.
.
-χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
χ.ν.κουβελης c.n.couvelis
Αποσπασματα μιάς γυναίκας
ήταν ένα απόγευμα, άφησα τα πιάτα άπλυτα και κάθισα στο πάτωμα
τής κουζίνας.
-Τι κάνεις εκεί;
τον άκουσα να λέει.
Ήταν στην πορτα.
Ήξερα φαινομουν αστεία,ίσως υπερβολική.
-τι έχεις;
Σηκώθηκα.Χαμογελασα.
-τιποτα.
Έλεγα ψέματα
Τη νύχτα,όταν κοιμόνταν,
εγώ αγρυπνουσα,τον κοιτούσα.Το σώμα του ήσυχο,βαρύ.Άπλωνα το χέρι μου
και ακουμπούσα την πλάτη του.
Θυμάμαι,μικρό παιδί ήμουνα,τη μητέρα μου να με μαθαίνει τρόπους.
-Πρέπει να είσαι φρόνιμη,σοβαρή.
-Τι σημαίνει αυτό;τη ρώτησα.
-Να μην μιλάς και να μην γελάς όταν δεν πρέπει.
Εκείνο το βράδυ,είχαμε καλεσμένους.
Εφτιαξα φαγητό,εστρωσα τραπέζι,εβαλα κρασί.
Μιλούσαν όλοι μαζί,γελούσαν.
Και ξαφνικά άρχισα να φοβαμαι.
Ενιωσα το δωμάτιο να μικραίνει,οι τέσσερις τοίχοι να πλησιάζουν.
-Εισαι καλά;θέλεις βοήθεια;
άκουσα μια φωνη.
Βρέθηκα σε ένα λευκό,πολύ λευκό δωμάτιο.
-θα ξεκουραστείς εδώ μερικές μέρες,όλα θα πάνε καλά,μην ανησυχείς,
μού είπε ο γιατρος.
Την τελευταία νύχτα πριν φύγω,καθίσαμε στο σαλόνι.
Δεν μιλούσε κανεις.
Η τηλεόραση έπαιζε χωρίς ήχο.
.
.
.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου