα τελειώσουν τα τούνελ και το ταξίδι,την ξύπνησε η γάτα που πήδησε στα πόδια της, τη χάιδεψε, το τριχωμα της ήταν απαλο και λείο ,στ'αυτιά της άκουσε το τραγούδι από το ραδιοφωνο-"Απόψε σωπα οι δυο μας μονάχοι να κλαίει θ'ακούμε απ'οξω τη βροχή κι άκουσε πόσα έχει να μας πει η σιωπη"-της φάνηκε πως η μελωδία δεν ακούγονταν από το δωμάτιο αλλά πως έρχονταν από καπου αλλού, πότε την ακουγε πολύ μακριά και ποτέ πολύ κοντά, σηκώθηκε και πήγε στο παράθυρο,,το άνοιξε και την χτύπησε η εκλωβισμενη ζέστη της πόλης, μια γυναίκα στο μπαλκόνι στην απέναντι πολυκατοικία απλώνε ρούχα να στεγνώσουν,απο εκεί άκουγε το τραγούδι, έκλεισε το παράθυρο και γύρισε στον καθρέφτη,,"έπρεπε να είχε έρθει",κοίταξε το ρολόι, 9:41,
.
.
.

Μηδεια-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

στη Κορινθο ήρθαμε για λιγο και καθισαμε τρία χρόνια,εγω καλά καλά δεν ήξερα
τη γλώσσα,μιξοβαρβαριζα,εβλεπα πως με κοιτούσαν οι άλλες γυναίκες,θα'λεγα
πως πιο πολύ με φοβόντουσαν παρά με περιφρονούσαν,ειχε διαδωθει ή φήμη
πως ημουνα μία φαρμακις,πως κατείχα τα βοτανα,πως μ'αυτα είχα τη δύναμη να
θεραπευσω αλλά και να φαρμακωσω,με φώναζαν στις δύσκολες γέννες κι
όταν καμιά λεχώνα δεινοπαθουσε τη λυτρωνα,εγω και τα δύο παιδιά μου τα
γέννησα με φριχτούς πόνους,δεν ήθελα ηρεμιστικά,ηθελα να νιώσω τον μεγάλο
ανυπόφορο πονο της ζωής που ερχεται,οταν μου τα φέρανε και τα βαλανε στο
στήθος μου ηταν τόσο αδύνατα τόσο ανυπεράσπιστα που τρομαξα,εκεινα ήσυχα
και ανυποψίαστα εψαχναν τη θηλή στο φουσκωμενη από το γάλα βυζι μου
να θηλάσουν,αχορταγα για ζωη,το γάλα παχύ άσπρο ξεχυλιζε απ'τα στόματα τους,
οταν χορτασαν μία νεαρη νοσοκόμα ήρθε και τα σήκωσε με δυσκολία,ηταν γατζωμενα
πάνω μου,γελασε και μου ευχήθηκε,"να σου ζησουν",τώρα ξέρω γιατί δεν χαρηκα,γιατι
ενιωσα λύπη κι απελπισία,μου'ρχωνταν να κλαψω,να ουρλιαξω,τωρα το απυθμενο μίσος
μου όλα τα κάνει καθαρά,το μάτι μου στρογγυλό έντονα μακιγιαρισμενο εκεί στο βάθος
του καθρέφτη,μια σκοτεινη δίνη με παρασέρνει,θολωνει το μυαλό μου,τα γεγονότα ήταν
αναποτρεπτα,δεν δικαιολογούμαι,στην Αθηνα εδώ κρύβομαι,μία ξένη μεταναστις,
ανυπαντρη άπατρις απαιδος
.
.
.



Καλυδωνιες γυναίκες το 31 π.Χ-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

άλλοι νύχτα έφτασαν στο Κρυονερι, με τις γυναίκες και τα παιδιά μισοκοιμισμενα, πήραν ότι μπόρεσαν, με βάρκες πέρασαν στην απέναντι ακτη, πολλοί κινδυνεψαν να πνίγουν και πολλοί πνίγηκαν, εκεί όσοι σώθηκαν σκορπιστηκαν στα χωριά της Αχαΐας, εμείς οι γυναίκες υπηρετριες στα πλούσια σπίτια της Πάτρας, οι άντρες εργάτες στο λιμάνι, άλλοι δουλεύουν στα χωράφια, κάποιοι είχαμε συγγενείς από τα χρονια του Αχαΐκου Κοινού,δύσκολα να παρηγορηθουμε, στη μνήμη ζωντανή η χαμένη πατρίδα μας, αβάσταχτος οδυνηρος καημός,στρεφαμε τα μάτια σαν βράδυαζε βόρεια πέρα απ'τη θάλασσα και κοιτούσαμε τη Βαρασοβα, πόσο μας πλακωνε τη ψυχή η σκοτεινή σκιά της, και δάκρυα τρέχανε απ'τα μάτια μας,
το παιδί γύρισε μια μέρα από το σχολείο και με ματιά γελαστα ανοίγοντας το βιβλίο του μου έδειξε, "μάνα, κοίτα τι μάθαμε σημερα" κι άρχισε να μου διαβάζει με δυνατή φωνη:
Αἰτωλῶν δ' ἡγεῖτο Θόας Ἀνδραίμονος υἱός,
οἳ Πλευρῶν' ἐνέμοντο καὶ Ὤλενον ἠδὲ Πυλήνην
Χαλκίδα τ' ἀγχίαλον Καλυδῶνά τε πετρήεσσαν· 640
οὐ γὰρ ἔτ' Οἰνῆος μεγαλήτορος υἱέες ἦσαν,
οὐδ' ἄρ' ἔτ' αὐτὸς ἔην, θάνε δὲ ξανθὸς Μελέαγρος·
τῷ δ' ἐπὶ πάντ' ἐτέταλτο ἀνασσέμεν Αἰτωλοῖσι·
τῷ δ' ἅμα τεσσαράκοντα μέλαιναι νῆες ἕποντο.
η πετρήεσσαν Καλυδών μου στη ραψωδια β' της Ιλιάδας του Ομήρου στους στίχους 638-644,
τη νύχτα, πριν κοιμηθεί, ξαπλώσα στο κρεβάτι μαζί του και το νανουρισα με τις αρχαίες ιστορίες, εκείνη του άγριοχοιρου με τον Μελέαγρο και την όμορφη Άταλαντη μου ζήτησε να του την ξαναπώ, πολύ του άρεσε, δεν του χαλασά το χατιρι,
μια μέρα με ρώτησε γιατί με λένε Δηιανειρα και τον πατέρα Ύλλα,, "άλλη φορά θα σου πω, όταν μεγαλώσεις και καταλαβεις", δεν επέμενε, μόνο μ'αγκαλιασε και με φίλησε, "δεν πειράζει μάνα, θέλω να'σαι καλα",
σκέφτομαι τι θα ωφελουσαν ένα νέο άνθρωπο ν'ακουσει αυτα που συνέβησαν ανάμεσα σε μένα και τον πατέρα του,
ερωτεύτηκαμε όταν ήρθε στη πόλη, ξένος ήταν,
στο πέρασμα του Εύηνου εκείνος ο βαρκαρης ο Νεσσος μ'αρπαξε να με βιασει, τον σκότωσε, αργότερα όταν στη Τραχινα που εγκατάσταθηκαμε τα'φτιάξε με την Ιολη τρελάθηκα από τη ζήλια μου, θυμήθηκα τα λόγια του κένταυρου και τον φαρμακωσα με το αίμα του,
προτιμώ να πω για κείνο το κόκκινο φουστανι που τόσο ξετρέλανε τον Ύλλα στα Λάφρια στη γιορτή της Ελαφιας της Ελαφριας Αρτέμιδας, είχε ο πατέρας ένα ωραίο σπίτι, χτισμένο ψηλά στο λόφο με τις ελιές, κλεισμενο στο κήπο με πολλά δέντρα, από εκεί έβλεπες τη θάλασσα κάτω ως τη Ζάκυνθο έφτανε το μάτι,το σπίτι είχε και μια μεγάλη αίθουσα χορού, με ψηφίδωτα στο δάπεδο,ήταν
ο μπαμπάς ήταν πλούσιος έμπορος, τη μαμά μου την έλεγαν Αλθαια, από αρχοντικό σπίτι, είχα και δύο αδέρφια, τον Τύδεα, παντρεμένο στο Άργος, και τον Μελέαγρο, αυτός χάθηκε όταν ο Φίλιππος ο Ε' έκαψε τη πόλη μας, ήταν σπουδαίος άνθρωπος, βουλευτής στην Αιτωλικη Συμπολιτεια, τον θαύμαζα όταν αγόρευε στο Βουλευτηριο, δεινος ρητορας,
το Βουλευτηριο αργότερα έγινε θέατρο, εκεί έπαιξα, νεαρή ηθοποιός, στη παράσταση της Αντιγόνης του Σοφοκλή στο χορό, πως φωτίζε εκείνη τη. νύχτα το φεγγάρι τον λαιμό μου, "σαν τον άσπρο λαιμό κυκνου"μου είχε ψιθύρισει γλυκά στ''αυτί ο Ύλλας μου,
τις δύο αδερφές μου τη Μελεαγρις και τη Φίλομηλα τις πήραν στη Νικοπολι τότε με τον μεγάλο ξεσηκωμο, μας ξεχώρισαν, δεν εχω νέα τους, πόσο μου λείπουν,
στο σχολείο ο Μελέαγρος έμαθε για τις φραγκοκότες και θέλει να του πάρω, "είναι ωραία πουλιά, μαμά, μεγαλύτερες απ'τις κότες, έχουν κι ωραία χρώματα, με δυνατά φτερά και πετάνε πολύ γρήγορα, κάνουν νοστιμότατα αβγά κι είναι οι καλύτεροι φυλακές στο κοτετσι, το προστατεύουν με τις κραυγές τους και δεν πλησιάζει τίποτα, ούτε αλεπού ούτε κουναβι ούτε κανένας άλλος εχθρος",
μου έδειξε και φωτογραφίες, ήταν πολύ εντυπωσιασμενος
το πρωί συνάντησα στη λαϊκή τη Πρόκνη παιδική μου φίλη από τη Καλυδωνα, κάναμε πολύ παρέα μεγαλώσαμε μαζί, είχα καιρό να τη δω,κάθισαμε για καφέ είπαμε τα δικά μας, η Πρόκνη σπούδασε φιλολογια, τώρα είναι ανεργη πολύ καιρό, μου είπε πως στο μουσείο είδε το άγαλμα της Λάφριας που είχαμε στο σπίτι, κι αν θέλω κάποια μέρα να παμε μαζί να το δούμε,
και φυσικά ήθελα, ο πατέρας το είχε ανάθεσει στον Μεναιχμο και τον Σοιδα γλυπτες απ'τη Ναυπάκτο, αριστούργημα, η Άρτεμις είχε το δεξί χέρι πάνω απ'τον ώμο για να τραβήξει βέλος απ'τη φαρετρα, και στο δεξί κρατάει τόξο που καταλήγει σε κεφαλή κύκνου, φοράει κοντό χιτωνα με ιματιο δεμένο με ζώνη και στα πόδια δερματινες μπότες,τα μαλλιά τα έχει χωρισμένα στη μέση και πιασμενα πίσω,
"ευπλοκαμος" είπε η Πρόκνη, "εσενα είχαν για μοντέλο,,ήσουν 17 χρονων πολύ ομορφη και ντρεποσουνα", "και τώρα ντρέπομαι, Πρόκνη, και σε παρακαλώ πολύ μην πεις σε κανένα πως εγώ ήμουν το μοντελο", γέλασε, κανονίσαμε να επισκεφθούμε το μουσείο την ερχόμενη Κυριακή
.
.
.

Ερμιονη Ελενης Μενελαου-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Ερμιονη Ελενης Μενελαου Αναμονη-χ.ν.κουβελης

Γαμος Ερμιονης της Ελενης και του Μενελαου
[Ομηρου Οδυσσεια ραψωδια δ' στιχοι 1-19]
[μεταφραση χ.ν.κουβελης]

Οἱ δ' ἷξον κοίλην Λακεδαίμονα κητώεσσαν,
πρὸς δ' ἄρα δώματ' ἔλων Μενελάου κυδαλίμοιο.
τὸν δ' εὗρον δαινύντα γάμον πολλοῖσιν ἔτῃσιν
υἱέος ἠδὲ θυγατρὸς ἀμύμονος ᾧ ἐνὶ οἴκῳ.
τὴν μὲν Ἀχιλλῆος ῥηξήνορος υἱέϊ πέμπεν·
ἐν Τροίῃ γὰρ πρῶτον ὑπέσχετο καὶ κατένευσε
δωσέμεναι, τοῖσιν δὲ θεοὶ γάμον ἐξετέλειον·
τὴν ἄρ' ὅ γ' ἔνθ' ἵπποισι καὶ ἅρμασι πέμπε νέεσθαι
Μυρμιδόνων προτὶ ἄστυ περικλυτόν, οἷσιν ἄνασσεν.
υἱέϊ δὲ Σπάρτηθεν Ἀλέκτορος ἤγετο κούρην,    10
ὅς οἱ τηλύγετος γένετο κρατερὸς Μεγαπένθης
ἐκ δούλης· Ἑλένῃ δὲ θεοὶ γόνον οὐκέτ' ἔφαινον,
ἐπεὶ δὴ τὸ πρῶτον ἐγείνατο παῖδ' ἐρατεινήν,
Ἑρμιόνην, ἣ εἶδος ἔχε χρυσῆς Ἀφροδίτης.
ὣς οἱ μὲν δαίνυντο καθ' ὑψερεφὲς μέγα δῶμα
γείτονες ἠδὲ ἔται Μενελάου κυδαλίμοιο,
τερπόμενοι· μετὰ δέ σφιν ἐμέλπετο θεῖος ἀοιδὸς
φορμίζων· δοιὼ δὲ κυβιστητῆρε κατ' αὐτοὺς
μολπῆς ἐξάρχοντες ἐδίνευον κατὰ μέσσους.

[μεταφραση χ.ν.κουβελης]

αυτοι στη Λακεδαιμονα με τις βαθειες χαραδρες φτασαν,
και προς τ'ανακτορα τραβωντας του δοξαστου Μενελαου,
τον ηβραν να κανει τραπεζι γαμου με πολλους συγγενεις
του γιου και μαζι της αψεγαδιαστης θυγατερας μεσ'στο σπιτι,
αυτη στο γιο τ'ορμητικου Αχιλλεα με πομπη εστελνε,
αφου στη Τροια πρωτα την υποσχεθηκε και συναινεσε
να δωσει,σ'αυτους οι θεοι το γαμο ξετελειωναν,
αυτη εκει μ'αλογα κι αμαξια εστελνε με πομπη να μεινει
στων Μυρμιδονων τη φημισμενη πολι,που σ'αυτους βασιλευε.
στο γιο απ'τη Σπαρτη του Αλεκτορα εφερε τη κορη,10
αυτος εδω ο χαιδεμενος λεβεντης Μεγαπενθης εγινε
απο δουλα,στην Ελενη οι θεοι γονο δεν εφεραν στο φως
αφοτου πρωτα γεννησε παιδουλα χαριτωμενη,
την Ερμιονη,που την οψη της χρυσης ειχε Αφροδιτης .
ετσ'αυτοι τραπεζονονταν στο υψηλοροφο ανακτορο
οι γειτονες μαζι με τους συγγενεις του δοξαστου Μενελαου
τερπομενοι,και μ'αυτους τραγουδουσε θειος αοιδος
παιζοντας τη φορμιγγα,ενω δυο επιδεξιοι χορευτες απ'τον εαυτο τους
στο ρυθμο του τραγουδιου βγαινοντας μπροστα στροφογυριζαν στη μεση
.
.
ετσι γινηκαν οι γαμοι μου με τον Νεοπτολεμο,η θεληση του πατερα μου,υπακουσα,
η γνωμη της μητερας επιπολαια ως συνηθως δεν εισακουσθηκε,ο πατερας με ειχε
ταξει σ'αυτον για να παρουν τη πολη,ημουνα εννια χρονων οταν εφυγαν για κεινον
τον μακρινο πολεμο,πριν η μητερα ειχε φυγει μ'εκεινον τον ξενο ανθρωπο,εμενα μου
το κρυψαν,πως πηγε ταξιδι και γρηγορα θα γυρισει,εγω ομως ηξερα,παραμονευα εξω
απ'τη καμαρα της και κρυφακουγα τους ψιθυρους τους,την ζηλευα,ελεγαν πως της
εμοιαζα,η μητερα ηταν παρα πολυ ομορφη,οταν εφυγε κλειστηκα στον εαυτο μου,δεν
ηθελα να μιλησω σε κανεναν,ημουν ανεκφραστη,δεν ετρωγα,αδυνατησα πολυ,ανη-
συχουσαν για μενα,τις νυχτες δεν κοιμομουν,ξαγρυπνουσα,ακουγα καθαρα στ'αυτια
μου τα  λογια τους και τα πνιχτα γελια τους,φοβουμουν πως τρελλαθηκα,και μια μερα
ξυπνησα και δεν θυμομουν τιποτα,ολα ειχαν ξεχαστει,ετρωγα,γελουσα,επαιζα και
χαιρομουνα με τ'αλλα κοριτσι τις φιλες μου,μεγαλωσα κι εγινα αυτο που λενε
καλλικομος,καλλιπαρηος,λευκωλενος, τανυπεπλος,τοτε με ειδε μ'ερωτευθηκε και
μ'εκλεψε ο Ορεστης,τον αγαπησα κι εγω και παντρευτηκαμε κρυφα,οταν γυρισε ο πατερας
και θελησε να με παντρεψει με τον Νεοπτολεμο φοβηθηκα να του φανερωσω το γαμο μου
με τον Ορεστη,δεν ξερω,τον λυπηθηκα,ολ'αυτα που εγιναν με τη μανα τον πικραναν
πολυ,την ξαναφερε αλλα ποτε,το ξερω καλα,δεν την συγχωρεσε,τη μερα για τα ματια του
κοσμου ηταν ζευγαρι,αλλα τις νυχτες δεν κοιμοντουσαν μαζι στο κρεβατι,καποιοι κολακες
για να κερδισουν την ευνοια του,με θεσεις και αξιωματα,για τα συμφεροντα τους,πληρω-
σαν διαφορους αταλαντους ποιητες να γραψουν πως η Ελενη ποτε δεν πηγε στη Τροια,εκει
ηταν μοναχα το ειδωλο της,κι αυτη η ιδια ηταν σ'ενα νησι απεναντι απ'το Σουνιο,ενα
μακρονησι που το ονομασαν Ελενης Νησος,κι αλλοι εγραψαν πως πηγε στην Αιγυπττο,
εγω ποτε δεν τα πιστεψα αυτα τα παραμυθια,στην Τροια ηταν και μετα τη πτωση της
εφυγε με καποιο εραστη και πηγε σε κεινη τη Μακρονησο και μετα στην Αιγυπτο,ο
Νεοπτολεμος μετα το γαμο με πηρε με πολλα προικια και μ'εφερε στη Θεσσαλια στη
Φθια,στη Φθιωτιδα,εκει ειχε κι αλλη γυναικα,τη χηρα του Εχτορα την Αδρομαχη κι ειχε
κανει μαλιστα και παιδι μαζι της τον Μολοσσο,αυτης της Ανδρομαχης,οταν οι Ελληνες
μπηκαν μεσα στη πολη κρυμμενοι στη κοιλια τ'αλογου,της ειχε αρπαξει το γιο βρεφος
απ'τα χερια της τον Αστυανακτα και τον ειχε πεταξει πανω απ'τα τειχη κατω στα βραχια να
τσακιστει,ο Ορεστης δεν με παρατησε κι ας εγω τον προδωσα,ουτε με κατηγορησε,ποσο
δειλη ημουν,δεν επρεπε τοτε να  δεχτω εκεινο το γαμο,ποσο στεναχωρησα τον Ορεστη
μου,ο Ορεστης ηρθε στη Φθια,νοικιασε ενα σπιτι και βλεπομασταν κρυφα,δεν μπορουσα
χωρις αυτον ουτε κι αυτος χωρις εμενα,και μια μερα αποφασισαμε και φυγαμε,ο Ορεστης,
τ'ορκιζομαι,δεν πειραξε τον Νεοπτολεμο,αν και του αξιζε η τιμωρια,δεν τον δολοφονησε
αυτος,ηταν ατυχημα ο θανατος του, μας κυνηγησαν,εξουθενωμενους μας επιασαν στη
Θηβα ,μας πηγαν στην Αθηνα και μας δικασαν,εμενα μου βρηκαν ελαφρυντικα και με
αθωωσαν,τον Ορεστη ομως τον καταδικασαν τριαντα χρονια φυλακη,κλειστηκε στις
φυλακες στο Ναυπλιο,μου εγραφε τακτικα,πηγαινα και τον εβλεπα,του πηγαινα να δει και
το παιδι μας,τον Τισαμενο,παντα χαμογελαστος,οταν μ'εβλεπε αστραφτε το προσωπο
του,ηξερα πως ηταν στεναχωρημενος,αντι εγω να τον παρηγορω με παρηγορουσε εκεινος,
δεν τον προδωσα μ'αλλον αντρα κι ας με κοτσομπολεψαν με τον Διομηδη,με φλερταρε
επιμονα αλλα εγω δεν τα'φκιαξα μαζι του,δεν εκανα μαζι του τιποτα,τωρα εχουν περασει
τριαντα χρονια,εγω ξερω ποσο δυσκολα και οδυνηρα περασαν,ειμαι σαρανταεννια
χρονων,σημερα αποφυλακισθηκε  ο Ορεστης,σε λιγη ωρα θα φτασει  με το τρενο στο
σταθμο,θα ειναι στο σπιτι του,στο σπιτι μας,οσο πλησιαζει η ωρα να τον δω τοσο τρεμω
απ'τη χαρα,μου'ρχεται να βαλω τα κλαματα,συγκρατιεμαι  να μην με δει κλαμενη,ακουω
το σφυριγμα του τρενου,σε λιγο θα μπει στην αποβαθρα,θα σταματησει,θ'ανοιξουν οι
πορτες,θα'βγει ο Ορεστης μου,θα τον αγκαλιασω,θα αγκαλιαστουμε,
.
.
.


Grigori Perelman Conjecture-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

ο Grisha εβαλε ενα δισκο στο πικ απ,''μου αρεσει πολυ η οπερα,απο παιδι'',ακουστηκε η
μουσικη,χαμογελασε,''δισκος του 1946,με την Alicia Albanese στη La Traviata  του
Βερντι'',γυρισε προς τη μητερα του,''αρεσει και της μαμας'',χτυπησε το κινητο τηλεφωνο,
το ανοιξε,''δεν μιλουν,παιρνουν και δεν μιλουν,με παρακολουθουν,απο τοτε που ειπα,
αφου μπορω να κυβερνησω τον κοσμο γιατι να τρεξω πισω απο ενα εκατομυριο δολαρια'',
ξαναχτυπησε,απαντησε,''μην μ'ενοχλειτε μαζευω μανιταρια'',το εκλεισε,''δημοσιογραφοι'',
γελασε,''τι να πεις με τους δημοσιογραφους;τι θα καταλαβουν;τους νοιαζει μονο να
μαθουν αν πασχω απο το συνδρομο του Asperger,αν ειμαι αυτιστικος η'σχιζοφρενης,
το Princeton και το Stanford μου ζητησαν CV curriculum vitae πιστοποιητικο νοητικων
ικανοτητων,φυσικα και αρνηθικα θεση στα πανεπιστημια τους,δεν ειμαι κανενα
πειραματοζωο,ουτε δεξιοτητες εχω,ουτε μαθηματικος ειμαι,το 1993 απεδειξα
την Soul conjecture,οτι απο μια μικρη περιοχη,την ψυχη,ενος μαθηματικου αντικειμενου
μπορει να συναγεις τις ιδιοτητες του,ηξεραν πως το 1982 στη Διεθνη Μαθηματικη
Ολυμπιαδα 16 χρονων πηρα χρυσο μεταλιο,τι αλλο ηθελαν; εγω ξερω πολυ καλα τι γινεται,
χρειαστηκαν τεσσερα χρονια να ελεγξουν την αποδειξη,473 σελιδες και με τις συμπλη-
ρωσεις 1000,ειναι γνωστη και η κινεζικη ιστορια με τους Zhu και Cao,εγω χρειασθηκα
στη Ρωσια στην Αγια Πετρουπολη εφτα χρονια εργασιας,απο το 1995 που εγκατελειψα
την Αμερικη μεχρι το 2002,τελικα στο σαιτ http://arxiv.org/ ελευθερης διακινησης
επιστημονικων αρθρων του πανεπιστημιου Κορνελ στην Αμερικη δημοσιευσα την
αποδειξη,σε τρια μερη σαν να ηταν ενα θεατρικο εργο,σε τρεις πραξεις:
πρωτη πραξη:The entropy formula for the Ricci flow and its geometric applications
δευτερη πραξη: Ricci flow with surgery on three-manifolds
τριτη πραξη:Finite extinction time for the solutions to the Ricci flow on certain three-
manifolds
και Ευρηκα την Poiincare Conjecture,καθε συμπαγης και κλειστη πολλαπλοτητα ειναι
ομοιομορφη με σφαιρα,
θυμηθηκα τον Αρχιμηδη κι οταν μου προσφεραν το Medal Fields σκεφτηκα  το ''μη μου
τους κυκλους ταραττε''Noli turbare circulos meos,και το αρνηθηκα μαζι με τα χρηματα,
και σκεφθηκα Transire suum pectus mundoque potiri δηλαδη Ξεπερνα τα ορια σου να
κατακτισεις τον κοσμο,δηλαδη το ρητο που μαζι με την εικονα του Αρχιμηδη ειναι πανω
στο μεταλιο,τωρα αν ειμαι the smartest man of the world alive;‘I don’t know, you’ll have
to ask Richard Hamilton',αρνηθηκα  το Clay Millenium Prize,one millions dollars,επειδη
ελυσα ενα απο τα εφτα αλυτα προβληματα της χιλιετιας,για μενα αυτο μαθηματικα ειναι
πολυ σπουδαιο,ισως να μαθουμε τη μορφη εχει το συμπαν,το αλλο ειναι απλα ενα
οικονομικο  μεγεθος,το θεωρω ασημαντο και καθολου δεν με απασχολει'',χτυπαει το
τηλεφωνο,δεν απαντα,''αυτοι ειναι παλι'',ξαναχτυπα,απαντα,''μην μ'ενοχλειται μαζευω
μανιταρια'',γελαει,''φυσικα και δεν με πιστευουν,ισως θελουν να παιξουν μαζι μου,να με
 εκδικηθουν'',σοβαρευει,''θελουν να μαθουν τι κανω τωρα'',κοιταζει προς το μερος που
καθεται η μητερα του,''ετσι δεν ειναι μαμα;'',εκεινη κουναει καταφατικα το κεφαλι,
''συμφωνα με τον Πλατωνα ''συνεχισε ''θυμηθηκα την αποδειξη της Εικασιας του
Πουανκαρε,εγω ημουνα ο ευνοουμενος της'',χαμογελασε αινιγματικα,''ισως να ειμαι
ευνοουμενος και για καποιο αλλο,μια αποδειξη Millenium Prove η' μια εικασια ,The
Perelman Conjecture'',κοιταξε το ρολοι στον τοιχο,''ωρα για φαγητο,η μητερα μαγειρεψε
μανιταρια με κρεμμυδια,θα καθισετε να φαμε μαζι;'',''πολυ ευχαριστως'' ειπα,
ο δισκος στο πικ απ εφτασε στο τερμα,απ'το παραθυρο εμπαινε υποκουφος ο θορυβος
της συνοικιας
.
.
.


Evariste Galois,Mathematician-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Evariste Galois-Στην ερωτηση σας ετσι σας απαντω-χ.ν.κουβελης

Στην ερωτηση σας ετσι σας απαντω,ειπα,και του πεταξα το σφουγγαρι στα μουτρα,φυσικα
και με απερριψαν,το ξερω,μια κοινωνια απορριψης ειναι για ολα τα εκλεκτα μυαλα στην
επιστημη στη πολιτικη,παντου,εξαναγκασαν τον πατερα μου ενα δικαιο ανθρωπο,δημο-
κρατη να αυτοκτονισει,προσποιηθηκαν πως δεν καταλαβαινουν τα μαθηματικα μου,ειναι
ασαφη,ειπαν,δεν εχουν συστημα,η επιστημη θελει αυστηροτητα οχι νοητικες αυθαιρεσιες,
ειπαν,
ειναι καινουργια μαθηματικα,αχρειοι,η θεωρια ομαδων μου,οι επεκτασεις σωματων.
τερμα οι πεμπτοβαθμιες εξισωσεις δεν λυνονται με τις γνωστες μεθοδους,θα κανω
μεταθεση των παντων,εγω ο Εβαριστ Γκαλουα 21 χρονων μαθηματικος το δηλωνω,
αυτη τη στιγμη γραφω,κι αυτα σκεφτομαι,
σε λιγο θα ξημερωσει,πρεπει να προλαβω να τελειωσω το εργο μου,πριν την γελοια
τελετουργια της μονομαχιας,
τη μονομαχια τη δεχτηκα απο ανια,μια κρισιμη μεταθεση ας πουμε,ειμαι γενναιος ,ολοι
στην οικογενειας ηταν γενναιοι,θα αφησω ο αντιπαλος μου να με σημαδεψει πρωτος,δεν
θα στρεψω στο πλαι,θα'μαι ολος γυρισμενος προς το μερος του,καθαρος στοχος,ελπιζω
να μην αποτυχει,δεν εχω ορεξη να τον σημαδεψω μετα εγω και να τον σκοτωσω,
τους βαριεμαι,αυτους τους μιζερους,τους αντιπαθω,ξερω οτι κι αυτοι με αντιπαθουν,
λιγο μ'ενδιαφερει,εμπρος φιλε μην τρεμεις σταθερα ψυχραιμα σημαδεψε με στη
καρδια,οχι στη κοιλια,μην νομισεις οτι θα με τραυματισεις και σαν δειλος θα ζητησω
να νοσηλευτω για να γλυτωσω,οχι,κανεις λαθος,σημαδεψε και τελος,ειμαι σιγουρος,
αν σας αρεσει διαδωστε πως αυτο εγινε για τη Στεφανι,ερωτικη προσβολη κλπ,πολυ λιγο
με νοιαζει τωρα που τελειωνω τη θεωρια μου,
Κυριοι,σας αρεσει δεν σας αρεσει το πολυωνυμο 5ου βαθμου δεν λυνεται με ριζικα,τερμα,
αυτο ειναι.
Evariste Galois-Στην ερωτηση σας ετσι σας απαντω
.
.
.
.
.

woman - 2μ χ 3μ-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Παρακλαυσιθυρον Μονοπρακτον Μονολογον Μελοδραματιον
-παρακλαυσιθυρος μεταφραση και παρακλαυσιθυρα σχολια χ.ν.κουβελης-
.
παρακλαυσιθηρον,παρα+κλαυμα+θυρα,παρα τη θυρα κλαιω,κλαιω και παρακαλω στη
πορτα σου,
παρακλαυσιθηρον,αρχαιο ελεγειακο ποιημα,[αλλα και συγχρονο,τα λεγομενο
 ''καψουρικο'' τραγουδι],το απαγγελνε,κλαιγοντας,παρακαλοντας ο[η] απαρνημενος[η]
στη πορτα του[της] σκληρου[ης] κι ανενδοτου[ης] απαρνητη[τριας] του ερωτα του[της],
Παρακλαυσιθυρος[η],δηλαδη:αυτος[η] που ''πηρε πορτα'',''ειδε πορτα'',''τον[την]
πεταξαν εξω απ'τη πορτα'',
τα παρακλαυσιθυρα ποιηματα [παλαιως και συγχρονως διαχρονικα κλαψουρικα
καψουρικα ασματα] τα εγραφε ο[η] ιδιος[α] ο[η] πασχων[σχουσα] με πολυ κλαμα,αλλα
και τα παραγγελνε σε επαγγελματια ποιητη,αν δεν τον[την] καταλαμβανε ο ποιητικος
οιστρος παρα μονο ο ερωτικος οιστρος,
.
Παρακλαυσιθυρων Παραδειγματα:
[για το αληθες του κλαυματος]

Απο την Παλατινη Ανθολογια τα κλαυσι-επιγραμματα:
.Ρουφινου-V-103

Μέχρι τίνος͵ Προδίκη͵ παρακλαύσομαι; ἄχρι τίνος σε γουνάσομαι͵ στερεή͵μηδὲν ἀκουόμενος;
ἤδη καὶ λευκαί σοι ἐπισκιρτῶσιν ἔθειραι͵ καὶ τάχα μοι δώσεις ὡς Ἑκάβη Πριάμῳ.

μεχρι ποτε,Προδικη,θα κλαιω για σε στη πορτα σου;ως ποτε για σε στα γονατα σου θα
πεφτω;σκληρη,καθολου να μην μ'ακους;
αλλ'ηδη κι ασπρα ξεφυτρωνουν τα μαλλια σου,και γρηγορα θα μου δωθεις οπως στον Πριαμο
η Εκαβη
.
.κι αλλο κλαμα για την κυρια,
του Καλλιμαχου-V-23-
και τι ονομα αυτης να σου πετυχει! Κωνωπιον!
[Κουνουπι ο ερως επιμονον και επιπονον!]

Οὕτως ὑπνώσαις Κωνώπιον, ὡς ἐμὲ ποιεῖς κοιμᾶσθαι ψυχροῖς τοῖσδε παρὰ προθύροις.
οὕτως ὑπνώσαις ἀδικωτάτη, ὡς τὸν ἐραστήν κοιμίζεις, ἐλέου δ᾽ οὐδ᾽ ὄναρ ἠντίασας.
γείτονες οἰκτείρουσι, σὺ δ᾽ οὐδ᾽ ὄναρ. ἡ πολιὴ δέ αὐτίκ᾽ ἀναμνήσει ταῦτά σε πάντα κόμη.

ετσι να κοιμασαι κι εσυ,Κωνωπια,οπως εμενα μ'εχεις να κοιμαμαι στη παγωνια εξω
απ'τη πορτα σου,ετσι να κοιμασαι σκληρη καρδια,οπως το θυμα σου το ερωτικο κοιμιζεις,
ελεος ουτε στ'ονειρο δεν εχεις,οι γειτονες λυπουνται,συ ουτε στ'ονειρο,σε λιγο τ'ασπρα
θα σου θυμησουν ολ'αυτα μαλλια
.
.κι ενα ρεμπετικο παρακλαυσιθυρο τραγουδι:
του Βασιλη Τσιτσανη
Ζητιανος της αγαπης[1946]
τραγουδισμενο απο την Ιωαννα Γεωργακοπουλου

ΖΗΤΙΑΝΟΣ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΩΑΝΝΑ ΓΕΩΡΓΑΚΟΠΟΥΛΟΥ 1946
https://youtu.be/hBjuBRZVP_M

Καθημερνώς στην πόρτα σου
θα σου χτυπώ ν' ανοίξεις
είμαι ζητιάνος και γιαυτό
μη με παραξηγήσεις

Και μη μου δώσεις πρόσεξε
ό,τι κι αν σου γυρεύω
κλείσε την πόρτα σου καλά
κι εγώ ας ζητιανεύω

Κι ένα πρωί στην πόρτα σου
θα μ' εύρει ο σκουπιδιάρης
δε θα σου ζητιανεύω πια
στο κάρο θα με βάλεις

Το ξέρω, αφιλότιμη
θα χύσεις μαύρο δάκρυ
να είσαι πάντα σ' εύχομαι
ζητιάνα στην αγάπη
.
και τωρα εδω ειναι το ζουμι,το νεροζουμι,υποθεση του κλαματος απο μια αρχαια
μαινουσα ερωτος κυρια παρα την θυραν κλαυθυριζων ενος αρχαιου στεραιου τον
θυμον Κυριου,
τα παλαια ντερτια κι οι καημοι!

ΠΑΡΑΚΛΑΥΣΙΘΥΡΟΝ

[ειτε το εποιησε αυτη ειτε το εποιησε ετερος τις ποιητης η' εταιρα επιτηδεια τινα[η' η Λαις
η' η Θαις η' η Φρυνη η' η Χλωρις η' η Ψαπφα,η' η...]   προς χρειαν αυτης οπου δει αυτη η
ιδια παντως μαινεουσα τε και κατακαιομενη  παρακλαυσιθυρει παρα στεραιου
φαλλοκρατους Κυριου]

εικασεσθαι τα 3 Μελοδραματα:
1.αυτη ειναι κατωτερας κοινωνικης σταθμης κι αυτος Κυριος της ανωτερας
υποσταθμης
[φτωχη και πλουσιος]
2.και αυτος κι αυτη μελη αμφω δυοιν της κοινωνικης υπερσταθμης
[πλουσια και πλουσιος]
3.αυτη κατωτερο γενος κι αυτος κατωτατο γενος
[φτωχη και ρεμαλι,εκμεταλευτης,νταβατζης]

[και τωρα ας μεταφρασουμε σοβαρως στεραιως το παρακλαυσιθυρον κλαμα,
αν και μπορουμε να το μεταφρασουμε παντοιοτροπως,με κατανοηση,με
συμπονοια,ειτε και διακωμωδιζωντας το ειτε μεταφραζοντας το λυγμικως αυτολεξι
λεξη λεξη κλαμα κλαμα]
.
.
Ἐξ ἀμφοτέρων γέγονεν αἵρεσις·
ἐζευγίσμεθα· τῆς φιλίης Κύπρις
ἔστ’ ἀνάδοχος· ὀδύνη μ’ ἔχει,
ὅταν ἀναμνησθῶ
ὡς κατεφίλει ‘πιβούλως μέλλων (5)
με καταλιμπάνειν
ἀκαταστασίης εὑρετὴς
χὠ τὴν φιλίην ἐκτικώς.
Ἔλαβέ μ’ ἔρως,
οὐκ ἀπαναίνομαι. (10)
Ἄστρα φίλα καὶ πότνια Νὺξ συνερῶσά μοι
παράπεμψον ἔτι με νῦν πρὸς ὃν Κύπρις
ἔκδοτον ἄγει με χὠ
πολὺς Ἔρως παραλαβών.
Συνοδηγὸν ἔχω τὸ πολὺ πῦρ (15)
τοὐν τῇ ψυχῇ μου καιόμενον.
Ταῦτά μ’ ἀδικεῖ, ταῦτά μ’ ὀδυνᾷ
ὁ φρεναπάτης,
ὁ πρὸ τοῦ μέγα φρονῶν, †καὶ ὁ τὴν Κύ[ριν οὐ
φάμενος εἶναί μοι τοῦ ‘ρᾶν αἰτίαν, (20)
οὐκ ἤνεγκε νῦν
τὴν τυχοῦσαν ἀδικίην.†
Μέλλω μαίνεσθαι· ζῆλος γάρ μ’ ἔχει,
καὶ κατακαίομαι καταλελειμμένη.
Αὐτὸ δὲ τοῦτό μοι τοὺς στεφάνους βάλε, (25)
οἷς μεμονωμένη χρωτισθήσομαι.
Κύριε, μή μ’ ἀφῇς ἀποκεκλειμένην·
δέξαι μ’· εὐδοκῶ ζηλῶ δουλεύειν.
Ἐπιμανῶς ἐρᾶν μέγαν ἔχει πόνον,
ζηλοτυπεῖν γὰρ δεῖ, στέγειν, καρτερεῖν· (30)
ἂν δ’ ἑνὶ προσκαθῇ, μόνον ἄφρων ἔσει,
ὁ γὰρ μονιὸς ἔρως μαίνεσθαι ποιεῖ.
Γίνωσχ’ ὅτι θυμὸν ἀνίκητον ἔχω,
ὅταν ἔρις λάβῃ με· μαίνομαι
εἰ μονοκοιτήσω, (35)
σὺ δὲ χρωτίζεσθ’ ἀποτρέχεις,
Νῦν δ’ ἂν ὀργισθῶμεν, εὐθὺ δεῖ
καὶ διαλύεσθαι.
Οὐχὶ διὰ τοῦτο φίλους ἔχομεν
οἳ κρινοῦσι τίς ἀδικεῖ; (40)
νῦν ἂν μὴ ἐπι[
ἐρῶ, κύριε, τὸν [
Νῦν μὲν οὔθ’ ε[
πλύτης ο[
δυνήσομαι. (45)
Κοίτασον, ἧς ἔχ[εις
ἱκανῶς σοῦ ἐν [
κύριε, [
πῶς μ’ ἀ[φῇς
πρῶτός μ’ ἐπείρ[ασας (50)
κύρι’, ἂν ἀτυχ[ῇ]ς, οὐ [
ὀπυασώμεθα· ἐμῶν ..εδε[…. ἐπι-]
τηδείως αἰσθέσθω μ..ταν [
Ἐγὼ δὲ μέλλω ζηλοῦν τω [
δουλ….. τ’ ἄν· διαφοροῦ· ἢ (55)
ἀνθρ[ώπου]ς ἀκρίτως θαυμάζεις
με[      ]φ[ο]ρη· προσίκου δ’ ὠ[
θαυ[μα             ὠ]χρίην κατεῖδον ὁ
σχω[             ]τῳ τοιντα η ετυ[
κου[            ἐ]νόσησα νηπία· σὺ δέ, κύρ[ιε, (60)
καὶ [             ] [καταλελει]μμέν[ην]  [     ]
λελάλ[ηκ’ ἐγὼ      πε]ρὶ ἐμὴν [ ψυχήν.
.
-παρακλαυσιθυρος μεταφραση χ.ν.κουβελης-

[προς την θυρα παρακλαυσιθυρων]
και των δυο μας ηταν θεληση,
και ξευγαρωσαμε,τ'ερωτα η Κυπριδα
ειν'εγγυητρια.πονος με πιανει
οταν θυμαμαι
πως με καταφιλουσε κι επιβουλα σχεδιαζοντας
να μ'εγκαταλειψει
της αναστατωσης υποκινητης
και τ'ερωτα υπαιτιος
Μ'αρπαξ'ο ερωτας
δεν  τ' απαρνουμαι

[προς τ'αστρα και την Νυχτα παρακλαυσιθυρων]
Αστρα αγαπητα και σεβαστη Νυχτα στον ερωτα μου συνεργος 10
στειλε με συνοδεια τωρα σ'αυτον που η Κυπριδα
παραδομενη με τραβα εκει
κι ο πολυς Ερωτας ολη αρπαζοντας

[προς την θυρα παρακλαυσιθυρων]
Παρεα εχω τη μεγαλη φωτια
που την ψυχη μου κατακαιει
Ετσι με βασανιζει,ετσι με πονα
αυτος του μυαλου μου ο πλανευτης
αυτος που πρωτα πολλα'λεγε λογια,[και την Κυπριδα
δεν ελεγε πως ειναι τ'ερωτα μου η αιτια;
δεν αντεξε τωρα                                                                      20
τη απαρνηση που την βρηκε]
Θα τρελλαθω,η ζηλεια με κατεχει
και κατακαιομαι εγκαταλειμενη
Κι αυτο ακομα,βαλε μου τα στεφανια
μ'αυτα μαζι ολομοναχη να βρισκομαι

[προς τον Κυριον παρακλαυσιθυρων]
Κυριε,μην μ'αφηνεις αποκλεισμενη
δεξε με,καταδεχομαι με παθος να σ'υπηρετω

[προς εαυτον φιλοσοφικως παρακλαυσιθυρων]
Τρελλα να ερωτευεσαι παρα πολυ μεγαλο εχει πονο
γιατι σε τρωει η ζηλεια,βογγας,ταπεινωνεσαι,
αν σ'εναν προσκολληθεις,μονος αφρονας θα'σαι,                30
γιατι ο απ'τη μια μερια ερωτας να τρελλενεσαι σε κανει,

[προς τον Κυριον παρακλαυσιθυρων]
Να ξερεις πως καρδια ανικητη εχω,
οταν η εριδα μ'αρπαξει,τρελλαινομαι
αν μονη κοιμηθω ,
εσυ δ'αλλου να συνευβρεθεις τρεχεις μακρυα,
Τωρα αν μαλλωνουμε,γρηγορα πρεπει
και να ξεχωρισουμε
Γι'αυτο τους φιλους δεν εχουμε
να κρινουν ποιος φταιει;

[προς τον Κυριον παρακλαυσιθυρωνμε λυγμους]                                    
τωρα [ θ'αποτρελλαθω                            40
ειμ'ερωτευμενη,κυριε,[μαζι σου
τωρα ουτε[να κανω πισω μπορω
πλύτης ο[να σου πλυνω τα ποδια γονατιστη
δυναμαι [μπορω κι αυτο ακομα να κανω
Ξαπλωσε στο κρεββατι ,αυτης πο'χ[εις [για φιλεναδα τωρα
αρκετα μαζι σου[ασχοληθηκα
κύριε, [γιατι πως μπορεις
πως μ'α[φηνεις
εσυ πρωτος με μεταχειριστηκες[και γυναικα μ'εκανες      
κυριε,αν δυστηχησεις,μ'εκεινη μη[διστασεις να'ρθεις κοντα μου 50
ας παντρευτουμαι,των δικων μου [παθων να λυξει ο πονος
με την  πειρα του ας μ'αισθανθει[κανε με δικη σου οπως εσυ καλα ξερεις
κι απολαυσε με
Θα ζηλευω τις
δουλες ...μοιρασε με[μ'αυτες δεν νοιαζει   αρκει και δικος μου να'σαι

[φιλοσοφικως παρακλαυσιθυρων]
ανθρωπους χωρις κριση θαυμαζεις[στον ερωτα ποιον ερωτευεσαι δεν εχεις κριση

[προς τον Κυριον παρακλαυσιθυρων]
εδω ελα[σε μενα παλι
θαυμαστος μ'απαλο χρωμα σ'ειδα[ωραιος μ'απαλο χρωμα οταν σε πρωτοειδα
κι αρρωστησα η μωρη,εσυ δε,κυριε[κι αρρωστη τρελλη απ'ερωτα για σενα
μονη κι εγκαταλειμενη μ'αφηνεις                    60

[προς εαυτον,τους θεατας του θεατρου  και την θυρα παρακλαυσιθυρων]                                      
ετσ'εχω εγω για την ψυχη μου μιλησει
.
.
κι ετσι πρωτοτυπα και προσθετα παρακλασιθυριζοντας φτασαμε στο τελος του
Παρακλαυσιθυρου Μονοπρακτου Μονολογου Μελοδραματος
.
.
και σημερα ποσα παρακλασιθυρα μονια ερωτα γινονται σε θυρες διαμερισματων,
σε mobile phones,σε TV Realities,σε internet Wiber,messenger,skype,likes Facebook,
THE PARAKLAYSINTERNET EROS!
.
.
.
.
.
.
.


Κασσανδρα-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Η ΚΑΣΣΑΝΔΡΑ ΣΤΙΣ ΜΥΚΗΝΕΣ-χ.ν.κουβελης
[Αισχυλου Αγαμεμνων,αποσπασματα-μεταφραση χ.ν.κουβελης]

γιατι μ'εφερε εδω;για ποιο σκοπο;
μια παρακοπαν παραξενη πραξη βεβαια ειναι
κλεισμενη σ'ενα σκοτεινο δωματιο  γεματο καθρεφτες
το ειδωλο του,το ειδωλο μου,ποια ειναι πραγματικα;
αυτος;εγω;τα ειδωλα μας;
ακουω τον αερα στο παραθυρο,παλευει να ορμησει μεσα,
δεν φοβαμαι πια τη δινη του,θα'λεγα την περιμενω απαθης,
σκλαβα απατρις ξεριζωμενη
κοιμαται,ειναι ζωντανος;τον σκοτωσαν η΄ θα τον σκοτωσουν
η' τωρα τον σκοτωνει στο λουτρο τυλιγμενον στο διχτυ
σηκωνοντας στυγερον τε φασγανον και κατεβαζοντας το
αν πεσει το μαυρο αιμα ανθρωπου στο χωμα δεν μπορεις
να τ'αναστησεις
ηθελε,μου το επεβαλε,να φορω ετουτο το αγρηνον φορεμα,του αρεσει,λεει,
να βλεπει μεσα απ'το δικτυωτο ρουχο τα ποδια μου τη κοιλια μου γυμνη
και τ'ασπρα στηθη μου,σαν γυπαετος λαφινα
δεν θελω πια μαντικα να μιλαω,εδω προκειται για την Ιστορια,για τοσα γεγονοτα
τὸν πάθει ου μάθος,τα ελληνικα ξερω καλα,αυτος δεν εμαθε απ'τα παθηματα του,
ουτε του ζοφερου κυκλου του Θυεστη και του Ατρεα εχει μνημη,και πως ο Αιγισθος
ο γονος αιαζει εκδικησιν
ουτε θυμαται,ουτε και βεβαια λυπαται τον Τανταλο σφαζοντας τον αυτον και
το βρεφος κι αρπαζοντας την γυναικα του Κλυταιμηστρα γυναικα του
για αρπαγες γυναικων δεν γινονται οι πολεμοι;δεν το ξερει;ξεχνα την  ἑλέναυ ἕλανδρον
και ἑλέπτολιν Ελενην;
κι εγω,σε τι υπαιτια ειμαι,να μου βαλουν με τη βια το κεφαλι στο ἐπίξηνον
και με τσεκουρι να μου κοψουν το λαιμο; ὓβρις ἂτη νέμεσις τίσις
ποσο απαλος λεπτος ειναι ο λαιμος μου! ''σαν του κυκνου ομορφος'' ακουσα καποτε
ενα στομα πανω του να ψιθυριζει
κοιμαται,οχι δεν κοιμαται,ξυπνιος ειναι,και η ἀνδρόβουλος κέαρ γυναικός
Κλυταιμνηστρα με ρητορειες και πλανα λογια τον πλανευει και τον στηνει κλυτον
τροπαιοφορον ανδρα πανω σε πορφυρα χαλια για να μη φανει το κοκκινο αιμα
της σφαγης του που σταζει
''Ιδου ο Εξοχοτατος ο Μεγας Αγαμεμνων!''
και τρομαζει τα παιδια,τον Ορεστη και την Ηλεκτρα,ιδιαιτερα την Ηλεκτρα,
κι αυτη η δυνατη ατελειωτη μουσικη,εκοφαντικη,διθυραμβοι και παιανιζοντες λογοι
εγω σιγῶ· βοῦς ἐπὶ γλώσσῃ μέγας βέβηκεν
ξερω τα ελληνικα καλα,γιατι δεν μιλω;τι φοβαμαι; η' μηπως εκδικουμαι το εαλω
της πολις μου;
αν θελησω να μιλησω σ'αυτους που ξερουν δεν θα μ'ακουσουν
ουτε κι αυτοι που δεν ξερουν θα θελησουν να μ'ακουσουν
ὡς ἑκὼν ἐγὼ
μαθοῦσιν αὐδῶ κοὐ μαθοῦσι λήθομαι.
οἶκος δ᾽ αὐτός, εἰ φθογγὴν λάβοι,
σαφέστατ᾽ ἂν λέξειεν·
αυτο το σπιτι,αν αποκτησει φωνη
πολυ καθαρα θα τα πει
εγω'μαι ξενη,μια βαρβαρη,ας γινουν  τοτε ολα συμφωνα με τους νομους τους,
την αναγκη της Ατης η' οπως αλλιως ονομαζουν τη Δικη
να πληρωσουν να ξεπληρωσουν  στους δικηφορους ανθρωπους η' δαιμονες
ξημερωσε,ακουγονται η ηχοι της μερας,το πρωτο αυτοκινητο που περασε,
καθε μερα ακριβως στις οκτω και πεντε,
κοιταζω το ειδωλο του στον καθρεφτη,καθαρο,σε μια μεγαλη πλακοστρωτη αυλη
ασπρα μαυρα τετραγωνα πλακακια σαν τεραστια σκακιερα κινειται προσπαθει
να ξεφυγει απο κατι,δεν ξεχωριζω,ανθρωπο η' ζωο,ουρλιαζει,τον βλεπω αλλα
δεν τον ακουω,παλευει με κατι,ισα που βλεπω τα ποδια του,αυτος η' αυτο
με το οποιο μαχεται τον εξσφεντονιζει πανω στο μεγαλο κρεβατι του δωματιου,
ακουω το τρανταγμα,γυριζω και τον βλεπω,
κοιμαται
τωρα εκεινος κοιμαται κι ειναι σφαγιασμενος
ανδρας απ'τη γυναικα του
τωρα εκεινη κομπαζει κι ειναι δολοφονημενη
μανα απ'τα παιδια της
εγω αναμεσα τους ερμαια,ονομα η Κασσανδρα,
υποκριτια στη παρασταση του   Αγαμεμνωνα του Αισχυλου το 558 π.Χ στο θεατρο
του Διονυσου κατω απο την Ακροπολη της Αθηνας  και κοντα στον Αρειο Παγο
ενα φεγγαρι λειψο μου γρατζουναει τα μαλλια
ολη τη νυχτα
προχθες πηρα τον μικρο Ορεστη και πηγαμε στο Αργος,ψωνισαμε στη λαικη αγορα
καρπουζια και μυρωδικα πεπονια,κοκκινες ντοματες,
ανοιξαμε ενα καρπουζι,κατακοκκινη μεσα η σαρκα του,το κοψαμε με το μαχαιρι
και καθισαμε στο παρκο να το φαγαμε,
το παιδι δαγκωνοντας τη φετα το'τρωγε,γελουσε,τι ξερουν,αληθεια τα παιδια
για τους μεγαλους;
με τα κουκουτσια ταισαμε τις παπιες στη λιμνουλα,
επειτα πηγαμε κουκλοθεατρο,
ξερεις ελληνικα; με ρωτησε,θελω να μου εξηγεις,
τωρα τι λεει ακριβως αυτη η γυναικα;
–ταῦτ' ἀπάγγειλον πόσει·
ἥκειν ὅπως τάχιστ' ἐράσμιον πόλει·    605
γυναῖκα πιστὴν δ' ἐν δόμοις εὕροι μολὼν
οἵανπερ οὖν ἔλειπε, δωμάτων κύνα,
ἐσθλὴν ἐκείνῳ, πολεμίαν τοῖς δύσφροσιν,
καὶ τἄλλ' ὁμοίαν πάντα, σημαντήριον
οὐδὲν διαφθείρασαν ἐν μήκει χρόνου.    610
οὐδ' οἶδα τέρψιν οὐδ' ἐπίψογον φάτιν
ἄλλου πρὸς ἀνδρὸς μᾶλλον ἢ χαλκοῦ βαφάς.

αυτα λεει
–τουτα ν'αναγγειλεις στον συζυγο.
να'ρθει οσο πιο γρηγορα στην λατρεμενη πολι. 605
γυναικα πιστη στο σπιτι θα'βρει ερχομενος
ιδια οπως την αφησε,του σπιτιου φυλακας σκυλα,
αξια σ'εκεινον,πολεμια σ'οσους εχθρικα σκεφτονται,
και στ'αλλα ιδια παντα,σφραγιδα
καμια δεν κατεστρεψε στο περασμα του χρονου.610    
ουτε γνωρισα ηδονη ουτ'ατιμωτικο λογο
απ'αλλον αντρα,πιο πολυ απ'του χαλκου τη βαφη.

οταν γυρνουσαμε αργα  τ'απογευμα σπιτι με το λεωφορειο μου ειπε
τοιόσδ' ὁ κόμπος, τῆς ἀληθείας γέμων,
οὐκ αἰσχρὸς ὡς γυναικὶ γενναίᾳ λακεῖν
τρομαξα που καταλαβε το παιδι,κοιταξα τον ηλιο στη δυση του,κοκκινος
εκαιγε τ'αμπελια και τα ελαιοδεντρα του Αργους μια πυρκαγια
τετοιος κομπασμος,γεματος αληθεια,
ντροπη δεν ειναι απ'το στομα γυναικας ευγενικης γενιας να ξεφευγει
αυτο ''τῆς ἀληθείας γέμων'',σκεφτομαι,καθως τον κοιταζω τωρα να κοιμαται,
εγινε η' θα γινει η' τωρα τωρα ακριβως γινεται
το τῆς ἀληθείας γέμων
.
.
.


Vincent van Gogh - c. n. couvelis χ.ν.κουβελης  

The Sien's Case of Vincent Van Gogh-c.n.couvelis
                                                       
Η περίπτωση της Σιεν του Βινσεντ βαν Γκογκ-χ. ν. κουβελης

στο άσυλο της Σαιν Ρεμυ, "στην Αρλ είχα ένα κίτρινο δωμάτιο, πάνω από το κρεββάτι
μια κινεζική ένσταμπα, είχα γυρίσει από την καθημερινή μου επίσκεψη στον δοκτορα
Γκασε, βρήκα τη Σιεν στη καρέκλα, αδυνατισμενη, τη ρώτησα που έλειπε τόσες μέρες,
εκλαιγε, μου είπε πως έχασε το παιδί, κινδυνεψε να πεθάνει, από σηψαιμια που της
προκάλεσε η αποβολή, ήρθε η αστυνομία, την ανεκριναν για πορνεια αλητεία κι αλκο-
ολισμο, με κοίταξε,τα μάτια της διεσταλμενα από τη πείνα και την αϋπνία, μαύροι
κύκλοι, "η λύπη δεν θα περάσει ποτε", μου είπε με σιγανη φωνή που ετρεμε, la sorrow,
"εκεί στο σανατοριο στο διπλανό κρεββάτι ήταν μια γυναίκα, μου ειπε πως ήταν από το
Μποριναζ και σε γνώριζε, ο άντρας της παραλυτος, έχασε το'να του πόδι όταν πλακωθηκε
στο ορυχειο",θυμήθηκα το Μποριναζ και τους ανθρωπους του και σφιχτηκε η καρδιά μου,
" να δω τ'αυτι σου, τι έπαθες;", το'πιάσε, σαν να το χαιδευε,απαλά, '' λείπει κομματι", την
έπιασε κρίση, εκλαιγε με λυγμους, "τι σου κάνανε; ποιος;," κανείς, εγώ μόνος μου " της
είπα," ησυχασε, δεν είναι τίποτα "," δεν έπρεπε να σ'αφησω μόνο σου, που'μουνα εγώ; ",
" γύριζα " της είπα" όλα τα σπίτια, ρωτούσα για σένα, δεν σε βρηκα", νυχτωνε, τ'αστερια στροβιλιζονταν στον ουρανό,η εναστρη νυχτα,"μια μικρή ασημαντη στιγμή στην αιωνιότητα
η μικρή μου Σιεν" σκέφτηκα, πήρα μια κουβέρτα και την σκεπασα, "σήμερα εστειλε χρήμα-
τα ο Τεο, πουλησα και τον πίνακα το κόκκινο αμπέλι, μπορείς να μείνεις εδώ όσο θέλεις,
κανείς δεν θα σε πειράξει", ήταν πολύ ζεστη μέρα η 27 Ιουλίου εδώ στην Οβερ συρ Ουαζ
κι η Σιεν κρυωνε στο στήθος πάνω απ'τη κοιλια"
.
.
.







red-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

[Ανθρωπινα Εσωτερικα]
Κοκκινο θεατρο-χ.ν.κουβελης

ξεχνουσε τα λογια,λιγο πριν βγει στη σκηνη,μετα το ΄΄εσυ΄'δεν θυμονταν,επρεπε να κανει
τρια βηματα προς το μερος του,να σταθει πισω του και να πει,γιατι δεν θυμονταν;ο ρολος ,
αυτο το ηξερε,ειχε στοιχεια απο τη ζωη της,μια συγκεκριμενη ωρα,οταν μετα απο χρονια
τον συναντησε,ηθελε πολλα να του πει,να φανει τολμηρη,απο τα λογια της θα τον εκανε να
καταλαβει τι αισθανεται,πηρε το ρολο και τον διαβασε,δεν προλαβε ,ηταν η ωρα να βγει,
ετρεμαν τα ποδια της,η καρδια της πηγαινε να σπασει,τελικα βγηκε στη σκηνη,εκεινος ηταν
εκει,πρωτη φορα βρεθηκαν μονοι,τον πλησιασε,τρια βηματα προς το μερος του,αρχισε να
του μιλα,εκεινος την ακουγε,ηταν σιγουρη πως την ακουγε,ακουγε τη σιωπη της,η σιωπη
της μετεφερε σ'εκεινον τον ανθρωπο τα συναισθηματα της,οσο μπορουσε πιο πολυ
ευγλωττη,αλλη ευκαιρια δε θα ειχε να του μιλησει ,τοσο κοντα οι δυο τους,σχεδον αγγι-
ζονταν,αυτο το ανεπαισθητο αγγιγμα ηταν τα λογια τους,μια ορμη να ορμηξει ο ενας πανω
στον αλλο,μεσα στον αλλον,να τους κατασπαραξει ο ποθος,η ελξη τους,κι εκεινος δεν ειπε
λεξη,σιωπη,οι σιωπες τους τους χωριζαν,φοβηθηκε,δειλιασε,ειπε μοναχα ''εσυ'',επανελαβε
''εσυ'',τρομαξε,εκεινος την κοιταξε,το βλεμμα του,αυτο ηταν που ηθελε να δει,βαθυ,διαπε-
ραστικο,επιμονο,ψιθυρισε ''εσυ'',της ηρθε να κλαψει,αυτο ηταν τα καταφερε,εκεινος τωρα
ηξερε,την ηθελε,θυμηθηκε το ρολο της,μετα το ''εσυ'',ολο το ρολο της,ποσο ασημαντος
ηταν,τα λογια ποσο ασημαντα ηταν,δεν χρειαζονταν,θα ηταν καταστροφη,απομακρυνθηκε
απο κοντα του,δεν ηταν μονη,ειχε το αγγιγμα του,ζωντανο,τη πιεζε,την εξουθενωνε,δεν
αντεχε μακρυα του,αρχισε να του μιλα,ηθελε να καταστρεψει την ελξη,την ελξη τους,φλυ-
αρουσε,γελουσε,χειρονομουσε,αλλαζε τους τροπους της εκφρασης της,το κενο μεγαλωσε
μεταξυ τους,μεχρι το τελος της πραξης,στο καμαρινι μονη μπροστα στον καθρεφτη,ηταν
μια ξενη,ποια ηταν η αληθινη και ποια η ψευτικη,''εσυ'' ψιθυρισε,ενιωσε το χερι του στο
χερι της,σιωπη,τα δαχτυλα του περασαν δυνατα στα δικα της,τα αρπαξαν,τυλιχτηκαν,
σφιχτηκαν μαζι,ενα τεραστιο κοκκινο συναισθημα την κυριεψε,αυτο καθε μερα,καθε φορα,
ενα κοκκινο θεατρο σιωπης,το θεατρο της,''εσυ''
.
.
.


Χάινριχ φον Κλαιστ και Ενριεττα Φογκελ-Heinrich von Kleist and Henriette Vogel-
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

 21 Νοεμβριου 1811 Πενθεσιλεια-Χαινριχ φον Κλαιστ και Εριετα Φογκελ-χ.ν.κουβελης
 21 November 1811 Penthesilea-Heinrich von Kleist and Henriette Vogel-c.n.couvelis
.
πανδοχειο Stimming εξω απο το Βερολινο στη μικρη λιμνη Wannsee περνωντας τη γεφυρα
απο τη μεγαλη λιμνη,
 "Χαινριχ φον Κλαιστ, ποιητης",έγραψε στο βιβλίο ο πανδοδοχος, κοίταξε τη γυναίκα και
ρωτησε" το όνομα της κυρίας;", "Πενθεσιλεια" απάντησε, ο πανδοδοχος έγραψε το όνομα
της γυναίκας και συμπλήρωσε 20 Νοεμβρίου 1811,"πόσες διανυκτερευσεις, κύριε; ",
κοίταξε τη γυναίκα," μια", "εντάξει, καλή διαμονή, η λίμνη Βανζεε αυτή την εποχή είναι
θαυμασια", τον ευχαρίστησαν κι ανέβηκαν στο δωματιο,
"Ενριεττα δεν σε πειράζει που έδωσα το Πενθεσιλεια;", "καθόλου, ίσα ίσα που μου αρέσει,
Πενθεσιλεια,ελληνικο ονομα δεν ειναι;''ρωτησε η γυναικα,κουνησε καταφατικα το κεφαλι,
εκεινη πηγε στο παραθυρο και το ανοιξε,''καταπληκτικη θεα στη λιμνη''αναφωνησε ενθου-
σμενη,γυρισε προς το μερος του λεγοντας ''bei dir Ewiglich sein'',πηγε και καθισε στο πιανο
''ηταν καλη η ιδεα να ζητησεις δωματιο με πιανο'',τα δαχτυλα της κινηθηκαν πανω στ'ασ-
προμαυρα πληκτρα,επαιζε  το τραγουδι 'Wo die Berge so blau' του Μπετοβεν,ορθιος πισω
 της,ακουσε τη φωνη της,εκλεισε τα ματια,
Wo die Berge so blau Dort im ruhigen Tal Schweigen Schmerzen und Qual Wo im Gestein
Still die Primel dort sinnt,Weht so leise der Wind,Möchte ich sein!
Hin zum sinnigen Wald Drängt mich Liebesgewalt,Innere Pein
Ach, mich zög's nicht von hier,Könnt ich, Traute, bei dir Ewiglich sein!
ανοιξε τα ματια ''bei dir Ewiglich sein΄΄επανελαβε ''με σενα αιωνια να'μαι'' εκεινη χαμογε-
λασε,
ειχε νυχτωσει,κατεβηκαν για φαγητο,φρεσκα ψαρια της λιμνης,αγρια χορτα,και κοκκινο
κρασι,
βγηκαν εξω,αν και χειμωνας δεν εκανε κρυο,τ'αστερια στον ουρανο ελαμπαν,ησυχια,περ-
πατησαν στο δρομακι διπλα στη λιμνη,του επιασε το χερι,εκεινη μιλησε πρωτη,''Χαινριχ
δεν φοβαμαι'',βγηκε το φεγγαρι τεραστιο,γεματο,σταματησαν,η επιφανεια της λιμνης
αστραφτε,κοιταξε το προσωπο της,''εισαι ομορφη Ενριεττα'' της ειπε,εκεινη γελασε,ετρεξε
σαν κοριτσακι και φωναξε ''πιασε με,πιασε με'',τη βρηκε κρυμενη πισω απο τα καλαμια,
''δεν σου φαινεται η Αιωνιοτητα να ειναι;''του ειπε,
γυρισαν στο δωματιο του πανδοχειου,εκεινη καθισε στον καθρεφτη,αυτος πισω της στην
καρεκλα,την εβλεπε να βαφεται,κοκκινο κραγιον στα χειλη,μπλε μολυβι στα ματια,''μια
μασκα,η Πενθεσιλεια'' σκεφτηκε,''ο γιατρος ειπε πως ανηκω στον τυπο  Sanguino Chole-
ricus''της ειπε,εκεινη τον ρωτησε στρεφοντας το κεφαλι προς το μερος του ''ποια ειναι
αυτη η Πενθεσιλεια;'',''η Πενθεσιλεια ηταν βασιλισα των Αμαζονων,στο Τρωικο πολεμο
συμμαχησε με τους Τρωες εναντιον των Ελληνων,στη μονομαχια με τον Αχιλλεα εσπασε
το κονταρι της κι αφοπλιστηκε,εκεινος της τρυπησε το στηθος με το σπαθι του,της εβγα-
λε τη μασκα και βλεποντας τ'ομορφο προσωπο της την ερωτευθηκε κι εσκυψε και τη φιλη-
σε με παθος στα χειλη κι εκεινη ξεψυχησε στην αγκαλια του'',
''συγκινητικη,ρομαντικη ιστορια''σχολιασε εκεινη,γυρισε το προσωπο της στον καθρεφτη,
αρχισε να ξεβαφεται ''ο Λουντβιχ,ο αντρας μου,δεν παιρνει σοβαρα  τη κατασταση μου,
λεει για ιατρικο λαθος,τη μικρη μου Βιολεττα τη λατρευω,θελεις να σου τραγουδισω παλι
 το ''Wo die Berge so blau'',κουνησε καταφατικα το κεφαλι,το ειδε στο καθρεφτη,
''bei dir Ewiglich sein'',τελειωσε,''ο απολυτος τρομος της μουσικης''ειπε και συνεχισε ''κα-
ποτε εγραψα μια ιστορια με ηρωα ενα χιλιανο τον Χερωνυμο Ρουγκερα,το 1647 στο σει-
σμο  της Χιλης φυλακισμενος για φονο στεκονταν μπροστα σ'ενα στυλο του κελιου,με τη
προθεση να κρεμαστει,το οτι το ανεβαλλε δεν σημαινε πως ειχε μετανιωσει,απλα ηθελε
να σκεφτει ολη του την  ζωη,αυτη που εζησε,αυτη που θα μπορουσε να ζησει κι αυτη
που δεν θα ζουσε,θυμαμαι τον Μιχαηλ Κολχαας εναν φανατικο ιδεοληψια,θρησκοληπτο,
παρανοικο,που βαζει φωτια στο ιδιο του το σπιτι,απο διαστροφικη αποψη για τη δικαιο-
συνη,απ'το φοβο εξαγριωμενος,δεν σου κρυβω πως μου αρεσε ο Θερβαντες και ο Μον-
ταιν,τρομερη,και γελοια η υποκρισια της χωρας μου,δεν μπορει να αντεξει μια ιστορια,
οπου καποια Μαρκησια Ο. ειναι εγκυος και δεν ξερει πως και με ποιον,οταν ολη τη θρη-
σκεια της την εχει θεμελειωμενη σε κατι τετοιο αναλογο,απογοητευομαι και αγανακτω,
ποσο αμορφωτοι μπορει να ειναι;τι καταλαβε ο ολυμπιος Γκαιτε απο τις Μαριονετες;
οταν εστειλα το θεατρικο εργο 'Ο Πριγκιπας του Χομπουργκ'στη πριγκιπισα της Πρωσιας
Μαριαννα απογονο των Χομπουργκ εκεινη εφριξε,ντροπη ενας πριγκιπας να δηλειαζει και
να τρεμει τον θανατο,στο τελος του 16ου αιωνα την εποχη της εικονομαχιας  και του αντι-
παπισμου τεσσερα αδερφια ακουγωντας ενα ορατοριο τρελλαθηκαν κι ηθελαν να καψουν
το μοναστηρι της Αγιας Καικιλιας προστατριας της μουσικης,κλεισμενοι σε τρελλοκομειο
εβλεπαν σαν να'ναι πραγματικοτητα εναν νεκρο καββαλαρη μεσα στην αγρια νυχτα να
συνοδευει εναν ζωντανο,κι ενας αγνωστος ρωσος κομης Φ. παρουσιαζεται στην εγκυο
μαρκησια Ο. και τη ζηταει σε γαμο,ο Γκαιτε συμφωνησε ν'ανεβασει τη 'Σπασμενη σταμνα',
μεγαλη αποτυχια στο θεατρο της Βαιμαρης,για την 'Πενθεσιλεια' διαφωνησε,παψαμε,
οπως καταλαβαινεις,να'χουμε πλεον σχεσεις,την ιδεα για το θεατρικο εργο 'Η σπασμενη
σταμνα' την πηρα απο μια χαλκογραφια,εργο μεγαλου Ολλανδου ζωγραφου,που ειδα στην
Ελβετια,ενας σοβαρος δικαστης στην εδρα του,μπροστα του μια γρια με μια σπασμενη
σταμνα,ενας νεαρος κατηγορειται γι'αυτο,ο δικαστης φαινονταν να πιστευει την ενοχη
του,ο νεαρος δεν την δεχονταν,μια νεαρη κοπελα αναμεσα στη μανα και το πατεραπ κατε-
θετε και κουνουσε τα ποδια της,ο γραμματεας του δικαστηριου κοιτουσε δυσπιστα τον
δικαστη,οπως ο Κρεοντας τον Οιδιποδα για το ερωτημα'ποιος σκοτωσε τον Λαιο;' αυτο
το εργο το'γραψα δυο φορες'',σταματησε,η Ενριεττα ειχε ξαναβαψει το προσωπο της,
εγραφε,''γραφω στον αντρα μου'',''μετα το φιλι του Αχιλλεα''συνεχισε ο Χαινριχ ''η Πεν-
θεσιλεια καταληφθηκε απο σφοδρη ερωτικη μανια και αφου αγρια κατασπαραξε τον
Αχιλλεα το ερωτικο αντικειμενο του ποθου της εφαγε τα κομματια του  και μετα αυτο-
κτονησε'',του εδωσε να διαβασει το γραμμα που εγραψε,
''η ξαδερφη μου Μαρι φον  Κλαιστ δεν δεχτηκε τη συμφωνια'' της ειπε,εκεινη τον κοιταξε
μεσα απο τον καθρεφτη,σταθερο αποφασιστικο το βλεμμα της,
''Εγω συμφωνω,bei dir Ewiglich sein'',γελασε,
''ας ολα λοιπον εξελιχθουν σαν μια θεατρικη πραξη''της απαντησε,
ξενυχτησαν κουβεντιαζοντας,κατεβηκαν για πρωινο φαγητο,σερβιριστηκαν
φρυγανιες,μαρμελαδα,βουτυρο,αυγο,γαλα,
ανεβηκαν στο δωματιο και του επαιξε στο πιανο παλι το 'Wo die Berge so blau',
τους ειδαν ολη τη μερα,στις 21 Νοεμβριου του 1811, να τριγυρνουν στα περιχωρα της
λιμνης Wannsee,
μολις νυχτωσε,σταθηκαν,
αυτος απεναντι της βγαζει το πιστολι και την σημαδευει,πυροβολει,η γυναικα τρανταζεται
και πεφτει κατω,παει κοντα της,γονατιζει,της πιανει το κεφαλι,βλεπει το ομορφο προσωπο
της,κοκκινα χειλη,με μπλε μολυβι τονισμενα τα ματια,εκεινη ανοιγει το στομα της
''Πενθεσιλεια bei dir Ewiglich sein'' λεει και ξεψυχαει,
μετα εκεινος ακουμπα το πιστολι στον κροταφο του,πυροβολει,
πεφτει ''Ενριεττα bei dir Ewiglich sein'' τα τελευταια λογια του
.
.
.


Έκτορας και Ανδρομαχη σε αναμνηστική φωτογραφία-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

"εδώ στο φως μπροστά να σταθούμε"είπε η γυναίκα
"τι φοβάσαι ;" ο Έκτορας έπιασε το χέρι της Ανδρομάχης
"Έκτορα,το κεφάλι σου μου βαραίνει τα χέρια στη ραψωδία Ω
στους στίχους 725-745"
εκεινος γέλασε,πόσο αγαπούσε το γέλιο του,από τότε που την πήρε
από την Υποπλακια Θηβα γυναίκα του
"εδώ στο φως να σταθώ μπροστά σου πριν το σκοτάδι"και παίρνοντας
τη στάση ηθοποιού απηγγειλε
Ἕκτορος ἀνδροφόνοιο κάρη μετὰ χερσὶν ἔχουσα·
στα χέρια μου το κεφάλι τ'Εκτορα έχω που νέος χαθηκε
ἆνερ ἀπ' αἰῶνος νέος ὤλεο, κὰδ δέ με χήρην
λείπεις ἐν μεγάροισι· πάϊς δ' ἔτι νήπιος αὔτως
κι απ'το σπίτι μας λείπεις και μένα μ'αφησες μόνη και το παιδί
θα σε ζηταει
ὃν τέκομεν σύ τ' ἐγώ τε δυσάμμοροι, οὐδέ μιν οἴω
ἥβην ἵξεσθαι· πρὶν γὰρ πόλις ἧδε κατ' ἄκρης
πέρσεται· ἦ γὰρ ὄλωλας ἐπίσκοπος, ὅς τέ μιν αὐτὴν
ῥύσκευ, ἔχες δ' ἀλόχους κεδνὰς καὶ νήπια τέκνα, 730
αἳ δή τοι τάχα νηυσὶν ὀχήσονται γλαφυρῇσι,
καὶ μὲν ἐγὼ μετὰ τῇσι· σὺ δ' αὖ τέκος ἢ ἐμοὶ αὐτῇ
ἕψεαι, ἔνθά κεν ἔργα ἀεικέα ἐργάζοιο
εμας τις γυναίκες θα σύρουν στα πλοία σκλάβες να μας πάρουν
ντροπιασμένες κι ατιμασμενες μαζί και το παιδί αν πριν
δεν το πετάξει καποιος ψηλα απ' τα τείχη στα βράχια να τσακίσει
τ'αδυναμο κορμάκι του ως είναι χωρίς εσένα στηριγμα
όταν η πόλις ξεθεμελιωθεί απ'ακρη σ'ακρη
ἀθλεύων πρὸ ἄνακτος ἀμειλίχου, ἤ τις Ἀχαιῶν
ῥίψει χειρὸς ἑλὼν ἀπὸ πύργου λυγρὸν ὄλεθρον
χωόμενος, ᾧ δή που ἀδελφεὸν ἔκτανεν Ἕκτωρ
ἢ πατέρ' ἠὲ καὶ υἱόν, ἐπεὶ μάλα πολλοὶ Ἀχαιῶν
Ἕκτορος ἐν παλάμῃσιν ὀδὰξ ἕλον ἄσπετον οὖδας.
τι ανδρείος ήσουνα στο πόλεμο κι από σένα πολλοί χάσανε
κι αδερφό και πατέρα και γιο
θα θρηνήσει για σέ ο κόσμος όλος κι οι γονείς σου θα κλάψουν
πικρα
οὐ γὰρ μείλιχος ἔσκε πατὴρ τεὸς ἐν δαῒ λυγρῇ·
τὼ καί μιν λαοὶ μὲν ὀδύρονται κατὰ ἄστυ, 740
ἀρητὸν δὲ τοκεῦσι γόον καὶ πένθος ἔθηκας
κι η λύπη για μέ θα'ναι αμιλητη
γιατι,ακριβε μου, αν πέθανες στο κρεβάτι θα μου'πιανες το χερι
τρυφερο λόγο θα μου'λεγες νύχτα και μέρα να τον θυμάμαι
και δάκρυα να χυνω
Ἕκτορ· ἐμοὶ δὲ μάλιστα λελείψεται ἄλγεα λυγρά.
οὐ γάρ μοι θνῄσκων λεχέων ἐκ χεῖρας ὄρεξας,
οὐδέ τί μοι εἶπες πυκινὸν ἔπος, οὗ τέ κεν αἰεὶ
μεμνῄμην νύκτάς τε καὶ ἤματα δάκρυ χέουσα.
στη Φθία αμοροζα του Αχιλλειδη Νεοπτόλεμου κι ύστερα του Ελενου
στους Μολοσσούς

"Εδώ στο φως μπροστα ας σταθούμε για πάντα"της είπε
και την αγκαλιασε
.
.
.



Φιοντορ Μιχαηλοβιτς  Ντοστογιεφσκι-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Φιοντορ Μιχαηλοβιτς Ρασκολνικωφ Ντοστογιεφσκι-χ.ν.κουβελης
Fyodor Mikhailovich Raskolnikov Dostoyevsky-c.n.couvelis

'Εγω ο Ρασκολνικωφ σκοτωσα τη γριά και την εκλεψα' Μάρτης 1879 στην Οδό Κουζνέτσνυ
αριθ. 5 Αγία Πετρούπολη 'τον Απρίλιο του 1849 μας συνέλαβαν για εσχατη προδοσία κατά
του τσάρου Νικολάου του Α' , ήμουν μέλος της οργάνωσης του Πετρασεφσκι'
ο Ρασκολνικωφ φοιτητής της Νομικής, η μάνα του, η αδελφή του Ντουνια, η Σονια, το
άρθρο του για τους 'Εξαιρετους' και τους 'Κοινους', ο ντετέκτιβ Πορφυρης Πέτροβιτς, 'εκει
στο Ομσκ της Σιβηρίας συχνά θυμομουν τις εικονικες εκτελέσεις πριν την εξορια, η κρίσεις
ήταν πιο συχνές και διαρκούσαν περισσότερο χρόνο' η πορνεια της Σονιας, ο Ρασκολνικωφ
έλεγε πως για τη φτώχεια και την εξαθλίωση κάποιοι φταίνε, κι ήξερε ακριβώς ποιοι φταίνε
'ο πατέρας μου,ένας Rasnotchinzen, γιατρός σε πτωχοκομειο της Μόσχας το 1839 δολοφο-
νήθηκε από χωρικούς, αιτια ο αυταρχικός χαρακτηρας' ο Ρασκολνικωφ μπήκε στο καζίνο,
Βισμπάντεν Γερμανία 1863,'εχεις ένα φιορινι; 'είχε, του έδωσε' δεν νομίζω να'ναι από τα
λεφτά της γριάς; ', γέλασε,'οι κύριοι παίζουν για την ευχαρίστηση τους' πόνταρε τρία
φιορινια 'για το γούστο τους,η ιδεοληψια του κέρδους και της ζημιας, να σκοτώσουν την
ώρα τους' έχασε 'η πλεμπαγια το σκυλολοι τρέμει μη χάσει ένα φιορινι' πόνταρε 10 φιορι-
νια 'εδω στο Ρουλετεμπουργκ εγώ βλέπω βρομιά και όχι πολυτέλεια, εδώ οι άνθρωποι δεν
κάνουν τίποτα άλλο παρά να κλέβουν ο ένας τον αλλο', η μπίλια στο 7,εχασε,'το τελευταίο
φιορινι'εβαλε στο 2,'ενα φιορινι ', 'τι μικρή πλεονεξια!' σχολιασε ενας χοντρός κύριος πλαι
του, τον άκουσε, ' η ρουλετα γύρισε, 'κύριε η πλεονεξια και η μεγάλη και η μικρή ίδια ειναι'
η μπίλια στάθηκε στο 2,ο Αλεξέι Ιβανοβιτς κερδισε 70 φιορινια, τα πήρε, κράτησε 1 και τα
69 τα έδωσε στον Ρασκολνικωφ, η Πωλινα Σουσλοβα απέναντι χασκογελουσε με κάποιο
κύριο μ'άσπρο παπιγιον και μαύρο κουστουμι, 'Αύριο πάλι', στο δρόμο ο Ρασκολνικωφ
ήταν σοβαρός, 'θα πω στη Σονια για το φόνο της γριάς,μπορει να μας στείλουν στο Ομσκ'
πριν δύο μέρες είχε μια κρίση, η Άννα Γρηγορεβνα ήταν κοντά του, 'Αννια' της είπε, 'δεν θ'
αλλάξει τίποτα το τελος', την κοίταξε 'Εγω ο Ρασκολνικωφ σκοτωσα τη γριά και την εκλεψα '
.
.
.


The portrait of poet Comte de Lautréamont Isidore-Lucien Ducasse -2μ χ 3μ
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Isidore-Lucien Ducasse Comte de Lautréamont Oedipus Rex-χ.ν.κουβελης

- ο Isidore-Lucien Ducasse Comte de Lautréamont μετά τη παράσταση του Οιδίπους
Τύραννος του Σοφοκλή όταν γυρισε στο hotel in the Rue Notre-Dame-des-Victoires,που
εμενε απο διετιας και πλεον,κάθησε στο πιάνο,έπαιζε όλη τη νύχτα,οι ενοικοι στην αρχή
αγανακτησμενοι χτυπουσαν την πορτα και φώναζαν,θα σπάσουν τη πορτα,θα καλέσουν
την αστυνομία αν δεν σταματήσει,πως ειναι τρελός,απροσαρμοστος,μισάνθρωπος,οι ήχοι
ακούγονταν πιο οξείς,τελείως επιθετικοί, αδύνατο ν'αντεξει ανθρώπινο αυτι να τους
ακούσει,μία γυναίκα είχε επιληπτική κρίση,ένας άντρας έβγαλε ένα πιστόλι,φοβήθηκαν
πυροβολήσει,αυτος όμως γελούσε καθώς τ'ακουμπησε στον κρόταφο του,η μουσική
καθως απ'το δωμάτιο ξεχύνονταν έξω ορμητικός χείμαρρος καλυπτε τα πάντα,κάποιος
είχε περιέργεια να δει τι συνέβηκε με τον άντρα,τον βρήκε να ερωτοτροπεί με μία
γυναίκα,τη γνωρισε,ήταν αυτή με την κρίση,τελικά ήρθε η αστυνομία,έσπασαν τη πορτα,
μπήκαν στο διαμέρισμά,η μουσικη σταμάτησε ξαφνικα,στο πιάνο δεν καθονταν κανένας,
βρήκαν τον Isidore-Lucien Ducasse Comte de Lautréamont να κοιμάται στο κρεβατι,του
τραβηξαν βιαια τα σκεπάσματα και τα πέταξαν,'ξυπνα ρε'δεν ξυπνούσε,κάποιος είπε
'πεθανε',του'ριξαν κρύο νερό,ξυπνησε,'τι θέλετε;'φωναξε,'ποιοι είστε,αυτό που κάνετε
είναι παράνομο,θα διαμαρτυρηθώ, είμαι πολιτης;','εισαι ο Isidore-Lucien Ducasse Comte
de Lautréamont κάθαρμα;'ουρλιαξαν,'No señor estás equivocado, mi nombre es Edipo Rey
Maldoror,οι βολβοί των ματιών μου είναι πάνω στο πιάνο,απ'το αριστερό μάτι στη si diesis
κι απ'το δεξί στη mi bemolle','παψε να κοροϊδεύεις παλιανθρωπε'φωναξε ένας βετεράνος
μποξέρ και κινήθηκε απειλητικά εναντιον του,τον απομάκρυναν γρηγορα οι αστυνομικοί,
'αφηστε τον να του δείξει του απατεωνα' τσιριξε η γυναίκα που πριν ερωτοτροπουσε,ο
υπεύθυνος αστυνομικός,πολύ αδύνατος,σαν καρικατούρα φαίνονταν μέσα στη στολή του
φορτωμένη παρασημα, φώναξε 'ησυχια,παρακαλώ,να γίνει ησυχια' ολοι υπάκουσαν,
'ο κύριος αυτος' και έδειξε τον Isidore-Lucien Ducasse Comte de Lautréamont 'ειναι θεα-
τρικός συγγραφέας και ηθοποιος,ενός μοντέρνου θεάτρου,σήμερα όλοι παιξαμε στο έργο
του,La siege de Montevideo, κι όπως φαίνεται παίξαμε πολύ καλά,καταπληκτικά θα ελεγα',
'κυριε,μπορείς αυτό να το αποδειξεις;''διαμαρτυρηθηκε ο άντρας με το περίστροφο,'φυσι-
κα,και μπορώ'απαντησε ατάραχος ο αστυνομικός,'αποδειξη πως δεν αυτοκτονησες,,και
μάλιστα αντ'αυτου ασελγησες δημοσίως,το οποίο έπρεπε να γνωρίζεις πως τιμωρείται
αυστηρως και παραδειγματικως υπό του νομου',καποιοι χειροκροτησαν,'λοιπον το συμβάν
θεωρείται ληξαν'ειπε αυστηρα ο αστυνομικός,'εμπρος διαλυθειται',όταν το διαμέρισμα
άδειασε τότε απευθυνόμενος στον Isidore-Lucien Ducasse Comte de Lautréamont ειπε,
'κυριε Isidore-Lucien Ducasse Comte de Lautréamont αν θέλετε παίξτε μου στο πιανο αυτό
που παίζατε πριν και σας διακοψαμε'
.
.
.


Frédéric Chopin in repeating A flat-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

''δυο μερες βρεχει ασταματητα,κολαση'',στο κελλι 4 του μοναστηριου Valldemosssa στη
Majorca,το αριστερο χερι στο πιανο επαναλαμβανοντας τη νοτα A-flat,''η Aurore με τα
παιδια ειναι στη Palma,πως θα γυρισουν με τετοιο διαολεμενο καιρο:'',ενα ζευγαρι
γιαπωνεζoi,τουριστες,μπηκε στο κελι,εκεινη τη στιγμη μια αστραπη φωτισε εκτυφλω-
τικα το δωματιο,εκλεισαν τις χρωματιστες ομπρελες,η κοπελα χαμογελασε,ο Frédéric Chopin
σταματησε να παιζει,''μου αρεσε πολυ κυριε Chopin αυτη η A-flat,η βροχη;σαν τις σταγονες
της βροχης,επαναλαμβανομενη,ρυθμικη,σπουδαζω  κλασικη μουσικη στο Paris και μαλιστα
ετοιμαζω μια εργασια για τα 24 Prelude Op. 28 και ιδιαιτερα για το No. 15 in D-flat major αυτο
που μολις τωρα παιζατε'',''θελετε να πειτε πως μολις τωρα,αυτη τη στιγμη,συνθετω''της απαν-
τησε χαμογελωντας,''ναι,αληθεια ειναι,και θελω να σας ρωτησω γι'αυτο''ειπε η γιαπωνεζα
σπουδαστρια,''ευχαριστως''της απαντησε ευγενικα ''καθιστε''το ζευγαρι καθησε απεναντι του,
''η εμπνευση μου γι'αυτα τα 24 Preludes op.28 ειναι το Well-Tempered Clavier του Bach,το
εργο το εχει παραγγειλει ο Camille Pleyel,κατασκευαστης πιανων κι εκδοτης μουσικων εργων,
για 2.000 francs,οπως ξερετε ζω απο τα μαθηματα πιανου και απο τις εκδοσεις των εργων
μου'',η βροχη δυναμωσε,''τι κολαση,τι κολαση βροχης'',εβηξε,εβγαλε ενα ασπρο μαντηλι και
σκουπηστηκε,''καποια μερα,το ξερω,θα ειναι κοκκινο,ενα ωραιο κοκκινο τριανταφυλλο αιμα''
γελασε,''και το αφιερωνω στον  γερμανο πιανιστα και συνθετη Joseph Christoph Kessler,ο
οποιος δεκα χρονια πριν,το 1938,μου ειχε αφιερωσει τα δικα του 24 Preludes, Op. 31, zu
Chopin,εγραφε'',εβαλε τα δαχτυλα στο πιανο,''συνθετω για τους μαθητες μου,πρεπει να
δοκιμαζω διαφορες δακτυλοθεσιες,τα κοντσερτα δεν μ'ενδιαφερουν καθολου,η μουσικη
γινεται,εκτελειται ,με τη καρδια''εδειξε τη καρδια του,''18 χρονια στο Παρισι 19 ρεσιταλς,
αρκετα για μενα'',αρχισε να παιζει,η A-flat,ξανα η A-flat,επιμονη,το αιμα που σταζει,17 Οκτω-
βριου 1849,ακουγεται η C sharp minor ,''μη φοβαστε'',τα νερα της λιμνης φθανουν στο στη-
θος του,τον πιεζουν,το νερο γινεται αιμα,σκουρο κοκκινο πηχτο αιμα''θα πνιγω,πνιγομαι''
ουρλιαζει,και συνεχιζει στη D flat major,22 Φεβρουαριου η' 1 Μαρτιου 1810,Πολωνια,
στη Żelazowa Wola Duchy of Warsaw,ο πατερας Nicolas Chopin γαλλοπολωνος αριστο-
κρατης επαιζε φλαουτο,η μητερα Justyna Krzyżanowska απο τη φτωχη ταξη επαιζε πιανο,
οι αδελφες  Ludwika ,Izabela ,Emilia,ο Τσεχος δασκαλος του πιανου Wojciech Żywny,
το 1817 ,7 χρονων ,''οι δυο μου polonaises σε G minor και B-flat major'',στο Warsaw
Conservatory  ο δασκαλος Józef Elsner απο τη Silesia,μαθηματα music theory, figured bass
και composition,in May 1825 Warsaw concert before Tsar Alexander I, present a diamond
ring,10 June 1825  Rondo Op. 1,the first Chopin's work,''τον Νοεμβριο του 1830 βρισκομου
στη Βιεννη,τοτε στη Βαρσοβια ξεσπασε η εξεγερση κατα της τσαρικης εξουσιας,που κατα
πνιγηκε στο αιμα,πια ειμαι εξοριστος απο την αγαπημενη μου Πολωνια'',ξανα η A-flat,δοκιμες
στη C sharp minor,η Aurore δεν γυρισε ακομα,η βροχη δεν λεει να σταματησει,ανελεητη,ο
αερας λιγοστευει,μια τρομερη υγρη Raindrop Hell in repeating A-flat,''Εγω ο Frédéric Chopin
ειμαι ενας  Πολωνος,η καρδια μου ειναι στη Πολωνια'',τελος Σεπτεμβριου 1831 στο Παρισι
ενας Πολωνος εμιγκρες,η C sharp minor,ξανα και ξανα η A-flat,η D flat major,επανελαβε την
A-flat,σταματησε,''αν θελεις''ειπε στην γιαπωνεζα τουριστρια,''μπορεις να καθισεις στο πιανο
να παιξεις το πρελουδιο'',σηκωθηκε απο το πιανο,''σε λιγο θα ρθει η Λουκρητια Φλοριανι,
ξερετε ειναι ηθοποιος,την περιμενω πολυ ωρα,η καταιγιδα την εχει καθυστερησει'',
ανησυχουσε πολυ για την Aurore,η γιαπωνεζα μουσικος επαιζε στο πιανο,A-flat,A-flat,σκοντα-
ψαν μεσα στο αδιαπεραστο σκοταδι,επεσαν στις λασπες,στο βουρκο,δεν μπορουν να σηκω-
θουν,κολλησαν,η βροχη A-flat A-flat A-flat συνεχως,τρομερο,η γιαπωνεζα παιζει C sharp minor,
βηχει,πνιγεται,''πνιγονται η Aurore ο Maurice και η Solange,τα παιδια,ακουτε πνιγονται,τους
βλεπω,οχι δεν ειναι εφιαλτης,ειναι πραγματικοτητα'',A-flat A-flat C sharp minor A-flat A-flat ,
κοκκινες σταγονες βροχης,κοκκινα νερα λιμνης,''κανενας δεν ειναι να τους βοηθησει,κανενας,
οι χωρικοι τη μισουν,δεν τους θελουν,γυναικα και φοραει παντελονια,καπνιζει,εχει ονομα
αντρα,George,George Sand,λατρευει τον Rousseau,τις σοσιαλιστικες ιδεες του,ερωμενη
τοσων και  συγγραφεων και μουσικων,τωρα εχει καποιο Frédéric Chopin ενα Πολωνο εμιγκρε
καχεκτικο,μας κουβαληθηκαν εδω στη Μαγιορκα,τι αντιπαθητικη αυτη η Γεωργια Σανδη,
αληθεια,ειναι γυναικα;'',η σπουδαστρια τωρα επαιζε D flat major,το 1936 σ'ενα παρτι της
Countess Marie d'Agoult ερωμενης του Franz Liszt composer ο Frédéric Chopin γνωρισε
την French Romantic writer Amandine Aurore Lucie Dupin, πρωην Baroness Dudevant, τωρα
με το ψευδωνυμο George Sand,'Quelle personne peu attrayante la Sand est. Est-elle vraiment
une femme?μονολογησα,ποτε δεν την φωναξα George ,παντα Aurore,κι η Aurore μου με φωνα
ζει χαιδευτικα Fryk Fryk''η γιαπωνεζα in A-flat,''φρικιαστικη η ζωη μας εδω στη Μαγιορκα,
τη μισω  την Aurore,τη ζηλευω παθιασμενα,καποιον εραστη συναντησε,το ξερω,δεν την εμπι-
στευομαι,ολα τα ξερω,τον βαρωνο Casimir Dudevant τον παντρευτηκε 18 χρονων,το 1822,και
τον χωρισε το 1831,αιτια δυο μοιχειες,μετα ηρθε η σειρα,Jules Sandeau (1831), Prosper
Mérimée, Alfred de Musset (summer 1833 – March 1835), Louis-Chrysostome Michel, Pierre-
François Bocage, Charles Didier, Félicien Mallefille, Louis Blanc, και τωρα εγω ο Frédéric Chopin
(1837–1847),ο αρρωστος Ανατολικοευρωπαιος πριγκιπας Καρολ,εκεινη η ηθοποιος Lucrezia
Floriani ,6 χρονια μεγαλυτερη μου,το 1847 δεν ειναι μακρια,ισως η σημερινη μερα η' εστω η
αυριανη,ενας φοβερος καυγας,δηθεν για τους αρραβωνες της Solange,ο χωρισμος και το
τελος'',τα αντιθετα δεν μπορει να ενωθουν για πολυ χρονο αρμονικα,A-flat A-flat C sharp minor
A-flat A-flat στο πιανο η γιαπωνεζα πιανιστρια,η βροχη ασταματητη,''απο το κελλι αυτο τους
ακουω,τις βαριες ψαλμωδιες τους,καθε βραδυ,μ'αυτες οι μοναχοι του μοναστηριου συνοδευ-
ουν καποιο μοναχο που πεθανε''σταματησε,A-flat A-flat C sharp minor A-flat A-flat συνεχιζει η
γιαπωνεζα,''κι ολο βηχουν,ποσο διαπεραστικα βηχουν,δεν μπορεις να φανταστεις''A-flat A-flat
C sharp minor A-flat A-flat ''ολοι τους μια μερα θα πνιγουν,ο ενας μετα τον αλλον,ολοι,A-flat A-
flat C sharp minor A-flat A-flat,μια κολαση ασυνενοησιας και πνιγνων'',η αστραπη φωτιζει εκτυ-
φλωτικα το κελλι,δεν βλεπει τη σπουδαστρια,ακουει ομως το πιανο A-flat A-flat C sharp minor
A-flat A-flat ,πηχτο αδιαλυτο σκοταδι γυρω απο τα απροστατευτα κορμακια τους,της Aurore
του Maurice της Solange,τα γλυφει το νερο τα τρυπαει τα διαλυει,η ανυπαρξια,A-flat A-flat
C sharp minor A-flat A-flat  ''να ανοιγει η πορτα'' στη D flat major τα χερια της γιαπωνεζας
τουριστριας στο πιανο,''μπαινει η Aurore μου,η Αυγη μου,και με φωναξει,τ'ακουω καθαρα,
in A-flat,Fryk Fryk μου κι εγω για πρωτη φορα ακουω τη φωνη μου να τη φωναζει George μου,
Γεωργια μου,in continuous repeating A flat''

η μουσικη μελετη για τα 24 Prelude Op. 28 ,No. 15 in D-flat major της  γιαπωνεζας Aki Atsuko
απο το Tokyo σπουδαστριας μουσικης στο Paris Music Conservatory εκδοθηκε τον Απριλιο
του 2017 στο Παρισι,Γαλλια,απο τον εκδοτικο οικο Gallimard,à Mirande,με τον τιτλο:
Frédéric Chopin and George Sand in repeating A flat

Aki Atsuko,écrivain
Frédéric Chopin and George Sand in repeating A flat
Éditions Gallimard,Paris,France
April 2017
pages 217
.
.
.



Pablo Picasso-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης



Women's portraits-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης


Pablo Picasso's Les Demoiselles d'Avignon,1907

on Pablo Picasso's Les Demoiselles d'Avignon-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Αβινιόν Γαλλία,η κοπέλα έτρωγε ένα μήλο,τα δόντια της εσχιζαν την σάρκα του,άκουγε τον
ήχο,ξύπνησε,την είδε στο καθρέφτη'σ'αρεσει αυτή η μάσκα;'τον ρώτησε γυρίζοντας το
πρόσωπό της,'με τρoμαζoυν,πάντα απο παιδι με τρομαζαν'απαντησε,η κοπέλα έβγαλε τη
μάσκα,'ουτε αυτές στις απόκριες;'ξαναρωτησε 'ουτε,δεν ξέρεις ποιός είναι απο πίσω της,
με τι μοιαζει'απαντησε,'εδω μας τις επιβάλουν οι πελατες,κάθε πελάτης προτιμά να φορά-
με τη μάσκα που θέλει,εγώ έχω μία μεγάλη ποικιλία απ'αυτες',του είπε η γυναίκα και γύρισε
στον καθρέφτη,την είδε που μακιγιαριζονταν,'το 1348 στην Αβινιόν έπεσε πανουκλα'της
είπε,'λες "έπεσε"σαν να'ναι τιμωρια'του ειπε,'απ'την αρρώστια τα πρόσωπα παραμορφώθη-
καν,γέμισαν πληγές,ήταν απαίσια,φοβοσουν,τότε χρησιμοποιούσαν μασκες να τα κρυψουν,
κυρίως φορούσαν μάσκες οι κοπέλες του επαγγέλματος σου',η κοπέλα γέλασε,γυρισε το
πρόσωπό της μακιγιαρισμενο,'σ'αρεσει αυτή η μάσκα;'τον ρωτησε'την έκανα για σένα,πρώτη
φορα','ακομα κι όταν πέρασε η επιδημία τις φορουσαν'εκεινος συνεχισε' που ηταν αδύνατο
να καταλάβεις αν φορουσαν η' όχι μασκα',η κοπέλα του έδειξε μια'αυτη είναι αφρικανικη'την
έβαλε στο πρόσωπο της'αυτη μου την δώρισε ένας πελατης,μου'πε πως είναι τοτέμ,μ'αυτες
κάνουν μαγικα'εβγαλε τη μάσκα,'δες,τώρα το πρόσωπό μου δεν είναι λιγότερο αποτροπια-
στικο;'πηρε το μήλο στο χέρι της 'μικρη νόμιζα πως δεν έχουμε κάθε μέρα τα ίδιο προσωπο'
έφερε το μήλο στο στόμα της'τωρα πιστεύω πως κάθε στιγμή αλλάζει,γίνεται αλλο' τα δόντια
της εσχιζαν τη σάρκα του,ακουγε τον ήχο,'σαν τρωκτικό'σκεφτηκε
.
.
.
.
.

Φαίδρα-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Φαίδρα-[Θεατρο Μονοπρακτο]-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
               
αποκριες αύριο,έχω διαλέξει τη μάσκα, στη Κρήτη μικρή είχα δει τις ιερεες των φιδιών, πόσο
μ'εντυπωσίαζαν οι ισορροπιστες πάνω στους ταύρους, το γράμμα το έχω γραμμενο,[το ξαναδια-βαζει] μια λέξη μου φαίνεται άκυρη, δεν εκφράζει το παθος μου,[την σβήνει], στη θέση
της μια άλλη, αποτυχία,[σχίζει το γράμμα],μια ρυτίδα στην άκρη του στόματος μου, χθες δεν
υπήρχε, μια νύχτα φθάνει να γεράσω, τρομερό,δεν ντράπηκα, έδειξα το στήθος μου,εκείνος είδε
μια γερασμένη  γυναίκα, η μάνα μου σε μια τέτοια περίπτωση θα'στέλνε τα φίδια της,σε μενα το
φίδι μοιάζει με σχοινί,συστρεφεται σαν θηλεια,το ξέρω πως θα με πιστέψει,εύκολο το θέατρο
στις γυναίκες, κοιμόμουν,έκανε ζέστη, μεσημέρι, μπήκε κρυφά στο δωματιο, έσχισε τα ρούχα μου,
δεν ήθελα,να,αυτά τα σημάδια δείχνουν τη πάλη,[γδαρθηκε με τα νύχια της],[κοιτάζει το λαιμό
της]καποτε μου άρεσε, τώρα ευχάριστα θα τον εσφιγγα με τα χερια μου,αύριο αποκριες,έχω
διαλέξει τη μάσκα που θα φορέσω,ο Ιππολυτος ο Θησέας θα φορούν τη δική τους,νυχτώνει στη πραγματικότητα, αυτή είναι η λέξη, αυτή θα πω μπροστά στους θεατες'γυναικα', 'είμαι ακριβώς
μια γυναικα'
.
.
.


Sylvia Plath-poet-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

SYLVIA PLATH'S END-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

'εφαρμοζουν τα ηλεκτροδια στο αριστερο μερος του κεφαλιου μου,And here you
come, with a cup of tea Wreathed in steam,πολυ το διασκεδασα,το αυτοκινητο βγηκε
με ταχυτητα  εξω απ'το δρομο και βουτηξε μεσα στα νερα του ποταμου,βουλιαγμενο,
οι αστυνομικοι σοβαροι,ο Ted αμιλητος,ως The Colossus,''εισασταν πολυ τυχεροι κυρια
 μου,που δεν πνιγηκατε''μου ειπε ο επικεφαλης αστυνομικος ''πως εγινε;',εγω τοτε
γελασα,γελασα πολυ δυνατα,'απλα,ηταν suicide'μια αυτοκτονια επανελαβα,Suicidal, at
one with the drive Into the red,το ηλεκτρικο ρευμα διαπερασε το μυαλο μου,σαν τρυπανι
το τρυπησε,θυμαμαι καλα αυτο που ειχα διαβασει σε μια εγκυκλοπαιδεια,Καταθλιπτικη
διαταραχη,αυτη συχνα συνοδευεται απο χαμηλη αυτο-εκτιμηση,ελλειψη ενδιαφεροντος
για τις απλες καθημερινες ασχολιες,με πτωση ενεργετικοτητας,αισθημα πονου χωρις φανερη
 αιτια,οι πασχοντες βλεπουν η' ακουν πραγματα που οι αλλοι δεν βλεπουν ουτε ακουν,
το 2 με 7% των αρρωστων φτανει στην αυτοκτονια,εκεινον ο χειμωνας του '63 ηταν πολυ
κρυος,οι σωληνες του νερου εσπαγαν,στο σπιτι, at 23 Fitzroy Road,κοντα στην Chalcot
Square,δεν ειχαμε τηλεφωνο,τα παιδια, η Frieda,2 ετων,και ο Nicholas,9 μηνων,κρυωναν
κι ηταν αρρωστα,τη σομπα γκαζιου την ειχα συνεχεια αναμενη,η γκοβερναντα των παιδιων
θα ερχονταν σε λιγο,στις 9 η ωρα το πρωι,The blood jet is poetry,There is no stopping it.You
hand me two children, two roses.αυτο το εγραψα πριν 10 μερες,την 1 Φεβρουαριου 1963,
το ξερω δεν ειμαι τοσο ομορφη οσο ομορφος ειναι ο Ted μου,ουτε τοξο εξυπνη και ταλαν-
τουχα,αυτος υπερτερει σε ολα,ο Ted ειναι θαυμασιος,το ειδα στα ματια της Asia,Ιουλιος
του '62,οχι ,δεν φταιει ο Ted,μην κατηγορισει κανεις τον Ted,'η Assia Wevill συντροφος του
Lauret Poet Ted Hughes αυτοκτονησε αφου πρωτα σκοτωσε την 4 χρονη κορη της'εγραψαν
οι εφημεριδες το 1969,το Σεπτεμβριο του '62 χωρισαμε με τον Ted,μετα απο 6 χρονια και 7
μηνες ακριβως απο την  πρωτη συναντηση μας 25 Φεβρουαριου το '56 σ'ενα παρτυ στο
Cambridge,πιστευαμε και οι δυο πως η σχεση μας θα  διαρκουσε για παντα,ειπα στον
δημοσιογραφο του BBC το 1961,ειχα καταρρευσει,τις νυχτες δεν μπορουσα να κοιμηθω,
χθες 11 Φεβρουαριου τη νυχτα,εξαντλημενη απο την αυπνια αποκοιμηθηκα με το κεφαλι μου
ακουμπησμενο πανω στη σομπα,ξυπνησα πνιγμενη απο τις αναθυμιασεις του αεριου,εβηχα
συνεχεια.κοιταξα το ρολοι του τοιχου,4:30 ξημερωματα,παραξενο δεν ενοιωσα αγωνια,ουτε
τρομο,αλλα αντιθετα μια απεραντη ακακουφιση,οπως τωρα με το ηλεκτροσοκ,οπως τοτε,
τελος Αυγουστου το '53,που ειχα καταπιει ολα τα υπνοτικα χαπια της μαμας,κι επισης οπως
τοτε παλιοτερα το '50  που γυριζα στο Horse Tavern και στο  Chelsea Hotel δυο μερες,με την
ελπιδα να συναντησω τον Dylan Thomas,απετυχα,και ξυραφιασα τα ποδια μου,τα ποδια μου,
τα ποδια του μικρου μου Nicholas αιωρουνταν καθως ηταν κρεμασμενος τον Μαρτιο του 2009
στο σπιτι του,οχι,δεν φταιει ο Ted,δεν λεω,καποιες φορες ηταν βιαιος,με χτυπησε εγκυο κι
εχασα το παιδι,εφταιγα κι εγω με την αρρωστημενη ζηλεια μου,ξερω πως γαμψα νυχια
κουκουβαγιας ξεσκιζουν την καρδια μου,εχω κλεισει καλα τις πορτες,τα παιδια ειναι ασφα-
λισμενα,δεν ειμαι η Μηδεια,στις χαραμαδες εχωσα υγρες πετσετες και πανια να μην περασει
το γκαζ στο δωματιο τους,ακουω το σφυριγμα του αεριου,απεναντι μου βλεπω τον Ted
ν'ανοιγει ενα βιβλιο και να διαβαζει με ησυχη απαλη φωνη,σαν να απαγγελει ποιημα:
Even amidst fierce flames the golden lotus can be planted.
[ακομα κι αναμεσα σ'αιχμηρες φλογες ο χρυσος λωτος μπορει να φυτευτει],
ο Ted εκλεισε το βιβλιο,ακουμπησα το κεφαλι πανω στη σομπα,ησυχη,γαληνια,τον ακουσα
να λεει,'αυτο ειναι απο το  Bhagavad Gita ενα ινδικο κειμενο,η' απο την βουδιστικη νουβελα
του 16ου αιωνα Journey to the West του Wu Cheng'en,τις τελευταιες λεξεις τις ακουσα σαν
πετρες που κυλανε,το στομα μου ανοιχτο ρουφουσε λαιμαργα το αεριο,Eye, the cauldron of
morning.,το εκρηκτικο σοκ του ηλεκτρικου ρευματος,And I Am the arrow,4:30 ξημερωματα
11 Φεβρουαριου 1963 η ποιητρια Sylvia Plath 30 ετων sorrow Took its place among the
elements.'
.
.
.


Σεμέλη-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

ἣ δὲ Διώνυσον Σεμέλη τέκε χάρμα βροτοῖσιν
[Ομηρου Ιλιαδα ραψωδια Ξ' στιχος 325]

χτενιζε τα μαλλια της στον καθρεφτη,τοτε την ειδε πισω της,τρομαξε,'πως μπηκες;
δεν σε ακουσα' της ειπε ,η αλλη γυναικα δεν μιλησε,την πλησιαζε,σταθηκε πισω
της,ακουγε την αναπνοη της βαρια,απλωσε τα χερια της κι εβαλε τα δαχτυλα της
πανω στα ματια της,'τι κανεις;'της φωναξε,εκεινη τα πιεζε δυνατα,'τα ματια μου'
ουρλιαξε,η αλλη γυναικα τα πιεζε ολο και πιο δυνατα,τα τρυπουσε με τα νυχια
της,'δεν βλεπω,ειναι τρομερο',εκεινη ανελεητη συνεχιζε,
ξυπνησε τρομαγμενη απο τις φωνες της,'ονειρο ηταν,παλι το ιδιο ονειρο',ο ηλιος απ'το
παραθυρο την τυφλωνε,φοβηθηκε,'το παιδι',εβαλε το χερι της πανω στη κοιλια της,'το
μικρο μου παιδι'
.
.
στη θυμελη του αρχαιου θεατρου η κορυφαια του χορου και γυρω οι βακχες γυναικες
του Διονυσου

[μεταφραση χ.ν.κουβελης]

Χορος
[Ησιοδος,Θεογονια,στιχοι 940-942]

Καδμείη δ᾽ ἄρα οἱ Σεμέλη τέκε φαίδιμον υἱὸν    940
μιχθεῖσ᾽ ἐν φιλότητι, Διώνυσον πολυγηθέα,
ἀθάνατον θνητή· νῦν δ᾽ ἀμφότεροι θεοί εἰσιν

[επειτα του Καδμου η Σεμελη γεννησε λαμπρο  γιο 940
σμιχθεισα μ'ερωτα,τον Διονυσο τον πολυχαριτωμενο,
αθανατο θνητη,τωρα κι οι δυο θεοι ειναι]

[Σεμελη[Θεμελη,Θυμελη,βωμος θυσιαστηριου στο αρχαιο θεατρο]
[Σεμελη,το ονομα της ως θνητης και Θυωνη,το ονομα της ως αθανατης]

Κορυφαια Χορου
[Ορφικος Υμνος Σεμελης]

Κικλήσκω κούρην Καδμηίδα παμβασίλειαν, εὐειδῆ Σεμέλην,
ἐρατοπλόκαμον, βαθύκολπον, μητέρα θυρσοφόροιο Διωνύσου
πολυγηθοῦς, ἣ μεγάλας ὠδῖνας  ἐλάσσατο πυρφόρωι αὐγῇ

[επικαλουμαι την κορη του Καδμου των παντων βασιλισα,την ομορφη Σεμελη,
με τις εξαισιες πλεξουδες,αυτη με τα πλουσια στηθη,την μητερα του Διονυσου
του πολυχαριτωμενου που τον θυρσον κρατα,αυτη που περασε μεγαλες ωδινες
στην πορφυρη οταν γεννησε αυγη]

Χορος
[Ευριπιδη Βακχαι,στιχοι 274-280, 286-297]

δύο γάρ, ὦ νεανία,
τὰ πρῶτ᾽ ἐν ἀνθρώποισι· Δημήτηρ θεά—  275
Γῆ δ᾽ ἐστίν, ὄνομα δ᾽ ὁπότερον βούληι κάλει·
αὕτη μὲν ἐν ξηροῖσιν ἐκτρέφει βροτούς·
ὃς δ᾽ ἦλθ᾽ ἔπειτ᾽, ἀντίπαλον ὁ Σεμέλης γόνος
βότρυος ὑγρὸν πῶμ᾽ ηὗρε κἀσηνέγκατο
θνητοῖς,                                                           280

καὶ καταγελᾷς νιν, ὡς ἐνεῤῥάφη Διὸς
μηρῷ; διδάξω σ᾽ ὡς καλῶς ἔχει τόδε.
ἐπεί νιν ἥρπασ᾽ ἐκ πυρὸς κεραυνίου
Ζεύς, ἐς δ᾽ Ὄλυμπον βρέφος ἀνήγαγεν θεόν,
Ἥρα νιν ἤθελ᾽ ἐκβαλεῖν ἀπ᾽ οὐρανοῦ·       290
Ζεὺς δ᾽ ἀντεμηχανήσαθ᾽ οἷα δὴ θεός.
ῥήξας μέρος τι τοῦ χθόν᾽ ἐγκυκλουμένου
αἰθέρος, ἔθηκε τόνδ᾽ ὅμηρον ἐκδιδούς,
Διόνυσον Ἥρας νεικέων· χρόνῳ δέ νιν
βροτοὶ ῥαφῆναί φασιν ἐν μηρῷ Διός,       295
ὄνομα μεταστήσαντες, ὅτι θεᾷ θεὸς
Ἥρᾳ ποθ᾽ ὡμήρευσε, συνθέντες λόγον.

[γιατι δυο,νεαρε,
τα πρωτα στους ανθρωπους,η Δημητρα η θεα, 275
η Γη ειναι,μ'ονομα οποιο απ'τα δυο θελεις καλεσε,
αυτη με τα ξηρα τρεφει τους θνητους,
αυτος δε ηρθ'επειτα,το ισοδυναμο της Σεμελης ο γονος
του σταφυλιου το υγρο πιομα ηυρε κι επροσφερε
στους θνητους                                                           280

και περιγελας αυτον,πως μεσα ραφτηκε στου Δια
το μηρο,θα σου εξηγησω πως ορθως εγιν'αυτο,
οταν αυτον αρπαξ'απ'τη φωτια του κεραυνου
ο Ζευς,στον Ολυμπο το βρεφος ανεβασε θεο,
η Ηρα αυτον ηθελε να πεταξει, απ'τον ουρανο, 290
ο Ζευς αντιδρωντας μηχανευτηκε οπως θεος,
αποσπωντας καποιο μερος τ'αιθερα που κυκλωνει
τη γη,τ'ομοιωμα αυτο ομηρο εδωσε,
προστατευοντας τον Διονυσον απ'της Ηρας την εχθρα,με τον χρονο
αυτος οι θνητοι πως ραφτηκε λενε στον μηρο του Δια,295
τ'ονομα μεταβαλοντες,οτι στη θεα Ηρα ο θεος
καποτ'ομηρος κρατηθηκε,συνταιριαξαν τον μυθο
.

Κορυφαια Χορου
[Ορφικος Υμνος Διονυσου]

Κικλήσκω Διόνυσον ἐρίβρομον, εὐαστῆρα, πρωτόγονον, διφυῆ, τρίγονον,
Βακχεῖον ἄνακτα, ἄγριον, ἄρρητον, κρύφιον, δικέρωτα, δίμορφον, κισσόβρυον,
ταυρωπόν, Ἀρήιον, εὔιον, ἁγνόν, ὠμάδιον, τριετῆ, βοτρυοτρόφον, ἐρνεσίπεπλον.

[Επικαλουμαι τον Διονυσον τον βροντωδην,τον κραυγαζωντα ευοι,τον πρωτογενην,
τον δυο φυσεις εχοντα,τον τρις γεννηθεντα,τον Βακχον βασιλεα,τον εις τους
αγρους διαμενοντα,τον δια λογου ανεκφραστον,τον αποκρυφον,τον με δυο
κερατα,τον δυο μορφας εχοντα,τον με κισσον περισκεπαστον,τον εχοντα
οψιν ταυρου,τον αριον πολεμικον,τον Ευιον Βακχον,τον αγνον,τον ωμοφαγον,
τον τριετην εορταζοντα,τον τρεφοντα σταφυλους,τον βλαστους πεπλοφεροντα]
.
.
.

Arshile Gorky-painter-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης


Arshile Gorky  on Damnatio Memoriae- the artist and his mother
- c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

 

Arshile Gorky-the-artist with his mother-1936


Arshile Gorky-the-artist with his mother-1936

Arshile Gorky [Vostanik Manoug Adoian] 21 July 1948
[INTERACTIONS on Arshile Gorky painter]-c.n.couvelis
-Arshile Gorky on Non Damnatio Memoriae-

θυμαμαι τη μανα,τα χερια της,'εχεις φαει;'τη ρωτησα,γυρισε το κεφαλι της αλλου,
κοιταξα προς τα'κει,ειδα εναν ανθρωπο να πεφτει,δεν ξανασηκωθηκε,'μανα,τι επαθε
αυτος ο ανθρωπος;'παλι δεν ακουσα τη φωνη της,τρομαξα,την ειδα χλωμη,'γιατι τα
χερια σου λιωνουν,μανα,γιατι δεν τρως;',πριν φυγει απ'το σπιτι η Agnes της ειχα πει
να βαζουμε ενα πιατο φαγητο καθε μερα για τη μανα πανω στο τραπεζι,'εχεις εμμο-
νες'αντεδρασε,ηξερα ειχε εραστη,τον ζωγραφο Matta,'μανα,καταλαβα'της ειπα'μας
διωχνουν,που θα βρουμε αλλη πατριδα;που θα ησυχασουμε;','ησυχασε'ακουσα τη φωνη
της,'δωσ'μου το σχοινι',εγω το κρατουσα γερα,δεν τ'αφηνα,'τι πας να κανεις;'ενιωσα τη
λυπη στη φωνη της,θυμαμαι την Αρμενια,δεν ξεχασα ποτε,τα νερα της λιμνης Βαν,
τις τρεις αδελφες μου,επειτα,πως αληθεια φτασαμε στο Ερεβαν στη Ρωσια;και το καραβι
που μας εφερε,εκτος τη μανα,εδω στην Αμερικη,τη ρωταω'μανα,τη φωτογραφια,που'μαστε
οι δυο μας,εγω κι εσυ,που την στειλαμε στην Αμερικη την πηρε ο πατερας;',σιωπη,'γιατι δεν
απαντησε;μας παρατησε',ακουσα την αναπνοη της βαρια,'σαν την Agnes','μη λες τετοια',
την ακουσα,ισα που ακουγονταν η φωνη της,αδυνατη με δυσκολια,'ειστε ολοι πολυ
αγαπημενοι',της ειπα για τη γυναικα  στη Νεα Υορκη που μου ειπε οταν θελησα να σπουδα-
σω ζωγραφικη,'οι Ρωσοι,μαλιστα, ζωγραφοι,καλλιτεχνες,εσεις οι Αρμενιοι ειστε μονο μετα-
ναστες,τιποτα αλλο,',ηθελα να εκφρασω τις ιδεες της εποχης μου,κι αυτη η γλωσσα της ζωγρα-
φικης μου ταιριαζε,μερικες φορες ζωγραφιζω δεκαπεντε η' κι οι εικοσι εικονες ταυτοχρο-
να,αυτο το κανω γιατι θελω ν'αλλαζω τη κατασταση του μυαλου μου,να'μαι στην αρχη,ποτε
να μην τελειωσει η action της ζωγραφικης,ο φιλος μου ο Willem [de Kooning],οταν το μαθει ,
θα στεναχωρεθει,το δεξι μου χερι με ποναει,το αισθανομαι παραλυτο,'απο τοτε που κρατησε
το αψυχο βαρος της μανας παρελυσε' του ειπα,εχανε βαρος,'μανα αδυνατισες,γιατι δεν τρως;',
δεν μου απαντησε,'στη πατριδα ειχαμε να φαμε'ειπα,η Agnes ηταν εικοσι χρονων οταν παν-
τρευτηκαμε,εγω τριαντα εφτα,τωρα ειμαι σαραντα τεσσερα,απο το 1915 στην Αρμενια περα-
σαν ακριβως 33 χρονια,η' δεν περασαν ποτε,η αιωνιοτητα,βασανιστικη,απο την απογαλακτιση
της μανας,'η μανα μου πεθανε απο ασιτια',απαντησα στην Agnes,'αυτο ειναι πραγματικοτητα,
δεν ξεφευγεις ευκολα απ'αυτη',αν ο πινακας που ζωγραφισα μου ταιριαζει,μ'αρεσει,αν δεν
μ'ευχαριστει δεν μ'ενδιαφερει καθολου πως θα τον εκτιμησουν  η' αν θα τον αγορασουν,
'μανα,ειμαι μονος μεσα στο σπιτι,μην ανησυχεις,το σχοινι ειναι γερο θ'αντεξει,ενα ελαχιστο
μας χωριζει',στην Αφαιρετικη ζωγραφικη καποιος βλεπει με το μυαλο οτι δεν μπορει με φυσι-
κο τροπο να δει με τα ματια,συλλαμβανεις πραγματα περα απ'το αισθητο,συρεις το απειρο
απο το πεπερασμενο,ειναι μια εκτιναξη σε αγνωστες περιοχες,'δεν το ξερεις μανα,αλλαξα
ονομα εγινα Arshile [Αχιλλεας] Gorky,γεωργιανης ευγενικης καταγωγης και συγγενης του
ρωσου συγγραφεα Maxim Gorky και σημερα,21 Ιουλιου του 1948 ξαναγινομαι αυτος που
ηξερες,ο μικρος σου Ոստանիկ Մանուկ Ատոյեան [Vostanik Manoug Adoian]'
.
.
.


Heinrich von Kleist and Henriette Vogel Αχιλλεας και Πενθεσιλεια,αμφορεας,535-530 π.Χ,
εργο του Εξηκια,Βρετανικο Μουσειο-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Η ΥΠΟΘΕΣΗ ΤΗΣ  ΠΕΝΘΕΣΙΛΕΙΑΣ HENRIETTE VOGEL ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΧΙΛΛΕΑ HEINRICH
VON KLEIST ΣΤΗ  ΤΡΟΙΑ WANNSEE  12ος αιωνας π.Χ  21 Νοεμβριου 1811
 -c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

την ακουσε,κοιμονταν διπλα του,'So! So! So! So! Und wieder!',δεν ενοιωθε τρομο,η μερα
ζεστανε,ανασηκωσε και κοιταξε το προσωπο της,πρωτη φορα το εβλεπε,θυμαται τον
περιπατο τους στη λιμνη,'οι αγριοπαπιες'του ειπε,ακουσε το φτερουγισμα τους,του εδωσε
το γραμμα,του ειπε να το διαβασει οταν θα ειναι μοναχος στο δωματιο,υπογραφε
'Πενθεσιλεια Ενριεττα Φογκελ'.'η ψυχη μου σου ανηκει'ξυπνησε,'Meine Seele gehört dir
zu,επαναλαβε το'της ειπε,'nein, ich will nicht' αρνηθηκε,την αρπαξε απ'το λαιμο,την πο-
νουσε,εκεινη τον εσπρωξε,'Bist du verrückt? Es tut weh' αντεδρασε,'τρελος,ναι,ειμαι
τρελος'της φωναξε,τραβηξε με δυναμη το ασπρο σεντονι απο πανω της,'κρυωνω'του
φωναξε,επειτα ηρεμησε,'ολοενα και πιο πολυ κρυωνω,τα ματια μου θολωνουν,ομως δεν
φοβαμαι',επιασε το προσωπο της στα χερια του,'πες μου τι βλεπεις;'η φωνη της πολυ
απαλη,της περιεγραψε τα ματια,το τοξο των φρυδιων,'τα χειλια σου ροδα',μυρισε τα μαλ-
λια της,ακουμπησε το προσωπο της στο στηθος του,η αναπνοη της καυτη τον πιεζε,ενιωσε
τα δοντια της,γελασε 'εχεις κοφτερα δοντια','πονας;'τον ρωτησε,'οχι,συνεχισε'της απαντη-
σε,'So! So! So! So! Und wieder!',την ακουσε,'So! So! So! So! Und wieder!',ενα αγριο ζωο
που ξεσχιζε το θηραμα του  χωρις ελεος,ὡς ἴδε Πενθεσίλειαν ἀνὰ στρατὸν ἀΐσσουσαν
355λαίλαπι κυανέῃ ἐναλίγκιον, ἥ τ᾽ ἐνὶ πόντῳ μαίνεθ᾽, ὅτ᾽ αἰγοκερῆι συνέρχεται ἠελίου ἴς,
τις σαρκες του,'η καρδια σου,πως  φουσκωνει απ'το κοκκινο αιμα!',ο ηλιος χυμησε απ'το
παραθυρο με κοφτερο σαν μαχαιρι φως ,τον πληγωνε,στο προσωπο στη κοιλια στα ποδια,
'Ενριεττα'της ειπε,'εδω σ'αυτη τη θεση της λιμνης,δεκα μετρα αποσταση ο ενας απ'τον αλ-
λον,πρωτα εσυ,μετα εγω','Χαινριχ,μου το υποσχεσε οτι δεν θα δειλιασεις;'ειπε η γυναικα
σηκωνοντας το κεφαλι,δεν εκλεισε τα ματια,'βλεπεις οτι δεν δειλιαζω,αντεχω να δω',
'σ'αγαπω'ουρλιαξε εκεινη και συνεχισε παθιασμενα στα χειλια του,'σε λιγο θα'σαι τα παν-
τα για μενα'ακουσε τη φωνη της 'μεσα μου,ολοκληρος στο στομαχι μου δικος μου',εβλεπε
θολα,το σωμα του κυλουσε σαν ορμητικο ποταμι μεσα της,σε λιγο θα εχανε της αισθησεις
του,ενιωθε ευτυχια,μια απεραντη απολυτη ευχαριστηση,ακουσε τον οξυ κροτο του πυρο-
βολισμου,τρανταχτηκε,'So! So! So! So! Und wieder!',την ακουσε να φωναζει,γελουσε,'So!
So! So! So!Und wieder!',τωρα ακουγε καθαρα το ψιθυρο της φωνης της 'Mein Heinrich,
mein Süßtönender, mein Hyazinthenbeet, mein Wonnemeer, mein Morgen- und Abendrot,
meine Äolsharfe, mein Tau, mein Friedensbogen, mein Schoßkindchen, mein liebstes Herz,
meine Freude im Leid,meine Wiedergeburt, meine Freiheit, meine Fessel,η μαγευτικη φωνη
της, meine Luft, meine Wärme, mein Gedanke, mein teurer Sünder, mein Gewünschtes hier
und jenseit,...,ὡς ἴδε Πενθεσίλειαν ἀνὰ στρατὸν ἀΐσσουσαν λαίλαπι κυανέῃ ἐναλίγκιον,
ἥ τ᾽ ἐνὶ πόντῳ μαίνεθ᾽, ὅτ᾽ αἰγοκερῆι συνέρχεται ἠελίου ἴς,η φωνη της,mein tausend
Wunderwerke, mein Lehrer und mein Schüler, wie über alles Gedachte und zu Erdenkende
lieb ich dich.Meine Seele sollst du haben.στη Τροια Wannsee η ψυχη μου,της Henriette
Πενθεσιλειας,σου ανηκει Αχιλλεα Heinrich κι ως το τελος της γης θα σ΄'αγαπω,'So! So! So!
So!Und wieder!'
.
.
Σημειωσεις και μεταφρασεις traductions -c.n.couvelis χ.ν.κουβελης

Πενθεσιλεια και Αχιλλεας
[Μυθολογια]
η Πενθεσιλεια ηταν βασιλισα των Αμαζονων και μετα το θανατο του Εκτορα οι Τρωες
την καλεσαν σε βοηθεια κατα των Ελληνων,οι Αμαζονες και η Πενθεσιλεια ηταν ορμη-
τικοτατες πολεμιστριες πανω στ'αλογα αξιες αντιανειρες τοξοτριες κι ακοντιστριες,οι
Ελληνες ειχαν μεγαλες απωλειες στις μαχες,τοτε ηρθε ο Αχιλλεας αντιμετωπος με την
Πενθεσικλεια,εκεινη τον ακοντισε δυνατα αλλα το κονταρι δεν τρυπησε τη θεικη ασπι-
δα του κι εσπασε,τοτ'εκεινος με το σπαθι του βυθιζοντας το στη καρδια της την σκοτωσε,
και τραβωντας τη μασκα απο το προσωπο της αντικρυζοντας την απαραμμιλη ομορφια
της  θαμπωθηκε και την ερωτευτηκε δυνατα ακριβως εκεινη τη στιγμη,το ιδιο βαθεια
κι η Πενθεσιλεια  ερωτευτηκε τον Αχιλλεα ακριβως εκεινη τη στιγμη που ξεφυχισε

Heinrich von Kleist και Henritte Vogel
ο θεατρικος συγγραφεας και ποιητης Heinrich von Kleist[1777-1811]και η φιλη του Henritte
Vogel[1780-1811]αποφασισαν να αυτοκτονησουν μαζι,στις 21 Νοεμβριου το 1811 στη λιμ-
νη  Wannsee στα περιχωρα Βερολινου αυτος αφου την πυροβολει μετα αυτοπυροβολειται

Penthesilea,θεατρικο εργο του Heinrich von Kleist
στο θεατρικο εργο αυτο ο Αχιλλεας γινεται με τη θεληση του στην κυριολεξια ερωτικο
κτημα της Πενθεσιλειας η οποια καταλαμβανεται απο ερωτικη μανια και κατασπαραζοντας
το σωμα του,το ερωτικο  αντικειμενο του ποθου της,το τρωει κι υστερα αυτοκτονει

So! So! So! So!Und wieder!'
ετσι!ετσι!ετσι!και ξανα!
[απο το θεατρικο εργο 'Πενθεσιλεια ,Penthesilea του Heinrich von Kleist]

Meine Seele gehört dir zu
η ψυχη μου σου ανηκει
[απο το γραμμα της Henriette  Vogel στον Heinrich von Kleist]

nein, ich will nicht
οχι,δεν θελω

Bist du verrückt? Es tut weh
εισαι τρελλος;με πονας!

[οι μαχες των Αμαζονων και της βασιλισας τους Πενθεσιλειας ,στο πλευρο των Τρωων,με
του Ελληνες περιγραφονται στον Α' Λογο του επικου ποιηματος  'Οι Μεθ'Ομηρου Λογοι'
του Κοιντου του Σμυρναιου,περιπου 3ος αιωνας μ.Χ]
ὡς ἴδε Πενθεσίλειαν ἀνὰ στρατὸν ἀΐσσουσαν
355λαίλαπι κυανέῃ ἐναλίγκιον, ἥ τ᾽ ἐνὶ πόντῳ
μαίνεθ᾽, ὅτ᾽ αἰγοκερῆι συνέρχεται ἠελίου ἴς
[Α' Λογος,στιχοι 354-6,απο το επικο ποιημα 'Οι Μεθ'Ομηρου Λογοι',Κοιντου του
Σμυρναιου,περιπου 3ος αιωνας μ.Χ]
σαν ειδε την Πενθεσιλεια στο στρατο ν'ορμαει
355 μαυρη με λαιλαπα παρομοια,που στο ποντο
μαινεται,οταν με τον αιγοκερο συνερχεται ο ηλιος

 [απο το γραμμα της Henriette  Vogel στον Heinrich von Kleist]
Mein Heinrich, mein Süßtönender, mein Hyazinthenbeet, mein Wonnemeer, mein
Morgen- und Abendrot, meine Äolsharfe, mein Tau, mein Friedensbogen, mein
Schoßkindchen, mein liebstes Herz, meine Freude im Leid, meine Wiedergeburt,
 meine Freiheit, meine Fessel,...meine Luft, meine Wärme, mein Gedanke, mein
teurer Sünder, mein Gewünschtes hier und jenseit,...,mein tausend
Wunderwerke, mein Lehrer und mein Schüler, wie über alles Gedachte
und zu Erdenkende lieb ich dich.Meine Seele sollst du haben
Henriette

Χαινριχ μου,γλυκεια μου αρμονια,υακινθων ανθωνα μου,της ευτυχιας  θαλασσα μου,
πρωινο και βραδυνο μου πορφυρο,αρπα μου αιολικη,δροσια μου,τοξο μου ουρανιο,
παιδικη αγκαλια μου,καρδια μου πολυαγαπημενη,χαρα στη στεναχωρια μου,αναγεννηση
μου,ελευθερια μου,δεσμα μου,...,αερα μου,ξεστασια μου,σκεψη μου,ακριβη μου
αμαρτια,οι επιθυμιες μου κι εδω και στο υπερπεραν,...,χιλιαδες μου θαυματα,δασκαλε
μου και μαθητη μου,πανω απο ολα σκεψη κι ως το τελος της γη εγω θα σ'αγαπω.
Η ψυχη μου σου ανηκει
Ενριεττα
.
.
.


Niccolo Mackiavelli  il principe

Εγω ο Niccolo Mackiavelli γραφω το il principe ως μεσο-χ.ν.κουβελης

ημουν κλεισμενος σ'εναν λαβυρινθο-φυλακη για μια απατη,δεν θυμαμαι αν ηταν εις βαρος
ατομου η' του κρατους,ολες οι αιθουσες του λαβυρινθου ηταν κυβικες και μισοσκοτεινες,
εικαζω οτι ηταν λαβυρινθος απο το πληθος των ομοιων τμηματων,σε μια απο αυτες βρηκα
ξαπλωμενο σ'ενα κρεβατι εναν ανθρωπο απροσδιοριστης ηλικιας,του συστηθηκα  σαν
Τζιρολαμο Σαβοναρολα,ο αντρας γελασε,'η απατη η αιτια της καταδικης σου'ειπε,ξυπνησα,
δεν ειχε ακομα ξημερωσει,σηκωθηκα,στο παραθυρο διεκρινα στο ημιφως τη φιγουρα του
φρουρου,με πονουσε αφορητα το στομαχι,σιγουρα στις τροφες ριχνουν καποιο δηλητηριο,
αυτοι οι Μεδικοι με φοβουνται,καλυτερα να με φοβουνται παρα να μ' αγαπουν,εκεινος ο
Λορεντζος τους ειναι νεαρος απειρος αφελης ματαιοδοξος,και μελλοντικος Ηγεμων της
Φλωρεντιας, αυτος ειναι ο Δουρειος Ιππος μου για να επανελθω στην πολιτικη και διπλωμα-
τικη δραση,τον ισχυρο,και μαλιστα τον φιλοδοξο,πρεπει να του φαινεσαι,κι οχι οπωσδηποτε
να εισαι,ωφελιμος και τοτε,λογικα,θα σ'εχει αναγκη στην εκπληρωση των σχεδιων του,βεβαια,
οι Μεδικοι ειναι καχυποπτοι,το 1494 τους εδιωξαν απο τη Φλωρεντια,κι επανηλθαν ,πριν ενα χρονο,το 1512,με την υποστηρηξη του Φερδινανδου της Ισπανιας,αλλα τιποτα δεν ειναι αμετα-βλητο,μια ανεπαισθητη αλλαγη κι ολα ανατρεπονται ξαφνικα,αν θελωι να φυγω απ'την απομο-
νωση του πατρικου μου κτηματος στο Σαντ'Αντρεα και να ξαναδω τις αυλες της Ευρωπης,τον
Λουδοβικο ΙΒ' της Γαλλιας,τον παπα Ιουλιο Β',τον Μαξιμιλιανο Α' της Αγιας Ρωμαικης Αυτο-
κρατοριας και τους αλλους ισχυρους και,φυσικα, την Λουκρητια,πρεπει να συνεχισω της επι-
στολες μου στον il principe Lorenzo di Medici,εχει φωτισει η μερα,ακουω τα πουλια στα δεν-
τρα του κηπου,ελευθερα,ο φρουρος εβηξε μια φορα κι αμεσως συνεχομενα δυο φορες,ηξερε,
πως ετσι μου τονιζει την ακοιμητη παρουσια του,'ειμαι εδω ετοιμος και μην διανοηθεις ν'απο-
δρασεις',γι'αυτο  αποφασισα η αποδραση μου να ειναι διανοητικη,παντα για καθε δραση
υπαρχει η αντιδραση,και πρεπει να ειναι αποτελεσματικη,ειμαι 44 χρονων αδυνατον να εξου-
δετερωσω με τη σωματικη δυναμη εναν νεαρο φρουρο 21 χρονων,ομως η δυναμη του νου
ειναι ισχυροτερη απο τη δυναμη του σωματος,διαλεξα,επιτηδες,την αποσπασματικη,επιστο-
λογραφικη,συγγραφη του il principe,για να φουντωσω την αναγκη της στον μελλοντικο
Ηγεμωνα της Φλωρεντιας,απο τις ακριβεις και σχολαστικες παρατηρησεις μου στους διαφο-
ρους ισχυρους,που περιβαλλουν το  μικρο κρατος της Φλωρεντιας,τους οποιους συχνα επισκε-
πτομουν στις διπλωματικς αποστολες,απο το 1498 εως το 1512 που καταληθηκε η Δημοκρατια
των σινιορων κι επανηρθαν οι Μεδικοι καταργωντας με κι αφου με βασανισαν με φυλακισαν,
γνωριζω με επιστημονικο τροπο,πως το κακο το πραττεις αμεσως,να αιφνιδιασεις και να δει-
ξεις,ταυτοχρονα,ακαριαια,την ακαμπτη δυναμη και θεληση σου και να μην δωσεις στον αντι-
λο κανενα περιθωριο ν'αντιδρασει,και το καλο να το προσφερεις με δοσεις,ωστε να φανεις
αγαθοεργος του και να προκαλεσεις την αναγκη του,ωστε να ωφεληθεις πιο σταθερα και με
ελαχιστοποιημενο τον κινδυνο για σενα,καθησα στη καρεκλα μπροστα στο τραπεζι που γρα-
φω,η ωρα,ακριβως 7 το πρωι,εσυρα λιγο τη καρεκλα για ν'ακουσει το θορυβο ο φρουρος,
αυτους τους ευχαριστει η ταξη,η απαρεγκλιτη συνηθεια,αυτο σημαινει πως ολα ειναι υπο την
εποπτεια τους,κι αυτο τους υπνωτιζει και δεν βλεπουν την υπογεια δραση εναντιον τους,
παιρνω την πενα κι αρχιζω να γραφω:
Εγω ο  Niccolò di Bernardo dei Machiavelli πολιτης Φλωρεντιας προς τον Εκλαμπροτατον
Λορεντζο των Μεδικων δουκα του Ουρμπινο τον il principe γραφω τη VIII Επιστολη:
De his qui per scelsera ad principatum pervenere
[Di quelli che per scelleratezze sono venuti al principato]

Ma perche di privato si diventa principe ancora in dua modi,il che non si puo al
tutto o alla fortuna o alla virtu attribuire,nom mi pare da lasciarli indrieto,ancora
che dell'uno si possa piu diffusamente ragionare dove si trattassi delle repubbliche
...
στις 10 ακριβως μου εφεραν ενα ποτηρι γαλα και φρυγανιες με βουτυρο,εφαγα,'οι ανθρωποι'
σκεφθηκα' οταν εχουν ωφελη απ'αυτους που πιστευουν οτι θα τους ζημιωσουν τοτε δεσμευ-
ονται πιο πολυ με τους ευεργετες τους' και συνεχισα το γραψιμο:
E perche li uomini,quando hanno bene da chi credevano avere male,si obbligano
piu al beneficatore loro
...
στις 12 ακριβως σερβερισθηκα το μεσημεριανο γευμα,κοτοπουλο ψητο με πατατες και
κοκκινο κρασι
και στις 3 διεκοψα το γραψιμο για τον 2ωρο απογευματινο υπνο
καθε μερα εκτελω ακριβως στην ωρα του αυτο το προγραμμα,ωστε να αδρανοποιηθει ο
φρουρος και οι αναφορες στους ανωτερους για την συμπεριφορα μου να ειναι ευνοικες
για μενα
'ο σκοπος αγιαζει τα μεσα' ακουσα,ξαφνιαστηκα,μεσα στο μισοσκοταδο ξεχωριζω τη φιγουρα
του ξαπλωμενου αντρα,πλησιαζω,αναγνωρισα τον Καισαρα Βοργια,'Εσεις;'λεω,'Εγω,ο Cesare
Borgia δουκας της Ρωμανιας'απαντησε ο αντρας,σαν να ηταν ηθοποιος κι επαιζε το ρολο του
σε καποιο θεατρικο εργο,'λιγα πραγματα θα καταφερεις με τον Ηγεμωνα σου,μια αχαρη θεση
ιστορικου της Φλωρεντιας ως τις 21 Ιουνιου το 1527 και την πτωση των Μεδικων',δεν αντε-
δρασα,βγηκα απ'την αιθουσα και περιπλανιεμαι στον λαβυρινθο,χωρις να ενδιαφερομαι  για
την εξοδο του
.
.
.
ΤΡΙΑ  ΔΙΠΛΑ ΠΡΟΣΩΠΑ
[Τριπλο Μονοπρακτο]-χ.ν.κουβελης

[Σκηνικο:αστικο σαλονι,χωρις ανοιγματα,τρεις καρεκλες τοποθετημενες σε σχημα ισοπλευρου
τριγωνου,σ'αυτες καθονται τρεις γυναικες,οι οποιες φορουν τα ιδια ρουχα,η Γυναικα Α στην
αριστερη καρεκλα γυρισμενη προς το μερος των θεατων,η Γυναικα Β στη μεσαια καρεκλα
γυρισμενη πλατη,η Γυναικα Γ στην δεξια καρεκλα γυρισμενη προφιλ,σε καθε μια γυναικα
στεκεται ορθιος απο ενας αντρας,ο Αντρας Α στη Γυναικα Α,ο Αντρας Β στη Γυναικα Β,
ο Αντρας Γ στη Γυναικα Γ,οι τρεις αντρες φορουν τα ιδια ρουχα,ο φωτισμος του δωματιου
αλλαζει αναλογα ποιο ζευγαρι μιλαει]

Γυναικα Α:δεν μ'ενδιαφερει η γνωμη σου
Αντρας Α:αν δεν εισαι τρελλη τοτε εισαι στα προθυρα της τρελας
Γυναικα Α :σε μισω,εσυ φταις,εσυ μ'εκλεισες εδω μεσα
Αντρας   Α:για το καλο σου,για την υγεια σου,μιλησα με το γιατρο σε λιγες μερες θα βγεις
απο το σανατοριο
Γυναικα  Α:ψευτη,ειναι η τεταρτη φορα που μου το λες,παψε,δεν σε πιστευω πια
Αντρας  Β :απ'τη μερα που γυρισαμε εδω εχει καταρρευσει,κλαιει χωρις λογο,περναει πολλες
ωρες καθισμενη στη καρεκλα ακινητη,βουβη
Γυναικα  Β:οταν ηταν παιδι η ζωη της ηταν βασανιστικη,ανυποφορη,την τυραννουσαν εμμονες
ιδεες,νομιζε πως η μητερα της την μισουσε,ο πατερας καυγαδιζε συχνα με τη μητερα,καποιες
φορες τη χτυπουσα,εκλεινα τ'αυτια μου να μην ακουω
Αντρας   Γ:τι σημασια εχει τινος ειναι το παιδι δικο μου η' του εραστη σου,μου περασε η
ιδεα να σ'εκδικηθω,
Γυναικα  Γ:γιατι δεν το'κανες;γιατι δεν το κανεις; τι περιμενεις;φοβασαι,ναι φοβασαι,
εισαι ενας δειλος,παντα ησουνα δειλος,ναι,το λαθος ειναι ολοτελα δικο μου,επρεπε...
Αντρας  Γ :επρεπε να με χωρισεις,πεστο,ομως δεν το'κανες,δεν σε συνεφερε,οι εραστες σου
ειναι αδεκαροι,ενω ο ηλιθιος συζυγος πλουσιος,και συ βλεπεις εχεις καλομαθει στη πολυ-
τελεια
Γυναικα  Γ:στη πολυτελεια μιας ανιαρης ζωης,σαχλες κοσμικες παρεες,βαρετες μεχρι θανατου
διακοπες σε τουριστικα θερετρα,ενα θεατρο σαπισμενης ζωης η ζωη μου,βαλτωμενη,τρελα
Αντρας   Β:ολ'αυτα τα βγαζεις απ'τ'αρρωστο μυαλο σου
Γυναικα  Β:εισαι απαισια τιποτενιος,δεν σε φοβαμαι,επαψα καιρο να σε φοβαμαι,ελα σπρωξε
με απ'τη καρεκλα,δειξε την δυναμη σου,επιβλησου,βλεπεις ποσο ηρεμη ειμαι,γαληνια,
περιμενω,ελα απλωσε το χερι,ελα,αφου αυτο θελεις γιατι δεν το κανεις;να τελειωνουμε
Αντρας   Β:οχι,οχι,δεν θα σε βοηθησω εγω στην αυτοκτονια σου,αυτο ζητας,εμενα,οχι
Γυναικα  Β:αν σου πω οτι σ'αγαπαω με παθος θα το πιστευες;
Αντρας   Β:οχι δεν το πιστευω,ξερω καλα τι εγωιστρια εισαι
Γυναικα  Β:σ'αγαπαω,σ'αγαπαω σαν τρελη
Αντρας   Α:θα σου διηγηθω μια ιστορια,πραγματικο γεγονος,ενας αντρας εκλεισε για σαραντα
χρονια μια γυναικα μεσα σ'ενα πυργο,ξερεις γιατι;
Γυναικα  Α:σε παρακαλω,βγαλε με απο'δω,δεν αντεχω αλλο
Αντρας   Α:για να την εκδικηθει
Γυναικα  Α:δεν μ'ακους;σε παρακαλω,βγαλε με απο'δω μεσα
Αντρας   Α:επειδη δεν τον αγαπουσε
Γυναικα  Α:ποναω,τρεμω απ'το κρυο
Αντρας   Α:οταν πεθανε ο αντρας την βρηκανε μισοπεθαμενη,τρελη
Γυναικα  Γ:εκει απεναντι θα'θελα ενα παραθυρο με τριανταφυλλα,ωραια κοκκινα
τριανταφυλλα
Αντρας  Γ:ειμαι σιγουρος,τον συναντας εδω μεσα,πισω απ'τη πλατη μου
Γυναικα  Γ:να,και το πιανο
Αντρας   Γ:λοιπον,μαθε πως κι εγω εχω ερωμενη,και μαλιστα ειναι πιο νεα και πιο ομορφη
απο σενα
Γυναικα  Γ:μια πουτανα ειναι,και σου τρωει τα λεφτα
Αντρας   Γ:ειμαι ερωτευμενος μαζι της
Γυναικα  Γ:σε κοροιδευει,γελαει μαζι σου,παλιανθρωπε
Αντρας   Α:δεν ξερω,αλλα εχεις ομορφα ματια
Γυναικα  Α:ξερεις καποτε αγαπουσα εναν αντρα παθιασμενα,τωρα δεν θυμαμαι ουτε ποιο
ειναι τ'ονομα του
Αντρας   Α:το ειχα καταλαβει
Γυναικα  Α:καθονταν στο πιανο κι επαιζε κι εγω τραγουδουσα
Αντρας   Α:αληθεια,ειχες ωραια φωνη;
Γυναικα  Α:δεν θυμασαι;αληθεια,γιατι δεν θυμαται κανεις;
Αντρας  Β:κλαις;
Γυναικα  Β:εχεις δικιο ποτε δεν σ'αγαπησα,σταθηκε αδυνατο να σ'αγαπησω
Αντρας   Β:το ξερω
Γυναικα  Β:προσποιουμουν  πως  σ'αγαπουσα
Αντρας   Β:απ'την αρχη το ηξερα
Γυναικα  Β:σε μισουσα,και τωρα,φοβαμαι πως σε μισω πιο πολυ,οχι μη φωναξεις,μη βρισεις,
και μην κρυβεσαι,και συ,το ξερω,με μισεις
Αντρας   Α:γιατι διαλεξες εμενα;
Γυναικα  Α:γιατι διαλεξες εμενα;
Αντρας   Α:ολα ειναι πιθανα ολα ειναι δυνατα
.
.
.
4 THEATRAL INTERMEZZOS-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
[Προσωπα Α,Β]

1 INTERMEZZO

Ας αρχισουμε!
Α-τι;
Β-που;
Α-ποτε;
Β-πως;
Α-οταν

Ξανα!
Α-τι;
Β-που;
Α-ποτε;
Β-πως;
Α-οταν

Stop!
Α-τι;
Β-που;
Α-ποτε;
Β-πως;
Α-οταν

2 INTERMEZZO
Α-εχω ρωτησει
Β-απαντησα ακριβως
Α-μα εγω δεν ρωτησα ακριβως
Β-η κυβερνηση θα πεσει τωρα
Α-ειλικρινα;
Β-ακουσες;
Α-κινω τον πυργο και ματ!

3 ITERMEZZO
Α-για ποιο λογο κοιταζει;
Β-ειδικα οι γυναικες
Α-τα δυο προσωπα γινονται τρια
Β-τι ξερεις;
Α-αυτα συμβαινουν
Β-ταισες το ψαρι;
Α-ηθικη controversia
Β-για τελευταια φορα ψυχολογια
Zum letztemal Psychologie

4 INTERMEZZO
Α-Ο Paul Celan δραπετευσε απο ναζιστικο στρατοπεδο
Β-εσυ εχεις ενα κεφαλι και μια καρδια
Α-Du hast einen Kopf und ein Herz
Β-Papa ist im Krieg.
Α-οχι!
Β-ομως μιλα!
Α-μια προταση την κατανοουμε αν την αντικαταστησουμε με μια αλλη που λεει το ιδιο
Β-perceptio,percapere
Α-επειδη,ομως
Β-Kein Wort, kein Ding
Α-papa mama
Β-νερο l'eau
.
.
.


Samuel Beckett-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

THIS IS NOT ENDED
-Μονοπρακτο-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

[ενας αντρας και μια γυναικα μεσα σ'ενα δωματιο,
εργατες μπαινουν και βγαινουν αδειαζοντας το δωματιο απο τα επιπλα,
το δωματιο δεν εχει παραθυρα]

α.[χτυπαει στο πατωμα το δεξι του ποδι]οταν κοιτας τι σκεφτεσαι;
[σιωπη]
γ.το αντικειμενο που βλεπω
α.[απομακρυνεται απ'αυτη]εμενα με βλεπεις;
γ.αναλογα την αποσταση
α.[τρεχει προς το μερος της,την αρπαζει απ'το λαιμο]τι εννοεις;[γελαει]δεν μπορει
κατι θα εννοεις,παντα εσυ κατι εννοεις,και τωρα εννοεις
[σιωπη]
γ.[του τραβαει το χερι απ'το λαιμο]μη φωναζεις,σ'ακουνε
α.ποιος μας ακουει,ειναι αυτο αδυνατο
γ.παντα καποιος ακουει,εγω ας πουμε
α.γιατι δεν αφησανε εστω μια καρεκλα,αληθεια τι σχημα εχει μια καρεκλα;
γ.στην αρχη η' στο τελος;
α.ανοησιες,αρχη τελος αρχη,κυκλος
γ.θα ησυχασεις,δεν σ'αντεχω αλλο,εισαι...ξερεις τι εισαι;
[σιωπη]
α.γιατι δεν σφιγγω το χερι μου στο λαιμο σου;
γ.παντα ησουν δειλος.θυμασαι εκεινη τη μερα;ποσο αστειος ησουν,ετρεμες
α.τωρα
[σιωπη]
γ.θα τα πουλησουν
α.ηταν παλια,δεν αξιζουν δεκαρα
γ.τα ξεφορτωθηκαμε
[σιωπη]
α.για ποσο καιρο ακομα;
γ.εξαρταται,απο σενα
α.απο μενα;[σιωπη]τι δεν εκανα καλα;ξερω,ξερω τι συμβαινει
γ.με παρακολουθεις;
α.ειπα,ξερω πολυ καλα τι συμβαινει
γ.τοτε με παρακολουθεις
[σιωπη]
α.το δωματιο μυριζει,μουχλα,
[σιωπη]
γ.σκοτεινιαζει
[σιωπη]
α.φοβασαι
γ.αν υπηρχε,εστω,καθρεφτης
α.τι βλεπεις;
γ.εσενα εδω,κι αυτο ειναι τρομερο
α.μιλας,δεν ακουω,δεν αντιδρω
γ.κι ομως,παρ'ολ'αυτα,υπαρχεις
α.χωρις αμφιβολια,νομιζεις
[σιωπη]
γ.ξαναφερνουν τα επιπλα
α.που;εδω;
γ.εδω
α.αδυνατο να κανουμε κατι
[σιωπη]
γ.τι αλλαξε;τι δεν αλλαξε;και τι δεν θ'αλλαξει;
[με αγωνια]αργουν,επρεπε να'χαν φτασει
α.κατι τους ετυχε
γ.μα,παντα ειναι στην ωρα τους
α.[ειρωνικα]απο τι συμπεραινεις πως παντα ειναι στην ωρα τους
γ.επειδη,αυτο συμβαινει
α.τωρα,ομως,αυτο δεν συμβαινει
γ.[νευριασμενα]δεν καταλαβαινεις;
α.τι;
γ.[νευριασμενα]τι,ρωταει τι;ηταν στη συμφωνια
α.ποιος συμφωνησε;
γ.[νευριασμενα]σκασε,
α.[γελαει]παντα το ιδιο,σιγουρα καποιος συμφωνησε,οχι ομως εγω
γ.οχι,δεν ησουν εσυ,αυτο το ξερω
[σιωπη]
α.ξερεις δεν ξερεις ξερεις δεν ξερεις ξερεις
γ.ειμαι,σιγουρη,πως δεν ξερω
[σιωπη[
α.αυτο,δεν σημαινει απολυτως τιποτα
[χτυπαει στο πατωμα το δεξι του ποδι]

[εργατες μπαινουν και βγαινουν γεμιζοντας το δωματιο με επιπλα]

Τελος Μονοπρακτου
.
.
.

Samuel Beckett-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis

Samuel Beckett-En attendant Godot-Σαμουελ Μπεκετ-Περιμενοντας τον Γκοντο
[μεταφραση translation χ.ν.κουβελης c.n.couvelis]
και  Intermetzo- En attendant Quelqu'Un-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
.
Samuel Beckett-En attendant Godot
Σαμουελ Μπεκετ-Περιμενοντας τον Γκοντο

Acte premier/Πραξη πρωτη
Route à la campagne, avec arbre.
δρομος στην εξοχη,με δεντρο
Βραδυ
Soir.
Estragon, assis sur une pierre, essaie d'enlever sa chaussure.
ο Εστραγκον καθισμενος σε μια πετρα προσπαθει να βγαλει την αρβυλα του
Il s'y acharne des deux mains, en ahanant. Il s'arrête, à bout de forces, se repose
en haletant, recommence.
αγωνιζεται με τα δυο χερια του,λαχανιαζοντας.Σταματα,εξουθενωμενος,ξεκουραζεται
κοντανασαινοντας,ξαναρχιζει.
Même jeu.
Entre Vladimir.
το ιδιο παιχνιδι
μπαινει ο Βλαντιμιρ
EsTRAGON (renonçant à nouveau). - Rien à faire.
[εγκαταλειπωντας εκ νεου]τιποτα δεν γινεται
VLADIMIR (s'approchant à petits pas raides, les
jambes écartées). - Je commence à le croire.
[πλησιαζοντας με μικρα βηματα κοφτα,τα ποδια ανοιχτα]
αρχιζω σ'αυτο να πιστευω
(Il s'immobilise.) J'ai longtemps résisté à cette pensée, en me disant, Vladimir, sois
raisonnable.tu n'as pas enc ore tout essayé. Et je reprenais le c ombat. (Il se recueille,
songeant au combat.
A Estragon.) - Alors, te revoilà, toi.
[ακινητοποιειται] για πολυ καιρο αντιστεκομουν σ'αυτη τη σκεψη,λεγοντας,Βλαδιμιρ,
να'σαι λογικος,δεν τα εχεις ακομα ολα προσπαθησει.Και ξαναπιανα τη μαχη[συμμαζευεται,αναλογιζομενος τη μαχη .
Στον Εστραγκον] λοιπον,ξαναγυρισες,εσυ
EsTRAGON. - Tu crois ? πιστευεις;
VLADIMIR. - Je suis content de te revoir. Je te croyais parti pour toujours.
ειμαι χαρουμενος που σε ξαναβλεπω.Πιστευα πως αναχωρησες για παντα
EsTRAGON. - Moi aussi. Κι εγω επισης
VLADIMIR - Que faire pour fêter cette réunion? (Il réfléchit.) Lève-toi que je
t'embrasse.(Il tend la main à Estragon.)
τι να κανουμε για να γιορτασουμε αυτη την επανενωση;[σκεφτεται]σηκω να σ'αγκαλιασω
[τεινει το χερι στον Εστραγκον]

ESTRAGON (avec irritation). - Tout à l'heure,tout à l'heure.
[με εκνευρισμο]αργοτερα,αργοτερα

Silence.
σιωπη

VLADIMIR (froissé. froidement). Peut-on savoir où monsieur a passé la nuit?
[ενοχλημενος,ψυχρα]μπορει καποιος να μαθει που ο κυριος περασε τη νυχτα;

EsTRAGON. - Dans un fossé.
μεσα σ'ενα χαντακι
VLADIMIR (épaté). - Un fossé! Où ça ?
[εντυπωσιασμενος]ενα χαντακι.Που αυτο;

ESTRAGON (sans geste). - Par là.
[χωρις χειρονομια] Περα εκει.
VLADIMIR. - Et on ne t'a pas battu?
και δεν σ'εχει χτυπησει καποιος;
ESTRAGON - Si... Pas trop.
Ναι...Οχι αρκετα
VLADIMIR. - Toujours les mêmes?
παντοτε οι ιδιοι;
ESTRAGON. - Les mêmes ? Je ne sais pas.
οι ιδιοι;δεν ξερω
Silence.
σιωπη
.
.
Intermetzo- En attendant quelqu'un-c.n.couvelis χ.ν.κουβελης
.
.
'αυτος πρεπει να ειναι;'ειδε τον αλλον κυριο,'δεν πρεπει να κανω λαθος;',μπροστα στο
σκακι,'κανω λαθος;,κυριε','α,μην ανησυχειται,μπορουσατε να κανετε το σωστο','υπαρχει
διαφορα,νομιζω','νομιζεται;αν νομιζεται','εχετε ωρα εδω;','φυσικα,περιμενα','μα,δεν αργη-
σα',κοιταζει την ωρα στο ρολοι του'να ηρθα ακριβως στην ωρα που ορισθηκε','εσεις,οχι,στην
ωρα σας,δεν εχει να σας κατηγορησει κανεις',καθετε απεναντι του,'αρχιζεται;με τα λευκα',
'απαντω οχι στην ερωτηση σας,και ναι,τα λευκα',κινει το αλογο,'δεν συμφωνω','αν συμφω-
νουσαμε ολοι τοτε η ζωη θα ηταν πραγματικη κολαση','σωστα,αν εστω κι ενα δευτερολεπτο αργουσατε θα ειχα σηκωθει να φυγω','αγνοοντως,φυσικα,τις σοβαροτατες συνεπειες,τοσο
ανοητος ειστε','εσεις,ο φανατικοτατος λογικος,το λετε αυτο;',ειρωνικα,' αλλα τι μπορουμε
να κανουμε;','τιποτα','τιποτα,δεν ειναι λυση',κινει τον μαυρο αξιωματικο,'κινδυνευεις','και
την αλλη φορα το ιδιο εγινε','μπορει καποιος να γνωρισει,να γνωριζει,γιατι γινεται αυτο;',
'εγω το διαισθανομαι','αυτο,ειναι τελειως κατι αλλο',σταματα'χωρις να σας προσβαλω θα
ελεγα ασχετο',σκεφτετε,'ανεπικαιρο;','βεβαια,αυτο ειναι',φωναζει δυνατα,'Α ΝΕ ΠΙ ΚΑΙ ΡΟ',
'σιγα,θα σας ακουσουν','ποιοι;'κοιταζει γυρω του'αυτοι οι δυο κυριοι;στο βαθος;',γελαει,
'αυτοι νομιζω περιμενουν το ιδιο','απο που το συμπεραινετε,μηπως κουβεντιασατε','δεν χρειαζεται,κυριε,φαινεται,αυτο ειναι',θριαμβευτικα'δεν μπορει να'ναι τιποτα αλλο','παντα εγωιστης',βαζει τα γυαλια του,'κοιταξτε,τους πλησιαζει ενα παιδι,κατι τους λεει,κατι το ρω-
τανε,το παιδι φευγει,δεν καταλαβαινετε τι εγινε;',πειραγμενος, 'και πολυ καλα μαλιστα,αν
εννοειτε αυτο','αυτο ακριβως,κυριε','και τωρα τι θα γινει;',γελαει ειρωνικα, 'ρωτατε τι θα
γινει;δεν ειστε αφελης,δεν ξερετε τι εγινε χθες η' και προχθες η' και παραπροχθες;το ιδιο που
θα γινει αυριο,η' μεθαυριο η' παραμεθαυριο','κινωντας το αλογο με δυο κινησεις θα μου
κανατε ματ,ειστε γενναιοδωρος η' αφηρημενος,συγχισμενος ισως;','αν τελειωσει το παιχνιδι,
εχουμε την υπομονη,νομιζεις,την δυναμη να περιμενουμε','επομενως ολα εξαρτωνται απο το παιχνιδι','κοιταξτε αυτους τους δυο αθλιους εκει περα,κλοουν η' σαλτιπαγκοι,δεν βλεπω
ν'αντεξουν για πολυ','μην το λετε,εμεις γιατι αντεξαμε;',σιωπη,'γιατι αντεχουμε;θελετε να
πειτε',σιωπη,'θα χτυπησει ο ενας τον αλλον','οχι,χορευουν',με αγωνια,'χορευουν;τι ορευουν;',
'παντως,χορευουν','λαθος','ετσι ειναι','ξανα λαθος','παλι ετσι ειναι','ξανα ξανα ξανα,λαθος λαθος λαθος','γιατι δεν σηκωνομαστε να φυγουμε;'σιωπη,'γιατι δεν ηρθαμε;','μηπως παρουσιαστει αυτος',σιωπη,'απο που να παρουσιαστει;','μαλλον απο καπου,ξερω γω,απο πουθενα',σιωπη,'απο πουθενα,απ'το τιποτα;','μιλατε σιγα,ο ενας,εκεινος ο αθλιος,ο κοντος και χοντρος,ο στρογγυλος
σαν μπαλονι,ακουσε,μιλησε στον αλλον,τον αδυνατο,με τα γυαλια,αν αγριεψουν και μας επιτεθουν,νομιζω πως ο αδυνατος ειναι ο κυριος του χοντρου,δολοφονοι ειναι','παντα οι ιδιες υπερβολες,ανθρωπακια',σαρκαστικα,'ελατε,παραδεχτητε το,ομοιοι σαν εμας',πειραγμενος,κινει
τον πυργο,'σας το απαγορευω αυτο ρητως,δεν εχετε το δικαιωμα','ειμαι ελευθερος να λεω οτι θελω,για οτιδηποτε και για οποιονδηποτε','νομιζεις',σιωπη,υπολογιζει,'εχετε δικιο,με τρεις
κινησεις ματ,το αλογο εδω,η βασιλισσα εκει,παλι το αλογο','αυτο πολυ πριν','τωρα','πριν',τωρα',
'πριν','ανοησιες,πριν,τωρα,μετα',σιωπη,'ξερετε τι σχημα εχει αυτο το κτιριο;','κυβικο','οχι,κανο-
νικο δωδεκαπλευρο','ας ειναι ,σας πιστευω','αλλαξα,κανονικο εικοσαπλευρο ειναι','εχετε
γνωσεις αρχιτεκτονικης;',φιλοσοφια σπουδασα','αρα,δεν ειστε αρχιτεκτονας','και σεις δεν
ειστε μαθηματικος;',σιωπη,'ειμαι;τι σημασια εχει να ειμαι;',κινει τον λευκο πυργο πεντε
τετραγωνο,'βγαζει την αρβυλα;','απο τοση αποσταση δεν βλεπω καθαρα','λες να'ναι κακο-
ποιοι;ληστες;σιγουρα ειναι απατεωνες',σιωπη,κινει το μαυρο αλογο,'απατεωνες;','απατεωνες,
θα ελεγα','αυτο το κτιριο,εχει κι αλλα δωματια','το ξερω,απειρα',σιωπ,'λετε αυτο να μην ειναι
το καταλληλο δωματιο;','πως μπορει να το μαθουμε;,υπαρχει τροπος;'',κινειτε ο πυργος,'εγω
λεω δεν υπαρχει','εσεις το λετε,και γι'αυτο,δεν ισχυει παντα',κοιταζει περα,'το παιδι μας κανει νοημα','οχι σε μας',ειστε σιγουρος;', 'και την αλλη φορα το ιδιο εγινε','τωρα δεν ειναι το ιδιο',
'απο που το γνωριζουμε;','απο τα γεγονοτα','ποια γεγονοτα;',σιωπη,γελαει'ποια γεγονοτα;δεν συμβαινει τιποτα','δεν ειστε σιγουρος;',εκανε με το χερι μια αποτομη κινηση να φυγει το παιδι,
'κι αν θυμωσει;','ειμαι σιγουρος','αμφιβαλω','κι αν οι αλλοι,αυτοι οι δυο,ευνοηθουν',γελασε,
ειρωνικα,'να ευνοηθουν;πλακα εχει,να ευνοηθουν','ομως δεν ειστε σιγουρος;','ουτε εσεις,ουτε εσεις;','επρεπε ν'αλλαξουμε δωματιο,ισως εκει να'ναι εντελως διαφορετικα','μην το ελπιζετε',
'δεν το ελπιζω,το επιθυμω',σιωπη,'μετα απο την κινηση αυτη θα σας κανω ματ','δεν θα τολμη-σετε,σας προειδοποιω,θα τα καταστρεψετε ολα',σιωπη,'αυτο δεν θελω;','δεν ξερω','τοτε τι θελω;','αυτο','αν κανω αυτο τοτε αποκλειεται να συμβει αυτο','μην ειστε τοσο αισιοδοξος,
τοσο απολυτος','ειμαστε πολυ ωρα εδω;','μολις ηρθαμε','οι αλλοι,δυο;εφυγαν','αυτο επρεπε
να κανουν,ειναι η σειρα μας',σιωπη,'ελατε,η δικη σας σειρα ειναι',σιωπη,
'αυτοι πρεπει να'ναι;'δεν πρεπει να κανω λαθος;'μην ανησυχεις,αυτοι','μπορουσαν να'ναι κι
αλλοι','υπαρχει,νομιζω,διαφορα','νομιζεις;εχουν ωρα εδω;','φυσικα,περιμενουν',σιωπη,'εμεις;',
'μα,δεν αργησα','δεν εχεις ρολοι,ηλιθιε,πως ξερεις το χρονο;,'το χρονο;το χωρο;','τοτε;','να ηρθα ακριβως την ωρα που ητανε','φυσικα,κανενας,δεν θα σε κατηγορησει','δεν απαντω οχι στην
ερωτηση σου','ναι,τοτε' ,'δεν συμφωνω','αν συμφωνουσαμε ολα στη ζωη θα ηταν τελεια κολαση','σωστα','γιατι δεν φευγουμε;δεν τα παραταμε','αγνοωντως,φυσικα,τις συνεπειες,τοσο ανοητος,'εσυ,ο μυαλωμενος;'ειρωνικα,' αλλα τι μπορουμε να κανουμε;','τιποτα','τιποτα;δεν
ειναι λυση αυτη','μπορει καποιος να ξερει,να ξερει τωρα,γιατι γινεται αυτο;',' το μυριζομαι',
'αυτο,δεν ειναι περα για περα κατι αλλο;',σταματα'χωρις να προσβαλω,την εξοχοτητα σου',σκε-
φτετε,'ανεπικαιρο;','βεβαια,αυτο ειναι',φωναζει δυνατα, 'Α ΝΕ ΠΙ ΚΑΙ ΡΟ ','σιγα,θα σ'ακου-
σουν','ποιοι;'κοιταζει γυρω του'αυτοι οι δυο κυριοι;στο βαθος;',γελαει,'αυτοι νομιζω ειναι
βουτηγμενοι με τα μουτρα στο σκακι τους','πως ξερεις πως παιζουν σκακι;','τι αλλο θα μπο-
ρουσαν να παιζουν εδω,αλλωστε περιμενουν το ιδιο','εισαι μαγος;','δεν ειναι αναγκη,βλακα,
φαινεται',θριαμβευτικα'δεν μπορει να'ναι τιποτα αλλο',βαζει τα γυαλια του,'κοιταξε,τους πλη-
σιαζει ενα παιδι,κατι τους λεει,δεν τολμουν να το διωξουν,κατι ρωτανε,το παιδι απανταει,
καταλαβαινεις τι εγινε;',πειραγμενος,'και πολυ καλα μαλιστα,αν εννοεις αυτο','αυτο ακριβως,
κυριε','και τωρα τι θα γινει;',γελαει ειρωνικα, 'ρωτας,εισαι ξεδιαντροπος,τι θα γινει;βλακα,
τι εγινε χτες η' και προχτες η'  και παραπροχτες;το ιδιο, αυριο,η' μεθαυριο η' παραμεθαυριο',
'συγχισμενος,'ταραζεσε,δεν εισαι στα καλα σου;','τι σε νοιαζει,καθαρμα','να τελειωνει το παιχνιδι,τελος η υπομονη','δεν εχεις δυναμη,κοιτα αυτους τους δυο εκει περα,υπομονετικοι,
φιλοσοφοι,υπολογιστες','δεν τους βλεπω ν'αντεξουν για πολυ','λες,αλλα κανεις λαθος,δες',
'εσυ δεν βλεπεις τη μυτη σου,στραβουλιακα',με θυμο,ετοιμος να ορμηξει,'και εσυ'σαι θεοκουφος,αλληθωρος και κεκιζεις,χαζε',,σιωπη,'γιατι αντεχουμε;',σιωπη,'στοιχηματιζω ποιος
θα κερδισει','σιγα,μην χαλας τα λεφτα σου,μυλορδε',με αγωνια,'τελειωνουν;θα τελειωσουν;',
'παντως,δεν τους συμφερει','λαθος','ετσι ειναι','ξανα λαθος','παλι ετσι ειναι','ξανα ξανα ξανα,
λαθος λαθος λαθος','θα σου σπασω το κεφαλι,ανοητε,σκασε',σιωπη,'γιατι δεν φευγουμε;'σιωπη,
'γιατι δεν ηρθαμε;','ποτε','καποτε;','θα παρουσιαστει αυτος',σιωπη,γελαει'αστειο,γελασα,απο
που να παρουσιαστει;','απο καπου,ξερω γω',σιωπη,'απ'το τιποτα;','ηλιθιε,μιλα σιγα,ο ενας,
εκεινος ο φιλοσοφος,ο κοντος και χοντρος,ο στρογγυλος σαν μπαλονι,ακουσε,μιλησε στον
αλλον,τον αδυνατο,τον γυαλακια,τον λογιστη,αν θυμοσουν και μας καταγγειλουν;, ο αδυ-
νατος ειναι το αφεντικο,αυτος κανει κουμαντο,συμφεροντολογοι ειναι','παντα,φουσκωμενα λογια,ανθρωπαρια',σαρκαστικα,'σκουληκια,ιδιοι με μας',πειραγμενος,'στ'απαγορευω αυτο,
με ποιο δικαιωμα','ειμαι ελευθερος να πω οτι θελω,και να πραξω',σιωπη,υπολογιζει,'να θε-
λεις,να πραξεις,εχεις λαθος,βλακειες,ελευθερια,ελευθερη βουληση,χαζομαρες',σιωπη,'
τωρα','πριν',τωρα','πριν','ανοησιες,πριν,τωρα,μετα',σιωπη,'ξερεις πως να'ναι  αυτο το κτιριο;','καλυβα','οχι,κανονικη σπηλια','δεν πα να'ναι και σκουπιδοτενεκες βρωμερος,σε πιστευω,βουλωστο','αλλαξα γνωμη,πολυκατοικια ειναι',ειρωνικα'μπραβο,εχεις γνωσεις
μαστορικης,τεμπελη;','λαχαναγοριτης σπουδασα',' και δεν εισαι κλεφτοκοτας','το βρηκες,
και κερδιζεις χρυσουν ωρολογιον δια το εξυπνον','ενας παλιομπατιρης χαμενος εισαι',
σιωπη,'ειμαι;τι σημασια εχει να ειμαι;'του βγαζει τη γλωσσα,σιωπη,'βγαζω την αρβυλα;',
'βρωμαει,ειναι μακρια,δεν θα σε δουν,ανωμαλε επιδειξια,δειξε το κωλο σου καλλιτερα,
ανηθικο τερας','λες να'ναι ασυνειδητοι απατεωνες','και να κανουν τους ψευτοεπιστημονες;',
'ναι,αυτο ειναι,απατεωνες','αθλιοι απατεωνες,σου λεω','αυτο το σπιτι ,να'χει αλλα δωματια;',
'πολλα,αμετρητα',σιωπη,'σιγουρα,ειμαστε σε λαθος δωματιο;','πρεπει,μπορει να το μαθου-με;,'υπαρχει τροπος;'',αγανακτισμενα,'εγω λεω δεν υπαρχει','το λες,αλλα δεν ειναι ετσι',
'γουσταρεις να με κοντραρεις,ουτε εχτρος',κοιταζει περα,'το παιδι μας κανει νοημα','οχι
σε μας','εισαι σιγουρος;', 'και την αλλη φορα το ιδιο εγινε','τωρα δεν ειναι το ιδιο',
'γιατι αλλαξε;βλεπεις ν'αλλαξε τιποτα;','που το ξερουμε;','απ'αυτα που'γιναν;λες την
αρβυλα','αλλα εγιναν','εγιναν;μυστηριο',γελαει,',σιωπη,γελαει'ποια εγιναν,ολη τη νυχτα ροχαλιζεις,ξεψυριαζεσε ολη τη μερα,αυτα γινονται','δεν γινεται τιποτα','δεν εισαι σιγουρος;',
εκανε με το χερι μια αποτομη κινηση να φυγει το παιδι,'κι αν τσαντιστει;και μας ρουφιανε-
ψει;','ειμαι σιγουρος','αμφιβαλω','κι αν οι αλλοι,αυτοι οι δυο,κερδισουν και μεις χασουμε;',
γελασε,ειρωνικα,'να κερδισουν;πλακα εχει,να κερδισουν,σιγα το κερδος και τη ζημια','το
βλεπω,δεν εισαι σιγουρος;','ουτ'εσυ,ουτ'εσυ;','επρεπε να παμε σ'αλλο δωματιο,εκει θα'ταν αλλιωτικα','να μην το ελπιζεις,γελιεσε','δεν ελπιζω,το θελω',σιωπη,'σηκωνουμε να φυγω',τον απειλει,μπαινει μπροστα του να τον εμποδισει,'μη,δεν θα τολμησεις,ηλιθιε,θελεις,τωρα,να τα χαλασεις ολα,ουτε βημα,σκουληκι,σε σκοτωσα',σιωπη,'αυτο δεν θελω;','δεν ξερω','τοτε τι θελω;','αυτο','αν κανω αυτο τοτε δεν μπορει να γινει αυτο','μην το βαζεις τοσο κατω','ειμα-
στε πολυ ωρα εδω;','μολις ηρθαμε','οι αλλοι,δυο;εφυγαν','επρεπε ετσι να κανουν,ειναι
η σειρα μας',σιωπη,'ελα,η δικη μας σειρα ειναι',
.
.
Samuel Beckett-En attendant Godot
Σαμουελ Μπεκετ-Περιμενοντας τον Γκοντο
Acte deuxième
Πραξη δευτερη

Entre à droite le garçon de la veille. Il s'arrête.
μπαινει απο δεξια το αγορι της αναμονης,σταματα
Silence.
σιωπη
GARÇON. - Monsieur . . . ( Vladimir se retourne.)Monsieur Albert . .
Κυριε...[ο Βλαντιμιρ γυριζει] Κυριε Αλμπερτ .
VLADIMIR. - Reprenons . (Un temps. Au garçon .) Tu ne me reconnais pas ?
εις επαναληψιν [Καποιος χρονος.Στο αγορι]Δεν με γνωριζεις;
GARÇON. -- Non monsieur.
οχι,κυριε
VLADIMIR. - C'est toi qui es venu hier ?
εισαι δυ που ηρθες χθες;
GARÇON. - Non monsieur.
οχι,κυριε
VLADIMIR. - C'est la première fois que tu viens ?
ειναι η πρωτη φορα που'ρχεσε;
GARÇON. - Oui , monsieur.
ναι,κυριε
Silence.
σιωπη
VLADIMIR. - C'est de la part de monsieur Godot ?
ερχεσαι εκ μερους κυριου Γκοντο
GARÇON. - Oui, monsieur.
ναι,κυριε
VLADIMIR. - Il ne viendra pas ce soir.
αυτος δεν θα'ρθει αυτο το βραδυ
GARÇON. - Non , monsieur.
οχι,κυριε
VLADIMIR. - Mais il viendra demain.
αλλ'αυτος θα'ρθει αυριο
GARÇON. - Oui , monsieur.
ναι, κυριε
VLADIMIR. - Sûrement.
σιγουρα
GARÇON. - Oui, monsieur.
ναι,κυριε
Silence.
VLADIMIR. - Est-ce que tu as rencontré quelqu'un?
εχεις συναντησει καποιον ;
GARÇON. - Non monsieur.
οχι,κυριε
VLADIMIR. - Deux autres (il hésite) . . . hommes.
δυο αλλους[δισταζει]...ανθρωπους
GARÇON. - Je n'ai vu personne, monsieur.
δεν εχω δει προσωπο,κυριε
Silence.
σιωπη
VLADIMI R. - Qu'est-ce qu'i l fait, monsieur Godot ? ( Un temps.) Tu entends ?
τι'ναι αυτο που κανει,ο κυριος Γκοντο;[καποιο χρονο]Ακους;
GARÇON. - Oui monsieur.
ναι ,κυριε
VLADIMIR. - Et alors ?
και τοτε;
GARÇON. - Il ne fait rien, monsieur.
δεν κανει τιποτα,κυριε

Silence.
σιωπη

VLADIMIR. - Comment va ton frère ?
πως παει ο αδελφος σου;
GARÇON. - Il est malade, monsieur.
ειναι αρρωστος,κυριε
VLADIMIR - C'est peut-être lui qui est venu hier.
ισως αυτος ειναι που'ρθε χθες;
GARÇON. - Je ne sais pas, monsieur.
δεν ξερω ,κυριε
Silence.
σιωπη
VLADIMIR. - Il a une barbe, monsieur Godot ?
εχει ενα μουσι,ο κυριος Γκοντο
GARÇON. - Oui monsieur.
ναι,κυριε
VLADIMIR. - Blonde ou. .. (il hésite) . . . ou noire ?
ξανθο η'...[δισταζει]...η μαυρο;
GARÇON (hésitant) . - Je crois qu'elle est blanche, monsieur.
πιστευω πως ειναι ασπρο,κυριε
Silence.
σιωπη
VLADIMIR. - Miséricorde.
Ελεος
Silence.
σιωπη
GARÇON. - Qu'est-ce que je dois dire à monsieur Godot, monsieur ?
τι ειν'αυτο που πρεπει να πω στον κυριο Γκοντο,κυριε;
VLADIMIR. - Tu lui diras - (il s'interrompt)- tu lui diras que tu m'as vu et que - (il
réfléchit) - que tu m'as vu. (Un temps. Vladimir s'avance, le garçon recule, Vladimir
s'arrête,le garçon s'arrête.) Dis, tu es bien sûr de m'avoir vu, tu ne vas pas me dire
demain que tu ne m'as jamais vu ?
να του πεις...[διακοπτεται]να του πεις οτι μ'εχεις δει κι οτι[συλλογιζεται]οτι μ'εχεις δει.
[Καποιος χρονος.Ο Βλαντιμιρ προχωραει,το αγορι υποχωρει.Ο Βλαντιμιρ σταματα,
το αγορι σταματα] πες,οτι'ναι πολυ σιγουρο να μ'εχεις δει,δεν θα'ρθεις να μου πεις
αυριο πως δεν μ'εχεις ποτε δει;
Silence.
σιωπη
Vladimir fait un soudain bond en avant, le garçon se sauve comme une flèche.
ο Βλαντιμιρ κανει ενα ξαφνικο πηδημα  μπροστα,το αγορι σωζεται  οπως ενα
Silence.
σιωπη
.
.
.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου